leo-diaconus.historia diakonos.70
δʹ . Ἐπισφαλῶς ἐβουλεύσω καὶ λίαν ἐπικινδύνως , ἀναίδην κατὰ τῶν κρατούντων ἀπαυθαδισάμενος , καὶ τὴν ὀλέθριον μελετήσας τυραννίδα , καὶ ὅπλα κατὰ τῶν ὁμοφύλων ἀράμενος , καὶ καταμιάνας ἱερῶν οἴκων ἕδη ταῖς τῶν ἀπαιδεύτων συνωμοτῶν προνομαῖς . εἰς κενὸν ἠπατήθης , Πατρίκιε , λέοντα νύσσων κοιμώμενον , τὸν ἀήττητον αὐτοκράτορα . οἶδας γὰρ , ὡς ἐν ταῖς μάχαις ἐπιφανεὶς οὗτος , πολυάνθρωπα στρατόπεδα ἐκ τῆς φήμης καὶ μόνης ἐτρέψατο . πῶς οὖν , διεφθαρμένων ἀνδρῶν συμβουλίαις ἀναπεισθεὶς , εἰς τοιοῦτον ὄλισθον ἐνσέσεικας σεαυτόν ; ἀλλ' , εἰ δοκεῖ , πείσθητί μοι , ὡς συγκηδεστῇ , καὶ φιλοῦντι , καὶ τὰ λῴονα συμβουλεύοντι · καὶ ἀπώθου τὴν κακίστην τυραννίδα , καὶ τῆς σωτηρίας ἀντιλαβοῦ , συγγνώμην τοῦ σφάλματος αἰτησάμενος ( ἐγὼ δὲ αὐτὸς ἐγγυῶμαι , μηδέν σε πείσεσθαι τῶν ἀηδῶν , οὔτε πρὸς τοῦ κρατοῦντος , οὔτε πρὸς ἄλλου τινὸς , ἀλλὰ καὶ τῷ συνεπομένῳ σοι στίφει ἀμνηστεία τῆς προπετείας δοθήσεται ) · καὶ μὴ βουληθῇς τὸν θυμὸν ἐξοπλίσαι κατὰ σοῦ τὸν βασιλικὸν , ὃς ἀπαραίτητός ἐστι τοῖς εὐγνωμονεῖν οὐκ ἐθέλουσι . τῶν σεαυτοῦ λοιπὸν γενόμενος λογισμῶν μὴ προῇ τὴν ἐσχάτην ἄγκυραν , ἀλλ' , ἕως τὸ φιλάνθρωπον πρόκειται , ἄσπασαι τοῦτο , ὅπερ εἰσαῦθις ἐπιζητῶν οὐχ εὑρήσεις , καὶ πολλὰ καταθρηνήσεις , σαυτὸν τῆς ἀβουλίας μεμφόμενος . Ὁ δὲ Φωκᾶς Βάρδας , τὴν δύναμιν ἀναλεξάμενος τῆς γραφῆς , ἀμείβεται ταῦτα · Ἀγαθόν τι χρῆμα καὶ θεῖον εἶναι τὴν συμβουλὴν ἐξεπίσταμαι , παλαιῶν βίβλους παραναγνοὺς καὶ αὐτός · ἰσχύειν δὲ ταύτην τηνικαῦτα λογίζομαι , ὁπηνίκα θεραπείαν τὰ πράγματα δέχονται . ὅταν δὲ περὶ αὐτὰ τὰ καίρια κινδυνεύωσι , καὶ εἰς τὰ πύματα δεινὰ συνελαύνωνται , ἶσα καὶ τῷ μηδὲν ἰσχύειν οἶμαι τὴν συμβουλήν . ἐγὼ γὰρ ἀναλογιζόμενος , εἰς οἵας τύχας ὁ ἀνόσιος καὶ παλαμναῖος Ἰωάννης τὸ ἐμὸν συνέκλεισε γένος , τὸν μὲν αὐτοκράτορα καὶ θεῖον ἐμὸν , εὐεργέτην δὲ αὐτοῦ , κοιμώμενον λέοντα κτείνας ἀνηλεῶς , ἐμὲ δὲ μάτην περιορίσας , τόν τε φύντα καὶ τὸν ὁμαίμονα ὠμῶς καὶ ἀφιλανθρώπως ἀποτυφλώσας ἐπὶ προφάσει μηδεμιᾷ , τὸν βίον ἀβίωτον τίθεμαι . διὰ ταῦτα μὴ κάμνε προτρέπων , ἐς χεῖρας ἀλάστορος ἐχθροῦ τὴν ἐμαυτοῦ προέσθαι ζωήν . οὐδὲ γὰρ πείσεις . ἀλλ' ἀνὴρ ὢν καὶ αὐτὸς , καὶ ἀκινάκην παρεζωσμένος , ἀγωνίσομαι τοῖς κειμένοις τοῦ γένους μου . πάντως δὲ δυσὶ πράγμασι τῆς τύχης ᾐωρημένης , θάτερον τούτων ἐκβήσεται · ἢ γὰρ εὐκλείας βασιλικῆς ἐπιτεύξομαι , καὶ τοῖς παλαμναίοις ἐντελὲς παρέξω τὸ ἀνταπόδομα · ἢ γενναίως τὸ μεμορμένον ἀποίσομαι , μιαροῦ τυράννου καὶ ἀνοσίου ἀπαλλαγείς .
