leo-diaconus.historia diakonos.5
δʹ . Ἀλλὰ γὰρ οὐκ ἀκραιφνῆ τἀγαθὰ τοῖς ἀνθρώποις πέφυκε παραμένειν ἀεὶ , ἀλλὰ τοῖς κακοῖς ἀναμέμικται · καὶ παρέπεται τοῖς μὲν εὐτυχήμασι συμφοραὶ , ἀνῖαι δὲ ἡδοναῖς , μὴ ἐῶσαι καθαρᾶς τῆς δεδομένης εὐετηρίας ἀπόνασθαι . ὁποῖον δὴ καὶ τότε Ρωμαίοις συμβέβηκεν . ἐπεὶ γὰρ τῇ χώρᾳ προσέβαλον , καὶ τρυφὴν παντοδαπὴν εὗρον ( εὐδαίμων γὰρ ἡ χώρα , καὶ ὡραίων καρπῶν καὶ χυμῶν ἰδέαις ἐπιεικῶς περιβρίθουσα , εὔβοτός τε καὶ εὔμηλος ) , δέον τὰς ἐπισκήψεις τοῦ στρατηγοῦ , ὡς τὸ εἰκὸς , διατηρεῖν , οἱ δὲ παρὰ φαῦλον θέμενοι καὶ πολλὰ χαίρειν ταύταις εἰπόντες , ἐπὶ ῥᾳστώνην ἀπέκλιναν καὶ τρυφήν . τούτων οἱ βάρβαροι , τοῖς ἐπικαιροτάτοις καὶ ἀμφιλαφέσι τῶν ὀρῶν ἐλλοχῶντες , τὸ ἀκόλαστον τεθεαμένοι καὶ ἀφύλακτον , τῶν δρυμῶν καὶ χηραμῶν ὑπεκδύντες καὶ ἐς φάλαγγα παραταξάμενοι καὶ συνασπίσαντες , κατ' αὐτῶν ἐχώρουν . οἱ δὲ , καίπερ ἀκροσφαλεῖς τῇ μέθῃ τελοῦντες καὶ ἀκροχάλικες , ὅμως τοῖς βαρβάροις ἀντεπῄεσαν καὶ ῥωμαλέως ἀντικαθίσταντο . ἄρτι δὲ τοῦ στρατηγοῦ Παστιλᾶ εὐρώστως διαγωνιζομένου , καὶ τὴν τῶν βαρβάρων διακόπτοντος φάλαγγα , ὁ ἵππος , εἰς ὃν ἐπωχεῖτο , βέλεσι καὶ δορατίοις τὰ στέρνα τυπεὶς , ὀκλάσας διαπεφωνήκει . ὁ δὲ Παστιλᾶς εὐπετῶς τοῦ ἵππου ἀναθορῶν , μέχρι μέν τινος τῷ φασγάνῳ τοὺς ἐπιόντας ἠμύνετο , καὶ πολὺν τῶν βαρβάρων φόνον εἰργάσατο . Ἐπεὶ δὲ ἔξαιμός τε καὶ καταβελὴς ἐγεγόνει , λειποθυμήσας παρὰ τὸ μεταίχμιον ἔπεσε . τούτου πεσόντος εἰς φυγὴν οἱ Ρωμαῖοι ἀπέκλιναν , καὶ πρὸς τῶν βαρβάρων δίκην βοσκημάτων ἐναπεσφάττοντο , ὡς ἐκ τῆς εἰρημένης σπείρας ὀλιγοστοὺς ἀνασεσῶσθαι εἰς τὸ στρατόπεδον . τοῦτο τὸ πάθος ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς αἰσθόμενος καὶ πολλὰ τῆς ἀβουλίας καὶ ῥᾳθυμίας τοὺς πεσόντας μεμψάμενος , ἔτι τε τὸ παλίντροπον κατευλαβηθεὶς τῆς τύχης καὶ ἄστατον , ἔγνω μηκέτι διαμέλλειν καὶ τὸν καιρὸν κατατρίβειν , κἀντεῦθεν ἄδειαν ἐνιέναι τοῖς βαρβάροις , ἐνέδρας καὶ λόχους τίθεσθαι , καὶ εἰς φάλαγγα συστάδην ἀντικαθίστασθαι · ἀλλὰ παντὶ σθένει καὶ πάσαις μηχαναῖς διανύτειν τὸν πόλεμον .
