joannes-vi-cantacuzenus.historiae kantakouzen2.17
ιζʹ . Μετὰ τοῦτο δὲ ὁ βασιλεὺς τὸν μέγαν δομέστικον μετακαλεσάμενος « οἶδα μὲν » εἶπεν « ὦ φίλων ἄριστε , σαφῶς , ὡς ἡ νῦν ἡμέρα οὐ μόνον ἀποφράδος πάσης ἐχθίων σοι φανεῖται , ἀλλὰ καὶ μεγάλας οἴσει τὰς δυσχερείας καὶ περιστάσεις . ἀνάγκη γὰρ πρός τε τὴν πρόνοιαν τῆς ἀρχῆς μερίζεσθαι Ρωμαίων , δεδοικότι μὴ διὰ τὴν ἐμὴν τελευτὴν τῶν καθεστηκότων τι κινηθῇ , καὶ πρὸς τὴν ἐμὴν ἀποστέρησιν οὐδεμίαν ὑπερβολὴν ἀθυμίας ἀπολείπειν , λογιζόμενον εἰκότως ὅτι τὸν πάνυ φίλτατον καὶ ὃν οὔτε χρόνος ὁ πάντ' ἀποῤῥέειν καὶ ἀπανθεῖν ποιῶν , οὔθ' ἡ τῶν πραγμάτων ἄστατος καὶ ἀβέβαιος φύσις , οὔτ' ἀνάγκη τις οὐδεμία τῆς σῆς ἴσχυσε φιλίας ἀποστῆσαι κἂν πρὸς βραχὺ , νῦν ὁ καὶ αὐτῆς φύσεως ἰσχυρότερος θάνατος ἐπελθὼν ἀποτέμνει τε καὶ διαζεύγνυσιν ἀνημέρως · καὶ σὲ μὲν ἀπολείπει σῶμα χωρὶς ψυχῆς , ἐμὲ δὲ ἀνενέργητον ψυχὴν παραλαμβάνει πικρῶς ὀδυνωμένην τὴν διάζευξιν . ἀλλὰ τί ἄν τις πάθοι ; στέργειν γὰρ ἀνάγκη τοὺς παρὰ τοῦ δημιουργοῦ τῆς φύσεως κειμένους θεσμούς . οὐ μὴν ἀλλ' ἐπειδὴ τὸ λειπόμενον ὀλίγον τῆς ζωῆς , τοῖς ἄλλοις πᾶσι χαίρειν εἰπὼν , ἐπὶ τῆς κλίνης ἀνακλίθητι τῆς ἐμῆς καὶ τὴν σοὶ φιλτάτην κεφαλὴν τοῖς γόνασιν ἐπίθες καὶ χεῖρας ἐπίβαλε τοῖς ὀφθαλμοῖς . ἴσως τοῦτο παραμυθίαν τινὰ προξενήσει τῇ ψυχῇ τοῦ σώματος χωριζομένῃ , πολλὰς , ὡς λέγουσιν , ὑφισταμένῃ τὰς ὀδύνας · μᾶλλον δ' ἵν' αἰσθάνηται διπλῶν τῶν ὀδυνῶν , σοῦ τε καὶ σώματος χωριζομένη , καὶ μήδ' ἐν ᾅδου σοῦ δύνηται ἐπιλαθέσθαι , εἴ τις αἴσθησις τῶν τῇδε ψυχαῖς μετὰ τὴν ἐνθένδε ἀπαλλαγήν . » Τούτων ὁ μέγας δομέστικος ἀκούσας , ἀνῴμωξέ τε πικρὸν , οὔπω πρότερον ἄχρι τότε τοῦτο παθὼν ἐπὶ τοῦ βασιλέως , ἀλλ' ἀεὶ μὲν ἔξω κοπτόμενος καὶ θρηνῶν , ἔνδον δὲ μάλιστα σπουδάζων ἐγκρατὴς εἶναι ἑαυτοῦ · τότε δὲ ὑπὸ τοῦ πάθους ἤδη λαμπρῶς νενικημένος , ἔστενέ τε βύθιον ἐκ καρδίας καὶ τὸν ἑταῖρον ἀνεκλαίετο , ὡς καὶ τοὺς ἔξωθεν αἰσθομένους τῆς ὀλωλυγῆς , τετελευτηκέναι νομίσαι βασιλέα . ἐπιπολὺ μὲν οὖν ὁ θρῆνος παρετάθη , καὶ τῶν ἄλλων τῶν παρόντων πάντων συνθρηνούντων · ἐπεὶ δὲ ἱκανῶς εἶχεν , αὐτῷ ὁ βασιλεὺς αὖθις , τὸ μὲν θρηνεῖν , εἶπεν , ἐᾷν οὐκ ἂν κατὰ καιρὸν , ἐπὶ τῆς κλίνης δὲ ἀνελθόντα , τὸ προστεταγμένον ποιεῖν . ἐπειδὰν δὲ ὁ τοῦ θρηνεῖν ἀφίκηται καιρὸς , σύ τε κλαύσῃ πολλὰ πολλάκις καὶ αὐτὸς ὡς νεκρὸς ἀπὸ καρδίας ἐπιλησθήσομαι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων · εἴθε δὲ καὶ τῆς σῆς μέρος τι μικρὸν τῆς μνήμης τῆς ἐμῆς ἠδυνήθην ἐκβαλεῖν ! Ἀνῆλθε μὲν οὖν ὁ μέγας δομέστικος ἐπὶ τῆς βασιλέως κλίνης · καὶ τῆς κεφαλῆς ἡμμένος , τὸ μέλλον ἀπεσκόπει , δάκρυα προχέων ἀψοφητί . ἤδη δὲ ἠργμένης τῆς νυκτὸς , τό , τε σφύζειν παντελῶς ἀπέλιπε βασιλέα καὶ οὐκέτι ἀμφιβάλλειν ἦν περὶ τῆς τελευτῆς . περὶ δὲ ὥραν αὐτῆς τετάρτην ἐπυνθάνετο τῶν ἰατρῶν ὁ βασιλεὺς τὸν χρόνον ὁπόσον ἂν αὐτῷ νομίζοιεν διαρκέσειν τὴν ζωὴν , καὶ ἐκέλευε σὺν ἀληθείᾳ ἀπαγγέλλειν . οἱ δ' ἅμα καὶ θρηνοῦντες ἄχρι νύκτα ἔλεγον οἴεσθαι ἐξήκειν . οὐ πολλοῦ δὲ χρόνου διαλιπόντος , τά τε ἄκρα ψύχεσθαι ἤρχετο , ἀπολείποντος τοῦ ζωτικοῦ , καὶ αὐτὸς ἤδη καὶ τὰ μέλη παρεῖτο καὶ τὴν φωνήν . καὶ κνῆμαι μὲν ἐμελαίνοντο ἄχρι γονάτων , πήχυς δὲ χειρῶν οὐδὲν ἦσαν ἀψύχων ἀπεοικυῖαι , βλέφαρά τε τῶν φυσικῶν ἐκλυθέντα τόνων , καθίεντο τοῦ μέτρου πλέον , καὶ ῥὶς ἀπωξύνετο ἐπιπολὺ καὶ κρόταφοι συνεπεπτώκεσαν , καὶ πάνθ' ὅσα τελευτῆς τεκμήρια παῖδες ἴσασιν ἰατρῶν γινόμενα ἦν ὁρᾷν , ὡς καὶ αὐτοὺς καὶ τῆς προθεσμίας οἰηθῆναι πρότερον τελευτήσειν . ὅσα μὲν οὖν ἦν ἀναγκαῖα πρὸς ταφὴν , πάντα ἤδη ἐπεπόριστο , καὶ οὐδὲν ἦν ἕτερον οὐδένα προσδοκᾷν πλὴν ταφῆς . βασιλεὺς δ' ἀμυδρᾷ φωνῇ καὶ οἷον ἤδη ἐκλειπούσῃ , εἰ τῶν ἱερῶν ὑδάτων τῶν ἐκ τῆς ἀεννάου καὶ σωτηρίου πηγῆς τῆς θεομήτορος ἐκβλυζόντων εὑρεθῆναι ἠρώτα δυνατόν . Φακρασίνα δὲ τῶν τῇ βασιλίδι συνουσῶν μία γυναικῶν εὐγενῶν τῆς ἑσπέρας ἔφασκεν ἥκοντα ἐκ Βυζαντίου τῶν αὐτῆς