joannes-zonaras.epitome-historiarum-lib-1-12 16.5
Τὸ δ’ ἔθνος τῶν Ῥὼς Σκυθικὸν ὂν τῶν περὶ τὸν Ταῦρον ἐθνῶν στόλῳ τὰ τοῦ Εὐξείνου πόντου κατέτρεχε καὶ αὐτῇ τῇ Βυζαντίδι ἐπιέναι διεμελέτα . ἀλλ’ οὐκ εἰς ἔργον ἤχθη σφίσι τὸ βούλευμα , κωλυσάσης τοῦτο τῆς προνοίας τῆς ἄνωθεν , ἣ καὶ ἄκοντας αὐτοὺς ἀπράκτους , μᾶλλον δὲ καὶ θείου πειραθέντας μηνίματος , ἀπελθεῖν ᾠκονόμησεν . ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκ Κρήτης Ἀγαρηνοὶ τὰς Κυκλάδας νήσους καὶ τὰ παράλια ἐληίζοντο . καὶ κλόνοι δὲ σφοδρότατοι τῆς γῆς συμβεβήκασιν , ὧν ὁ φρικωδέστατος κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν τὴν γῆν συνέσεισεν ἀναλήψεως . τούτων δ’ οὐδὲν τῶν ἱππηλάτων ἀγώνων ἀπήγαγε τὸν Μιχαὴλ καὶ τῆς περὶ τούτους σπουδῆς , ἐν τῇ κατὰ τὸ Στενὸν τοποθεσίᾳ τῇ τοῦ ἁγίου Μάμαντος καλουμένῃ αὐτοῦ ἐκείνου αὐτουργοῦντος τὰ ἱππηλάσια . ὅθεν καὶ τοὺς φρυκτοὺς ἔπαυσεν , οὓς οἱ πάλαι βασιλεῖς ἐπενόησαν , ἵνα μὴ ἀθρόον οἱ ἐκ τῆς Ἄγαρ ταῖς χώραις τῶν Ῥωμαίων εἰσβάλλοντες ληίζωνται τὰ ἐν ποσὶ καὶ τοὺς ἀνθρώπους αἰχμαλωτίζωσι . διὰ ταῦτα ἐν τῇ Ταρσῷ ἐπὶ λόφου μετεώρου τινὸς ἐδομήσαντο φρούριον , Λοῦλον κεκλημένον , καὶ οἱ ἐν τούτῳ πυρσὸν ἀνῆπτον , ἡνίκα ἔγνων ἐπιδρομὴν Ἰσμαηλιτῶν , , ὃν ὁρῶντες οἱ ἐν τῷ Ἀργαίῳ βουνῷ ἄλλον ἐποίουν πυρσόν , καὶ οἱ κατὰ τὸν Ἴσαμον ἕτερον , τοῖς δὲ κατὰ τὸν Αἰγιαλὸν ἰδοῦσι τοῦτον ᾔρετο ἄλλος , καὶ τοῖς κατὰ τὸν Μίμαντα ἕτερος , καὶ οἱ κατὰ τὸν Κύριζον αὖθις ἐφρυκτώρουν , καὶ οἱ κατὰ τὸν Μώκιλον ὁμοίως ἐπύρσευον , καὶ ἐπὶ πᾶσιν ἐν τῷ τοῦ ἁγίου Αὐξεντίου βουνῷ πυρσὸς ᾔρετο . οὓς ὁρῶντες οἶ ἐν ταῖς χώραις διὰ βραχέος εἰ ὀχυρώματα συνέκλειον ἑαυτοὺς καὶ τὰς τῶν βαρβάρων λεηλασίας ἐξέκλινον . ἐκ δὲ τοῦ βουνοῦ τοῦ ἁγίου Αὐξεντίου τῷ βασιλεύοντι τῆς τῶν δυσμενῶν ἐπιδρομῆς ἐδίδοτο γνῶσις . ἔνα τοίνυν μὴ ἀνακόπτοιτο τῶν ἱππηλάτων ἀγώνων , ἐν καιρῷ τούτων πολλάκις τῶν πυρσῶν αἰρομένων , τῶν τῇ βασιλίδι γειτονούντων πυρσῶν σχολὴν κατεψηφίσατο . κατεγίνωσκε δὲ καὶ τῶν πρότερον βασιλευσάντων , ὅτι μὴ λιτότητι ἔχαιρον , σοβαρότητος δ’ ἀντεποιοῦντο καὶ ὄγκου βασιλικοῦ . ὅθεν