libanius.declamatio-5 33
καὶ μὴν εἰ καὶ σφόδρα τοῦτ’ ἔπασχον , οὐκ ἔσθ’ ὅπως ἵν ἧττον ἐκι - νήθην ἢ τοιαῦτα ἀκούων . λέγεις γὰρ αὐτὸν τῇ τοῦ Δῖός συμμαχίᾳ τὰ μέγιστα δύνασθαι . τοῦτο δέ ἐστιν εὐτυχεῖν , οὐκ ἀγαθὸν εἶναι τὰ πολέμια . καὶ γίνεται τὰ κατορθώματα τῆς παρασχούσης Τύχης . φιλοτιμία δὲ ἀνθρώπου πρὸς μὲν τοὺς ἀρετῇ χρωμένους κἂν πάθοι τι καὶ παροξυνθείη , τοὺς δ’ εὐπραξίᾳ τι δυνηθέντας οὐκ ἂν ζηλωτοὺς ἡγήσαιτο τῇ δούσῃ θεῷ λογιζόμενος τὰ ἔργα , ἐπεὶ καὶ τοὺς ἀγαθοὺς ἀτυχοῦντας οὐ φαύ - λους παρὰ τὰ πταίσματα κρίνομεν . καὶ νῦν Ἕκτωρ , εἴπερ ὄντως τῇ τύχῃ μέγας | ἐστί , πόρρω τοῦ θαυμάζεσθαι γίγνεται . 34 . Ἀλλὰ γὰρ εὖ ποιῶν προσέθηκας τὸν Δία καὶ τὴν εὔνοιαν ἣν εἰς τοὺς Τρῶας ἔχει . ἐν γὰρ τούτῳ τῷ λόγῳ τὰς καθ’ ἡμῶν ἀνῄρηκας αἰτίας . τίνα γὰρ μάρτυρα μείζω παράσχωμαι τοῦ δικαίως τὴν ἡσυχίαν ἄγειν ἢ τὸν ἄριστον τῶν θεῶν , ὂν σὺ φῄς ταὐτά μοι περὶ ὑμῶν φρονεῖν καὶ συνοργίζεσθαι καὶ τὴν ῥοπὴν ἄγειν ἐπὶ τοὺς ἐναντίους . πῶς οὖν ἀδικῶ χαλεπαίνων , εἰ τῷ χαλεπαίνειν ὁμολογῶ τῷ Διί ; πῶς δὲ οὐ σεμνύ - νει μοι τὴν ὀργὴν ὁ κοινωνῶν μοι τῆς καθ’ ὑμῶν ὀργῆς , μᾶλλον δέ , καὶ μειζόνως ἀγανακτῶν , εἴπερ ἐγὼ μὲν οὐ βοηθῶ τοῖς Ἕλλησιν , ὁ δὲ καὶ πολεμεῖ τοῖς Ἕλλησιν ; εἰ τοίνυν τὸ τοῖς θεοῖς ἀκολουθεῖν δίκαια ποιούντων ἐστίν , αἱ μὲν διαλλαγαὶ τὴν μέμψιν , τὸ δὲ φυλάττειν τὴν ὀργὴν ἔπαινον ἔχει . 35 . Πάνυ τοίνυν ἠχθόμην , ὅτε με τοῦ πατρὸς ἀμνημονεῖν ἔφησθα · τὸν μὲν γὰρ κελεύειν θυμοῦ κρα - τεῖν , ἐμὲ δὲ ἥττω πεφηνέναι . οὐ γὰρ δὴ τοῖς μὲν ἄλλοις ἦν τότε ὦτα , ἐμοὶ δὲ οὐκ ἦν , Ὀδυσσεῦ , ἀλλ’ ἴσμεν ἃ περὶ θυμοῦ λέγοντος ἀκηκόαμεν . σὺ δὲ σοφίζῃ καὶ διαστρέφεις τὸν λόγον . ἔλεγε τοίνυν τότε ἐκεῖνος · ὧ παῖ , μὴ καταμέλει τοῦ τοὺς Ἕλληνας ὧς οἰ - κειότατα πρὸς αὑτὸν διατεθῆναι . τούτου δ’ ἂν ἐπιτυγχάνοις , εἰ μηδενὸς ἄρχοις ἀδίκου μήτ’ ἔργου μήτε ῥήματος θυμῷ δουλεύων .
