joannes-vi-cantacuzenus.historiae kantakouzen2.14
ιδʹ . Ὀλίγου δὲ παρῳχηκότος χρόνου , συμβέβηκε βασιλέα Διδυμοτείχῳ ἐνδιατρίβοντα ὀξεῖ νοσήματι περιπεσεῖν , ὃ παῖδες ἰατρῶν κεφαλικὸν σύμπτωμα καλοῦσιν . ἰατροὶ μὲν οὖν ἐκ πρώτης προσβολῆς τὴν ὀξύτητα δείσαντες τῆς νόσου , οὐκ ἀγαθὰς εἶχον τὰς ἐλπίδας · καὶ βασιλεὺς δὲ αὐτὸς τὴν ἀθρόαν καταβολὴν ὑπώπτευε μὴ οὐκ ἄνευ κινδύνου τελευτήσειν . δευτέρᾳ δὲ ἡμέρᾳ μετὰ τὴν προσβολὴν τὸν μέγαν δομέστικον μετακαλεσάμενος « σὺ μὲν » εἶπεν « οἶσθα , ὁσάκις ἐμοῦ πείθειν ἐπιχειρήσαντος παρασήμοις σε κοσμηθῆναι βασιλικοῖς , ὥς τι πλέον αὐτὸς εἰδὼς , τοὺς μὲν ἐμοὺς διεκρούσω λόγους , καίτοι λυσιτελοῦντα πᾶσιν ἀξιοῦντος · ἃ δὲ αὐτὸς ᾤου βελτίω εἶναι , ταῦτ' ἔθου διὰ σπουδῆς ἀκατάλυτα τηρεῖν . νῦν δὲ αὐτὸς ἔοικα μᾶλλον ἢ σὺ στοχάζεσθαι τῶν συμφερόντων . εἰ γὰρ ὅσα αὐτὸς ἠξίουν ἐτελεῖτο , νῦν οὐκ ἂν ἐν θορύβῳ πολλῷ καὶ ταραχῇ αὐτός τε ἦν καὶ τὰ Ρωμαίων πράγματα τοὺς ἐσχάτους ὑπώπτευε κινδύνους . εἰ γάρ με συμβαίη νῦν ὑπὸ τῆς νόσου κατεργασθέντα τελευτῆσαι , ὅπερ οὐδὲ πόῤῥω προσδοκίας , ἄδηλον εἰ μὴ εἰς πράγματα ὑμῖν καὶ ταραχὰς ἡ ἐμὴ τελευτὴ χωρήσει . διὸ καὶ δεῖν οἴομαι , αὐτῶν νυνὶ σαφῶς τὰ δέοντα τῶν πραγμάτων διδασκόντων , τὴν μὲν ἄκαιρον φιλονεικίαν καὶ τὴν οὐ προσήκουσαν ἔνστασιν καταλιπεῖν · αὐτὸν δὲ ὑπ' ὀφθαλμοῖς ὅσοι πάρεισι Ρωμαίων ὑποδήμασί τε βασιλικοῖς καὶ πίλῳ τῷ ἐμῷ , ἃ δοκεῖ βασιλείας σύμβολα εἶναι , κοσμηθῆναι ἐπ' ἐμοῦ . κἂν μὲν καὶ αὐτὸς περιγένωμαι τῆς νόσου , καινὸν οὐδὲν ἂν εἴη εἰργασμένον . ἃ γὰρ προὐθέμην ἐξ ἀρχῆς καὶ διὰ σπουδῆς εἶχον ἐλθεῖν εἰς πέρας , ταῦτα ἔσται εἰργασμένα · εἰ δ' ἐξ ἀνθρώπων γένωμαι , τὴν ἡγεμονίαν πᾶσαν ἀναδέξασθαι Ρωμαίων σὲ , καὶ μὴ διὰ τὴν ἀναρχίαν εἰς στάσεις καὶ πολέμους χωρῆσαι , ἐξ ὧν διαφθαρήσονται . » Βασιλεὺς μὲν οὖν τοιαῦτα συνεβούλευε καὶ προσετίθει , ὡς , εἰ μὴ ἀνιᾷν βούλοιτο αὐτὸν , καὶ ταῦτα νοσοῦντα νῦν , τὸ κελευόμενον ποιεῖν . ὁ δ' οὐδὲν ἔλαττον τῶν ἐξ ἀρχῆς εἴχετο λογισμῶν καὶ γνώμην εἶχεν , ὡς