αὐτὸς μετριότητα δοκῶν μετιέναι , συνήντησέ ποτε γυναικὶ ἄρτι λουσαμένῃ καὶ οἴκαδε ὑπονοστούσῃ , καὶ τοῦ ἵππου ἀποβὰς ἀπῄει μετὰ τῆς γυναικὸς σὺν ὀλίγοις τισὶ νεανίαις , οἱ τῶν ἀπορρήτων συμμετεῖχον αὐτῷ , καὶ ἐν τῆ οἰκίᾳ αὐτῆς γεγονὼς καὶ συμμετασχὼν τραπέζης αὐτῇ πεζοπορῶν ἀπῄει πρὸς τὰ ἀνάκτορα . καὶ ὁ μὲν ἐν τοῖς τοιούτοις ὡς μέγα τι κατορθῶν ἐβρενθύετο , τοῖς δ’ ἄλλοις ἀνοηταίνειν ἐκρίνετο καὶ μῖσος ὑπέτρεφον κατ’ αὐτοῦ . οὐχ ἥκιστα δὲ μισητὸς ἐδόκει διὰ τοὺς παρατρεφομένους αὐτῷ ἐναγεῖς νεανίας , οἱ πρὸς ἅπαν κακὸν αὐτὸν ὑπεξέκαιον , οἱ καὶ ἀρχιερεῖς ἔπλαττον ἑαυτοὺς καὶ τὴν ἀναίμακτον ἱερουργίαν τελεῖν ὑπεκρίνοντο , καὶ αὐτὸν τὸν Μιχαὴλ συνιερουργοῦντα δῆθεν ἔχοντες ἑαυτοῖς , παίζοντες ἐν οὐ παικτοῖς , ἢ ὄξος τε μιγνύντες καὶ σίνηπι καὶ σκεύεσι χρυσέοις καὶ λιθοκολλήτοις παρ’ αὐτοῦ χορηγουμένοις τὸ κρᾶμα ἐγχέοντες μετεδίδουν τούτου τοῖς συμμύσταις αὐτῶν καὶ συμπαίστορσιν . ἀλλὰ πάντα καταλέγειν τὰ τοῦ τοιούτου χοροῦ , οἷς συνθιασώτης καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεὺς ἐτύγχανεν ὤν , πολλῆς ἂν εἴη λέσχης καὶ ἀηδίας οὐχ ἥκιστα . ἥκει δ’ ὁ λόγος τὴν τοῦ Βάρδα διηγησόμενος ἀποβίωσιν καὶ τὴν τοῦ κρατοῦντος αὐτοῦ καὶ πρὸ τούτων τὴν τοῦ Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκείωσιν πρὸς τὸν Μιχαήλ ,
Lemmas: ὁ δέ ἔθνος ὁ Ῥώς Σκυθικός εἰμί ὁ περί ὁ Ταῦρος ἔθνος στόλος ὁ ὁ Εὔξεινος πόντος κατατρέχω καί αὐτός ὁ Βυζαντίς ἔπειμι διμελεταω . ἀλλά οὐ εἰς ἔργον ἄγω ὅς ὁ βούλευμα , κωλύω οὗτος ὁ πρόνοια ὁ ἄνωθεν , ὅς καί ἄκων αὐτός ἄπρακτος , μᾶλλον δέ καί θεῖον πειράω μήνιμα , ἀπέρχομαι οἰκονομέω . ἀλλά καί ὁ ἐκ Κρήτη Ἀγαρηνός ὁ Κυκλάς νῆσος καί ὁ παράλιος ληΐζομαι . καί κλόνος δέ σφοδρός ὁ γῆ συμβαίνω , ὅς ὁ φρικώδης κατά ὁ ἡμέρα ὁ ὁ σωτήρ ἐγώ ὁ γῆ συνεισίζομαι ἀνάληψις . οὗτος δέ οὐδείς ὁ ἱππηλάτης ἀγών ἀπάγω ὁ Μιχαήλ καί ὁ περί οὗτος σπουδή , ἐν ὁ κατά ὁ στενός τοποθεσία ὁ ὁ ἅγιος Μάμαντος καλέω αὐτός ἐκεῖνος αὐτουργέω ὁ ἱππηλασία . ὅθεν καί ὁ φρυκτός παύω , ὅς ὁ πάλαι βασιλεύς ἐπινοέω , ἵνα μή ἀθρόος ὁ ἐκ ὁ Ἄγαρ ὁ χώρα ὁ Ῥωμαῖος εἰσβάλλω