libanius.declamatio-10 1
ὤιμην μέν , ὦ ἄνδρες δικασταί , αὖθις κατη - γορήσοντά μου Νεοκλέα καὶ τῶν πρότερον ἐκείνων πολὺ μείζους αἰτίας ἐποίσοντα πρὸς τουτὶ συλλέξαι τὸ δι - καστήριον ὑμᾶς , ἐκ γὰρ ὧν ἐπεπόνθειν ταῦτα ἐλπίζειν εἶχον · ἐπεὶ δὲ βραδέως ἀνέμνησεν ἑαυτὸν ὡς ἐξ αὐτοῦ γενοίμην καὶ φιλάνθρωπος εἶναι πρὸς ἐμέ φησι , ταύ - της μὲν αὐτῷ τῆς δόξης οὐ φθονῶ , ἀλλ’ ἴστω πατέ - ρων πρᾳότατος καὶ καλείσθω τοῦτο παρ’ ὑμῖν , ἐμὲ δὲ ἐπὶ τῆς συνηθείας ἐν ᾗ κατέστησεν αὐτὸς ἐάτω καὶ τὸν ἄλλον διάγειν χρόνον , ὡς μὴ κατ’ ἄμφω λυποίη , τότε μὲν ἐκβάλλων ὠμῶς , νῦν δὲ οὐ βουλόμενον εἰσ - άγων . 2 . Οὗτος μὲν οὖν τὴν ἐμὴν δόξαν ἐλάττωμα πρὸς τὸν ἀγῶνα νενόμικεν ἑαυτῷ , ἐγὼ δὲ τὸ τοῦ πατρὸς ὄνομα καὶ τὸ πατέρας ὑμᾶς εἶναι τοὺς δικάζοντας δέ - δοικα . ἔστι γὰρ φόβος οὐ μικρὸς μὴ τοῖς δικαίοις αὐτοῖς περιὼν καὶ δεικνύειν ἔχων ὡς εἰκότως ἂν διω - θοίμην ἐφ’ ἅπερ οὗτος καλεῖ δόξω τραχύς | τις εἷναι καὶ χαλεπὸς ταῖς προσηγορίαις ὑμῶν τὸ πρᾶγμα κρινόντων . δεῖ δέ , οἶμαι , τούς γε βουλομένους ὀρθὴν θέσθαι τὴν ψῆφον πάντα ἀνελόντας ἐκ μέσου πρὸς ἓν ἐκεῖνο βλέπειν , πότερος δικαιότερα λέγει , κἂν μὲν εὑρίσκητε τοῦτον , τούτῳ δοῦναι τὰς ψήφους , ἂν δὲ ἐμέ , ἐμοί . 3 . Εἰ μὲν οὖν ἦν μοι καλόν τε καὶ συμφέρον τὸ τὴν τοῦ παιδὸς καὶ τὴν ἀρχαίαν κομίσασθαι τάξιν . οὐκ ἂν οὗτος ἧκέ με παρακαλῶν καὶ δεόμενος δοῦναί μοι χάριν , ἀλλ’ αὐτὸς ἂν τὴν ὑπὲρ τούτων ἐποιούμην σπουδὴν καὶ προσέπεμπον ἂν τοὺς μάλιστα αὐτῷ χρω - μένους δι’ ἐκείνων ἀξιῶν μοι γενέσθαι τὰς διαλλαγάς · νῦν δὲ ἐξ αὐτῶν ὧν αὐτὸς μὲν βούλεται . παρασχεῖν , ἐγὼ δὲ ὀκνῶ λαβεῖν σκέψασθε , ὦ ἄνδρες δικασταί , ὢ τὴν θαυμαστὴν δωρεάν . εἰ γὰρ μηδεὶς ἂν εὖ φρονῶν φύγοι τὸ λυσιτελοῦν , μαρτύριον ὑμῖν ἴστω τοῦ μὴ συνοικεῖν με Νεοκλεῖ τῷδε τὸ ταῦτα ἐφ’ ὧν νῦν εἰμι προτιμᾶν ὧν οὗτος δίδωσι . καὶ μηδὲ ἐμὲ βλάψαντες ἀντιστῆτε κατὰ τῶν ἐμοὶ συμφερόντων . 4 . Δοκεῖ δέ μοι Νεοκλῆς οὐχ ἅ φησιν ἐθέλειν οὐδ’ ἐπιθυμεῖν αὖθις ἡμᾶς συνελθεῖν , πάλαι γάρ μου κατέγνωκε τὴν ἐσχάτην κακίαν , ἀλλ’ ἡ μὲν ἐπὶ τὸν οἶκον παράκλησίς ἐστι παραπέτασμα , τὸ δὲ τῆς σπου - δῆς ἀπολογία τις περὶ τῶν εἰς ἐμὲ πεπραγμένων πρὸς ὑμᾶς τε καὶ τοὺς ἄλλους Ἕλληνας . αἰσθάνεται γὰρ τῶν τε πολιτῶν πολλοὺς τῶν τε Ἑλλήνων οὐκ ὀλίγους κατηγοροῦντάς τε αὑτοῦ καὶ τοιαῦτα λέγοντας · οἷον ἄρα ἠδίκησεν ἐν παιδὶ Νεοκλῆς . ὧς ἄγριος καὶ θηριώδης καὶ προδότης τό γε αὑτοῦ μέρος τῆς τῶν Ἑλλήνων σωτηρίας . τοῦτον ἡγήσατο | κακὸν οὕτως ὄντα ἀγαθόν , τοῦτον ἀποκηρύ - ξεως ἄξιον , ὃν καὶ ποιήσασθαι υἱὸν μέγα κέρ - δος ἄν τις ἡγήσαιτο νοῦν ἔχων .
