libanius.declamatio-19 1
Μετὰ τὰ ἐν Χαιρωνείᾳ Φίλιππος ἐξῄτησε Δη - μοσθένην . ὁ δῆμος ᾔτησε πέντε ἡμέρας εἰς σκέψιν . ἐν ταύταις ὁ Δημοσθένης ἀποθνήσκειν ἀξιοῖ . Δημοσθένης . μάτην , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , τὰς πέντε ταύτας ἡμέρας ᾐτήσατε παρὰ τῶν ἐκ Μακεδονίας ἡκόν - των ὧς ἂν ἐν αὐταῖς ἄμεινόν τι βουλευσόμενοι περὶ τοὐμοῦ σώματος . ἐγὼ γὰρ ὑμῖν τὸν μακρὸν τουτονὶ συντέμνω χρόνον , ἔνα μηδὲ τούτου χάριν ἔχητε μηδε - μίαν τοῖς τοῦ Φιλίππου πρέσβεσι , καὶ τὰς ἀποκρίσεις ἀνθ’ ὑμῶν ἔργῳ δίδωμι . δέομαι δέ , ὦ ἄνδρες Ἀθη - ναῖοι , μεταδοῦναί μοι τοῦ κωνείου καὶ τοὺς πρέσβεις ἐκπέμπειν τὸν ἥδιστον τῷ | δεσπότῃ φέροντας λόγον ὅτι τέθνηκε Δημοσθένης . 2 . Ὃ μὲν οὖν ἤλπιζον , ὦ φιλανθρωπότατοι πάν - των , ὑμεῖς ἐποιήσατε , περὶ τῆς τελευτῆς ἀκούσαντες Ρ = Codex Parisinus gr . 2998 Ath = Athous Laurae Ω 123 τῆς ἐμῆς ἠθυμήσατε , τοιοῦτος γὰρ ὁ ὑμέτερος δῆμος , ἐλεεῖ τοὺς ἀτυχοῦντας , κἂν πρότερον ὧς ἴ’ τι λελυ - πηκότες , μή τί γε συνεχῆ τὴν εὔνοιαν πρὸς τὸν δῆμον ἐπιδεδειγμένοι · ἐγὼ δὲ ἄνευ τῶν ἄλλων λογισμῶν καὶ δι’ αὐτὸν τὸν νῦν ὑμῶν ἐπὶ τοῖς εἰρημένοις οἶκτον οἶμαι δεῖν ἀποθανεῖν . πολὺ γὰρ βέλτιον ἐνταῦθά μου τελευτῶντος κλαῦσαι τὸν δῆμον ἢ διὰ τῶν πρέσβεων ἐμοῦ τε καὶ ὑμῶν παρὰ τὸν ἐχθρὸν ἑλκομένου . εἰ γὰρ οὐδὲ τοῦτο φέρετε <τὸ> μετριώτερον , οὐ γὰρ παραμυθία ταφῆς οἴκοι τυχεῖν , πῶς ἐκεῖνό γε οἴσετε τὸ πάντων ἐλεεινότατον ; 3 . Μηδεὶς <δ᾿> ὑμῶν , ἂν μεταξύ μου λέγοντος έλθῃ δάκρυα τοῖς λόγοις , φιλοψυχοῦντά με καὶ δεδοικότα τὸν θάνατον ἡγείσθω τοῦτο πεπονθέναι , πᾶν γάρ , ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι , <καὶ> τὸ δεινότατον , ἂν ὑπὲρ ὑμῶν δέῃ παθεῖν , κοῦφον ἐμοί , ἀλλ’ ἀέ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐν ᾗ κακῶς ἔκρινεν ὁ δαίμων τὴν μάχην οὔτε νυκτὸς οὔθ’ ἡμέρας ὀδυρόμενος πέπαυμαι θαυμάζων τε τὴν τῶν παραταξαμένων ἀρετὴν καὶ μεμφόμενος τῇ τύχῃ . καὶ νῦν ἀπό τε δακρύων καὶ βουλῆς τῆς ὑπὲρ τῶν ἠτυχηκότων ἥκω . ἐβουλευόμην γάρ , εὖ ἴστε , τίς ἂν ἐπανόρθωσις τοῖς συμβᾶσι γένοιτο . θαυμαστὸν <οὖν> οὐδὲν εἰ μνησθεὶς Χαιρωνείας πάθοιμί τι παραπλήσιον . 4 . Ὅτε μὲν οὖν εὐθὺς ἤκουσα πρεσβείαν ἐκ Μακε - δονίας ἀφῖχθαι , τοιοῦτός μοί τις παρίστατο λογισμός , ὅτι Φίλιππος οὐ σφόδρα ὤν ἀναίσθητος ἄνθρωπος ἀπιστεῖ τοῖς πεπραγμένοις καὶ τοιαῦτα , ὡς εἰκός , <πρὸς ἑαυτὸνώ διείλεκται · ἐγὼ παῖς ὤν Ἀμύντου τοῦ φόρους Ἀθηναίοις γέροντος καὶ μόλις σωθεὶς ὑπὸ τῆς Ἰφικράτους τοῦ 'κείνων στρατηγοῦ φιλανθρω - πίας , μικρὸς ὤν καὶ ταπεινὸς καὶ δεδιὼς τοὺς πέριξ βαρβάρους καὶ μετὰ μὲν Θηβαίων ἐλπί - ζων Ἀθηναίους λυπήσειν , ἄνευ δὲ ἐκείνων πείσεσθαί τι κακὸν οὐ μικρὸν νῦν Ἀθηναίους ὁμοῦ καὶ | θηβαίους ἐνίκων πληγεὶς μὲν τῇ προτέρᾳ μάκῃ , πληγεὶς δὲ τῇ δευτέρᾳ , τῇ τύχῃ δὲ περὶ τὴν τρίτην χρησάμενος .
