joannes-zonaras.epitome-historiarum-lib-1-12 5.12
Οὕτω δὲ τῆς ὅλης Ἰουδαίας Ἡρώδης ἀναθέμενος τὴν ἀρχήν , τοὺς μὲν τὰ αὐτοῦ φρονοῦντας προσηγετο , τοὺς δ’ ἐναντιουμένους ἐκόλαζεν . ἐτίμα δὲ μάλιστα Πολλίωνα τὸν Φαρισαῖον καὶ Σαμαίαν τὸν τούτου μαθητήν · τῆς γὰρ πολιορκίας συνισταμένης συνεβούλευον οὗτοι δέξασθαι τὸν Ἡρώδην . ὁ δὲ Σαμαίας οὗτος , ὡς ἤδη ἔμπροσθεν εἴρηται , καὶ προεῖπεν Ὑρκανῷ τε καὶ τοῖς δικάζουσιν ὡς περισωθεὶς Ἡρώδης ἅπαντας αὐτοὺς μετελεύσεται . ἀπέκτεινε δὲ τῶν περὶ τὸν Ἀντίγονον τεσσαράκοντα τοὺς πρώτους καὶ τὰς αὐτῶν οὐσίας ἀφείλετο , πέρας τε κακόν ἦν οὐδέν . Ὑρκανὸς μέντοι παρὰ Πάρθοις αἰχμάλωτος ὢν ἐπιεικοῦς ἔτυχε τοῦ Παρθῶν βασιλέως Φραάτου , καὶ λυθεὶς τῶν δεσμῶν ἐν Βαβυλῶνι διάγειν παρεχωρήθη , ἔνθα καὶ πλῆθος ἦν Ἰουδαίων , οἳ τὸν Ὑρκανὸν ὡς ἀρχιερέα καὶ βασιλέα ἐτίμων . μαθὼν δὲ τὸν Ἡρώδην παρειληφέναι τὴν βασιλείαν , διενοεῖτο μεταχωρῆσαι ταχωρῆσαι πρὸς αὐτόν , διά τε τὸ κῆδος καὶ μνησθήσεσθαι οἰηθεὶς αὐτὸν ὅτι κρινόμενον ἐπὶ φόνοις τοῦ κινδύνου ἐρρύσατο . οἱ δ’ ἐν Βαβυλῶνι Ἰουδαῖοι μένειν ἠξίουν αὐτόν , ὡς ἀρχιερέα καὶ βασιλέα τιμώμενον παρ’ αὐτῶν , καὶ ὅτι καὶ ἀπελθὼν τυχεῖν τῆς ἀρχιερωσύνης ἀδυνατεῖ , λελωβημένος τό σῶμα ὑπ’ Ἀντιγόνου . οἱ μὲν οὖν ἐκώλυον , ὁ δ’ οὐκ ἐπείθετο , αὐτός τε ποθῶν ἐπανελθεῖν καὶ παρὰ Ἡρώδου παρακαλούμενος . Ἡρώδης δὲ καὶ πρὸς Φραάτην πρεσβείαν ἐποιήσατο καὶ δῶρα ἔπεμψεν , ἀξιῶν μὴ κωλῦσαι τὰς εἰς τὸν εὐεργέτην αὐτοῦ χάριτας . ἦν δὲ οὐχ ὑπὲρ Ὑρκανοῦ ἡ σπουδή , ἀλλ’ ὅτι μὴ κατ’ ἀξίαν ἠρχεν , ἐδεδοίκει τὰς ἐξ εὐλόγων μεταβολάς , ἔσπευδεν ἢ ἐκποδὼν θέσθαι τὸν Ὑρκανόν , ἡ τέως ἐν χερσὶν ἔχειν . ἐνδεδωκότος δὲ τοῦ Πάρθου τὴν ἀναχώρησιν , ἀπελθὼν Ὑρκανὸς διὰ πάσης ἤγετο τιμῆς πρὸς Ἡρώδου , πατήρ τε