libanius.declamatio-5 69
εἰ μὲν οὖν οὔπω τῶν πραγμάτων εἰς δυσκολίαν ἡκόντων μετεβάλλετο καὶ πρέσβεις πέμ - πων ἀπελογεῖτο , τάχ’ ἂν εἶχε λόγον ἐνδοῦναι καὶ νο - μίσαι βελτίω γεγονέναι τὸν ἄνθρωπον · ἐπεὶ δὲ οὐδὲν ἔπραξεν ἐπιεικὲς πρὸ τοῦ θορύβου , μὴ ποιείσθω τὰ τῆς ἀνάγκης ἑαυτοῦ . ὥσπερ γὰρ οὐ τῶν κηρύκων ἡγούμην τὴν ἀφαίρεσιν , εἰ καὶ λαβόντες ἀπήγαγον τὴν κόρην , οὕτως οὐδὲ τούτου τὴν ἀπόδοσιν , εἰ καὶ σφόδρα ἀποπέμψει , ἀλλ’ ἦν ἐκεῖνο μὲν Ἀγαμέμνονος , τοῦτο δὲ τῆς ἥττης , αὐτὸ δέ γε τὸ τοὺς Τρῶας τῷ πολέμῳ κρατεῖν παρὰ τὴν ἐμὴν ἡσυχίαν . ὥστ’ ἀκριβεῖ λόγῳ παρ’ ἐμαυ - τοῦ λαμβάνω τὴν κόρην , εἴ γε τὴν μὲν ἀπόδοσιν ἡ ἀνάγκη , τὴν δ’ ἀνάγκην ἐγὼ πεποίηκα . 70 . Λογίζου δὲ κἀκεῖνο . νῦν Ἕκτωρ ἐπὶ ταῖς ναυσὶ στρατοπεδεύεται καὶ μόνον οὐ προσάγει τὸ πῦρ , καὶ τοῖς δεινοῖς ἡ νὺξ ἀναβολὴ μόνη . τῶν τοίνυν σκηνῶν ἐμπιπραμένων ἀνάγκη καὶ τὴν κόρην τεθνάναι . δίδω - σιν οὖν ἥν οὐχ οἶός τέ ἐστιν ἔχειν καὶ φιλοτιμεῖται τούτοις ὧν ἐκπεσεῖται πάντως , ὥσπερ ἂν εἴ τις χει - μῶνι χρησάμενος καὶ τῶν σκευῶν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας ἐκβαλών τινα εἰς χαριστήριον ταῦτα τῷ Ποσειδῶνι λογίζοιτο . ἀρ’ αἰσθάνῃ τῆς τῶν λόγων ἀνωμαλίας , Ὀδυσσεῦ , ὡς μὲν πάντων στερησόμενος ἱκετεύει , ὡς δὲ βεβαίων κύριος ὢν ὑπισχνεῖται καὶ τῆς ἀλαζονείας οὐδ’ ἐν τοῖς φόβοις πέπαυται . 71 . Ναί , φησίν , ἀλλ’ οὐχ ὡμίληκα τῇ κόρῃ καὶ ὑπὲρ τούτων ὀμοῦμαι . τοῦτο γάρ ἐστι τὸ δεινόν , ὅτι μηδὲν χρῄζων τῆς γυναικὸς ὑβρίζων ἀπέσπα . Ι εἰ μὲν γὰρ εὐθὺς ἔχων ἐπλησίαζεν , ἦν εἰπεῖν ὧς ἔρωτι δου - λεύων πολλὰ ὧν οὐκ ἐβούλετο ποιεῖν ἠνάγκαστο καὶ τὸ πάθος ἐνίκησε τὴν γνώμην · ἐπεὶ δὲ ἔνδον οὔσης οὐχ ἥπτετο , μία ἐστὶν ἡ αἰτία τῆς ἀφαιρέσεως ἡ περὶ ἡμᾶς ἀτιμία . οὐ γὰρ αὑτῷ χαριζόμενος , ἀλλ’ εἰς ἐμὲ παροινῶν ἐλάμβανεν . ὥστ’ ἐπιορκῶν μὲν τὸ τῆς ἀπολογίας ἰσχυρὸν διαφθείρει , ὀμνὺς δὲ τὰ εὔορκα χείρω ποιεῖ τὰ ἐγ - κλήματα .
