joannes-zonaras.epitome-historiarum-lib-1-12 praef.2
ἐγὼ δὲ τὸ μὲν ἀνειμένος τὴν γνώμην ὤν , εἰρήσεται γὰρ τἀληθές , καὶ ῥᾳστώνῃ συζῶν , τὸ δὲ καὶ ἀσχολίας συνορῶν τὸ πρᾶγμα δεόμενον καὶ βίβλων πολλῶν , ὤκνουν καὶ ἀνεδυόμην πρὸς τὴν ἐγχείρησιν . οἱ δέ με νύττοντες οὐκ ἀνίεσαν , καί ποτε πρὸς τοὔργον τῇ τῶν νυγμῶν συνεχείᾳ διεγηγέρκασιν . εἰ γὰρ κοιλαίνειν τὸ τῆς πέτρας σκληρὸν καὶ ἀπόκροτον ῥανίδος ἐνδελέχεια δύναται , μᾶλλον ἂν δυνήσεται λόγος ἐνδελεχὴς τὰ ὦτα θυροκοπῶν γνώμης διεγεῖραι ῥᾳστώνην καὶ ἀνειμένην προαίρεσιν . εἶτά μοι καὶ ὡς οὐδὲ πρὸς ψυχικὴν ὠφέλειαν ἀκερδὴς ὁ πόνος ἔσται καὶ ἡ περὶ τὴν συγγραφὴν ἀσχολία ἐλήλυθε λυθε κατὰ νοῦν . ἠρεμοῦντι γὰρ τῷ νοὶ · μᾶλλον εἴωθε τῆς πονηρίας ἐπιπνέειν τὰ πνεύματα , ἐνθυμήσεων τε φαύλων καὶ λογισμῶν ἄλλοτε ἄλλων ἐπεγείρειν κλυδώνια , καὶ καταβαπτίζειν αὐτὸν τῇ συνεχείᾳ τῶν προσβολῶν , καὶ ἢ πρὸς ἁμαρτίαν ὑπολισθαίνειν ποιεῖν , εἰ καὶ μὴ πράξεσιν , ἀλλά γε συγκαταθέσεσιν , ἢ C τέως ζάλην αὐτῷ πολλὴν ἐπικυμαίνειν καὶ τάραχον . εἰ δέ τισιν ὁ νοῦς ἐνησχόληται , διαφεύγειν πέφυκεν ὡς ἐπίπαν τὰς ἐκ τῶν πολλόν λογισμῶν τρικυμίας καὶ τόν πονηρῶν ἐνθυμήσεων . διά τε τοίνυν τὴν ἐκ τῶν φίλων παράθηξιν καὶ διὰ τὴν τῶν ῥυπαρῶν ἢ καὶ ματαίων λογισμῶν ἀποσόβησιν προσήγαγον ἑαυ - τὸν τῷ σπουδάσματι . Οὕτω μὲν οὖν μοι ἐπιβαλεῖν ἐγένετο τῷ παρόντι συγγράμματι . εἰ δὲ μὴ διηκριβωμένην τὴν περὶ ἐκάστου τῶν ἀναγραφομένων ἱστορίαν ποιήσομαι , νέμειν μοι συγγνώμην αἰτῶ τοὺς ἐντευξομένους αὐτῇ · οὔτε γὰρ βίβλων ’ίσως μοι εὐπορῆσαι γενήσεται ὅσαι μοι χρειώδεις εἰσὶ πρὸς τὸ σύγγραμμα , παρὰ τῇ ἐσχατιᾷ ταύτῃ ποιουμένῳ νυνὶ τὴν διατριβήν , οὔτε πάντες οἱ συγγραφεῖς τῶν ἱστοριῶν τὰ αὐτὰ περὶ τῶν αὐτῶν συγγεγράφασιν , ἀλλ’ ἐν πολλοῖς διαφωνοῦσιν , εἴ γε μὴ ἐν τοῖς πλείοσιν . εἰ δὲ καὶ ἀκριβοῦσθαι βουλήσομαι περὶ ἑκάστου τῶν ἱστορουμένων , καὶ δηλοῦν τί μὲν ὅδε περὶ τοῦδε λέγει ὁ συγγραφεύς , τί δ’ ἕτερος περὶ τοῦ αὐτοῦ , πολύστιχον ἂν καὶ αὐτὸς τὴν περὶ ἑκάστου πραγματείαν ποιήσομαι . διὰ ταῦτά μοι παρεᾶν δέδοκται τὰ ἐφ’ οἶς ἀλλήλοις οἱ περὶ τῶν αὐτῶν συγγράψαντες ἠναντίωνται , εἰ μή τι τῶν ἄγαν εἴη σπουδαίων καὶ ὃ παραλιμπανόμενον περὶ τὰ καίρια λυμανεῖται τῇ συγγραφῇ . εἰ δ᾿ ὁ χαρακτὴρ τοῦ λόγου ποικίλλεται καὶ μὴ δι’ ὅλου ὅμοιός ἐστιν ἑαυτῷ , θαυμαζέτω μηδεὶς μηδέ τις τὸν λόγον αἰτιῷτο ἢ τὸν τούτου πατέρα με . ἐκ πολλῶν γὰρ βίβλων τὰς ἱστορίας ἐρανισάμενος , ἔν γε πολλοῖς ταῖς τῶν συγγραφέων ἐκείνων χρησαίμην ἂν συνθήκαις καὶ φράσεσιν , ἐν ὅσοις δ᾿ ἂν καὶ αὐτὸς παρῳδήσω ἢ παραφράσω , πρὸς τὸν ἐκείνων χαρακτῆρα τὴν ἰδέαν τοῦ λόγου μοι μεθαρμόσομαι , ἕνα μὴ ἀσύμφωνος αὐτὴ ἑαυτῇ δοκῇ ἡ γράφη .
