libanius.declamatio-9 18
καὶ τί λέγω τοὺς παῖδας ; ἀλλὰ τὴν μεγάλην ταύτην καὶ θαυμαστὴν ναυμαχίαν πῶς συνήγαγες ; ἆρ’ ἑκόντων Ἑλλήνων καὶ βουλομένων συμπλέκεσθαι ; καὶ μὴν ἐδέ - δοκτο φεύγειν καὶ ζητεῖν αἰσχρὰν σωτηρίαν , | ἀλλ’ ὅμως ταῦτα ἐγνωκότας ἔδειξας ἐξαίφνης ἐν μέσῳ τῶν βαρβάρων ὥστ’ ἀνάγκην εἶναι ναυμαχεῖν . καὶ οἷς ἔδρων οὐχὶ βουληθέντες ἐνίκων καὶ ὧν ἔλαβον ἄν , εἰ προῄσθοντο , παρὰ σοῦ δίκην , ἀντὶ τούτων σὲ σω - τἤρᾳ τῆς Ἑλλάδος καλοῦσιν . οὕτως οὐδὲν θαυμαστὸν τὸ αὐτὸ καὶ βαρὺ τοῖς ποιοῦσιν εἷναι καὶ λυσιτελέστα - τον . καὶ νῦν μή μοι τοῦτο λέγε μόνον , ὡς οὐκ ἂν βουλοίμην καὶ ἄκοντι χαριζόμενος ἐν οἷς χαρίζῃ λυπεῖς , ἀλλ’ εἰ μὴ καλὸν ἀκολουθῆσαι τοῖς τῷ πατρὶ δοκοῦσι καὶ δοῦναι χάριν ἐν τῷ λαβεῖν . 19 . Τί δὲ καὶ τοσοῦτον μεμφόμενος ἥκεις ἐναντιω - σόμενος ; ἀντεῖπόν σου ταῖς δημηγορίαις ; ἤλγησα τοῖς κατορθώμασιν ; ἐφθόνησα τοῖς ἐπαίνοις ; ἐξήνεγκά τι πρὸς τοὺς ἐναντίους τῶν ἀπορρήτων ; εἰπὲ τὸ ἀδίκημα . ἔλεγξόν με πονηρὸν περὶ σεαυτόν . 20 . Ἀπεκήρυξάς με , φησί , καὶ τῆς οἰκίας ἐξέ - βαλες . λυπηρὸν τοῦτο , Θεμιστόκλεις , καὶ βαρὺ τοῖς παθοῦσιν . ἀνῃρήσθω τοίνυν τοῦτο τὸ λυπηρὸν τήμερον . εἰ μὲν γὰρ οὐκ ἠνιῶμεν τότε , τί χαλεπαίνεις ; εἰ δ’ ἐλυ - ποῦμεν , ἐνταῦθα στήτω τὸ πρᾶγμα . σὺ δὲ ποιεῖς ἄτο - πον ἐν ἐγκλήματι μὲν προφέρων τὴν ἀποκήρυξιν , αὐτὴν δὲ ταύτην ὅπως μενεῖ ποιῶν καὶ δι’ ὁμοίας ὀργῆς ἀμφότερα λαμβάνων , τό τε τῆς οἰκίας ἀπελθεῖν τό τε αὖθις ἐκεῖσε ἄγεσθαι , ὥσπερ ἂν εἴ τις τὸν ὧν ἀπεστέρησε χρημάτων ταῦτα ἀποδιδόντα πάλιν δυσμενῆ κρίνοι παραπλησίως ἔν τε ἐκείνῳ καὶ τούτῳ . 21 . Χωρὶς δὲ τούτων , ὅταν τὴν ἀποκήρυξιν λέγη , πόθεν ἐπὶ ταύτην ἦλθον , ἐρωτᾶτε αὐτόν . κἂν μὲν ὠμότητα ἐμὴν εὕρητε καὶ θυμὸν λόγον οὐκ ἔχοντα , ἐξέστω Θεμιστοκλεῖ μὴ μόνον φεύγειν τὴν οἰκίαν , ἀλλὰ καὶ δίκην ἑτέραν ἢν βούλεται λαμβάνειν · ἂν δὲ παρὰ τούτῳ τὸ τῆς αἰτίας ᾖ καὶ ὁ μὲν ἀναγκάσας ὁ παῖς , ὁ δὲ ἠναγκασμένος ἐγώ , συγγνώμην ἐχέτω τοῖς βιασθεῖσιν ἡμῖν .