ληΐζομαι ὁ ἐν πούς καί ὁ ἄνθρωπος αἰχμαλωτίζω . διά οὗτος ἐν ὁ Ταρσός ἐπί λόφος μετέωρος τις δομέω φρούριον , Λοῦλος καλέω , καί ὁ ἐν οὗτος πυρσός ἀνάπτω , ἡνίκα γιγνώσκω ἐπιδρομή Ἰσμαηλίτης , , ὅς ὁράω ὁ ἐν ὁ Ἀργαῖος βουνός ἄλλος ποιέω πυρρός , καί ὁ κατά ὁ Ἴσαμος ἕτερος , ὁ δέ κατά ὁ Αἰγιαλός ὁράω οὗτος ἀείρω ἄλλος , καί ὁ κατά ὁ Μίμας ἕτερος , καί ὁ κατά ὁ κυρίζω αὖθις φρυκτωρέω , καί ὁ κατά ὁ Μώκιλον ὁμοίως πυρσεύω , καί ἐπί πᾶς ἐν ὁ ὁ ἅγιος Αυξεντίου βουνός πυρσός ἀείρω . ὅς ὁράω οἶς ἐν ὁ χώρα διά βραχύς εἰμί ὀχύρωμα συγκλείω ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ βάρβαρος λεηλασία ἐκκλίνω . ἐκ δέ ὁ βουνός ὁ ἅγιος Αυξεντίου ὁ βασιλεύω ὁ ὁ δυσμενής ἐπιδρομή δίδωμι γνῶσις . νάω τοίνυν μή ἀνακόπτω ὁ ἱππηλάτης ἀγών , ἐν καιρός οὗτος πολλάκις ὁ πυρρός ἀείρω , ὁ ὁ βασιλίδι γειτονέω πυρρός σχολή καταψηφίζομαι . καταγιγνώσκω δέ καί ὁ πρότερος βασιλεύω , ὅτι μή λιτότης χαίρω , σοβαρότης δέ ἀντιποιέω καί ὄγκος βασιλικός . ὅθεν αὐτός μετριότης δοκέω μέτειμι , συναντάω ποτός γυνή ἄρτι λούω καί οἴκαδε ὑπονοστέω , καί ὁ ἵππος ἀποβαίνω ἄπειμι μετά ὁ γυνή σύν ὀλίγος τις νεανίας , ὁ ὁ ἀπόρρητος συμμετέχω αὐτός , καί ἐν τῆ οἰκίον αὐτός γίγνομαι καί συμμετέχω τράπεζα αὐτός πεζοπορέω ἄπειμι πρός ὁ ἀνάκτορον . καί ὁ μέν ἐν ὁ τοιοῦτος ὡς μέγας τίς κατορθόω βρενθύομαι , ὁ δέ ἄλλος ἀνοηταίνω κρίνω καί μῖσος ὑποτρέφω κατά αὐτός . οὐ ἥκιστος δέ μισητός δοκέω διά ὁ παρατρέφω αὐτός ἐναγής νεανίας , ὁ πρός ἅπας κακός αὐτός ὑπεξέκαιον , ὁ καί ἀρχιερεύς πλάσσω ἑαυτοῦ καί ὁ ἀναίμακτος ἱερουργία τελέω ὑποκρίνομαι , καί αὐτός ὁ Μιχαήλ συνιερουργέω δῆθεν ἔχω ἑαυτοῦ , παίζω ἐν οὖον παικτός , ἢ ὄξος τε μίγνυμι καί σίναπι καί σκεῦος χρύσεος καί λιθοκόλλητος παρά αὐτός χορηγέω ὁ κρᾶμα ἐγχέω μεταδίδωμι οὗτος ὁ συμμύστης αὐτός καί συμπαίστωρ . ἀλλά πᾶς καταλέγω ὁ ὁ τοιοῦτος χορός , ὅς συνθιασώτης καί αὐτός ὁ βασιλεύς τυγχάνω εἰμί , πολύς εἄν εἰμί λέσχη καί ἀηδία οὐ ἥκιστος . ἥκω δέ ὁ λόγος ὁ ὁ Βάρδα διηγέομαι ἀποβίωσις καί ὁ ὁ κράτος αὐτός καί πρό οὗτος ὁ ὁ Βασίλειος ὁ Μακεδών οἰκέω πρός ὁ Μιχαήλ ,