joannes-zonaras.epitome-historiarum-lib-1-12 6.14
τις γόης Θευδᾶς ὄνομα πείθει τὸν πλεῖστον ὄχλον ἀναλαβόντα τὰς κτήσεις ἕπεσθαι πρὸς τὸν Ἰορδάνην αὐτῷ · προφήτης γὰρ ἔλεγεν εἶναι καὶ σχίσαι τὸν ποταμὸν προστάγματι δύνασθαι καὶ πλείστους ἠπάτησε . πέμψας δ᾿ ἐπ’ αὐτοὺς ἴλην ἱππέων ὁ Φάδος πολλοὺς μὲν ἀνεῖλεν , οὐ μείους δ᾿ ἐζώγρησε , καὶ αὐτὸν τὸν Θευδᾶν , οὗ τὴν κεφαλὴν ἐκτεμόντες ἐκόμισαν εἰς Ἱεροσόλυμα . Φάδον δὲ Τιβέριος Ἀλέξανδρος διεδέξατο , Ἀλεξάνδρου τοῦ ἀλαβαρχήσαντος ἐν Ἀλεξανδρείᾳ υἱός . καὶ οἶ παῖδες δὲ τοῦ Γαλιλαίου Ἰούδα Ἰάκωβος καὶ Σίμων , τοῦ τὸν λαὸν ἀποστήσαντος Κυρηνίου τιμητεύοντος , ἀνῃρέθησαν , οὓς ἀνεσταύρωσεν ὁ Ἀλέξανδρος . ὁ δὲ τῆς Χαλκίδος βασιλεύων Ἡρώδης μεταστήσας τῆς ἀρχιερωσύνης Ἰωσὴφ τὸν τοῦ Κεμεδῆ , Ἀνανίᾳ τῷ τοῦ Νεδεβαίου παρέσχεν αὐτήν . Τιβερίῳ δὲ Ἀλεξάνδρῳ Κούμανος ἦλθε διάδοχος . ἐν ὀγδόῳ δ’ ἔτει τῆς Κλαυδίου μοναρχίας Ἡρώδης ὁ τοῦ μεγάλου Ἀγρίππου ἀδελφὸς τελευτᾷ ἐφ’ υἱέσι τρισί · τὴν δ’ ἀρχὴν αὐτοῦ τῷ νεωτέρῳ Ἀγρίππᾳ δέδωκε Κλαύδιος . Κουμάνου δὲ τῆς Ἰουδαίας ἐπιτροπεύοντος πλῆθος κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα εἰς Ἱεροσόλυμα ἤθροιστο . ἵνα γοῦν μή τι νεωτερισθείη παρὰ τοῦ πλήθους ὄντος πολλοῦ , στρατιώτας ἐνόπλους ἐπὶ τῶν τοῦ ἱεροῦ στοῶν ὁ Κούμανος ἔστησε καταστε - λοῦντας τὸν θόρυβον , ἐὰν γένηται · τοῦτο θὲ καὶ οἱ πρὸ αὐτοῦ ἐποίουν . τετάρτῃ δ᾿ ἡμέρᾳ τῆς ἑορτῆς στρατιώτης τῶν ἐν ταῖς στοαῖς ἀνακαλυψάμενος τὴν αἰδῶ τοῖς πλήθεσιν ἐπεδείκνυεν . οἱ δ᾿ ἐθυμοῦντο ὡς εἰς τὸν θεὸν τοῦ στρατιώτου ἠσεβηκότος , καὶ οἶ θρασύτεροι τὸν Κούμανον ἐβλασφήμουν . καὶ ὃς πρὸς τὰς βλασφημίας ἠρέθιστο , καὶ κελεύει τὸ στράτευμα πᾶν ἥκειν εἰς τὴν Ἀντωνίαν τό φρούριον τῷ ἱερῷ ἐπικείμενον . τὸ πλῆθος οὑν τοὺς ὁπλίτας θεασάμενον εἰς φυγὴν ὥρμησε , καὶ τῶν ἐξόδων στενῶν οὐσῶν συνωθούμενοι κατὰ τὴν φυγὴν πολλοὶ ὑπ’ ἀλλήλων συνθλιβόμενοι καὶ συμπατούμενοι διεφθάρησαν , ὡς δύο μυριάδας ἀριθμηθῆναι τοὺς τότε διαφθαρέντας καὶ πένθος ἦν ἀντὶ πανηγύρεως . Οὔπω τὸ πένθος τοῦτο κατηύναστο καὶ κακὸν προστίθεται ἕτερον . τινὲς γὰρ τῶν ἐπὶ νεωτερισμοῖς ἡδομένων Στέφανόν τινα δοῦλον τοῦ Καίσαρος ὁδοιποροῦντα λῃστεύσαντες ἅπασαν αὐτοῦ τὴν κτῆσιν ἁρπάζουσι . διὸ πέμπει στρατιώτας ὁ Κούμανος , κελεύσας αὐτοῖς τὰς πλησίον χώρας ληίσασθαι καὶ τοὺς ἐπιφανεστάτους αὐτῶν δεσμίους ἐπ’ αὐτὸν ἀγαγεῖν . τῆς δὲ τῶν χωρίων ἐκείνων πορθήσεως γινομένης νεανίας τις τῶν στρατιωτῶν θρασὺς καὶ ἀτάσθαλος τοῖς Μωυσέως ἐντυχὼν νόμοις ἔν τινι κώμῃ σεβασμίως κειμένοις ἐπ’ ὄψεσι πολλῶν διέρρηξεν αὐτοὺς βλασφημῶν καὶ κατακερτομῶν . προσίασιν οὑν τῷ Κουμάνῳ οἱ Ἰουδαῖοι , ἱκετεύοντες μὴ αὐτούς , ἀλλὰ τὸν θεόν , οὗπερ οἶ νόμοι καθυβρίσθησαν ἐκδι - κῆσαι . καὶ ὁ Κούμανος δείσας μὴ τὸ πλῆθος πάλιν νεωτερίσειε , τὸν ἐνυβρίσαντα τοῖς νόμοις πελεκίσας τὴν στάσιν κατέπαυσεν .
Lemmas: τις γόης Θευδᾶς ὄνομα πείθω ὁ πλεῖστος ὄχλος ἀναλαμβάνω ὁ κτήσεις ἕπω πρός ὁ Ἰορδάνης αὐτός · προφήτης γάρ λέγω εἰμί καί σχίζω ὁ ποταμός πρόσταγμα δύναμαι καί πλεῖστος ἀπατάω . πέμπω δέ ἐπί αὐτός ἴλη ἱππεύς ὁ Φάδος πολύς μέν ἀναιρέω , οὖον μείων δέ ζωγρέω , καί αὐτός ὁ Θευδᾶς , ὅς ὁ κεφαλή ἐκτέμνω κομίζω εἰς Ἱερουσαλήμ . Φάδος δέ Τιβέριος Ἀλέξανδρος διαδέχομαι , Ἀλέξανδρος ὁ ἀλαβαρχέω ἐν Ἀλεξάνδρεια υἱός . καί οἶς παῖς δέ ὁ Γαλιλαῖος Ἰούδας Ἰάκωβος καί Σίμων , ὁ ὁ λαός ἀφίστημι Κυρήνιος τιμητεύω , ἀναιρέω , ὅς ἀνασταυρόω ὁ Ἀλέξανδρος . ὁ δέ ὁ Χαλκίς βασιλεύω Ἡρῴδης μεθίστημι ὁ ἀρχιερωσύνη Ἰωσήφ ὁ ὁ Κεμεδῆ , Ἀνανίας ὁ ὁ Νεδεβαίου παρέχω αὐτός . Τιβέριος δέ Ἀλέξανδρος Κούμανος ἔρχομαι διάδοχος . ἐν ὄγδοος δέ ἔτος ὁ Κλαύδιος μοναρχία Ἡρῴδης ὁ ὁ μέγας Ἀγρίππας ἀδελφός τελευτάω ἐπί υἱός τρεῖς · ὁ δέ ἀρχή αὐτός ὁ νέος Ἀγρίππας δίδωμι Κλαύδιος . Κουμάνου δέ ὁ Ἰουδαῖος ἐπιτροπεύω πλῆθος κατά ὁ ἑορτή ὁ πάσχα εἰς Ἱερουσαλήμ ἀθροίζω . ἵνα γοῦν μή τίς νεωτερίζω παρά ὁ πλῆθος εἰμί πολύς , στρατιώτης ἔνοπλος ἐπί ὁ ὁ ἱερός στοά ὁ Κούμανος ἵστημι καθίστημι - Λούντας ὁ θόρυβος , ἐάν γίγνομαι · οὗτος ΘΕ καί ὁ πρό αὐτός ποιέω . τέταρτος δέ ἡμέρα ὁ ἑορτή στρατιώτης ὁ ἐν ὁ στοά ἀνακαλύπτω ὁ αἰδώς ὁ πλῆθος ἐπιδείκνυμι . ὁ δέ θυμόω ὡς εἰς ὁ θεός ὁ στρατιώτης ἀσεβέω , καί οἶς θρασύς ὁ Κούμανος βλασφημέω . καί ὅς πρός ὁ βλασφημία ἐρεθίζω , καί κελεύω ὁ στράτευμα πᾶς ἥκω εἰς ὁ Ἀντωνία ὁ φρούριον ὁ ἱερός ἐπίκειμαι . ὁ πλῆθος ἐν ὁ ὁπλίτης θεάομαι εἰς φυγή ὁρμάω , καί ὁ ἔξοδος στενός εἰμί συνωθέω κατά ὁ φυγή πολύς ὑπό ἀλλήλων συνθλίβω καί συμπατέω διαφθείρω , ὡς δύο μυριάς ἀριθμέω ὁ τότε διαφθείρω καί πένθος εἰμί ἀντί πανήγυρις . οὔπω ὁ πένθος οὗτος κατανύω καί κακός προστίθημι ἕτερος . τις γάρ ὁ ἐπί νεωτερισμός ἥδομαι Στέφανος τις δοῦλος ὁ Καῖσαρ ὁδοιπορέω λῃστεύω ἅπας αὐτός ὁ κτῆσις ἁρπάζω . διό πέμπω στρατιώτης ὁ Κούμανος , κελεύω αὐτός ὁ πλησίος χώρα ληΐζομαι καί ὁ ἐπιφανής αὐτός δέσμιος ἐπί αὐτός ἄγω . ὁ δέ ὁ χωρίον ἐκεῖνος πόρθησις γίγνομαι νεανίας τις ὁ στρατιώτης θρασύς καί ἀτάσθαλος ὁ Μωυσῆς ἐντυγχάνω νόμος ἐν τις κώμη σεβάσμιος κεῖμαι ἐπί ὄψις πολύς διαρρήγνυμι αὐτός βλασφημέω καί κατακερτομέω . πρόσειμι ἐν ὁ Κούμανος ὁ Ἰουδαῖος , ἱκετεύω μή αὐτός , ἀλλά ὁ θεός , ὅσπερ οἶς νόμος καθυβρίζω ἐκδίδω - κέω . καί ὁ Κούμανος δείδω μή ὁ πλῆθος πάλιν νεωτερίζω , ὁ ἐνυβρίζω ὁ νόμος πελεκίζω ὁ στάσις καταπαύω .