Lemmas: καί μήv εἰμί καί σφόδρα οὗτος πάσχω , οὐ ἔστω ὅπως ἵνα κακός ἐπίτεξ - νήθω ἢ τοιοῦτος ἀκούω . λέγω γάρ αὐτός ὁ ὁ Δῖος συμμαχία ὁ μέγας δύναμαι . οὗτος δέ εἰμί εὐτυχέω , οὐ ἀγαθός εἰμί ὁ πολέμιος . καί γίγνομαι ὁ κατόρθωμα ὁ παρέχω Τύχη . φιλοτιμία δέ ἄνθρωπος πρός μέν ὁ ἀρετή χράω κἀν πάσχω τίς καί παροξύνω , ὁ δέ εὐπραξία τίς δύναμαι οὐ εἄν ζηλωτός ἡγέομαι ὁ δίδωμι θεός λογίζομαι ὁ ἔργον , ἐπεί καί ὁ ἀγαθός ἀτυχέω οὖον Φάυ - Λοῦς παρά ὁ πταῖσμα κρίνω . καί νῦν Ἕκτωρ , εἴπερ εἰμί ὁ τυγχάνω μέγας | εἰμί , πόρρω ὁ θαυμάζω γίγνομαι . 34 . ἀλλά γάρ εὕω ποιέω προστίθημι ὁ Ζεύς καί ὁ εὔνοια ὅς εἰς ὁ Τρώς ἔχω . ἐν γάρ οὗτος ὁ λόγος ὁ κατά ἐγώ ἀναιρέω αἴτιος . τίς γάρ μάρτυς μείζων παρέχω ὁ δικαίως ὁ ἡσυχία ἄγω ἢ ὁ ἀγαθός ὁ θεός , εἰμί σύ φημί αὐτός ἐγώ περί σύ φρονέω καί συνοργίζομαι καί ὁ ῥοπή ἄγω ἐπί ὁ ἐναντίος . πῶς οὖν ἀδικέω χαλεπαίνω , εἰμί ὁ χαλεπαίνω ὁμολογέω ὁ Διί ; πῶς δέ οὖον σεμνός - νέομαι ἐγώ ὁ ὀργή ὁ κοινωνός ἐγώ ὁ κατά σύ ὀργή , μᾶλλον δέ , καί μέγας ἀγανακτέω , εἴπερ ἐγώ μέν οὖον βοηθέω ὁ Ἕλλην , ὁ δέ καί πολεμέω ὁ Ἕλλην ; εἰμί τοίνυν ὁ ὁ θεός ἀκολουθέω Δίκαιος ποιέω εἰμί , ὁ μέν διαλλαγή ὁ μέμψις , ὁ δέ φυλάσσω ὁ ὀργή ἔπαινος ἔχω . 35 . πάνυ τοίνυν ἔχθω , ὅτε ἐγώ ὁ πατήρ ἀμνημονέω φημί · ὁ μέν γάρ κελεύω θυμός Κρής - ἐγώ , ἐγώ δέ κακός φαίνω . οὖον γάρ δή ὁ μέν ἄλλος εἰμί τότε οὖς , ἐγώ δέ οὐ εἰμί , Ὀδυσσεύς , ἀλλά οἶδα ὁ περί θυμός λέγω ἀκούω . σύ δέ σοφίζω καί διαστρέφω ὁ λόγος . λέγω τοίνυν τότε ἐκεῖνος · ἵημι παῖς , μή καταμελέω ὁ ὁ Ἕλλην ὅς ὁ - κεῖος πρός ἑαυτοῦ διατίθημι . οὗτος δέ εἄν ἐπιτυγχάνω , εἰμί μηδείς ἄρχω ἄδικος μήτε ἔργον μήτε ῥῆμα θυμός δουλεύω .