οὐδ' ἂν εἴ τι γένοιτο εἰς βασιλέως σχῆμα κατασταίη . συνιδὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ὡς οὐκ ἂν δύναιτο πείθειν αὐτὸν ἀμείβειν τὸ σχῆμα , ἔγνω δεῖν μὴ πέρα τοῦ δέοντος φιλονεικεῖν , ἐν οὕτω στενῷ κομιδῇ τῶν πραγμάτων καθεστώτων , ἀλλ' αὐτοῖς πράγμασι διάδοχον αὐτὸν τῆς βασιλείας καταλιπεῖν , καὶ τοῖς παρεστῶσιν ἐκέλευε τούς τε προὔχοντας τῆς συγκλήτου πρῶτον καὶ τοὺς ἄλλους εὐγενείᾳ διαφέροντας , ἔπειτ' ἐφεξῆς καὶ τοὺς ἄλλους ὅσοι παρῆσαν Ρωμαίων συγκαλεῖν . ἐπεὶ δὲ συνῆλθον καὶ περιέστησαν αὐτὸν , καὶ Ἄνναν τὴν βασιλίδα ἐκέλευε παρεῖναι . ὡς δὲ καὶ αὐτὴ παρῆν , ὡς μάλιστα εἶχεν ἐπιῤῥώσας ἑαυτὸν , ὀλίγα ἄττα διειλέχθη πρὸς αὐτούς . ἔφη γάρ · « Τὴν μὲν εὔνοιαν , ὦ φίλοι , τὴν περὶ ὑμᾶς καὶ ὡς τοῦ παντὸς ἂν ἐτιμησάμην , οὐ μόνον κοινῇ πάντας , ἀλλὰ καὶ ἕκαστον ὑμῶν ἰδίᾳ τὰ μέγιστα εὐεργετῆσαι , καὶ ὡς οὐκ ἐν παρέργῳ , ἀλλὰ πάσῃ σπουδῇ τῷ κοινῷ Ρωμαίων τι λυσιτελήσειν ὑμῖν χρώμενος συνεργοῖς προὐθέμην , νομίζων εἰ ἀποθανοῦμαι τοῖς βαρβάροις μαχόμενος ὑπὲρ αὐτῶν , πάσης ἥδιον καὶ μακαριώτερον ζωῆς , αὐτὸς ἂν εἰδείη θεὸς , ὁ τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κεκρυμμένα τῶν ἀνθρώπων εἰδὼς καὶ καρδιῶν καὶ φρενῶν ἐταστής . ἐπεὶ δὲ οἷς οἶδε κρίμασιν αὐτὸς τοῦτο μὲν οὐ κέκρικε δεῖν , ἀλλ' ὡς ὁρᾶτε περιέστησεν ἡμῖν τὴν τελευτὴν , πάντας πείθων ἔργοις αὐτοῖς , ὡς οὔτε χρήμασιν οὔτε δόξῃ οὔτε τοῖς λοιποῖς ὅσα τῶν ῥεόντων καὶ φθειρομένων , χρεὼν προσέχειν , ἀλλ' ἑνὸς μόνου γίνεσθαι τοῦ διὰ βίου παντὸς προσέχειν θεῷ καὶ πρὸς τὸν ἐκεῖθεν βίον ἑαυτὸν ἕκαστον μεταῤῥυθμίζειν καὶ μεθαρμόζειν , πρῶτον μὲν ὑμᾶς ἀσπάζομαι τὰ τελευταῖα δὴ ταῦτα , ἄδηλον ὂν εἰ ἔτι προσφθέγξομαι ὑμῖν , καὶ δέομαι ὑμῶν , εἴ τις ὑμῖν κεῖται χάρις ἐμοῦ , ἱκεσίαις ἱλεώσασθαι τὸ κρεῖττον ἐμοὶ , τῷ πολλὰ πολλάκις αὐτῷ προσκεκρουκότι , μάλιστα νυνὶ δεομένῳ τῆς ἐπικουρίας ταυτησί · ἔπειτα δὲ ἡγεμόνα καὶ προστάτην ἀντ' ἐμοῦ τὸν μέγαν δομέστικον ἀφίημι ὑμῖν . » Μετὰ δὲ τοῦτο τῶν αὐτοῦ λαβόμενος χειρῶν