Lemmas: δέ . ἀλλά γάρ οὐ ἀκραιφνής ἀγαθός ὁ ἄνθρωπος φύω παραμένω ἀεί , ἀλλά ὁ κακός ἀναμείγνυμι · καί παρέπομαι ὁ μέν εὐτύχημα συμφορά , ἀνία δέ ἡδονή , μή ἐάω καθαρός ὁ δίδωμι εὐετηρία ἀπονίναμαι . ὁποῖος δή καί τότε Ῥωμαῖος συμβαίνω . ἐπεί γάρ ὁ χώρα προσβάλλω , καί τρυφή παντοδαπός εὑρίσκω ( εὐδαίμων γάρ ὁ χώρα , καί ὡραῖος καρπός καί χυμός ἰδέα ἐπιεικής περιβρίθω , εὔβοτος τε καί Εὔμηλος ) , δήω ὁ ἐπίσκηψις ὁ στρατηγός , ὡς ὁ εἰκός , διατηρέω , ὁ δέ παρά φαῦλος τίθημι καί πολύς χαίρω οὗτος εἶπον , ἐπί ῥᾳστώνη ἀποκλίνω καί τρυφή . οὗτος ὁ βάρβαρος , ὁ ἐπίκαιρος καί ἀμφιλαφής ὁ ὄρος ἐλλοχάω , ὁ ἀκόλαστος θεάομαι καί ἀφύλακτος , ὁ δρυμός καί χηραμός ὑπεκδύομαι καί εἰς φάλαγξ παρατάσσω καί συνασπίζω , κατά αὐτός χωρέω . ὁ δέ , καίπερ ἀκροσφαλής ὁ μέθη τελέω καί ἀκροχάλιξ , ὅμως ὁ βάρβαρος ἀντέπειμι καί ῥωμαλέος ἀντικαθίστημι . ἄρτι δέ ὁ στρατηγός παστίλη εὔρωστος διαγωνίζομαι , καί ὁ ὁ βάρβαρος διακόπτω φάλαγξ , ὁ ἵππος , εἰς ὅς ἐποχέομαι , βέλος καί δοράτιον ὁ στέρνον τύπτω , ὀκλάζω διαφωνέω . ὁ δέ παστίλη εὐπετής ὁ ἵππος ἀναθορέω , μέχρι μέν τις ὁ φάσγανον ὁ ἔπειμι ἀμύνω , καί πολύς ὁ βάρβαρος φόνος ἐργάζομαι . ἐπεί δέ ἔξαιμος τε καί καταβελής γίγνομαι , λειποθυμάω παρά ὁ μεταίχμιος πίπτω . οὗτος πίπτω εἰς φυγή ὁ Ρωμαῖος ἀποκλίνω , καί πρός ὁ βάρβαρος δίκη βόσκημα ἐναποσφάζω , ὡς ἐκ ὁ εἴρω σπείρω ὀλιγοστός ἀνασῴζω εἰς ὁ στρατόπεδον . οὗτος ὁ πάθος ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς αἰσθάνομαι καί πολύς ὁ ἀβουλία καί ῥᾳθυμία ὁ πίπτω μέμφομαι , ἔτι τε ὁ παλίντροπος κατευλαβέομαι ὁ τυγχάνω καί ἄστατος , γιγνώσκω μηκέτι διαμέλλω καί ὁ καιρός κατατρίβω , ἐντεῦθεν ἄδεια ἐνίημι ὁ βάρβαρος , ἐνέδρα καί λόχος τίθημι , καί εἰς φάλαγξ συστάδην ἀντικαθίστημι · ἀλλά πᾶς σθένος καί πᾶς μηχανή διανύω ὁ πόλεμος .