Lemmas: δέ . ἐπισφαλής βουλεύω καί λίαν ἐπικίνδυνος , ἀναίδην κατά ὁ κρατέω ἀπαυθαδίζομαι , καί ὁ ὀλέθριος μελετάω τυραννίς , καί ὅπλον κατά ὁ ὁμόφυλος ἀείρω , καί καταμιαίνω ἱερός οἶκος ἕδος ὁ ὁ ἀπαίδευτος συνωμότης προνομή . εἰς κενός ἀπατάω , Πατρίκιος , λέων νύσσω κοιμάω , ὁ ἀήσσητος αὐτοκράτωρ . οἶδα γάρ , ὡς ἐν ὁ μάχη ἐπιφαίνω οὗτος , πολυάνθρωπος στρατόπεδον ἐκ ὁ φήμη καί μόνος τρέπω . πῶς οὖν , διαφθείρω ἀνήρ συμβουλία ἀναπείθω , εἰς τοιοῦτος ὀλισθάνω ἐνσείω σεαυτοῦ ; ἀλλά , εἰμί δοκέω , πείθω ἐγώ , ὡς συγκηδεστής , καί φιλέω , καί ὁ λῷος συμβουλεύω · καί ἀπωθέω ὁ κακός τυραννίς , καί ὁ σωτηρία ἀντιλαμβάνω , συγγνώμη ὁ σφάλμα αἰτέω ( ἐγώ δέ αὐτός ἐγγυάω , μηδείς σύ πείθω ὁ ἀηδής , οὔτε πρός ὁ κράτος , οὔτε πρός ἄλλος τις , ἀλλά καί ὁ συνέπομαι σύ στῖφος αμνηστία ὁ προπέτεια δίδωμι ) · καί μή βούλομαι ὁ θυμός ἐξοπλίζω κατά σύ ὁ βασιλικός , ὅς ἀπαραίτητος εἰμί ὁ εὐγνωμονέω οὐ ἐθέλω . ὁ σεαυτοῦ λοιπός γίγνομαι λογισμός μή προΐημι ὁ ἔσχατος ἄγκυρα , ἀλλά , ἠώς ὁ φιλάνθρωπον πρόκειμαι , ἀσπάζομαι οὗτος , ὅσπερ εἰσαῦθις ἐπιζητέω οὐ εὑρίσκω , καί πολύς καταθρηνέω , σαυτοῦ ὁ ἀβουλία μέμφομαι . ὁ δέ Φωκᾶς Βάρδας , ὁ δύναμις ἀναλέγω ὁ γραφεύς , ἀμείβω οὗτος · ἀγαθός τίς χρῆμα καί θέω εἰμί ὁ συμβουλή ἐξεπίσταμαι , παλαιός Βίβλος παραναγιγνώσκω καί αὐτός · ἰσχύω δέ οὗτος τηνικαῦτα λογίζομαι , ὁπηνίκα θεραπεία ὁ πρᾶγμα δέχομαι . ὅταν δέ περί αὐτός ὁ καίριος κινδυνεύω , καί εἰς ὁ πύματος δεινός συνελαύνω , ἴσος καί ὁ μηδείς ἰσχύω οἴομαι ὁ συμβουλή . ἐγώ γάρ ἀναλογίζομαι , εἰς οἷος Τύχη ὁ ἀνόσιος καί παλαμναῖος Ἰωάννης ὁ ἐμός συγκλείω γένος , ὁ μέν αὐτοκράτωρ καί θέω ἐμός , εὐεργέτης δέ αὐτός , κοιμάω λέων κτείνω ἀνηλεής , ἐγώ δέ μάτην περιορίζω , ὁ τε φύς καί ὁ ὁμαίμων ὠμός καί ἀφιλάνθρωπος ἀποτυφλόω ἐπί πρόφασις μηδείς , ὁ βίος ἀβίωτος τίθημι . διά οὗτος μή κάμνω προτρέπω , εἰς χείρ ἀλάστωρ ἐχθρός ὁ ἐμαυτοῦ προΐημι ζωή . οὐδέ γάρ πείθω . ἀλλά ἀνήρ εἰμί καί αὐτός , καί ἀκινάκης παραζώννυμι , ἀγωνίζομαι ὁ κεῖμαι ὁ γένος ἐγώ . πάντως δέ δύο πρᾶγμα ὁ τυγχάνω αἰωρέω , ἕτερος οὗτος ἐκβαίνω · ἢ γάρ εὔκλεια βασιλικός ἐπιτυγχάνω , καί ὁ παλαμναῖος ἐντελής παρέχω ὁ ἀνταπόδομα · ἢ γενναῖος ὁ μιμορ́ͅσκω ἀποφέρω , μιαρός τύραννος καί ἀνόσιος ἀπαλλάσσω .