καὶ ταῖς χερσὶ τῆς βασιλίδος περιαγαγὼν , ἐχούσης ἐν γαστρὶ Μαρίαν τὴν θυγατέρα , ἣ καὶ ὕστερον Μιχαὴλ πρὸς γάμον ἐξεδόθη τῷ Μυσῶν βασιλέως Ἀλεξάνδρου , καὶ τῆς εἰκόνος ἐφεστηκυίας τῆς ὑπερφυῶς διὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων σωτηρίαν τετοκυίας θεὸν τὸν κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν « σοὶ ταύτην » ἔφη « παραδίδωμι καὶ πάντας Ρωμαίους , καὶ τοαποτοῦδέ σοι μελήσει περὶ αὐτῶν . » θρῆνος μὲν οὖν εὐθὺς ὑπὸ πάντων ᾖρτο λαμπρὸς καὶ πάντες ἐτράποντο πρὸς οἰμωγὰς , καὶ οὐδὲν ἦν ὁρᾷν εἰ μὴ κοπτομένους καὶ κατατιλλομένους , καὶ ὁ διὰ πάντων ὀλοφυρμὸς ἐπιπολὺ τοῦ ἀέρος ἐχώρει καὶ πάντα ἐξηκούετο συμμιγῆ · καὶ οὐδεὶς εἰ μὴ αὐτολιθίνην εἶχε ψυχὴν , ἴσχυσεν ἂν ἐγκρατὴς ἑαυτοῦ γενέσθαι καὶ μὴ ἐπιδακρῦσαι τοῖς γινομένοις . ἐφ' ἱκανὸν μὲν οὖν πάντες ἐνέμειναν τοῖς ὀλοφυρμοῖς , οὐδενὸς ἰσχύσαντος ἀπολογίαν πρὸς τὰ εἰρημένα παρασχεῖν · ὀψὲ δὲ ἀναλαβόντες ἑαυτοὺς , συνέθεντο τὰ διατεταγμένα ἐκπληροῦν , καὶ προσαγορεύοντες τὰ τελευταῖα ἕκαστος βασιλέα , δάκρυσι περιῤῥεόμενοι ἀνεχώρουν . διὰ πάσης δὲ τῆς ἡμέρας ταυτησὶν , οὕτω προστεταγμένον ὑπὸ βασιλέως , τῶν ἐν τοῖς βασιλείοις θυρῶν ἀναπετασθεισῶν , πάντες εἰσιόντες ἀκωλύτως προσηγόρευον βασιλέα καὶ ἠσπάζοντο τὰ τελευταῖα , καὶ αὐτὸς ἀντασπαζόμενος αὐτοὺς , τὰ διατεταγμένα ὑπ' αὐτοῦ παρηγγύα στέργειν . οὕτω μὲν οὖν διὰ πάσης τῆς ἡμέρας τοῖς πᾶσι συνταττόμενος διετέλεσεν ὁ βασιλεύς . μετὰ δὲ τοῦτο προσκαλεσάμενος τοὺς ἰατροὺς , ὥρκιζεν αὐτοὺς θεὸν τὸν ζῶντας κρινοῦντα καὶ νεκροὺς , μὴ ἀποστερῆσαι τοῦ σχήματος τῶν μοναχῶν , ἀλλ' ἐπιτρέψαι οἱ τούτου ἀξιωθῆναι . ἔφασκε δὲ μὴ ὡς ἤδη τελευτῶν ἐφίεσθαι τοῦ τοιούτου βίου , μηδ' αὐτοὺς πρὸς ἐκεῖνο ἀποβλέπειν , ὡς εἰ μὲν μηδεμία εἴη τοῦ περιγενήσεσθαι αὐτὸν ἐλπὶς , ἐπιτρέπειν , τοὐναντίον δὲ κωλύειν , ἀλλ' ἤδη πράττειν μηδὲν ἀναβαλλομένους · τοῦτο γὰρ αὐτῷ μᾶλλον εἶναι πρὸς ἡδονήν · καὶ ὅρκοις ἰσχυρίζετο , ἦ μὴν αἱρεῖσθαι μᾶλλον ἐν τούτῳ τῷ σχήματι ὅσα δήποτε ἔτη ἐπιβιοὺς