libanius.declamatio-9 1
Ὁ Νεοκλῆς . ἄνδρες δικασταί , ἀποδίδωσί μοι τὰ κατωρ - θωμένα τὸν υἱὸν καὶ πάλιν βούλομαι ψήφῳ καλεῖσθαι Θεμιστοκλέους πατήρ . καὶ βραχέος μὲν ᾤμην δεήσειν μοι πρὸς τοῦτο λόγου καὶ τοσούτου μόνον ὅτι τὸν παῖδα πρὸς τὸν κλῆρον εἰσάγω · ἐπειδὴ δὲ φεύγει με Θεμιστοκλῆς καὶ τὴν περὶ ταῦτα χάριν οὔτε λαβεῖν οὔτε δοῦναι βούλεται καθάπερ ἠδικημένος τι παρ’ ἡμῶν , ἐὰν ἐπιδείξω αὐτὸν τὰ μέγιστα δι’ αὐτῶν ὧν ἠδικῆσθαι νομίζει κεκερδακότα , ὑμεῖς ἡμῖν ἀμφοτέροις , ὦ ἄνδρες δικασταί , βοηθήσατε , τούτῳ μὲν τὸ μηκέτ’ ἔξω τῶν πατρῴων εἶναι παρέχοντες , ἐμοὶ δὲ τὸ τούτῳ συνοικεῖν . 2 . Ἐνόμιζον μὲν οὖν , ὦ ἄνδρες δικασταί , τοῦ Μήδου πεφευγότος αὐτόν μοι προσελθόντα Θεμιστο - κλέα καὶ τὴν δεξιὰν ἐμβαλόντα μεμνήσεσθαί τε τῆς οἰκίας καὶ ταῦτα ἀξιώσειν ἔχειν ἐφ’ ἃ καλεῖται νῦν παρ’ ἡμῶν , καὶ γὰρ εἰ πολλὰ καὶ μεγάλα αὐτῷ καὶ κρείττονα ἐλπίδος τὰ πεπραγμένα , ἀλλ’ οὐδὲν αὐτὸν τῶν πάντων ἡγούμην ἀποστήσειν τῆς πρὸς τὸν οἶκον τὸν πατρῷον εὐνοίας · ἐπειδὴ δὲ αὐτοῦ μου προσιόντος καὶ δεομένου τῶν ἐμῶν εἶναι δεσπότην οὐ προσδέχεται τοὺς λόγους , ἀλλ’ ἀποπηδᾷ καὶ καταφρονεῖ καὶ τἀς δεήσεις ἀτιμάζει , πεισθήτω παρ’ ὑμῶν εἶξαι καὶ συγχω - ρῆσαι τῷ πατρὶ καὶ μὴ διαβαλλέτω τὴν ἐκ | τοῦ πολέμου λαμπρότητα τῇ πρὸς ἐμὲ χαλεπότητι . 3 . Τῇ’ μὲν οὖν δόξῃ καὶ τῇ δεινότητι χαίρω Θεμι - στοκλέους , τί γὰρ ἂν ἥδιον γένοιτο πατρὶ τοῦ τηλι - καῦτα μὲν αὐτῷ δεδυνῆσθαι τὸν υἱόν , ἐπαίνων δὲ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης τυγχάνειν , αὐτὰ δὲ ταῦτα οἷς εὐφραίνομαι μεγάλα μοι πρὸς τὴν παροῦσαν σπου - δὴν ἐναντιώματα γίγνεται · δέος γάρ ἐστιν , ὦ ἄνδρες δικασταί , μὴ τὰ μὲν τῇ σοφίᾳ τῇ τούτου παραχθέντες , τὰ δὲ τὴν δόξαν τὴν ἀπὸ τῶν ἀγώνων αἰσχυνθέντες τὴν Θεμιστοκλέους ἄδικον φιλονεικίαν ἰσχυροτέραν ὧν ἡμεῖς παρεχόμεθα δικαίων ποιήσησθε .
Lemmas: ὁ Νεοκλῆς . ἀνήρ δικαστής , ἀποδίδωμι ἐγώ ὁ Κάτωρ - θάομαι ὁ υἱός καί πάλιν βούλομαι ψῆφος καλέω Θεμιστοκλῆς πατήρ . καί βραχύς μέν οἴομαι δέω ἐγώ πρός οὗτος λόγος καί τοσοῦτος μόνος ὅτι ὁ παῖς πρός ὁ κλῆρος εἰσάγω · ἐπεί δέ φεύγω ἐγώ Θεμιστοκλῆς καί ὁ περί οὗτος χάρις οὔτε λαμβάνω οὔτε δίδωμι βούλομαι καθά ἀδικέω τίς παρά ἐγώ , ἐάν ἐπιδείκνυμι αὐτός ὁ μέγας διά αὐτός ὅς ἀδικέω νομίζω κερδαίνω , σύ ἐγώ ἀμφότερος , ὦ ἀνήρ δικαστής , βοηθέω , οὗτος μέν ὁ μηκέτι ἔξω ὁ πατρῷος ἔρχομαι παρέχω , ἐγώ δέ ὁ οὗτος συνοικέω . 2 . νομίζω μέν οὖν , ὦ ἀνήρ δικαστής , ὁ Μῆδος φεύγω αὐτός ἐγώ προσέρχομαι Θεμιστός - κλέος καί ὁ δεξιά ἐμβάλλω μιμνῄσκω τε ὁ οἰκία καί οὗτος ἀξιόω ἔχω ἐπί ὅς καλέω νῦν παρά ἐγώ , καί γάρ εἰμί πολύς καί μέγας αὐτός καί ἀγαθός ἐλπίς ὁ πράσσω , ἀλλά οὐδείς αὐτός ὁ πᾶς ἡγέομαι ἀφίστημι ὁ πρός ὁ οἶκος ὁ πατρῷος εὔνοια · ἐπεί δέ αὐτός ἐγώ προσέρχομαι καί δέω ὁ ἐμός ἔρχομαι δεσπότης οὐ προσδέχομαι ὁ λόγος , ἀλλά ἀποπηδάω καί καταφρονέω καί ὅς δέησις ἀτιμάζω , πείθω παρά σύ εἴκω καί συγχέω - ῥήγνυμι ὁ πατήρ καί μή διαβάλλω ὁ ἐκ | ὁ πόλεμος λαμπρότης ὁ πρός ἐγώ χαλεπότης . 3 . Τῆ μέν οὖν δόξα καί ὁ δεινότης χαίρω Θέμις - στοκλεος , τίς γάρ ἄν ἡδύς γίγνομαι πατήρ ὁ τῆλις - καῦτα μέν αὐτός δύναμαι ὁ υἱός , ἔπαινος δέ πανταχοῦ ὁ οἰκουμένη τυγχάνω , αὐτός δέ οὗτος ὅς εὐφραίνω μέγας ἐγώ πρός ὁ πάρειμι ἕπω - δήν ἐναντίωμα γίγνομαι · δέος γάρ εἰμί , ὦ ἀνήρ δικαστής , μή ὁ μέν ὁ σοφία ὁ οὗτος παράγω , ὁ δέ ὁ δόξα ὁ ἀπό ὁ ἀγών αἰσχύνω ὁ Θεμιστοκλῆς ἄδικος φιλονικία ἰσχυρός ὅς ἐγώ παρέχω δίκαιος ποιέω .