joannes-zonaras.epitome-historiarum-lib-1-12 12.20
Ὅ γε μὴν Δέκιος πάντων , ὡς εἴρηται , τῶν στρατευμάτων προσχωρησάντων αὐτῷ εἰς τὴν Ῥώμην ἐπανελήλυθε καὶ τῆς ἡγεμονίας γέγονεν ἐγκρατής . ἀποσκοπήσας δὲ πρὸς τὸν τῆς ἐξουσίας ὄγκον καὶ τὴν τῶν πραγμάτων οἰκονομίαν , ὡς ἔνιοι λέγουσι , τὸν Βαλεριανὸν ἐπὶ τῇ τῶν πραγμάτων διοικήσει προσείλετο . καὶ αὐτίκα ἀλλήλους εἰς θεομαχίαν παρακροτήσαντες , διωγμὸν ἐπήγειραν κατὰ τῶν χριστωνύμων σφοδρότατον . εἰσὶ δ’ οἱ καὶ δι’ ἔχθος τὸ πρὸς τὸν Φίλιππόν φασι τοῖς χριστιανοῖς ἐπιθέσθαι τὸν Δέκιον , οἷα παρ’ ἐκείνου σεβαζομένοις · ἐμεμήνει γοῦν κατὰ τῶν πιστῶν . ὅτε καὶ Φλαβιανὸς ὁ τῆς ἐν Ῥώμῃ προιστάμενος ἐκκλησίας ἔτυχε τέλους μαρτυρικοῦ , καὶ Βαβύλας ὁ τῶν ἐν Ἀντιοχείᾳ πιστῶν τὴν ἐκκλησίαν διέπων , καὶ Ἀλέξανδρος ὁ τῶν Ἱεροσολύμων ἐπίσκοπος , ὃς οὐ τότε πρώτως ὑπερήθλησε τῆς εἰς τὸν σωτῆρα κύριον πίστεως , ἀλλὰ καὶ πρῴην , ὡς ἤδη προείρηται , καὶ τότε δὲ καθειρχθεὶς κατὰ τὸ δεσμωτήριον τελευτᾷ . ἀλλὰ καὶ ὁ μέγας Κυπριανὸς τῆς Καρθαγένης ἐπίσκοπος ὢν τηνικαῦτα τῆς εἰς Χριστὸν ὑπερήθλησε πίστεως . τῶν οὖν εἰρημένων ἀρχιερέων μετηλλαχότων τὸν βίον , ἐν μὲν Ῥώμᾐ ἀντὶ Φλαβιανοῦ Κορνήλιος ἐπεσκόπησεν , ἐν Ἀντιοχείᾳ δὲ ἀντὶ Βαβύλα Φλαβιανός , καὶ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ Διονύσιος , ἐν δ’ Ἱεροσολύμοις ἀντὶ Ἀλεξάνδρου Μαζαβάνης · καὶ ἄλλοι δὲ πλεῖστοι τότε μαρτυρίου κατηξιώθησαν . Τότε καὶ Ὠριγένης παρήχθη μὲν εἰς βῆμα ραννικὸν ὡς σεβόμενος τὸν Χριστόν , οὐκ ἔτυχε δὲ τέλους μαρτυρικοῦ , οἶμαι τοῦ θεοῦ ταύτης αὐτὸν μὴ κρίναντος ἄξιον διὰ τὸ περὶ τὰ ὀρθόδοξα δόγματα τοῦ ἀθλίου ἐκείνου διάστροφον . λειποτακτεῖ γάρ , καὶ ταῦτα μετὰ πεῖραν βασάνων . οὗτος , ὡς ἔμπρο - σθεν εἴρηται , μέγας ἐν λόγοις γενόμενος κἀντεῦθεν ὑπερφρονήσας καὶ ἀλαζονευσάμενος , οὐ τοῖς τῶν πρὸ αὐτοῦ πατέρων ἱερῶν ἠκολούθησε δόγμασιν , ἀλλ’ ἑαυτῷ θαρρήσας καινῶν δογμάτων εἰσαγωγεὺς ἐχρημάτισε , καὶ βλασφημίας εἴς τε τὴν ἁγίαν τριάδα καὶ εἰς τὴν θείαν ἐνανθρώπησιν ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ ἐξηρεύξατο , καὶ πάσης σχεδὸν