ὑπὲρ τῶν πρότερον πεπλημμελημένων εὐθύνειν ἑαυτὸν καὶ διὰ μετανοίας θεῷ προσοικειοῦν , ἢ ἅμα τῷ περιβαλέσθαι ἀπελθόντα μὴ προσεπεργάσασθαι τῷ χαρίσματι . Ἀσκληπιάδαι δὲ πρῶτα μὲν παρεμυθοῦντο , ὡς μηδενὸς δεινοῦ συμβησομένου , ἔπειτα ὡς ἐπέκειτο σφοδρῶς , καὶ ἃ ἐδεῖτο ὑπισχνοῦντο πράττειν · ὁ δ' οὐδὲν μᾶλλον ἐπείθετο , εἰ μὴ καὶ ὅρκοις αὐτοὺς καταλάβοι , ἦ μὴν αὐτὸν τῆς καλῆς ἐπιθυμίας μὴ ἀποστερήσειν .
Lemmas: ἴδη . Ὀλίγος δέ παρῳνχόνω χρόνος , συμβαίνω βασιλεύς διδυμοτειχεω ἐνδιατρίβω ὀξύς νόσημα περιπίπτω , ὅς παῖς ἰατρός κεφαλικός σύμπτωμα καλέω . ἰατρός μέν οὖν ἐκ πρῶτος προσβολή ὁ ὀξύτης δείδω ὁ νόσος , οὐ ἀγαθός ἔχω ὁ ἐλπίς · καί βασιλεύς δέ αὐτός ὁ ἀθρόος καταβολή ὑποπτεύω μή οὐ ἄνευ κίνδυνος τελευτάω . δύο δέ ἡμέρα μετά ὁ προσβολή ὁ μέγας δομέστικος μετακαλέω « σύ μέν » εἶπον « οἶδα , ὁσάκις ἐγώ πείθω ἐπιχειρέω παράσημον σύ κοσμέω βασιλικός , ὅς τίς πλέω αὐτός εἰδοί , ὁ μέν ἐμός διακρούω λόγος , καίτοι λυσιτελέω πᾶς ἄξιος · ὁ δέ αὐτός οἴομαι ἀγαθός εἰμί , αὐτός τίθημι διά σπουδή ακατάλυτος τηρέω . νῦν δέ αὐτός ἔοικα μᾶλλον ἢ σύ στοχάζομαι ὁ συμφέρω . εἰμί γάρ ὅσος αὐτός ἀξιόω τελέω , νῦν οὐ εἄν ἐν θόρυβος πολύς καί ταραχή αὐτός τε εἰμί καί ὁ Ῥωμαῖος πρᾶγμα ὁ ἔσχατος ὑποπτεύω κίνδυνος . εἰμί γάρ ἐγώ συμβαίνω νῦν ὑπό ὁ νόσος κατεργάζομαι τελευτάω , ὅσπερ οὐδέ πόρρω προσδοκία , ἄδηλος εἰμί μή εἰς πρᾶγμα σύ καί ταραχή ὁ ἐμός τελευτή χωρέω . διό καί δήω οἴομαι , αὐτός νυνί σαφῶς ὁ δήω ὁ πρᾶγμα διδάσκω , ὁ μέν ἄκαιρος φιλονεικία καί ὁ οὖον προσήκω ἔνστασις καταλείπω · αὐτός δέ ὑπό ὀφθαλμός ὅσος πάρειμι Ῥωμαῖος ὑπόδημα τε βασιλικός καί πῖλος ὁ ἐμός , ὁ δοκέω βασίλεια σύμβολον εἰμί , κοσμέω ἐπί ἐγώ . κἀν μέν καί αὐτός περιγίγνομαι ὁ νόσος , καινός οὐδείς εἄν εἰμί ἐργάζομαι . ὁ γάρ προτίθημι ἐκ ἀρχή καί διά σπουδή ἔχω ἔρχομαι εἰς πέρας , οὗτος εἰμί ἐργάζομαι · εἰμί δέ ἐκ ἄνθρωπος γίγνομαι , ὁ ἡγεμονία πᾶς ἀναδέχομαι Ῥωμαῖος σύ , καί μή διά ὁ ἀναρχία εἰς στάσις καί πόλεμος χωρέω , ἐκ ὅς