Lemmas: ἐγώ δέ ὁ μέν ἀνίημι ὁ γνώμη εἰμί , εἴρω γάρ ἀληθής , καί ῥᾳστώνη συζάω , ὁ δέ καί ἀσχολία σύνορος ὁ πρᾶγμα δήω καί Βίβλος πολύς , ὀκνέω καί ἀναδύνω πρός ὁ ἐγχείρησις . ὁ δέ ἐγώ νύσσω οὐ ἀνίημι , καί ποτός πρός ἔργον ὁ ὁ νυγμός συνέχεια διεγείρω . εἰμί γάρ κοιλαίνω ὁ ὁ πέτρα σκληρός καί ἀπόκροτος ῥανίς ἐνδελέχεια δύναμαι , μᾶλλον εἄν δύναμαι λόγος ἐνδελεχής ὁ οὖς θυροκοπέω γνώμη διεγείρω ῥᾳστώνη καί ἀνίημι προαίρεσις . εἶτά ἐγώ καί ὡς οὐδέ πρός ψυχικός ὠφέλεια ἀκερδής ὁ πόνος εἰμί καί ὁ περί ὁ συγγραφή ἀσχολία ἔρχομαι λύω κατά νόος . ἠρεμέω γάρ ὁ νόος · μᾶλλον εἴωθα ὁ πονηρία ἐπιπνέω ὁ πνεῦμα , ἐνθύμησις τε φαῦλος καί λογισμός ἄλλοτε ἄλλος ἐπεγείρω κλυδώνιον , καί καταβαπτίζω αὐτός ὁ συνέχεια ὁ προσβολή , καί ἢ πρός ἁμαρτία ὑπολισθάνω ποιέω , εἰμί καί μή πρᾶξις , ἀλλά γε συγκατάθεσις , ἢ C τέως ζάλη αὐτός πολύς ἐπικυμαίνω καί τάραχος . εἰμί δέ τις ὁ νόος ἐνασχολέω , διαφεύγω φύω ὡς ἐπίπαν ὁ ἐκ ὁ πολύς λογισμός τρικυμία καί ὁ πονηρός ἐνθύμησις . διά τε τοίνυν ὁ ἐκ ὁ Φίλων παράθηξις καί διά ὁ ὁ ῥυπαρός ἢ καί μάταιος λογισμός ἀποσόβησις προσάγω ἑ - ὁ ὁ σπούδασμα . οὕτως μέν οὖν ἐγώ ἐπιβάλλω γίγνομαι ὁ πάρειμι σύγγραμμα . εἰμί δέ μή διακριβόω ὁ περί ἕκαστος ὁ ἀναγράφω ἱστορία ποιέω , νέμω ἐγώ συγγνώμη αἰτέω ὁ ἐντυγχάνω αὐτός · οὔτε γάρ Βίβλος ἵημι ἐγώ εὐπορέω γίγνομαι ὅσος ἐγώ χρειώδης εἰμί πρός ὁ σύγγραμμα , παρά ὁ ἐσχατιά οὗτος ποιέω νυνί ὁ διατριβή , οὔτε πᾶς ὁ συγγραφεύς ὁ ἱστορία ὁ αὐτός περί ὁ αὐτός συγγράφω , ἀλλά ἐν πολύς διαφωνέω , εἰμί γε μή ἐν ὁ πλείων . εἰμί δέ καί ἀκριβόω βούλομαι περί ἕκαστος ὁ ἱστορέω , καί δηλόω τίς μέν ὅδε περί ὅδε λέγω ὁ συγγραφεύς , τίς δέ ἕτερος περί ὁ αὐτός , πολύστιχος εἄν καί αὐτός ὁ περί ἕκαστος πραγματεία ποιέω . διά οὗτος ἐγώ παρεάω δοκέω ὁ ἐπί οἶς ἀλλήλων ὁ περί ὁ αὐτός συγγράφω ἐναντιόομαι , εἰμί μή τίς ὁ ἄγαν εἰμί σπουδαῖος καί ὅς παραλιμπάνω περί ὁ καίριος λυμαίνομαι ὁ συγγράφω . εἰμί δέ ὁ χαρακτήρ ὁ λόγος ποικίλλω καί μή διά ὅλος ὅμοιος εἰμί ἑαυτοῦ , θαυμάζω μηδείς μηδέ τις ὁ λόγος αἰτιάομαι ἢ ὁ οὗτος πατήρ ἐγώ . ἐκ πολύς γάρ Βίβλος ὁ ἱστορία ἐρανίζω , ἐν γε πολύς ὁ ὁ συγγραφεύς ἐκεῖνος χράω εἄν συνθήκη καί φράσις , ἐν ὅσος δέ εἄν καί αὐτός παρωδώ ἢ παραφράζω , πρός ὁ ἐκεῖνος χαρακτήρ ὁ ἰδέα ὁ λόγος ἐγώ μεθαρμόζω , εἷς μή ἀσύμφωνος αὐτός ἑαυτοῦ δοκέω ὁ γράφω .