αἱρέσεως ἐγένετο ἀρχηγός . τόν τε γὰρ μονογενῆ τοῦ θεοῦ υἱὸν κτιστὸν ἐδογμάτισε καὶ τῆς δόξης αὐτὸν ἠλλοτρίου καὶ τῆς οὐσίας τῆς πατρικῆς · καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον ὑπεβίβαζε τῆς τοῦ πατρὸς ἀξίας καὶ τῆς τοῦ υἱοῦ , λέγων ὡς οὔτε τὸν πατέρα δύναται ὁρᾶν ὁ υἱὸς οὔτε μὴν τὸν υἱὸν τὸ πνεῦμα , ὥσπερ οὐδὲ οἱ ἄγγελοι τὸ πνεῦμα οὔτε τοὺς ἀγγέλους οἱ ἄνθρωποι . αὗται μὲν αἱ περὶ τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου τριάδος βλασφημίαι τοῦ Ὠριγἐνους · περὶ δέ γε τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ ἐβλασφήμει , δυσσεβῶς εἰσάγων μὴ σάρκα ἐψυχωμένην ἐκ τῆς παρθένου τῆς ἁγίας λαβεῖν τὸν Χριστόν . ἡνῶσθαι γὰρ ἐμυθεύετο τὸν μονογενῆ τοῦ θεοῦ υἱὸν πρὸ καταβολῆς κόσμου τῷ νῷ , ὃν ἀνέπλαττεν ἐκεῖνος ἐκλελεγμένον καὶ κλόνον οὐχ ὑποστάντα , καὶ σὺν τούτῳ ἐπ’ ἐσχάτων ἐνανθρωπῆσαι καὶ σάρκα προσεἰληφέναι l0 δίχα ψυχῆς λογικῆς τε καὶ νοερᾶς . καὶ ἀποθέσθαι δὲ τὴν σάρκα πάλιν τὸν κύριον , καὶ τέλος ἕξειν τὴν βασιλείαν αὐτοῦ ἐδογμάτιζε . καὶ τῶν δαιεἰμόνων εἰσηγεῖτο ἔσεσ0θαι μέλλειν ἀποκατάστασιν , καὶ τὴν κόλασιν χρονικήν , ἀλλ’ οὐκ αἰωνίζουσαν · πρὸς κάθαρσιν δὲ τῶν ἁμαρτημάτων γενήσεσθαι , μετὰ τὸ καθαρθῆναι δὲ πάντας εἰς τὴν ἑνάδα ἀποκαταστῆναι καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς δαίμονας . τὰ δὲ περὶ τῆς ἑνάδος ταύτης , πολλῆς μακρηγορίας δεόμενα , ἔν' ὁ ταύτης ὕθλος σαφηνισθείη , παρείθησαν , ὥσπερ καὶ ἄλλαι τῶν ἐκείνου βλασφημιῶν . Τὰ μὲν οὖν κατὰ τὸν Ὠριγένην , ὃν ἐκάλουν καὶ Ἀδαμάντιον , ἐν τούτοις · τότε δὲ καὶ Ναυάτος τῆς κατὰ Ῥώμην ἐκκλησίας · πρεσβύτερος αἱρεσιάρχης ἐγένετο καὶ τῶν καλούντων ἑαυτοὺς Καθαροὺς ἀρχηγός , ἀρνούμενος τοῖς ἐν τῷ διωγμῷ ὑποκύψασι καὶ θυσίαν τοῖς εἰδώλοις προσαγαγοῦσιν,εἶτ' ἐπιστρέφουσι καὶ ἐξομολογουμένοις , τὴν μετάνοιαν , καὶ προσπίπτοντας αὐτοὺς καὶ θεραπείαν ζητοῦντας τοῦ σφάλματος ἐν μεταμελείᾳ καὶ συντριβῇ καρδίας μὴ προσιέμενος . καθ’ οὗ καὶ σύνοδος ἐνῬώμῃ συνέστη , Κορνηλίου ταύτης προϊσταμένου . ἐν ᾗ προσδέχε - σθαι μὲν τοὺς ἐν τῷ καιρῷ τοῦ διωγμοῦ παραπεπτωκότας