Lemmas: μετά ὁ ἐν Χαιρώνεια Φίλιππος ἐξαιτέω δη - μοσθένην . ὁ δῆμος αἰτέω πέντε ἡμέρα εἰς σκέψις . ἐν αὐτός ὁ Δημοσθένης ἀποθνήσκω ἀξιόω . Δημοσθένης . μάτην , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , ὁ πέντε αὐτός ἡμέρα αἰτέω παρά ὁ ἐκ Μακεδονία ἥκω - ὁ ὅς ἄν ἐν αὐτός ἀμείνων τίς βουλεύω περί ἐμός σῶμα . ἐγώ γάρ σύ ὁ μακρός οὗτος συντέμνω χρόνος , εἷς μηδέ οὗτος χάρις ἔχω μηδέ - εἷς ὁ ὁ Φίλιππος πρέσβις , καί ὁ ἀπόκρισις ἀντί σύ ἔργον δίδωμι . δέομαι δέ , ὦ ἀνήρ Άθης - νήϊος , μεταδίδωμι ἐγώ ὁ κώνειον καί ὁ πρέσβις ἐκπέμπω ὁ ἡδύς ὁ | δεσπότης φέρω λόγος ὅτι θνῄσκω Δημοσθένης . 2 . ὅς μέν οὖν ἐλπίζω , ὦ φιλάνθρωπος πᾶς - ὁ , σύ ποιέω , περί ὁ τελευτή ἀκούω Ρ = Codex Parisinus gr . 2998 Ath = Athous Laurae Ω 123 ὁ ἐμός ἀθυμέω , τοιοῦτος γάρ ὁ ὑμέτερος δῆμος , ἐλεέω ὁ ἀτυχέω , κἀν πρότερος ὅς εἷς τίς Λέλυ - πηκοαιρεω , μή τίς γε συνεχής ὁ εὔνοια πρός ὁ δῆμος ἐπιδείκνυμι · ἐγώ δέ ἄνευ ὁ ἄλλος λογισμός καί διά αὐτός ὁ νῦν σύ ἐπί ὁ λέγω οἶκτος οἴομαι δεῖ ἀποθνῄσκω . πολύς γάρ ἀγαθός ἐνταῦθα ἐγώ τελευτάω κλαίω ὁ δῆμος ἢ διά ὁ πρέσβυς ἐγώ τε καί σύ παρά ὅς ἐχθρός ἕλκω . εἰμί γάρ οὐδέ οὗτος φέρνω ὅς μέτριος , οὐ γάρ παραμυθία ταφή οἴκοι τυγχάνω , πῶς ἐκεῖνος γε φέρω ὁ πᾶς ἐλεεινός ; 3 . μηδείς <δ᾿> σύ , εἄν μεταξύ ἐγώ λέγω ἔρχομαι δάκρυον ὁ λόγος , φιλοψυχέω ἐγώ καί δείδω ὁ θάνατος ἡγέομαι οὗτος πάσχω , πᾶς γάρ , ὦ ἀνήρ Ἀθηναῖος , <καὶ> ὁ δεινός , εἄν ὑπέρ σύ δέω πάσχω , κοῦφος ἐγώ , ἀλλά ἀεί ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ἐν ὅς κακῶς κρίνω ὁ δαίμων ὁ μάχη οὔτε νύξ οὔτε ἡμέρα ὀδύρομαι παύω θαυμάζω τε ὁ ὁ παρατάσσω ἀρετή καί μέμφομαι ὁ τύχη . καί νῦν ἀπό τε δάκρυον καί βουλή ὁ ὑπέρ ὁ ἀτυχέω ἥκω . βουλεύω γάρ , εὖ οἶδα , τίς ἄν ἐπανόρθωσις ὁ συμβαίνω γίγνομαι . θαυμαστός οὖν οὐδείς εἰμί μιμνήσκω Χαιρώνεια πάσχω τίς παραπλήσιος . 4 . Ὅτε μέν οὖν εὐθύς ἀκούω πρεσβεία ἐκ μηκάομαι - δόνιος ἀφικνέομαι , τοιοῦτος ἐγώ τις παρίστημι λογισμός , ὅτι Φίλιππος οὐ σφόδρα εἰμί ἀναίσθητος ἄνθρωπος ἀπιστέω ὁ πράσσω καί τοιοῦτος , ὡς ἔοικα , <πρὸς ἑαυτός διαλέγω · ἐγώ παῖς εἰμί Ἀμύντας ὁ φόρος Ἀθηναῖος γέρων καί μόλις σώζω ὑπό ὁ Ἰφικράτης ὁ κεῖνος στρατηγός φιλανθρω - ἄπιος , μικρός εἰμί καί ταπεινός καί δείδω ὁ πέριξ βάρβαρος καί μετά μέν Θηβαῖος ἐλπίς - ζῶ Ἀθηναῖος λυπέω , ἄνευ δέ ἐκεῖνος πάσχω τίς κακός οὐ μικρός νῦν Ἀθηναῖος ὁμοῦ καί | Θηβαῖος νικάω πλήσσω μέν ὁ πρότερος μηκάομαι , πλήσσω δέ ὁ δεύτερος , ὁ τύχη δέ περί ὁ τρίτος χράω .