Lemmas: εἰμί μέν οὖν οὔπω ὁ πρᾶγμα εἰς δυσκολία ἥκω μεταβάλλω καί πρέσβυς πέμπω - πάω ἀπολογέομαι , τάχα εἄν ἔχω λόγος ἐνδίδωμι καί νο - μισέω ἀγαθός γίγνομαι ὁ ἄνθρωπος · ἐπεί δέ οὐδείς πράσσω ἐπιεικής πρό ὁ θόρυβος , μή ποιέω ὁ ὁ ἀνάγκη ἑαυτοῦ . ὥσπερ γάρ οὖον ὁ κῆρυξ ἡγέομαι ὁ ἀφαίρεσις , εἰμί καί λαμβάνω ἀπάγω ὁ κόρη , οὕτως οὐδέ οὗτος ὁ ἀπόδοσις , εἰμί καί σφόδρα ἀπόπεμψις , ἀλλά εἰμί ἐκεῖνος μέν Ἀγαμέμνων , οὗτος δέ ὁ ἧσσα , αὐτός δέ γε ὁ ὁ Τρώς ὁ πόλεμος κρατέω παρά ὁ ἐμός ἡσυχία . ὥστε ἀκριβής λόγος παρά μαυ - ὁ λαμβάνω ὁ κόρη , εἰμί γε ὁ μέν ἀπόδοσις ὁ ἀνάγκη , ὁ δέ ἀνάγκη ἐγώ ποιέω . 70 . Λογίζου δέ ἐκεῖνος . νῦν Ἕκτωρ ἐπί ὁ ναῦς στρατοπεδεύω καί μόνος οὖον προσάγω ὁ πῦρ , καί ὁ δεινός ὁ νύξ ἀναβολή μόνος . ὁ τοίνυν σκηνή ἐμπίμπρημι ἀνάγκη καί ὁ κόρη θνήσκω . δίδωμι - βρόχος οὖν ὅς οὐ οἷος τε εἰμί ἔχω καί φιλοτιμέομαι οὗτος ὅς ἐκπίπτω πάντως , ὥσπερ εἄν εἰμί τις χέω - μῶν χράω καί ὁ σκεῦος ὑπέρ ὁ σωτηρία ἐκβάλλω τις εἰς χαριστήριος οὗτος ὁ Ποσειδῶν λογίζομαι . ἀρά αἰσθάνομαι ὁ ὁ λόγος ἀνωμαλία , Ὀδυσσεύς , ὡς μέν πᾶς στερέω ἱκετεύω , ὡς δέ βέβαιος κύριος εἰμί ὑπισχνέομαι καί ὁ ἀλαζονεία οὐδέ ἐν ὁ φόβος παύω . 71 . Ναίς , φημί , ἀλλά οὐ ὁμιλέω ὁ κόρη καί ὑπέρ οὗτος ὄμνυμι . οὗτος γάρ εἰμί ὁ δεινός , ὅτι μηδείς χρῄζω ὁ γυνή ὑβρίζω ἀποσπάω . Ι εἰμί μέν γάρ εὐθύς ἔχω πλησιάζω , εἰμί εἶπον ὅς Ἔρως δήω - λεύω πολύς ὅς οὐ βούλομαι ποιέω ἀναγκάζω καί ὁ πάθος νικάω ὁ γνώμη · ἐπεί δέ ἔνδον εἰμί οὐ ἅπτω , εἷς εἰμί ὁ αἰτία ὁ ἀφαίρεσις ὁ περί ἐγώ ἀτιμία . οὖον γάρ ἑαυτοῦ χαρίζομαι , ἀλλά εἰς ἐγώ παροινέω λαμβάνω . ὥστε ἐπιορκέω μέν ὁ ὁ ἀπολογία ἰσχυρός διαφθείρω , ὄμνυμι δέ ὁ εὔορκος χείρων ποιέω ὁ ἐκ - κλῆμα .