δεῖν ἔδοξεν , ἐπιστρέφοντας , καὶ μετανοίας φαρμάκοις θεραπεύειν αὐτούς · τὸν δὲ Ναυάτον τοῖς τῇ συνόδῳ δόξασι μὴ πειθόμενον οἶ θεῖοι πατέρες ἐκεῖνοι τῆς ἐκκλησίας ἀπηλλοτρίωσαν καὶ ἀπεκήρυξαν ὡς μισάδελφον . Μέμνηται δέ τινος ὁ Εὐσέβιος ἱστορίας ἐξ ἐπιστολῆς Διονυσίου τοῦ τῆς Ἀλεξανδρέων ἐκκλησίας ἐπισκοπήσαντος τοιαύτης . φησὶ γὰρ ταῦτ’ ἐπιστεῖλαι πρὸς ῥῆμα τὸν Διονύσιον “ Σαραπίων τις ἦν παρ’ ἡμῖν πιστὸς γέρων , ἀμέμπτως μὲν βιούς , ἐν δὲ τῷ πειρασμῷ πεσών . οὗτος πολλάκις ἐδεῖτο , καὶ οὐδεὶς προσεῖχεν αὐτῷ · καὶ γὰρ ἐτεθύκει . νοσήσας δὲ τριῶν ἑξῆς ἡμερῶν ἄφωνος διετέλεσε καὶ ἀναίσθητος · ἀνασφήλας δὲ τῇ τετάρτῃ βραχύ , προσεκαλέσατο τὸν θυγατριδοῦν , καί σπεῦσον εἶπε , κάλεσόν μοι τῶν πρεσβυτέρων τινά · καὶ πάλιν ἦν ἄφωνος . ἔδραμεν ὁ παῖς ἐπὶ τὸν πρεσβύτερον · ὁ δὲ ἀφικέσθαι μὲν οὐκ ἠδυνήθη , καὶ γὰρ ἠσθένει , ἐντολῆς δὲ παρ’ ἐμοῦ δεδομένης , τοὺς ἀπαλλαττομένους τοῦ βίου , εἰ δέοιντο , καὶ μάλιστα εἰ πρότερον ἱκετεύσαντες τύχοιεν , ἀφίεσθαι , ἔν εὐέλπιδες ἀπαλλάττοιντο , βραχὺ τῆς εὐχαριστίας δέδωκε τῷ παιδαρίῳ , ἀποβρέξαι κελεύσας καὶ τῷ πρεσβύτῃ κατὰ τοῦ στόματος ἐπιστάξαι . ἐπανῆκεν ὁ παῖς φέρων . ἐγγὺς δὲ γενομένου , πρὶν εἰσελθεῖν , ἀνενέγκας πάλιν ὁ Σαραπίων ‘ἧκες’ ἔφη ‘τέκνον ; καὶ ὁ μὲν πρεσβύτερος ἐλθεῖν οὐκ ἠδυνήθη , σὺ δὲ ποίησον ταχέως τὸ προσταχθὲν καὶ ἀπάλλαττέ με.’ ἀπέβρεξεν ὁ παῖς , καὶ ἄμα τε ἐνέχεε τῷ στόματι τοῦ πρεσβύτου , καὶ μικρὸν ἐκεῖνος καταβροχθίσας βροχθίσας εὐθέως ἀπέδωκε τὸ πνεῦμα . ἆρ’ οὐκ ἐναργῶς διετηρήθη καὶ παρέμεινεν ἕως λυθῇ καὶ τῆς ἁμαρτίας λυθείσης ἐπὶ πολλοῖς οἶς ἔπραξε καλοῖς ὁμολογηθῆναι δυνηθῇ ; ” ταῦτα ἡ τοῦ Διονυσίου διέξεισιν ἐπιστολή . Δέκιος δὲ οὕτω διατεθεὶς εἰς τοὺς τὸν χριστὸν σεβομένους , οὐδὲ δύο ὅλους ἐνιαυτοὺς ἐπὶ τῇ τῶν Ῥωμαίων ἀνύσας ἀρχῇ αἴσχιστα διεφθάρη . βαρβάρων γὰρ ληιζομένων τὸν Βόσπορον ὁ Δέκιος αὐτοῖς συνεπλέκετο καὶ πολλοὺς ἀνῄρει · τῶν δὲ στενοχωρηθέντων καὶ αἰτουμένων ἀφεῖναι τὴν λείαν πᾶσαν , εἰ παραχωρηθεῖεν ἀναχωρῆσαι , ὁ Δέκιος οὐκ ἐνέδωκεν , ἀλλὰ Γάλλον ἕν ἁ τῶν τῆς συγκλήτου τῇ διόδῳ τῶν