joannes-zonaras.epitome-historiarum-lib-1-12 18.5
Ἀλλ’ οὐδ’ ὁ πατριάρχης ἧττον ἐκείνου πεφρονημάτιστο . ἤθελεν οὖν ἐπιτάσσειν αὐτῷ , καὶ εἴ ποτε πρὸς τὰ αἰτούμενα ἀπετύγχανεν , ὁ δὲ ἐδυσχέραινε καὶ ἠπείλει καὶ ἐπετίμα , εἶτα καὶ ὡς αὐτὸς αὐτῷ τὴν βασιλείαν ἀπονενεμηκώς , αὐτὸς καὶ ἀφελέσθαι ταύ - τὴν αὐτὸν εἰσαῦθις ἠπείλησε . ταῦτα οὐκ ἦν οἴσειν τὸν βασιλέα ἐπιεικῶς · διὸ καὶ δρᾶσαι πρίν τι πάθοι προεμηθεύσατο . τοῦ γοῦν πατριάρχου εἰς τὴν οἰ - κείαν ἀπελθόντος μονήν , ἤδη τῆς πανηγύρεως ἐφε - στώσης τῶν ἐν αὐτῇ τιμωμένων οὐρανίων δυνάμεων , ἔν ἑορτάσῃ λαμπρότερον , πέμψας ἐκεῖ χεῖρα στρατιωτικὴν ὁ κρατῶν , οὐ γὰρ ἤθελεν ἐκ τῆς τοῦ θεοῦ λόγου Σοφίας τὸν ἄνδρα καταγαγεῖν , ἵνα μὴ παρὰ τῷ κλήρῳ ἤ καὶ τῷ δήμῳ θόρυβος γένηται , ἐκεῖνόν τε καὶ τοὺ ’ς ἐκείνου ἀνεψιοὺς συνόντας αὐτῷ ὑπερορίους ποιεῖ . εἶτα καὶ καθαιρέσει ὑποβαλεῖν αὐτὸν διὰ φροντίδος ἐτίθετο , καί τισι τῶν ἀρχιερέων συνεργοῖς πρὸς τοῦτο ἐκέχρητο , δηλοῖ τε δι’ αὐτῶν τῷ ἀνδρὶ ἀπείπασθαι τὴν ποιμαντικήν , ἕν ἑκὼν δοκῇ αὐτὴν παραιτεῖσθαι , ὡς εἰ μὴ τοῦτο , καὶ ἄκων αὐτὴν ἀφαιρεθήσεται , εἰς μέσον κατ’ αὐτοῦ προτιθεμένων αἰτιαμάτων . ὡς δ’ ἐκεῖνος οὐκ ἦν ὑπείκων τῷ τοῦ βασιλέως θελήματι , φροντὶς ἦν τῷ κρατοῦντι περὶ τῆς αὐτοῦ καθαιρέσεως . ἀλλ’ ἔφθη λύσας τὴν φροντίδα τοῦ πατριάρχου ὁ θάνατος . μετ’ ὀλίγον γὰρ μεθίσταται τῶν ἐνθένδε ὁ πατριάρχης , καί τις oτῷ Κομνηνῷ τὴν ἐκείνου εὐηγγελέσατο τελευτήν , ὡς φροντίδων αὐτὸν ἀπαλλάττουσαν . ὁ δ’ εὐθὺς μετεγνώκει καὶ ἀνωλόλυξε , καὶ τὸν ἐκείνου νεκρὸν μετ’ ἐντίμου τῆς προπομπῆς ἐκ τῆς ὑπερορίας ἀναγαγὼν εἰς τὴν αὐτοῦ μονὴν ἐναπέθετο , καὶ τοὺς ἐκείνου ἀδελφιδοῦς αὖθις ἀποκατέστησε πρὸς τὰς προτέρας τιμάς . τῇ δ’ ἐκκλησίᾳ τὸν πρόεδρον καὶ πρωτοβεστιάριον ΚωνσταντΤνον τὸν Λειχούδην ἀντικατέστησε , ἄνδρα ταῖς τῶν κοινῶν πραγμάτων ἐπὶ μακρὸν ἐμπρέψαντα διοικήσεσι καὶ ἀνέγκλητον διαμείναντα , ᾧπερ ὁ Μονομάχος καὶ τὴν τῶν Μαγγά - νων ἀνέθετο πρόνοιαν καὶ τὰ περὶ τῆς ἐλευθερίας αὐτῶν ἐνεπίστευσεν ἔγγραφα . ἅπερ ὑφ’ ἑαυτὸν ὁ Κομνηνὸς ἐθέλων ποιήσασθαι σκέμμα τι μηχανᾶται πονηρίας ἀνάμεστον καὶ τόκον νοὸς κακοδαίμονος . ἐπεὶ γὰρ ὁ Λειχούδης ἐψήφιστό τε καὶ προκεχείριστο καὶ ἱερεὺς ἤδη κεχειροτόνητο , δι’ ἀπορρήτων αὐτῷ μηνύει λέγεσθαί τινα κατ’ αὐτοῦ ἀπείργοντα τοῦ ἱερᾶσθαι αὐτόν , καὶ εἰ μὴ ταῦτα λαληθεῖεν συνοδικῶς , μὴ οἷόν τε εἶναι τοῦ χρίσματος αὐτὸν τῆς ἀρχιερωσύνης τυχεῖν . “ εἰ δὲ δοίης μοι ” ἔφη “ τῶν Μαγγάνων τὰ δικαιώματα , παραβλέψομαι τὰ λεγόμενα καὶ παραχωρήσω χρισθῆναί σε . ” συνιδὼν οὖν ὁ Λειχούδης ὡς οὐκέτι αὐτῷ εἰς τὴν προτέραν ἐπα - νελθεῖν κατάστασιν ἔξεστιν , οὕτω δὲ μένειν δι’ αἰσχύνης ποιούμενος , φέρων δίδωσι τὰ αἰτούμενα , καὶ οὕτω παραχωρεῖται τελεσθῆναι τὴν ἀρχιερατικὴν τελετήν .