καλούμενος καὶ παρὰ τὰς ἑστιάσεις προκατακλινόμενος καὶ παντοίως ἐξαπατώμενος , ἔνα μὴ ἐπιβουλευόμενος αἴσθηται . Εὐλαβούμενος δ’ ὁ Ἡρώδης τῶν ἐπισήμων τινὰ ἀποδεῖξαι ἀρχιερέα , ἐκ Βαβυλῶνος μεταπεμψάμενος ἱερέα τῶν ἀσημοτέρων Ἀναὴλ ὄνομα , τούτῳ τὴν ἀρχιερωσύνην ἀπένειμεν . Ἀλεξάνδρα δὲ ἡ πενθερὰ Ἡρώδου , παῖδα ἔχουσα ἐξ Ἀλεξάνδρου τοῦ Ἀριστοβούλου ὥρᾳ κάλλιστον , καλούμενον Ἀριστόβουλον , χαλεπῶς ἔφερε τὴν παρόρασιν τοῦ υἱοῦ · καὶ γράφει τῇ Κλεοπάτρᾳ αἰτήσασθαι τῷ παιδὶ παρ’ Ἀντωνίου τὴν ἀρχιερωσύνην . Ἀντωνίου δὲ νωθέστερον διατεθέντος περὶ τὴν αἴτησιν , εἰς Ἰουδαίαν ἐλθὼν Δέλλιος καὶ ἰδὼν τὸν Ἀριστόβουλον ἠγάσθη , οὐχ ἧττον δὲ τὴν Μαριάμμην τὴν συνοικοῦσαν τῷ βασιλεῖ · καὶ πείθει τὴν Ἀλεξάνδραν ἀμφοτέρων τῶν παίδων εἰκόνας τῷ Ἀντωνίῳ στεῖλαι · θεασαμένου γὰρ εἶπε μή τινος ἀτευκτήσειν ὧν ἀξιοῖ . ἡ μὲν οὖν πέμπει τὰς εἰκόνας τῷ Ἀντωνίῳ , ὁ δὲ τὴν μὲν κόρην ᾐδέσθη μεταπέμψασθαι γεγαμημένην Ἡρώδῃ , καὶ ἅμα τὰς εἰς Κλεοπάτραν διαβολὰς ὑπεξέκλινεν . ἐπέστειλε δὲ τῷ Ἡρώδῃ πέμπειν τὸν παῖδα , προσθέμενος , εἰ μὴ δοκοίη βαρύ . Ἡρώδης δὲ ἀσύμφορον ἑαυτῷ κρίνας ὡραιότατον ὄντα τὸν Ἀριστόβουλον καὶ γένει προύχοντα πρὸς Ἀντώνιον ἥκειν , ἰσχύοντα ὡς Ῥωμαίων , ἕτοιμον δὲ πρὸς ἔρωτας καὶ πρὸς ἡδονὰς εὐκατάφορον , ἀντέγραψεν ὡς , εἰ ἐξέλθῃ τῆς χώρας τὸ μειράκιον , ἅπαντα ταραχῆς ἐμπλησθήσεται . καὶ οὕτω μὲν παρῃτήσατο τὸν Ἀντώνιον , τοὺς δὲ φίλους ἀθροίσας ᾐτιᾶτο τὴν Ἀλεξάνδραν ὡς ἐπιβουλεύουσαν ἔν αὐτὸς ἀφαιρεθῇ τὴν ἀρχήν . “ ἀλλ᾿ οὐκ αὐτός ἔφη διὰ τοῦτο ἄδικος ἔσομαι , ἀλλὰ νῦν δίδωμι τὴν ἱερωσύνην τῷ μείρακι · παιδὸς γὰρ ὄντος παντάπασι πρῴην διὰ τοῦτο ἕτερον ἀρχιερέα ἐποίησα . οὕτως εἰπόντος χαρά τε ἅμα καὶ δέος τὴν Ἀλεξάνδραν εἶχε , χαρὰ μὲν διὰ τὴν τιμὴν τοῦ παιδός , δέος δὲ διὰ τὴν ὑποψίαν Ἡρώδου . καὶ ἀπελογεῖτο δακρύουσα , περὶ μὲν τῆς ἱερωσύνης σπουδάσαι , βασιλείᾳ δὲ μὴ ἐπιχειρῆσαι · καὶ νῦν δέχεσθαι εἰς τὸν υἱὸν τὴν τιμήν , ἔσεσθαι δὲ πρὸς πᾶν ὑπήκοος διεβεβαιοῦτο .