βαρβάρων ἐπέστησε , μὴ συγχωρῆσαι κελεύσας αὐτοῖς παρελθεῖν . ὁ δὲ Γάλλος ὑπέθετο τοῖς βαρβάροις , ἐπιβουλεύων Δεκίῳ , πλησίον τέλματος βαθέος ὄντος , ἐκεῖ παρατάξασθαι . οὕτω δὲ παραταξαμένων τῶν βαρβάρων καὶ τὰ νῶτα τρεψάντων ὁ Δέκιος ἐπεδίωκε · καὶ αὐτός τε σὺν τῷ υἱῷ καὶ πλῆθος τῶν Ῥωμαίων ἐνεπεπτώκει τῷ τέλματι , καὶ πάντες ἐκεῖσε ἀπώλοντο , ὡς μηδὲ τὰ σώματα αὐτῶν εὑρεθῆναι , καταχωσθέντα τῇ ἰλύι · τοῦ τέλματος .
Lemmas: ὅς γε μήv Δέκιος πᾶς , ὡς εἴρω , ὁ στράτευμα προσχωρέω αὐτός εἰς ὁ Ῥώμη ἐπανέρχομαι καί ὁ ἡγεμονία γίγνομαι ἐγκρατής . ἀποσκοπέω δέ πρός ὁ ὁ ἐξουσία ὄγκος καί ὁ ὁ πρᾶγμα οἰκονομία , ὡς ἔνιοι λέγω , ὁ Βαλεριανός ἐπί ὁ ὁ πρᾶγμα διοίκησις προσαιρέομαι . καί αὐτίκα ἀλλήλων εἰς θεομαχία παρακροτέω , διωγμός ἐπεγείρω κατά ὁ χριστωνυμέω σφοδρός . εἰμί δέ ὁ καί διά ἔχθος ὁ πρός ὁ Φίλιππος φημί ὁ Χριστιανός ἐπιτίθημι ὁ Δέκιος , οἷος παρά ἐκεῖνος σεβάζομαι · ἐμμένω γοῦν κατά ὁ πιστός . ὅτε καί Φλαβιανός ὁ ὁ ἐν Ῥώμη προΐστημι ἐκκλησία τυγχάνω τέλος μαρτυρικός , καί Βαβύλας ὁ ὁ ἐν Ἀντιόχεια πιστός ὁ ἐκκλησία διέπω , καί Ἀλέξανδρος ὁ ὁ Ἱερουσαλήμ ἐπίσκοπος , ὅς οὖον τότε πρῶτος ὑπερέρχομαι ὁ εἰς ὁ σωτήρ κύριος πίστις , ἀλλά καί πρώην , ὡς ἤδη προερέω , καί τότε δέ κατείργω κατά ὁ δεσμωτήριον τελευτάω . ἀλλά καί ὁ μέγας κυπριανός ὁ Καρθαγένης ἐπίσκοπος εἰμί τηνικαῦτα ὁ εἰς Χριστός ὑπερέρχομαι πίστις . ὁ οὖν εἴρω ἀρχιερεύς μεταλλάσσω ὁ βίος , ἐν μέν Ῥώμη ἀντί Φλαβιανός Κορνήλιος ἐπισκοπέω , ἐν Ἀντιόχεια δέ ἀντί Βαβύλα Φλαβιανός , καί ἐν Ἀλεξάνδρεια Διονύσιος , ἐν δέ Ἱερουσαλήμ ἀντί Ἀλέξανδρος Μαζαβάνης · καί ἄλλος δέ πλεῖστος τότε μαρτύριον καταξιόω . τότε καί Ὠριγένης παράγω μέν εἰς βῆμα ραννικὸν ὡς σέβομαι ὁ Χριστός , οὐ τυγχάνω δέ τέλος μαρτυρικός , οἴομαι ὁ θεός οὗτος αὐτός μή κρίνω ἄξιος διά ὁ περί ὁ ὀρθόδοξος δόγμα ὁ ἄθλιος ἐκεῖνος διάστροφος . λειποτακτέω γάρ , καί οὗτος μετά πείρω βάσανος . οὗτος , ὡς ἔμπρος - ς εἴρω , μέγας ἐν λόγος γίγνομαι ἐντεῦθεν ὑπερφρονέω καί ἀλαζονεύομαι , οὖον ὁ ὁ πρό αὐτός πατήρ ἱερός ἀκολουθέω δόγμα , ἀλλά ἑαυτοῦ θαρσέω καινός δόγμα