Lemmas: καί τίς λέγω ὁ παῖς ; ἀλλά ὁ μέγας οὗτος καί θαυμαστός ναυμαχία πῶς συνάγω ; ἆρα ἑκών Έλληνας καί βούλομαι συμπλέκω ; καί μήν ἐδέ - δοκτο φεύγω καί ζητέω αἰσχρός σωτηρία , | ἀλλά ὅμως οὗτος γιγνώσκω δείκνυμι ἐξαίφνης ἐν μέσος ὁ βάρβαρος ὥστε ἀνάγκη ἔρχομαι ναυμαχέω . καί ὅς δράω οὐ βούλομαι νικάω καί ὅς λαμβάνω ἄν , εἰμί προαισθάνομαι , παρά σύ δίκη , ἀντί οὗτος σύ σός - ἄτρα ὁ Ἑλλάς καλέω . οὕτως οὐδείς θαυμαστός ὁ αὐτός καί βαρύς ὁ ποιέω ἔρχομαι καί λυσιτελής - τον . καί νῦν μή ἐγώ οὗτος λέγω μόνος , ὡς οὐ ἄν βούλομαι καί ἀέκων χαρίζω ἐν ὅς χαρίζω λυπέω , ἀλλά εἰμί μή καλός ἀκολουθέω ὁ ὁ πατήρ δοκέω καί δίδωμι χάρις ἐν ὁ λαμβάνω . 19 . τις δέ καί τοσοῦτος μέμφομαι ἥκω ἐναντίος - σῴζω ; ἀντιλέγω σύ ὁ δημηγορία ; ἀλγέω ὁ κατόρθωμα ; φθονέω ὁ ἔπαινος ; ἐκφέρω τίς πρός ὁ ἐναντίος ὁ ἀπόρρητος ; λέγω ὁ ἀδίκημα . ἐλέγχω ἐγώ πονηρός περί σεαυτοῦ . 20 . απεκηρυθελγω ἐγώ , φημί , καί ὁ οἰκία ἔξω - βάλλω . λυπηρός οὗτος , Θεμιστοκλῆς , καί βαρύς ὁ πάσχω . ἀναιρέω τοίνυν οὗτος ὁ λυπηρός σήμερον . εἰμί μέν γάρ οὐ ἐνίημι τότε , τίς χαλεπαίνω ; εἰμί δέ ἐλυ - ποῶ , ἐνταῦθα ἵστημι ὁ πρᾶγμα . σύ δέ ποιέω ατο - πως ἐν ἔγκλημα μέν προφέρω ὁ ἀποκήρυξις , αὐτός δέ οὗτος ὅπως μένω ποιέω καί διά ὅμοιος ὀργή ἀμφότερος λαμβάνω , ὁ τε ὁ οἰκία ἀπέρχομαι ὁ τε αὖθις ἐκεῖσε ἄγω , ὥσπερ ἄν εἰμί τις ὁ ὅς ἀποστερέω χρῆμα οὗτος ἀποδίδωμι πάλιν δυσμενής κρίνω παραπλήσιος ἐν τε ἐκεῖνος καί οὗτος . 21 . Χωρὶς δέ οὗτος , ὅταν ὁ ἀποκήρυξις λέγω , πόθεν ἐπί οὗτος ἔρχομαι , ἐρωτάω αὐτός . κἀν μέν ὠμότης ἐμός εὑρίσκω καί θυμός λόγος οὐ ἔχω , ἔξεστι Θεμιστοκλῆς μή μόνος φεύγω ὁ οἰκία , ἀλλά καί δίκη ἕτερος εἄν βούλομαι λαμβάνω · εἄν δέ παρά οὗτος ὁ ὁ αἰτία εἰμί καί ὁ μέν ἀναγκάζω ὁ παῖς , ὁ δέ ἀναγκάζω ἐγώ , συγγνώμη ἔχω ὁ βιάζω ἐγώ .