Lemmas: οὕτως δέ ὁ ὅλος Ἰουδαῖος Ἡρῴδης ἀνατίθημι ὁ ἀρχή , ὁ μέν ὁ αὐτός φρονέω προσάγω , ὁ δέ ἐναντιόομαι κολάζω . τιμάω δέ μάλιστα Πολλίων ὁ Φαρισαῖος καί Σαμαῖος ὁ οὗτος μαθητής · ὁ γάρ πολιορκία συνίστημι συμβουλεύω οὗτος δέχομαι ὁ Ἡρώδης . ὁ δέ Σαμαῖος οὗτος , ὡς ἤδη ἔμπροσθεν εἴρω , καί προεῖπον Ὑρκανός τε καί ὁ δικάζω ὡς περισῴζω Ἡρῴδης ἅπας αὐτός μετέρχομαι . ἀποκτείνω δέ ὁ περί ὁ Ἀντίγονος τεσσαράκοντα ὁ πρῶτος καί ὁ αὐτός οὐσία ἀφαιρέω , πέρας τε κακός εἰμί οὐδείς . Ὑρκανός μέντοι παρά Πάρθος αἰχμάλωτος εἰμί ἐπιεικής τυγχάνω ὁ Παρθών βασιλεύς Φραάτης , καί λύω ὁ δεσμός ἐν Βαβυλών διάγω παραχωρέω , ἔνθα καί πλῆθος εἰμί Ἰουδαῖος , ἕ ὁ Ὑρκανός ὡς ἀρχιερεύς καί βασιλεύς τιμάω . μανθάνω δέ ὁ Ἡρώδης παραλαμβάνω ὁ βασίλειος , διανοέομαι μεταχωρέω ταχωρῆσαι πρός αὐτός , διά τε ὁ κῆδος καί μιμνήσκω οἴομαι αὐτός ὅτι κρίνω ἐπί φόνος ὁ κίνδυνος ῥύομαι . ὁ δέ ἐν Βαβυλών Ἰουδαῖος μένω ἀξιόω αὐτός , ὡς ἀρχιερεύς καί βασιλεύς τιμάω παρά αὐτός , καί ὅτι καί ἀπέρχομαι τυγχάνω ὁ ἀρχιερωσύνη ἀδυνατέω , λωβάομαι ὁ σῶμα ὑπό Ἀντίγονος . ὁ μέν οὖν κωλύω , ὁ δέ οὐ πείθω , αὐτός τε ποθή ἐπανέρχομαι καί παρά Ἡρώδης παρακαλέω . Ἡρῴδης δέ καί πρός Φραάτης πρεσβεία ποιέω καί Δῶρα πέμπω , ἄξιος μή κωλύω ὁ εἰς ὁ εὐεργέτης αὐτός χάρις . εἰμί δέ οὐ ὑπέρ Ὑρκανός ὁ σπουδή , ἀλλά ὅτι μή κατά ἄξιος ἄρχω , δείδω ὁ ἐκ εὔλογος μεταβολή , σπεύδω ἢ ἐκποδών τίθημι ὁ Ὑρκανός , ὁ τέως ἐν χείρ ἔχω . ἐνδίδωμι δέ ὁ Πάρθος ὁ ἀναχώρησις , ἀπέρχομαι Ὑρκανός διά πᾶς ἄγω τιμή πρός Ἡρώδης , πατήρ τε καλέω καί παρά ὁ ἑστίασις προκατακλίνω καί παντοῖος ἐξαπατάω , νάω μή ἐπιβουλεύω αἰσθάνομαι . εὐλαβέομαι δέ ὁ Ἡρῴδης ὁ ἐπίσημος τις ἀποδείκνυμι ἀρχιερεύς , ἐκ Βαβυλών μεταπέμπω ἱερεύς ὁ ἄσημος Ἀναήλ ὄνομα , οὗτος ὁ ἀρχιερωσύνη ἀπονέμω . Ἀλεξάνδρα δέ ὁ πενθερά Ἡρώδης , παῖς ἔχω ἐκ Ἀλέξανδρος ὁ Ἀριστόβουλος ὥρα καλῶς , καλέω Ἀριστόβουλος , χαλεπῶς φέρω ὁ παρόρασις ὁ υἱός · καί γράφω ὁ Κλεοπάτρα αἰτέω ὁ παῖς παρά Ἀντώνιος ὁ ἀρχιερωσύνη . Ἀντώνιος δέ νωθής διατίθημι περί ὁ αἴτησις , εἰς Ἰουδαῖος ἔρχομαι Δέλλιος καί εἶδον ὁ Ἀριστόβουλος ἄγαμαι , οὐ κακός δέ ὁ Μαριάμμη ὁ συνοικέω ὁ βασιλεύς · καί πείθω ὁ Ἀλεξάνδρα ἀμφότερος ὁ παῖς εἰκών ὁ Ἀντώνιος στέλλω · θεάομαι γάρ εἶπον μή τις ἀτευκτέω ὅς ἀξιόω . ὁ μέν οὖν πέμπω ὁ εἰκών ὁ Ἀντώνιος , ὁ δέ ὁ μέν κόρη αἰδέομαι μεταπέμπω γαμέω Ἡρώδης , καί ἅμα ὁ εἰς Κλεοπάτρα διαβολή ὑποκλίνω . ἐπιστέλλω δέ ὁ Ἡρώδης πέμπω ὁ παῖς , προστίθημι , εἰμί μή δοκέω βαρύς . Ἡρῴδης δέ ἀσύμφορος ἑαυτοῦ κρίνω ὡραῖος εἰμί ὁ Ἀριστόβουλος καί γένος προέχω πρός Ἀντώνιος ἥκω , ἰσχύω ὡς Ῥωμαῖος , ἑτοῖμος δέ πρός Ἔρως καί πρός ἡδονά εὐκατάφορος , ἀντιγράφω ὡς , εἰμί ἐξέρχομαι ὁ χώρα ὁ μειράκιον , ἅπας ταραχή ἐμπίμπλημι . καί οὗτος μέν παραιτέομαι ὁ Ἀντώνιος , ὁ δέ φίλος ἀθροίζω αἰτιάομαι ὁ Ἀλεξάνδρα ὡς ἐπιβουλεύω ἐν αὐτός ἀφαιρέω ὁ ἀρχή . “ ἀλλά οὐ αὐτός φημί διά οὗτος ἄδικος εἰμί , ἀλλά νῦν δίδωμι ὁ ἱερωσύνη ὁ μεῖραξ · παῖς γάρ εἰμί παντάπασι πρώην διά οὗτος ἕτερος ἀρχιερεύς ποιέω . οὕτως εἶπον χαρά τε ἅμα καί δέος ὁ Ἀλεξάνδρα ἔχω , χαρά μέν διά ὁ τιμή ὁ παῖς , δέος δέ διά ὁ ὑποψία Ἡρώδης . καί ἀπολογέομαι δάκρυ , περί μέν ὁ ἱερωσύνη σπουδάζω , βασίλεια δέ μή ἐπιχειρέω · καί νῦν δέχομαι εἰς ὁ υἱός ὁ τιμή , εἰμί δέ πρός πᾶς ὑπήκοος διαβεβαιόομαι .