εἰσαγωγεύς χρηματίζω , καί βλασφημία εἰς τε ὁ ἅγιος τριάς καί εἰς ὁ θεῖος ἐνανθρώπησις ἐκ ὁ πονηρός θησαυρός ὁ Καρδία αὐτός ξηρεύγω , καί πᾶς σχεδόν αἵρεσις γίγνομαι ἀρχηγός . ὁ τε γάρ μονογενής ὁ θεός υἱός κτιστός δογματίζω καί ὁ δόξα αὐτός ἀλλοτριόω καί ὁ οὐσία ὁ πατρικός · καί ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος ὑποβιβάζω ὁ ὁ πατήρ ἄξιος καί ὁ ὁ υἱός , λέγω ὡς οὔτε ὁ πατήρ δύναμαι ὁράω ὁ υἱός οὔτε μήv ὁ υἱός ὁ πνεῦμα , ὥσπερ οὐδέ ὁ ἄγγελος ὁ πνεῦμα οὔτε ὁ ἄγγελος ὁ ἄνθρωπος . οὗτος μέν ὁ περί ὁ ἅγιος καί ὁμοούσιος τριάς βλασφημία ὁ Ὠριγένης · περί δέ γε ὁ ἐνανθρώπησις ὁ υἱός ὁ θεός βλασφημέω , δυσσεβῶς εἰσάγω μή σάρξ ψυχόω ἐκ ὁ παρθένος ὁ ἅγιος λαμβάνω ὁ Χριστός . ἑνόω γάρ μυθεύω ὁ μονογενής ὁ θεός υἱός πρό καταβολή κόσμος ὁ νάω , ὅς ἀναπλάσσω ἐκεῖνος ἐκλέγω καί κλόνος οὐ ὑφίστημι , καί σύν οὗτος ἐπί ἔσχατος ἐνανθρωπέω καί σάρξ προσλαμβάνω l0 δίχα Ψυχή λογικός τε καί νοερός . καί ἀποτίθημι δέ ὁ σάρξ πάλιν ὁ κύριος , καί τέλος ἔχω ὁ βασίλειος αὐτός δογματίζω . καί ὁ ἰάομαι εἰσηγέομαι εἰμί μέλλω ἀποκατάστασις , καί ὁ κόλασις χρονικός , ἀλλά οὐ αἰωνίζω · πρός κάθαρσις δέ ὁ ἁμάρτημα γίγνομαι , μετά ὁ καθαίρω δέ πᾶς εἰς ὁ ἑνάς ἀποκαθίστημι καί ὁ ἄνθρωπος καί ὁ δαίμων . ὁ δέ περί ὁ ἑνάς οὗτος , πολύς μακρηγορία δήω , ἐν ὁ οὗτος ὕθλος σαφηνίζω , παρίημι , ὥσπερ καί ἄλλος ὁ ἐκεῖνος βλασφημία . ὁ μέν οὖν κατά ὁ Ὠριγένης , ὅς καλέω καί Ἀδαμάντιον , ἐν οὗτος · τότε δέ καί ναυαατος ὁ κατά Ῥώμη ἐκκλησία · πρέσβυς αἱρεσιάρχης γίγνομαι καί ὁ καλέω ἑαυτοῦ καθαρός ἀρχηγός , ἀρνέομαι ὁ ἐν ὁ διωγμός ὑποκύπτω καί θυσία ὁ εἴδωλον προσαγαγοῦσιν,εἶτ' ἐπιστρέφω καί ἐξομολογέομαι , ὁ μετάνοια , καί προσπίπτω αὐτός καί θεραπεία ζητέω ὁ σφάλμα ἐν μεταμέλεια καί συντρίβω Καρδία μή προσίημι . κατά ὅς καί σύνοδος ἐνῬώμῃ συνίστημι , Κορνήλιος οὗτος προΐστημι . ἐν ὅς προσδέχομαι - ἕπομαι μέν ὁ ἐν ὁ καιρός ὁ διωγμός παραπίπτω δήω δοκέω , ἐπιστρέφω , καί μετάνοια φάρμακον θεραπεύω αὐτός · ὁ δέ ναυοιδανω ὁ ὁ σύνοδος δόξα μή πείθω οἶς θεῖος πατήρ ἐκεῖνος ὁ ἐκκλησία ἀπαλλοτριόω καί ἀποκηρύσσω