justinus-martyr.apologia-secunda 2
Γυνή τις συνεβίου ἀνδρὶ ἀκολασταίνοντι , ἀκολασταίνουσα καὶ αὐτὴ πρότερον . Ἐπεὶ δὲ τὰ τοῦ Χριστοῦ διδάγματα ἔγνω , αὐτὴ ἐσωφρονίσθη καὶ τὸν ἄνδρα ὁμοίως σωφρονεῖν πείθειν ἐπειρᾶτο , τὰ διδάγματα ἀναφέρουσα , τήν τε μέλλουσαν τοῖς οὐ σωφρόνως καὶ μετὰ λόγου ὀρθοῦ βιοῦσιν ἔσεσθαι ἐν αἰωνίῳ πυρὶ κόλασιν ἀπαγγέλλουσα . Ὁ δὲ ταῖς αὐταῖς ἀσελγείαις ἐπιμένων ἀλλοτρίαν διὰ τῶν πράξεων ἐποιεῖτο τὴν γαμετήν . Ἀσεβὲς γὰρ ἡγουμένη τὸ λοιπὸν ἡ γυνὴ συγκατακλίνεσθαι ἀνδρί , παρὰ τὸν τῆς φύσεως νόμον καὶ παρὰ τὸ δίκαιον πόρους ἡδονῆς ἐκ παντὸς πειρωμένῳ ποιεῖσθαι , τῆς συζυγίας χωρισθῆναι ἐβουλήθη . Καὶ ἐπεὶ ἐξεδυσωπεῖτο ὑπο τῶν αὐτῆς , ἔτι προσμένειν συμβουλευόντων , ὡς εῖς ἐλπίδα μεταβολῆς ἥξοντός ποτε τοῦ ἀνδρός , βιαζομένη ἑαυτὴν ἐπέμενεν . Ἐπειδὴ δὲ ὁ ταύτης ἀνὴρ εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν πορευθεὶς χαλεπώτερα πράττειν ἀπηγγέλθη , ὅπως μὴ κοινωνὸς τῶν ἀδικημάτων καὶ ἀσεβημάτων γένηται μένουσα ἐν τῇ συζυγίᾳ καὶ ὁμοδίαιτος καὶ ὁμόκοιτος γινομένη , τὸ λεγόμενον παρ᾿ ὑμῖν ῥεπούδιον δοῦσα ἐχωρίσθη . Ὁ δὲ καλὸς κἀγαθὸς ταύτης ἀνήρ , δέον αὐτὸν χαίρειν , ὅτι , ἃ πάλαι μετὰ τῶν ὑπηρετῶν καὶ τῶν μισθοφόρων εὐχερῶς ἔπραττε , μέθαις χαίρουσα καὶ κακίᾳ πάσῃ , τούτων μὲν τῶν πράξεων πέπαυτο καὶ αὐτὸν τὰ αὐτὰ παύσασθαι πράττοντα ἐβούλετο , μὴ βουλομένου ἀπαλλαγείσης κατηγορίαν πεποίηται , λέγων αὐτὴν Χριστιανὴν εἶναι . Καὶ ἡ μὲν βιβλίδιόν σοι τῷ αὐτοκράτορι ἀναδέδωκε , πρότερον συγχωρηθῆναι αὐτῇ διοικήσασθαι τὰ ἑαυτῆς ἀξιοῦσα , ἔπειτα ἀπολογήσασθαι περὶ τοῦ κατηγορήματος μετὰ τὴν τῶν πραγμάτων αὐτῆς διοίκησιν , καὶ συνεχώρησας τοῦτο . Ὁ δὲ ταύτης ποτὲ ἀνήρ , πρὸς ἐκείνην μὲν μὴ δυνάμενος τανῦν ἔτι λέγειν , πρὸς Πτολεμαῖόν τινα , ὃν Οὔρβικος ἐκαλέσατο , διδάσκαλον ἐκείνης τῶν Χριστιανῶν μαθημάτων γενόμενον ἐτράπετο διὰ τοῦδε τοῦ τρόπου . Ἑκατόνταρχον εἰς δεσμὰ ἐμβαλόντα τὸν Πτολεμαῖον , φίλον αὐτῷ ὑπάρχοντα , ἔπεισε λαβέσθαι τοῦ Πτολεμαίου καὶ ἀνερωτῆσαι , εἰ , αὐτὸ τοῦτο μόνον , Χριστιανός ἐστι . Καὶ τὸν Πτολεμαῖον , φιλαλήθη ἀλλ᾿ οὐκ ἀπατηλὸν οὐδὲ ψευδολόγον τὴν γνώμην ὄντα , ὁμολογήσαντα ἑαυτὸν εἶναι Χριστιανόν , ἐν δεσμοῖς γενέσθαι ὁ ἑκατόνταρχος πεποίηκε , καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ ἐκολάσατο . Τελευταῖον δέ , ὅτε ἐπὶ Οὔρβικον ἤχθη ὁ ἄνθρωπος , ὁμοίως αὐτὸ τοῦτο μόνον ἐξητάσθη , εἰ εἴη Χριστιανός . Καὶ πάλιν , τὰ καλὰ ἑαυτῷ συνεπιστάμενος διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ διδαχήν , τὸ διδασκάλιον τῆς θείας ἀρετῆς ὡμολόγησεν . Ὁ γὰρ ἀρνούμενος ὁτιοῦν ἢ κατεγνωκὼς τοῦ πράγματος ἔξαρνος γίνεται , ἢ ἑαυτὸν ἀνάξιον ἐπιστάμενος καὶ ἀλλότριον τοῦ πράγματος τὴν ὁμολογίαν φεύγει · ὦν οὐδὲν πρόσεστι τῷ ἀληθινῷ Χριστιανῷ . Καὶ τοῦ Οὐρβίκου κελεύσαντος αὐτὸν ἀπαχθῆναι , Λούκιός τις , καὶ αὐτὸς ὢν Χριστιανός , ὁρῶν τὴν ἀλόγως οὕτω γενομένην κρίσιν , πρὸς τὸν Οὔρβικον ἔφη · Τίς ἡ αἰτία , τοῦ μήτε μοιχὸν μήτε πόρνον μήτε ἀνδροφόνον μήτε λωποδύτην μήτε ἅρπαγα μήτε ἁπλῶς ἀδίκημά τι πράξαντα ἐλεγχόμενον , ὀνόματος δὲ Χριστιανοῦ προσωνυμίαν ὁμολογοῦντα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ἐκολάσω ; Οὐ πρέποντα Εὐσεβεῖ αὐτοκράτορι οὐδὲ φιλοσόφῳ Καίσαρος παιδὶ οὐδὲ τῇ ἱερᾷ συγκλήτῳ κρίνεις , ὦ Οὔρβικε . Καὶ ὃς οὐδὲν ἄλλο ἀποκρινάμενος καὶ πρὸς τὸν Λούκιον ἔφη · Δοκεῖς μοι καὶ σὺ εἶναι τοιοῦτος . Καὶ τοῦ Λουκίου φήσαντος · Μάλιστα , πάλιν καὶ αὐτὸν ἀπαχθῆναι ἐκέλευσεν . Ὁ δὲ καὶ χάριν εἰδέναι ὡμολόγει , πονηρῶν δεσποτῶν τῶν τοιούτων ἀπηλλάχθαι γινώσκων καὶ πρὸς τὸν πατέρα καὶ βασιλέα τῶν οὐρανῶν πορεύεσθαι . Καὶ ἄλλος δὲ τρίτος ἐπελθὼν κολασθῆναι προσετιμήθη .
Lemmas: γυνή τις συμβιόω ἀνήρ ἀκολασταίνω , ἀκολασταίνω καί αὐτός πρότερος . Ἐπεί δέ ὁ ὁ Χριστός δίδαγμα γινώσκω , αὐτός σωφρονίζω καί ὁ ἀνήρ ὅμοιος σωφρονέω πείθω πειράω , ὁ δίδαγμα ἀναφέρω , ὁ τε μέλλω ὁ οὐ σωφρόνως καί μετά λόγος ὀρθός βιόω εἰμί ἐν αἰώνιος πῦρ κόλασις ἀπαγγέλλω . ὁ δέ ὁ αὐτός ἀσέλγεια ἐπιμένω ἀλλότριος διά ὁ πρᾶξις ποιέω ὁ γαμετή . ἀσεβής γάρ ἡγέομαι ὁ λοιπός ὁ γυνή συγκατακλίνω ἀνήρ , παρά ὁ ὁ φύσις νόμος καί παρά ὁ δίκαιος πόρος ἡδονή ἐκ πᾶς πειράω ποιέω , ὁ συζυγία χωρίζω βούλομαι . καί ἐπεί ἐκδυσωπέω ὑπο ὁ αὐτηες͂ς , ἔτι προσμένω συμβουλεύω , ὡς εἰμί ἐλπίς μεταβολή ἥκω ποτέ ὁ ἀνήρ , βιάζω ἑαυτοῦ ἐπιμένω . ἐπειδή δέ ὁ οὗτος ἀνήρ εἰς ὁ Ἀλεξάνδρεια πορεύω χαλεπός πράσσω ἀπαγγέλλω , ὅπως μή κοινωνός ὁ ἀδίκημα καί ἀσέβημα γίγνομαι μένω ἐν ὁ συζυγία καί ὁμοδίαιτος καί ὁμόκοιτος γίγνομαι , ὁ λέγω παρά σύ ῥεπούδιον