τινα οἰκετῶν , τῶν ἱερῶν ὑδάτων κεκομικέναι · ἅμα δὲ καὶ φέρουσα παρείχετο σὺν σπουδῇ . προσαχθέντων τε τῷ στόματι βασιλέως ἐδόκει μὲν καταβροχθίσαι , καὶ ἐθαυμάζετο παρὰ πάντων , ὅτι καίτοι τὰ τελευταῖα πνέων , οὐκ ἀπέσχετο τῆς περὶ τὰ σεβάσμια καὶ πίστεως καὶ τιμῆς . ὅμως δὲ οὐδὲν ἧττον ἐγγίζειν ἐδόκει ταῖς ᾅδου πύλαις · χρισθείσης δὲ αὐτῷ καὶ τῆς σαρκὸς ἐξ ἐκείνων τῶν ὑδάτων , ἡσύχασέ τε παντελῶς καὶ ἀπ' ἐκείνης τῆς ὥρας ἄφωνός τε καὶ ἀκίνητος ἔμεινεν ὄρθρου ἄχρι παντελῶς , ζῆν μόνῳ πιστευόμενος τῷ ἀναπνεῖν . περὶ ὄρθρον δὲ ὥσπερ ἐκ τεθνεώτων ἀναβιοὺς « δόξα σοι , ὦ θεὸς , » εἶπεν . ἐρομένου δὲ ὅπως ἔχει τοῦ μεγάλου δομεστίκου , αὐτὸς μὲν εἶπεν οὐκ εἰδέναι , εἰδείη δ' ἂν ὁ πάντα γινώσκων θεός . προσελθὼν δ' ὁ τῶν ἰατρῶν προέχων καὶ τῆς χειρὸς ἁψάμενος τῆς βασιλέως , ἐδόκει μὲν σφύζειν ἀμυδρῶς · τῷ παραλόγῳ δὲ τοῦ πράγματος οἰόμενος ἠπατῆσθαι οὐδεμία γὰρ ὑπελείπετο ἐλπὶς τοῦ ζήσεσθαι αὐτὸν ἀνηρεύνα τε αὖθις ἐπιμελῶς καὶ περιειργάζετο τοὺς σφυγμοὺς καὶ τὰς χεῖρας περιέψα . ὡς δὲ ἐπείθετο οὐκ ἠπατημένος ὢν , ἐξεπέπληκτό τε τοῦ πράγματος τῷ παραδόξῳ καὶ « μέγας ὁ θεὸς » ἀνεβόησεν « ὁ μόνος δυνάμενος εἰς ᾅδου κατάγειν πύλας καὶ ἀνάγειν αὖθις ἐκεῖθεν . » περιστησάμενος δὲ καὶ τὸν ἄλλον ὅμιλον τῶν ἰατρῶν ὥσπερ ὑπ' ἐκπλήξεως οὐδ' ἑαυτῷ θαῤῥῶν , εἰ καὶ αὐτοῖς τὰ ἴσα περὶ βασιλέως ἐπυνθάνετο δοκεῖ . συνθεμένων δὲ καὶ αὐτῶν , ἔκπληξις μὲν πάντας εἶχε καὶ χαρὰ οὐδεμίας δευτέρα · ἀναλαμβάνειν δὲ ἤρξατο αὑτὸν ὁ βασιλεὺς καὶ ὥσπερ ἀναστρέφειν ἐξ ᾅδου πυλῶν . καὶ μέχρι τρίτης τῆς ἡμέρας ὥρας οἵ τε σφυγμοὶ διεφαίνοντο ἤδη καθαρῶς , ἐξίτηλοι μὲν καὶ ἀτονοῦντες , ἴσοι δὲ ὅμως καὶ ὁμαλοί . καὶ αὐτὸς ῥᾴων ἦν καὶ πάνθ' ὁμοῦ διελέλυτο τὰ δεινά . καὶ ἀπ' ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἀνακτώμενος ἑαυτὸν κατὰ μικρὸν , εἰς τελεωτάτην καὶ καθαρὰν ἦλθεν ὑγείαν . τοσαύτη δὲ παρὰ πᾶσιν ἦν ἡ τῆς ἐκπλήξεως ὑπερβολὴ , ὥστ' οὐ μόνον