Lemmas: ἀλλά οὐδέ ὁ πατριάρχης κακός ἐκεῖνος φρονηματίζω . ἐθέλω οὖν ἐπιτάσσω αὐτός , καί εἰμί ποτός πρός ὁ αἰτέω ἀποτυγχάνω , ὁ δέ δυσχεραίνω καί ἀπειλέω καί ἐπιτιμάω , εἶτα καί ὡς αὐτός αὐτός ὁ βασίλειος ἀπονέμω , αὐτός καί ἀφαιρέω ταῦ - ὁ αὐτός εἰσαῦθις ἀπειλέω . οὗτος οὐ εἰμί φέρω ὁ βασιλεύς ἐπιεικής · διό καί δράω πρίν τίς πάσχω προμηθεύω . ὁ γοῦν πατριάρχης εἰς ὁ ὁ - καίω ἀπέρχομαι μονή , ἤδη ὁ πανήγυρις εφέ - ἵστημι ὁ ἐν αὐτός τιμάω οὐράνιος δύναμις , ἐν ἑορτάζω λαμπρός , πέμπω ἐκεῖ χείρ στρατιωτικός ὁ κράτος , οὖον γάρ ἐθέλω ἐκ ὁ ὁ θεός λόγος Σοφία ὁ ἀνήρ κατάγω , ἵνα μή παρά ὁ κλῆρος ἤ καί ὁ δῆμος θόρυβος γίγνομαι , ἐκεῖνος τε καί ὅς εἰς ἐκεῖνος ἀνεψιός σύνειμι αὐτός ὑπερόριος ποιέω . εἶτα καί καθαίρεσις ὑποβάλλω αὐτός διά φροντίς τίθημι , καί τις ὁ ἀρχιερεύς συνεργός πρός οὗτος χράομαι , δηλόω τε διά αὐτός ὁ ἀνήρ ἀπεῖπον ὁ ποιμαντικός , εἷς ἑκών δοκέω αὐτός παραιτέομαι , ὡς εἰμί μή οὗτος , καί ἄκων αὐτός ἀφαιρέω , εἰς μέσος κατά αὐτός προτίθημι αἰτίαμα . ὡς δέ ἐκεῖνος οὐ εἰμί ὑπείκω ὁ ὁ βασιλεύς θέλημα , φροντίς εἰμί ὁ κράτος περί ὁ αὐτός καθαίρεσις . ἀλλά φθάνω λύω ὁ φροντίς ὁ πατριάρχης ὁ θάνατος . μετά ὀλίγος γάρ μεθίστημι ὁ ἐνθένδε ὁ πατριάρχης , καί τις ὅς Κομνηνός ὁ ἐκεῖνος εὐαγγέλλω τελευτή , ὡς φροντίς αὐτός ἀπαλλάσσω . ὁ δέ εὐθύς μεταγιγνώσκω καί ἀνολολύζω , καί ὁ ἐκεῖνος νεκρός μετά ἔντιμος ὁ προπομπή ἐκ ὁ ὑπερορία ἀνάγω εἰς ὁ αὐτός μονή ἐναπέθω , καί ὁ ἐκεῖνος ἀδελφιδέος αὖθις ἀποκαθίστημι πρός ὁ πρότερος τιμή . ὁ δέ ἐκκλησία ὁ πρόεδρος καί πρωτοβεστιάριος ΚωνσταντΤνον ὁ Λειχούδης ἀντικαθίστημι , ἀνήρ ὁ ὁ κοινός πρᾶγμα ἐπί μακρός ἐμπρέπω διοίκησις καί ἀνέγκλητος διαμένω , ὅσπερ ὁ Μονομάχος καί ὁ ὁ Μάγγα - νάω ἀνατίθημι πρόνοια καί ὁ περί ὁ ἐλευθερία αὐτός ἐμπιστεύω ἔγγραφος . ὅσπερ ὑπό ἑαυτοῦ ὁ Κομνηνός ἐθέλω ποιέω σκέμμα τίς μηχανάομαι πονηρία ἀνάμεστος καί τόκος νόος κακοδαίμων . ἐπεί γάρ ὁ Λειχούδης ψηφίζω τε καί προχειρίζω καί ἱερεύς ἤδη χειροτονέω , διά ἀπόρρητος αὐτός μηνύω λέγω3 τις κατά αὐτός ἀπείργω ὁ ἱεράομαι αὐτός , καί εἰμί μή οὗτος λαλέω συνοδικός , μή οἷος τε εἰμί ὁ χρῖσμα αὐτός ὁ ἀρχιερωσύνη τυγχάνω . “ εἰμί δέ δήω ἐγώ ” φημί “ ὁ μάγγανον ὁ δικαίωμα , παραβλέπω ὁ λέγω καί παραχωρέω χρίω σύ . ” σύν-εἶδον οὖν ὁ Λειχούδης ὡς οὐκέτι αὐτός εἰς ὁ πρότερος επά - νελθεῖν κατάστασις ἔξεστι , οὗτος δέ μένω διά αἰσχύνη ποιέω , φέρω δίδωμι ὁ αἰτέω , καί οὗτος παραχωρώ τελέω ὁ ἀρχιερατικός τελετή .