joannes-zonaras.epitome-historiarum-lib-1-12 12.34
Καὶ ὁ μὲν οὕτως τόν τε κίνδυνον διαπέφευγε καὶ τῆς πατρῴας βασιλείας ἠξίωτο . Μαξιμῖνος δὲ κοινωνὸν τῆς ἀρχῆς τὸν Λικίνιον προσειλήφει , ἐκ Δακῶν ἕλκοντα τὴν τοῦ γένους σειρὰν καὶ γαμβρὸν ὄντα ἐπ’ ἀδελφῇ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου . κοινωνὸν δὲ τῆς βασιλείας αὐτὸν ποιησάμενος τὸν μὲν ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ καταλέλοιπεν , ἔν’ ἀμύνῃ τοῖς Θρᾳξὶν ὑπὸ βαρβάρων ληιζομένοις , ἐκεῖνος δ’ εἰς Ῥώμην ἀφίκετο μαχόμενος πρὸς Μαξέντιον . εἶτα τοὺς οἰκείους ὑπόπτους σχὼν στρατιώτας , καὶ φοβηθεὶς μὴ πρόσθοιντο τῷ ἐχθρῷ , ἀπέστη τῆς μάχης καὶ ἀνεχώρησε . μεταμεληθεὶς δ’ ἐπὶ τῇ προσλήψει τοῦ Λικινίου , πρότερον μὲν λαθραίως αὐτῷ ἐπεβούλευεν , εἶτα καὶ μάχην κατ’ αὐτοῦ εἰς τοὐμφανὲς συνεστήσατο . καὶ συμβαλὼν αὐτῷ τρέπεται , καὶ ἡττώμενος ἔφυγε , καὶ ἐν τῇ φυγῇ ἑαυτὸν διεχρήσατο . Οἱ μὲν οὖν τοιούτῳ τέλει καταλῦσαι τὴν ζωὴν τὸν Μαξιμῖνον ἱστόρησαν , οἱ δὲ κατὰ χριστιανῶν ἐκμανέντα μετελθεῖν αὐτὸν τὴν θείαν παραδεδώκασι δίκην . ἕλκος γὰρ ἐνσκῆψαν αὐτοῦ περὶ τὸν βουβῶνα καὶ τὴν αἰδῶ χαλεπώτατον τὰ τῆς ἀκολασίας αὐτοῦ ἐπιβόσκεσθαι ὄργανα . ἐκ δέ γε τῆς σήψεως τούτων καὶ σκώληκας ἀναβράσσεσθαι , καὶ εἶναι τὸ πάθος ἀνίατον . ἰατρῶν δὲ τοὺς μὲν αὐτόθεν ἀπαγορεύοντας τὴν ἐγχείρησιν ὠμῶς ἀποσφάττεσθαι , τοὺς δ’ ἐπιχειροῦντας μέν , μὴ δυναμένους δ’ ἀκέσασθαι , κτείνεσθαι ἀπηνέστατα , ὅτι μὴ ἀδύνατα . ὀψὲ δ’ οὑν ὑποτοπῆσαι τὸν τύραννον διὰ τοὺς ἀδίκους φόνους τῶν τὸν Χριστὸν σεβομένων τιννύναι δίκην , καὶ ἐκθέσθαι θεσπίσματα πανταχοῦ κελεύοντα παυθῆναι τὸν κατὰ χριστιανῶν διωγμόν , καὶ ζῆν ἐκείνους καὶ θρησκεύειν ὡς βούλοιντο , εὔχεσθαί τε ὑπὲρ αὐτοῦ . κἀνταῦθα δὲ διττοὶ λέγονται λόγοι . ὁ μὲν γὰρ ἀπαλλαγῆναι τοῦ πάθους αὐτὸν παρὰ πᾶσαν ἐλπίδα φησίν , εἶτ’ αὖθις ἐπεγεῖραι τὸν διωγμόν , καὶ ἀδιόρθωτον μεῖναι , ἕως οὗ τοὐ ἐν χειρὶ κυρίου ποτηρίου τὸν τρυγίαν ἐξέπιεν · ὁ δ’ ἕτερος ἀρνεῖται τῷ ἀσεβεῖ τὴν ἀνάρρωσιν , ὡς ἐκ τῆς εἰρημένης Β τελευτήσαντι νόσου καὶ ἀνενεγκόντι διὰ στόματος σκώληκας . Ὁ μὲν οὖν καθ’ ἴνα τρόπον τῶν ἱστορηθέντων βιαίως ἀπέρρηξε τὴν ζωήν .