δίδωμι χωρίζω . ὁ δέ καλός ἀγαθός οὗτος ἀνήρ , δέω αὐτός χαίρω , ὅτι , ὅς πάλαι μετά ὁ ὑπηρέτης καί ὁ μισθοφόρος εὐχερής πράσσω , μέθη χαίρω καί κακία πᾶς , οὗτος μέν ὁ πρᾶξις παύω καί αὐτός ὁ αὐτός παύω πράσσω βούλομαι , μή βούλομαι ἀπαλλάσσω κατηγορία ποιέω , λέγω αὐτός Χριστιανή ἔρχομαι . καί ὁ μέν βιβλίδιον σύ ὁ αὐτοκράτωρ ἀναδίδωμι , πρότερος συγχωρέω αὐτός διοικέω ὁ ἑαυτοῦ ἀξιόω , ἔπειτα ἀπολογέομαι περί ὁ κατηγόρημα μετά ὁ ὁ πρᾶγμα αὐτηες͂ς διοίκησις , καί συγχωρέω οὗτος . ὁ δέ οὗτος ποτέ ἀνήρ , πρός ἐκεῖνος μέν μή δύναμαι τανῦν ἔτι λέγω , πρός Πτολεμαῖος τις , ὅς Οὐρβικός καλέω , διδάσκαλος ἐκεῖνος ὁ Χριστιανός μάθημα γίγνομαι τρέπω διά ὅδε ὁ τρόπος . ἑκατόνταρχος εἰς δεσμός ἐμβάλλω ὁ Πτολεμαῖος , φίλος αὐτός ὑπάρχω , πείθω λαμβάνω ὁ Πτολεμαῖος καί ἀνερωτάω , εἰμί , αὐτός οὗτος μόνος , Χριστιανός εἰμί . καί ὁ Πτολεμαῖος , φιλαλήθης ἀλλά οὐ ἀπατηλός οὐδέ ψευδολόγος ὁ γνώμη εἰμί , ὁμολογέω ἑαυτοῦ ἔρχομαι Χριστιανός , ἐν δεσμός γίγνομαι ὁ ἑκατόνταρχος ποιέω , καί ἐπί πολύς χρόνος ἐν ὁ δεσμωτήριον κολάζω . τελευταῖος δέ , ὅτε ἐπί Οὐρβικός ἄγω ὁ ἄνθρωπος , ὅμοιος αὐτός οὗτος μόνος ἐξετάζω , εἰμί εἰμί Χριστιανός . καί πάλιν , ὁ καλός ἑαυτοῦ συνεφίστημι διά ὁ ἀπό ὁ Χριστός διδαχή , ὁ διδασκάλιον ὁ θεῖος ἀρετή ὁμολογέω . ὁ γάρ ἀρνέομαι ὁστισοῦν ἢ καταγιγνώσκω ὁ πρᾶγμα ἔξαρνος γίγνομαι , ἢ ἑαυτοῦ ἀνάξιος ἐπίσταμαι καί ἀλλότριος ὁ πρᾶγμα ὁ ὁμολογία φεύγω · ὅς οὐδείς πρόσειμι ὁ ἀληθινός Χριστιανός . καί ὁ Οὐρβίκος κελεύω αὐτός ἀπάγω , Λούκιος τις , καί αὐτός εἰμί Χριστιανός , ὁράω ὁ ἄλογος οὕτως γίγνομαι κρίσις , πρός ὁ Οὐρβικός φημί · Τῖς ὁ αἰτία , ὁ μήτε μοιχός μήτε πόρνος μήτε ἀνδροφόνος μήτε λωποδύτης μήτε ἅρπαξ μήτε ἁπλῶς ἀδίκημα τίς πράσσω ἐλέγχω , ὄνομα δέ Χριστιανός προσωνυμία ὁμολογέω ὁ ἄνθρωπος οὗτος κολάζω ; οὐ πρέπω Εὐσεβής αὐτοκράτωρ οὐδέ φιλόσοφος Καῖσαρ παῖς οὐδέ ὁ ἱερός σύγκλητος κρίνω , ὦ Οὐρβικός . καί ὅς οὐδείς ἄλλος ἀποκρίνω καί πρός ὁ Λούκιος φημί · δοκέω ἐγώ καί σύ ἔρχομαι τοιοῦτος . καί ὁ Λούκιος φημί · μάλιστα , πάλιν καί αὐτός ἀπάγω κελεύω . ὁ δέ καί χάρις οἶδα ὁμολογέω , πονηρός δεσπότης ὁ τοιοῦτος ἀπαλλάσσω γιγνώσκω καί πρός ὁ πατέρας καί βασιλεύς ὁ οὐρανός πορεύω . καί ἄλλος δέ τρίτος ἐπέρχομαι κολάζω προστιμάω .