leo-diaconus.historia diakonos.100
γʹ . Ὑπερορίᾳ τοιγαροῦν τοῦ Βασιλείου κατακριθέντος , τοὺς τῆς πατριαρχίας οἴακας Ἀντώνιος ἐγχειρίζεται , ἀνὴρ ἐν τῇ τοῦ Στουδίου μονῇ τὴν ἀσκητικὴν ἐκ νεότητος πολιτείαν ἀναιρετισάμενος , καὶ βίον ἕλκων ἀποστολικόν . πλέον γὰρ τῶν τῇ σαρκὶ ἀποχρώντων ἀμφίων οὐδὲν ἐπεφέρετο , καίτοι πρὸς τῶν μέγα δυναμένων , καὶ βασιλέων αὐτῶν , πλεῖστα φιλοφρονούμενος διὰ τὴν ἐνοῦσαν αὑτῷ ἀρετήν . οὐ μόνον δὲ , ἀλλὰ κἀκ τοῦ προσόντος αὑτῷ ἀξιώματος ποριζόμενος ( τῷ τοῦ Συγκέλλου γὰρ τὸ πρότερον ἐτιμᾶτο ἀξιώματι ) , πάντα τοῖς πένησι διεδίδου , τὸν ἔλεον μιμούμενος τοῦ Θεοῦ , καὶ γνῶσιν θείαν καὶ ἀνθρωπίνην , εἰ καί τις ἄλλος , ἐπλούτει . τούτου τῇ ὄψει καὶ τοῖς ἤθεσι θαυμαστή τις ἐπέλαμπε χάρις ἐν βαθυτάτῃ τῇ πολιᾷ . οὐ γάρ τις παρέβαλλε τούτῳ τῶν τρυφώντων καὶ μέγα φυσώντων τῇ τῶν ματαίων σκηνῇ , ὃς μὴ σωφρονῶν εὐθὺς ἀπηλλάττετο , σκιὰν καὶ ὄναρ τὸν βίον τελεῖν παιδευόμενος · οὐδὲ τοὔμπαλιν συμφοραῖς ἀνηκέστοις περιόδυνον ἕλκων τὴν βιοτὴν , ὃς μὴ ἀπέτρεχεν εὐθυμῶν , διδασκόμενος , μὴ ἐκκακεῖν ἐν ταῖς θλίψεσιν , ἀλλ' ἑαυτὸν ἐπιῤῥίπτειν πρὸς τὸν δυνάμενον σώζειν ἐκ θλίψεως , καὶ παρ' ἐκείνου τὴν σωτηρίαν ἐπιζητεῖν . τοιοῦτος δή τις ἦν τόν τε βίον καὶ λόγον ὁ Ἀντώνιος , ἀγγελικός τις καὶ θεῖος τελῶν ὁ ἀνὴρ , ὡς ἐν κεφαλαίῳ εἰπεῖν . κατὰ τοῦτον δὴ τὸν καιρὸν καὶ δίδυμοι ἄνδρες , ἐκ τῆς τῶν Καππαδοκῶν χώρας ὁρμώμενοι , πολλαχοῦ τῆς Ρωμαϊκῆς ἐπικρατείας ἐφοίτων , οὓς καὶ αὐτὸς ὁ ταῦτα ξυγγράφων πολλάκις κατὰ τὴν Ἀσίαν τεθέαμαι , τεράστιόν τι θαῦμα πέλοντας καὶ καινόν . ἄρτια γὰρ αὐτοῖς καὶ ὁλότητα περισώζοντα τὰ τοῦ σώματος καθίσταντο μόρια · ἀπὸ δὲ μάλης καὶ μέχρι λαγῶνος αἱ πλευραὶ τούτοις ἐκεκόλληντο , ἑνοῦσαι τὰ σωμάτια καὶ εἰς ἓν συναρμόζουσαι . καὶ ταῖς μὲν ψαυούσαις ἀλλήλων τῶν χειρῶν τοὺς σφῶν περιέπλεκον τένοντας , θατέραις δὲ βακτηρίας ἔφερον , αἷς βαδίζοντες ἐσκηρίπτοντο , τριακοστὸν τῆς ἡλικίας ἔτος ἄγοντες . καὶ σώματα τούτοις εὖ ἐπεφύκει , ἀνθηρὰ πεφηνότα καὶ νεανικά . ἡμιόνῳ δὲ κατὰ τὰς μακρὰς ἀποδημίας ὠχοῦντο , θηλυπρεπῶς παρὰ τὴν ἀστράβην ἑζόμενοι , ἄλεκτόν τι χρῆμα γλυκυθυμίας καὶ ἐπιεικείας τυγχάνοντες . ἀλλὰ περὶ τούτων μὲν ἅλις .