ὡς μισάδελφος . μιμνήσκω δέ τις ὁ Εὐσέβιος ἱστορία ἐκ ἐπιστολή Διονύσιος ὁ ὁ Ἀλεξανδρεύς ἐκκλησία ἐπισκοπέω τοιοῦτος . φημί γάρ αὐτός ἐπιστέλλω πρός ῥῆμα ὁ Διονύσιος “ Σαραπίων τις εἰμί παρά ἐγώ πιστός γέρων , ἄμεμπτος μέν βιός , ἐν δέ ὁ πειρασμός πίπτω . οὗτος πολλάκις δήω , καί οὐδείς προσέχω αὐτός · καί γάρ θύω . νοσέω δέ τρεῖς ἑξῆς ἡμέρα ἄφωνος διατελέω καί ἀναίσθητος · ἀνασφάλλω δέ ὁ τέταρτος βραχύς , προσκαλέω ὁ θυγατριδοῦς , καί σπεύδω εἶπον , καλέω ἐγώ ὁ πρέσβυς τις · καί πάλιν εἰμί ἄφωνος . τρέχω ὁ παῖς ἐπί ὁ πρέσβυς · ὁ δέ ἀφικνέομαι μέν οὐ δύναμαι , καί γάρ ἀσθενέω , ἐντολή δέ παρά ἐγώ δίδωμι , ὁ ἀπαλλάσσω ὁ βίος , εἰμί δήω , καί μάλιστα εἰμί πρότερος ἱκετεύω τυγχάνω , ἀφίημι , ἐν εὔελπις ἀπαλλάσσω , βραχύς ὁ εὐχαριστία δίδωμι ὁ παιδάριον , ἀποβρέχω κελεύω καί ὁ πρεσβύτης κατά ὁ στόμα ἐπιστάζω . ἐπανίημι ὁ παῖς φέρω . ἐγγύς δέ γίγνομαι , πρίν εἰσέρχομαι , ἀναφέρω πάλιν ὁ Σαραπίων ἵημι φημί τέκνον ; καί ὁ μέν πρέσβυς ἔρχομαι οὐ δύναμαι , σύ δέ ποιέω ταχέως ὁ προσστάζω καί ἀπαλλάσσω με.’ ἀποβρέχω ὁ παῖς , καί ἄμη τε ἐγχέω ὁ στόμα ὁ πρεσβύτης , καί μικρός ἐκεῖνος καταβροχθίζω βροχθίζω εὐθύς ἀποδίδωμι ὁ πνεῦμα . ἆρα οὐ ἐναργής διατηρέω καί παραμένω ἠώς λύω καί ὁ ἁμαρτία λύω ἐπί πολύς οἶς πράσσω καλός ὁμολογέω δύναμαι ; ” οὗτος ὁ ὁ Διονύσιος διεξέρχομαι ἐπιστολή . Δέκιος δέ οὗτος διατίθημι εἰς ὁ ὁ χριστός σέβομαι , οὐδέ δύο ὅλος ἐνιαυτός ἐπί ὁ ὁ Ῥωμαῖος ἀνύω ἀρχή αἰσχρός διαφθείρω . βάρβαρος γάρ ληΐζομαι ὁ Βόσπορος ὁ Δέκιος αὐτός συμπλέκω καί πολύς ἀναιρέω · ὁ δέ στενοχωρέω καί αἰτέω ἀφίημι ὁ λεῖος πᾶς , εἰμί παραχωρέω ἀναχωρέω , ὁ Δέκιος οὐ ἐνδίδωμι , ἀλλά Γάλλος εἷς ὅς ὁ ὁ σύγκλητος ὁ δίοδος ὁ βάρβαρος ἐφίστημι , μή συγχωρέω κελεύω αὐτός παρέρχομαι . ὁ δέ Γάλλος ὑποτίθημι ὁ βάρβαρος , ἐπιβουλεύω Δέκιος , πλησίος τέλμα βαθύς εἰμί , ἐκεῖ παρατάσσω . οὗτος δέ παρατάσσω ὁ βάρβαρος καί ὁ νῶτον τρέπω ὁ Δέκιος ἐπιδιώκω · καί αὐτός τε σύν ὁ υἱός καί πλῆθος ὁ Ῥωμαῖος ἐμπίπτω ὁ τέλμα , καί πᾶς ἐκεῖσε ἀπόλλυμι , ὡς μηδέ ὁ σῶμα αὐτός εὑρίσκω , καταχώννυμι ὁ ἰλύς · ὁ τέλμα .