libanius.declamatio-23 19
καὶ μὴν καὶ δεο - μένους αὐτούς , ἀλλ’ οὐχ ὑφ’ ὑμῶν παρακληθέντας ἀγορεύειν ᾤετο δεῖν . οὐ γὰρ αὐτοὺς τῷ δήμῳ τι πολι - τευομένους χαρίζεσθαι , ὅς οὔτε ἀπορεῖ που τῶν πολι - τευομένων καὶ πρὸς αὐτὸν φιλοτιμουμένων κἂν αὐτός ποτε παρ’ αὑτοῦ τὰ δέοντα ἔχοι ποιεῖν καὶ φρονεῖν , ἀλλὰ τὸν δῆμον αὐτοῖς μεταδιδόντα παρρησίας αἴρειν καὶ μεγάλους ἐκ μικρῶν καὶ φανεροὺς ἐξ ἀφανῶν ἐκείνους ποιεῖν συμβούλοις χρώμενον . διόπερ κηρύττει τὸ δημοτικώτατον τῶν κηρυγμάτων τίς ἀγορεύειν βούλεται ; δηλῶν ὡς ὅστις οὐ βούλεται , μηδεμίαν ἀνάγκην οὖσαν αὐτῷ . ὅπου γὰρ τὸν ἐκ τῆς αὑτοῦ γνώμης ὡρμημένον ὁ νόμος καλεῖ τὸ βούλεσθαι θέμε - νος ὅρον τοῦ λέγειν , αὐτὸς ἀφεῖται τοῦ λέγειν ὅτῳ μὴ μετείη τοῦ θέλειν . 20 . Ὁ Σόλων μὲν οὖν οὕτως , οὑτοσὶ δὲ ἄκοντα κελεύει λέγειν καὶ ἀντικηρύττει τῷ παλαιῷ κηρύγματι . καίτοι τίς νόμος ὥσπερ κατὰ τῶν ἀστρατεύτων οὕτω καὶ κατὰ τῶν οὐ λεγόντων ἐστὶ γεγραμμένος ; οὐδὲ εἷς . ἀλλὰ μὴν εἰ καὶ μὴ βουλομένους ἔδει πολιτεύεσθαι καὶ κρίσεις ἔμελλον ἔσεσθαι τοῖς οὐ λέγουσιν , ἦν ἄν τις καὶ τιμωρία προειρημένη τῷ σεσιωπηκότι . ὅτε τοί - νυν οὐχ οὕτως ἔχει , κύριος ἕκαστος ἀφεῖται τοῦ λέγειν ἤ Ι μή . ἃ γὰρ οὐ κεκέλευσταί τις ποιεῖν , ταῦτα RIV 290 οὐδὲ μὴ ποιεῖν κεκώλυται . 21 . Ἔτι τοίνυν τίς οὐκ οἶδεν ὧς Ἀθηναίων δισ - μυρίων ὄντων σιωπῶσι μὲν οἱ πλείους καὶ τῶν πολι - τικῶν ἀφεστᾶσι , προσίασι δὲ ἀεὶ πρὸς τὰ κοινὰ σφόδρα ὀλίγοι . ὥστε εἰ τοῦτο ἔγκλημα δίκαιόν ἐστιν , οὐκ ἄν τις φθάνοι πᾶσαν διώκων τὴν πόλιν . ἀλλὰ γὰρ εἰ τοῖς πλείστοις ἔξεστι σιωπᾶν καὶ οὐδένα ὑμεῖς τῶν μὴ βουλομένων πράττειν τὰ κοινά , ἀλλὰ ἰδίᾳ τὴν ἡσυχίαν ἄγειν ἄκοντα καὶ βιαζόμενον εἰς τοῦτο ἕλκετε , τί δήποτε μόνῳ πάντων Ἀθηναίων ἐμοὶ ταύτης οὐ μεταδώσετε τῆς ἀδείας καὶ τῆς ἐπιεικείας τῆς πᾶσι κοινῆς ;
Lemmas: καί μήv καί δήω - μένος αὐτός , ἀλλά οὐ ὑπό σύ παρακαλέω ἀγορεύω οἴομαι δήω . οὖον γάρ αὐτός ὁ δῆμος τίς πόλις - τευομενος χαρίζομαι , ὅς οὔτε ἀπορέω ποῦ ὁ πόλις - τίω καί πρός αὐτός φιλοτιμέομαι κἀν αὐτός ποτός παρά αὐτός ὁ δήω ἔχω ποιέω καί φρονέω , ἀλλά ὁ δῆμος αὐτός μεταδίδωμι παρρησία ἀείρω καί μέγας ἐκ μικρός καί φανερός ἐκ ἀφανής ἐκεῖνος ποιέω σύμβουλος χράω . διόπερ κηρύσσω ὁ δημοτικός ὁ κήρυγμα τίς ἀγορεύω βούλομαι ; δηλόω ὡς ὅστις οὖον βούλομαι , μηδείς ἀνάγκη εἰμί αὐτός . ὅπου γάρ ὁ ἐκ ὁ αὐτός γνώμη ὁρμάω ὁ νόμος καλέω ὁ βούλομαι θέλω - Μύκονος ὅρος ὁ λέγω , αὐτός ἀφίημι ὁ λέγω ὅστις μή μέτειμι ὁ ἐθέλω . 20 . ὁ Σόλων μέν οὖν οὕτως , οὗτος δέ ἄκων κελεύω λέγω καί ἀντικηρύσσω ὁ παλαιός κήρυγμα . καίτοι τίς νόμος ὥσπερ κατά ὁ ἀστράτευτος οὗτος καί κατά ὁ οὖον λέγω εἰμί γράφω ; οὐδέ εἷς . ἀλλά μήv εἰμί καί μή βούλομαι ἐσθίω πολιτεύω καί κρίσις μέλλω εἰμί ὁ οὖον λέγω , εἰμί ἄν τις καί τιμωρία προερέω ὁ σιωπάω . ὅτε ὅς - νυν οὐ οὕτως ἔχω , κύριος ἕκαστος ἀφίημι ὁ λέγω ἤ Ι μή . ὁ γάρ οὖον κελεύω τις ποιέω , οὗτος RIV 290 οὐδέ μή ποιέω κωλύω . 21 . ἔτι τοίνυν τίς οὐ οἶδα ὅς Ἀθηναῖος δις - μυρίος εἰμί σιωπάω μέν ὁ πλείων καί ὁ πόλις - τική ἀφίστημι , πρόσειμι δέ ἀεί πρός ὁ κοινός σφόδρα ὀλίγος . ὥστε εἰμί οὗτος ἔγκλημα δίκαιος εἰμί , οὐ ἄν τις φθάνω πᾶς διώκω ὁ πόλις . ἀλλά γάρ εἰμί ὁ πλεῖστος ἔξεστι σιωπάω καί οὐδείς σύ ὁ μή βούλομαι πράσσω ὁ κοινός , ἀλλά ἴδιος ὁ ἡσυχία ἄγω ἄκων καί βιάζομαι εἰς οὗτος ἕλκω , τίς δήποτε μόνος πᾶς Ἀθηναῖος ἐγώ οὗτος οὖον μεταδίδωμι ὁ ἄδεια καί ὁ ἐπιείκεια ὁ πᾶς κοινός ;