Lemmas: γε . ὑπερορία τοιγάρ ὁ Βασίλειος κατακρίνω , ὁ ὁ πατριαρχία Οἴαξ Ἀντώνιος ἐγχειρίζω , ἀνήρ ἐν ὁ ὁ στουδιον μονή ὁ ἀσκητικός ἐκ νεότης πολιτεία ἀναιρετισάμενος , καί βίος ἕλκω ἀποστολικός . πλέω γάρ ὁ ὁ σάρξ ἀποχράω Ἀμφίων οὐδείς ἐπιφέρω , καίτοι πρός ὁ μέγας δύναμαι , καί βασιλεύς αὐτός , πλεῖστος φιλοφρονέομαι διά ὁ ἔνειμι ἑαυτοῦ ἀρετή . οὖον μόνος δέ , ἀλλά ἐκ ὁ πρόσειμι ἑαυτοῦ ἀξίωμα πορίζω ( ὁ ὁ Συγκέλλου γάρ ὁ πρότερος τιμάω ἀξίωμα ) , πᾶς ὁ πένης διαδίδωμι , ὁ ἔλεος μιμέομαι ὁ Θεός , καί γνῶσις θεῖος καί ἀνθρώπινος , εἰμί καί τις ἄλλος , πλουτέω . οὗτος ὁ ὁράω καί ὁ ἦθος θαυμαστός τις ἐπιλάμπω χάρις ἐν βαθύς ὁ πολιός . οὖον γάρ τις παραβάλλω οὗτος ὁ τρυφάω καί μέγας φυσάω ὁ ὁ μάταιος σκηνή , ὅς μή σωφρονέω εὐθύς ἀπαλλάσσω , σκιά καί ὄναρ ὁ βίος τελέω παιδεύω · οὐδέ ἔμπαλιν συμφορά ἀνήκεστος περιοδυο ἕλκω ὁ βιοτή , ὅς μή ἀποτρέχω εὐθυμέω , διδάσκω , μή ἐκκακέω ἐν ὁ θλῖψις , ἀλλά ἑαυτοῦ ἐπιρριπτέω πρός ὁ δύναμαι σῴζω ἐκ θλῖψις , καί παρά ἐκεῖνος ὁ σωτηρία ἐπιζητέω . τοιοῦτος δή τις εἰμί ὁ τε βίος καί λόγος ὁ Ἀντώνιος , ἀγγελικός τις καί θεῖος τέλος ὁ ἀνήρ , ὡς ἐν κεφάλαιος εἶπον . κατά οὗτος δή ὁ καιρός καί δίδυμος ἀνήρ , ἐκ ὁ ὁ Καππαδόκαι χώρα ὁρμάω , πολλαχοῦ ὁ ρωμαϊκός ἐπικράτεια φοιτάω , ὅς καί αὐτός ὁ οὗτος συγγράφω πολλάκις κατά ὁ Ἀσία θεάομαι , τεράστιος τίς θαῦμα πέλω καί καινός . ἄρτιος γάρ αὐτός καί ὁλότης περισῴζω ὁ ὁ σῶμα καθίστημι μόριον · ἀπό δέ μάλη καί μέχρι λαγών ὁ πλευρά οὗτος κολλάω , ἔνειμι ὁ σωμάτιον καί εἰς εἷς συναρμόζω . καί ὁ μέν ψαύω ἀλλήλων ὁ χείρ ὁ σφεῖς περιπλέκω τένων , θατέραις δέ βακτηρία φέρω , ὅς βαδίζω σκηρίπτω , τριακοστός ὁ ἡλικία ἔτος ἄγω . καί σῶμα οὗτος εὕω φύω , ἀνθηρός φαίνω καί νεανικός . ἡμίονος δέ κατά ὁ μακρός ἀποδημία ὀχέω , θηλυπρεπῶς παρά ὁ ἀστράβη ἕζομαι , ἄλεκτος τίς χρῆμα γλυκυθυμία καί ἐπιείκεια τυγχάνω . ἀλλά περί οὗτος μέν ἅλις .