διαφθείρω . » Βασιλεύς μέν οὖν τοιοῦτος συμβουλεύω καί προστίθημι , ὡς , εἰμί μή ἀνιάω βούλομαι αὐτός , καί οὗτος νοσέω νῦν , ὁ κελεύω ποιέω . ὁ δέ οὐδείς μικρός ὁ ἐκ ἀρχή ἔχω λογισμός καί γνώμη ἔχω , ὡς οὐδέ εἄν εἰμί τίς γίγνομαι εἰς βασιλεύς σχῆμα καθίστημι . σύν-εἶδον δέ ὁ βασιλεύς ὡς οὐ εἄν δύναμαι πείθω αὐτός ἀμείβω ὁ σχῆμα , γιγνώσκω δήω μή πέρα ὁ δήω φιλονεικέω , ἐν οὗτος στενός κομιδή ὁ πρᾶγμα καθίστημι , ἀλλά αὐτός πρᾶγμα διάδοχος αὐτός ὁ βασίλεια καταλείπω , καί ὁ παρίστημι κελεύω ὁ τε προέχω ὁ σύγκλητος πρῶτος καί ὁ ἄλλος εὐγένεια διαφέρω , ἔπειτα ἐφεξῆς καί ὁ ἄλλος ὅσος πάρειμι Ῥωμαῖος συγκαλέω . ἐπεί δέ συνέρχομαι καί περιίστημι αὐτός , καί Ἄννα ὁ βασιλίς κελεύω πάρειμι . ὡς δέ καί αὐτός πάρειμι , ὡς μάλιστα ἔχω ἐπιλέγω ἑαυτοῦ , ὀλίγος τις διαιλέγω πρός αὐτός . φημί γάρ · « ὁ μέν εὔνοια , εἰμί φίλος , ὁ περί σύ καί ὡς ὁ πᾶς εἄν τιμάω , οὖον μόνος κοινός πᾶς , ἀλλά καί ἕκαστος σύ ἴδιος ὁ μέγας εὐεργετέω , καί ὡς οὐ ἐν πάρεργον , ἀλλά πᾶς σπουδή ὁ κοινός Ῥωμαῖος τίς λυσιτελέω σύ χράω συνεργός προτίθημι , νομίζω εἰμί ἀποθνῄσκω ὁ βάρβαρος μάχομαι ὑπέρ αὐτός , πᾶς ἡδύς καί μακάριος ζωή , αὐτός εἄν οἶδα θεός , ὁ ὁ ἄδηλος καί ὁ κρύπτω ὁ ἄνθρωπος εἰδοί καί Καρδία καί φρήν ἐταστής . ἐπεί δέ ὅς οἶδα κρίμα αὐτός οὗτος μέν οὖον κρίνω δήω , ἀλλά ὡς ὁράω περιίστημι ἐγώ ὁ τελευτή , πᾶς πείθω ἔργον αὐτός , ὡς οὔτε χρῆμα οὔτε δόξα οὔτε ὁ λοιπός ὅσος ὁ ῥέω καί φθείρω , χρεὼν προσέχω , ἀλλά εἷς μόνος γίγνομαι ὁ διά βίος πᾶς προσέχω θεός καί πρός ὁ ἐκεῖθεν βίος ἑαυτοῦ ἕκαστος μεταρρυθμίζω καί μεθαρμόζω , πρῶτος μέν σύ ἀσπάζομαι ὁ τελευταῖος δή οὗτος , ἄδηλος εἰμί εἰμί ἔτι προσφθέγγομαι σύ , καί δήω σύ , εἰμί τις σύ κεῖμαι χάρις ἐγώ , Ἱκεσία ἱλάομαι ὁ ἀγαθός ἐγώ , ὁ πολύς πολλάκις αὐτός προσκρούω , μάλιστα νυνί δήω ὁ ἐπικουρία οὗτος · ἔπειτα δέ ἡγεμών καί προστάτης ἀντί ἐγώ ὁ μέγας δομέστικος ἀφίημι σύ . » μετά δέ οὗτος ὁ αὐτός λαμβάνω χείρ καί ὁ χείρ ὁ βασιλίς περιάγω , ἔχω ἐν γαστήρ Μαρία ὁ θυγάτηρ , ὅς