Lemmas: οἴομαι μέν , ὦ ἀνήρ δικαστής , αὖθις κάτειμι - γορησοειντα ἐγώ Νεοκλῆς καί ὁ πρότερος ἐκεῖνος πολύς μέγας αἰτία ἐπιφέρω πρός οὗτος συλλέγω ὁ διά - καστήριον σύ , ἐκ γάρ ὅς πάσχω οὗτος ἐλπίζω ἔχω · ἐπεί δέ βραδύς ἀναμιμνήσκω ἑαυτοῦ ὡς ἐκ αὐτός γίγνομαι καί φιλάνθρωπος ἔρχομαι πρός ἐγώ φημί , ταῦ - της μέν αὐτός ὁ δόξα οὐ φθονέω , ἀλλά ἵστημι πατέ - ῥόος πρᾶος καί καλέω οὗτος παρά σύ , ἐγώ δέ ἐπί ὁ συνήθεια ἐν ὅς καθίστημι αὐτός ἐάω καί ὁ ἄλλος διάγω χρόνος , ὡς μή κατά ἄμφω λυπέω , τότε μέν ἐκβάλλω ὠμός , νῦν δέ οὐ βούλομαι εἰς - ἄγω . 2 . οὗτος μέν οὖν ὁ ἐμός δόξα ἐλάττωμα πρός ὁ ἀγών νομίζω ἑαυτοῦ , ἐγώ δέ ὁ ὁ πατήρ ὄνομα καί ὁ πατέρας σύ ἔρχομαι ὁ δικάζω δέ - Δόικα . εἰμί γάρ φόβος οὐ μικρός μή ὁ δίκαιος αὐτός περίειμι καί δείκνυμι ἔχω ὡς ἔοικα ἄν δῖος - θέω ἐπί ὅς οὗτος καλέω δοκέω τραχύς | τις ἔρχομαι καί χαλεπός ὁ προσηγορία σύ ὁ πρᾶγμα κρίνω . δέω δέ , οἴομαι , ὁ γε βούλομαι ὀρθός τίθημι ὁ ψῆφος πᾶς ἀναιρέω ἐκ μέσος πρός εἷς ἐκεῖνος βλέπω , πότερος δίκαιος λέγω , κἀν μέν εὑρίσκω οὗτος , οὗτος δίδωμι ὁ ψῆφος , εἄν δέ ἐγώ , ἐγώ . 3 . εἰμί μέν οὖν εἰμί ἐγώ καλός τε καί συμφέρω ὁ ὁ ὁ παῖς καί ὁ ἀρχαῖος κομίζω τάξις . οὐ ἄν οὗτος ἥκω ἐγώ παρακαλέω καί δέομαι δίδωμι ἐγώ χάρις , ἀλλά αὐτός ἄν ὁ ὑπέρ οὗτος ποιέω σπουδή καί προσπέμπω ἄν ὁ μάλιστα αὐτός χράω - μένος διά ἐκεῖνος ἄξιος ἐγώ γίγνομαι ὁ διαλλαγή · νῦν δέ ἐκ αὐτός ὅς αὐτός μέν βούλομαι . παρέχω , ἐγώ δέ ὀκνέω λαμβάνω σκοπέω , ὦ ἀνήρ δικαστής , ὦ ὁ θαυμαστός δωρεά . εἰμί γάρ μηδείς ἄν εὖ φρονέω φεύγω ὁ λυσιτελέω , μαρτύριον σύ ἵστημι ὁ μή συνοικέω ἐγώ Νεοκλῆς ὅδε ὁ οὗτος ἐπί ὅς νῦν εἰμί προτιμάω ὅς οὗτος δίδωμι . καί μηδέ ἐγώ βλάπτω ἀνθίστημι κατά ὁ ἐγώ συμφέρω . 4 . δοκέω δέ ἐγώ Νεοκλῆς οὐ ὅς φημί ἐθέλω οὐδέ ἐπιθυμέω αὖθις ἐγώ συνέρχομαι , πάλαι γάρ ἐγώ καταγιγνώσκω ὁ ἔσχατος κακία , ἀλλά ὁ μέν ἐπί ὁ οἶκος παράκλησις εἰμί παραπέτασμα , ὁ δέ ὁ ἕπω - δήω ἀπολογία τις περί ὁ εἰς ἐγώ πράσσω πρός σύ τε καί ὁ ἄλλος Ἑλληνᾶς . αἰσθάνομαι γάρ ὁ τε πολίτης πολύς ὁ τε Έλληνας οὐ ὀλίγος κατηγορέω τε αὐτός καί τοιοῦτος λέγω · οἷος ἄρα ἀδικέω ἐν παῖς Νεοκλῆς . ὅς ἄγριος καί θηριώδης καί προδότης ὁ γε αὐτός μέρος ὁ ὁ Έλληνας σωτηρία . οὗτος ἡγέομαι | κακός οὕτως εἰμί ἀγαθός , οὗτος ἀποκηρύ - ξις ἄξιος , ὅς καί ποιέω υἱός μέγας Κερ - δ ἄν τις ἡγέομαι νόος ἔχω .