Lemmas: καί ὁ μέν οὕτως ὁ τε κίνδυνος διαφεύγω καί ὁ πατρῷος βασίλεια ἀξιόω . Μαξιμῖνος δέ κοινωνός ὁ ἀρχή ὁ Λικίνιος προσλαμβάνω , ἐκ Δάκης ἕλκω ὁ ὁ γένος σειρά καί γαμβρός εἰμί ἐπί ἀδελφός ὁ μέγας Κωνσταντῖνος . κοινωνός δέ ὁ βασίλεια αὐτός ποιέω ὁ μέν ἐν ὁ Ἰλλυρικός καταλείπω , ἐν ἀμύνω ὁ Θράκιος ὑπό βάρβαρος ληΐζομαι , ἐκεῖνος δέ εἰς Ῥώμη ἀφικνέομαι μάχομαι πρός Μαξέντιος . εἶτα ὁ οἰκεῖος ὕποπτος ἔχω στρατιώτης , καί φοβέω μή προστίθημι ὁ ἐχθρός , ἀφίστημι ὁ μάχη καί ἀναχωρέω . μεταμέλομαι δέ ἐπί ὁ πρόσληψις ὁ Λικίνιος , πρότερος μέν λαθραῖος αὐτός ἐπιβουλεύω , εἶτα καί μάχη κατά αὐτός εἰς ἐμφανής συνίστημι . καί συμβάλλω αὐτός τρέπω , καί ἡσσάομαι φεύγω , καί ἐν ὁ φυγή ἑαυτοῦ διά-χράω2 . ὁ μέν οὖν τοιοῦτος τέλος καταλύω ὁ ζωή ὁ Μαξιμῖνος ἱστορέω , ὁ δέ κατά Χριστιανός ἐκμαίνω μετέρχομαι αὐτός ὁ θεῖος παραδίδωμι δίκη . ἕλκος γάρ ἐνσκήπτω αὐτός περί ὁ βουβών καί ὁ αἰδώς χαλεπός ὁ ὁ ἀκολασία αὐτός ἐπιβόσκομαι ὄργανον . ἐκ δέ γε ὁ σῆψις οὗτος καί σκώληξ ἀναβράσσω , καί εἰμί ὁ πάθος ἀνίατος . ἰατρός δέ ὁ μέν αὐτόθεν ἀπαγορεύω ὁ ἐγχείρησις ὠμός ἀποσφάζω , ὁ δέ ἐπιχειρέω μέν , μή δύναμαι δέ ἀκέομαι , κτείνω ἀπηνής , ὅτι μή ἀδύνατος . ὀψέ δέ ἐν ὑποτοπέω ὁ τύραννος διά ὁ ἄδικος φόνος ὁ ὁ Χριστός σέβω τίννυμι δίκη , καί ἐκτίθημι θέσπισμα πανταχοῦ κελεύω παύω ὁ κατά Χριστιανός διωγμός , καί ζῶ ἐκεῖνος καί θρησκεύω ὡς βούλομαι , εὔχομαι τε ὑπέρ αὐτός . ἐνταῦθα δέ δισσός λέγω λόγος . ὁ μέν γάρ ἀπαλλάσσω ὁ πάθος αὐτός παρά πᾶς ἐλπίς φημί , εἶτα αὖθις ἐπεγείρω ὁ διωγμός , καί ἀδιόρθωτος μένω , ἠώς ὅς ὁ ἐν χείρ κύριος ποτήριον ὁ τρυγίας ἐκπίνω · ὁ δέ ἕτερος ἀρνέομαι ὁ ἀσεβής ὁ ἀνάρρωσις , ὡς ἐκ ὁ εἴρω Β τελευτάω νόσος καί ἀναφέρω διά στόμα σκώληξ . ὁ μέν οὖν κατά ἵνα τρόπος ὁ ἱστορέω βίαιος ἀπορρήγνυμι ὁ ζωή .