καί ὕστερος Μιχαήλ πρός γάμος ἐκδίδωμι ὁ Μυσός βασιλεύς Ἀλέξανδρος , καί ὁ εἰκών ἐφίστημι ὁ ὑπερφυῶς διά ὁ ὁ ἄνθρωπος σωτηρία τίκτω θεός ὁ κύριος Ἰησοῦς Χριστός « σύ οὗτος » φημί « παραδίδωμι καί πᾶς Ῥωμαῖος , καί τοαποοδε σύ μέλω περί αὐτός . » θρῆνος μέν οὖν εὐθύς ὑπό πᾶς ἀείρω λαμπρός καί πᾶς τρέπω πρός οἰμωγή , καί οὐδείς εἰμί ὁράω εἰμί μή κόπτω καί κατατίλλω , καί ὁ διά πᾶς ὀλοφυρμός ἐπιπολύ ὁ ἀήρ χωρέω καί πᾶς ἐξακούω συμμιγής · καί οὐδείς εἰμί μή αὐτολίθινος ἔχω ψυχή , ἰσχύω εἄν ἐγκρατής ἑαυτοῦ γίγνομαι καί μή ἐπιδακρύω ὁ γίγνομαι . ἐπί ἱκανός μέν οὖν πᾶς ἐμμένω ὁ ὀλοφυρμός , οὐδείς ἰσχύω ἀπολογία πρός ὁ εἴρω παρέχω · ὀψέ δέ ἀναλαμβάνω ἑαυτοῦ , συντίθημι ὁ διατάσσω ἐκπληρόω , καί προσαγορεύω ὁ τελευταῖος ἕκαστος βασιλεύς , δάκρυ περιλέγω ἀναχωρέω . διά πᾶς δέ ὁ ἡμέρα οὗτος , οὗτος προστάσσω ὑπό βασιλεύς , ὁ ἐν ὁ βασίλειος θύρα ἀναπετάννυμι , πᾶς εἰσέρχομαι ἀκωλύτως προσαγορεύω βασιλεύς καί ἀσπάζομαι ὁ τελευταῖος , καί αὐτός ἀντασπάζομαι αὐτός , ὁ διατάσσω ὑπό αὐτός παρεγγυάω στέργω . οὗτος μέν οὖν διά πᾶς ὁ ἡμέρα ὁ πᾶς συντάσσω διατελέω ὁ βασιλεύς . μετά δέ οὗτος προσκαλέω ὁ ἰατρός , ὁρκίζω αὐτός θεός ὁ ζῶ κρίνω καί νεκρός , μή ἀποστερέω ὁ σχῆμα ὁ μοναχός , ἀλλά ἐπιτρέπω ὁ οὗτος ἀξιόω . φάσκω δέ μή ὡς ἤδη τελευτή ἐφίημι ὁ τοιοῦτος βίος , μηδέ αὐτός πρός ἐκεῖνος ἀποβλέπω , ὡς εἰμί μέν μηδείς εἰμί ὁ περιγίγνομαι αὐτός Ἐλπὶς , ἐπιτρέπω , ἐναντίος δέ κωλύω , ἀλλά ἤδη πράσσω μηδείς ἀναβάλλω · οὗτος γάρ αὐτός μᾶλλον εἰμί πρός ἡδονή · καί Ὅρκος ἰσχυρίζομαι , εἰμί μήv αἱρέω μᾶλλον ἐν οὗτος ὁ σχῆμα ὅσος δήποτε ἔτος ἐπιβιόω ὑπέρ ὁ πρότερος πλημμελέω εὐθύνω ἑαυτοῦ καί διά μετάνοια θεός προσοικειόω , ἢ ἅμα ὁ περιβάλλω ἀπέρχομαι μή προσεπεργάζομαι ὁ χάρισμα . Ἀσκληπιάδης δέ πρῶτος μέν παραμυθέομαι , ὡς μηδείς δεινός συμβαίνω , ἔπειτα ὡς ἐπίκειμαι σφοδρός , καί ὁ δήω ὑπισχνέομαι πράσσω · ὁ δέ οὐδείς μᾶλλον πείθω , εἰμί μή καί Ὅρκος αὐτός καταλαμβάνω , εἰμί μήv αὐτός ὁ καλός ἐπιθυμία μή ἀποστερέω .