ἀκούοντες ἠπίστουν τοῖς λεγομένοις , οἰόμενοι τεθνάναι βασιλέα , ἀλλὰ καὶ σχεδὸν ὁρῶντες οὐ ῥᾳδίως ἑαυτοῖς πιστεύειν εἶχον . ὅσοις μέντοι Ρωμαίων εὔνοια πρὸς βασιλέα καθαρὰ καὶ ἄδολος ἦν , οὐδ' ἡ χαλεπὴ νόσος ἐκείνη καὶ ἡ παρὰ δόξαν ὑγεία ἀκερδὴς διέμεινε παντελῶς , ἀλλ' οἰκείαν ἕκαστος λογιζόμενοι τὴν εἰς βασιλέα παραδοξοποιΐαν , ἔργοις ἀγαθοῖς ἠμείβοντο τὸν θεόν · οἱ μὲν ἀφιστάμενοι οἷς συνείχοντο κακοῖς , οἱ δ' ἐλεημοσύναις καὶ λύτροις αἰχμαλώτων καὶ ἐγκρατείᾳ βρωμάτων ἐπὶ καιρὸν τὴν εὐγνωμοσύνην ἐνδεικνύμενοι καὶ τὴν εὐχαριστίαν . οὕτω μὲν ὁ βασιλεὺς εἰς αὐτὸ τὸ ἀκμαιότατον ἔφθασε τοῦ κινδύνου , οὕτω δ' αὖθις παραδόξως διεσώθη .
Lemmas: ἵζω . μετά οὗτος δέ ὁ βασιλεύς ὁ μέγας δομέστικος μετακαλέω « οἶδα μέν » εἶπον « εἰμί Φίλων ἀγαθός , σαφῶς , ὡς ὁ νῦν ἡμέρα οὖον μόνος ἀποφράς πᾶς ἐχθρός σύ φαίνω , ἀλλά καί μέγας φέρω ὁ δυσχέρεια καί περίστασις . ἀνάγκη γάρ πρός τε ὁ πρόνοια ὁ ἀρχή μερίζω Ῥωμαῖος , δείδω μή διά ὁ ἐμός τελευτή ὁ καθίστημι τίς κινέω , καί πρός ὁ ἐμός ἀποστέρησις οὐδείς ὑπερβολή ἀθυμία ἀπολείπω , λογίζομαι εἰκότως ὅτι ὁ πάνυ φίλος καί ὅς οὔτε χρόνος ὁ πᾶς ἀπορρέω καί ἀπανθέω ποιέω , οὔτε ὁ ὁ πρᾶγμα ἄστατος καί ἀβέβαιος φύσις , οὔτε ἀνάγκη τις οὐδείς ὁ σός ἰσχύω φίλιος ἀφίστημι κἀν πρός βραχύς , νῦν ὁ καί αὐτός φύσις ἰσχυρός θάνατος ἐπέρχομαι ἀποτέμνω τε καί διαζεύγνυμαι ἀνήμερος · καί σύ μέν ἀπολείπω σῶμα Χωρὶς Ψυχή , ἐγώ δέ ἀνενέργητος ψυχή παραλαμβάνω πικρός ὀδυνάω ὁ διάζευξις . ἀλλά τίς ἄν τις πάσχω ; στέργω γάρ ἀνάγκη ὁ παρά ὁ δημιουργός ὁ φύσις κεῖμαι θεσμός . οὖον μήv ἀλλά ἐπεί ὁ λείπω ὀλίγος ὁ ζωή , ὁ ἄλλος πᾶς χαίρω εἶπον , ἐπί ὁ κλίνη ἀνακλίνω ὁ ἐμός καί ὁ σύ φίλος κεφαλή ὁ γόνυ ἐπιτίθημι καί χείρ ἐπιβάλλω ὁ ὀφθαλμός . ἴσως οὗτος παραμυθία τις προξένησις ὁ Ψυχή ὁ σῶμα χωρίζω , πολύς , ὡς λέγω , ὑφίστημι ὁ ὀδύνη · μᾶλλον δέ ἵνα αἰσθάνομαι διπλόος ὁ ὀδύνη , σύ τε καί σῶμα χωρίζω , καί μηδέ ἐν ᾍδης σύ δύναμαι ἐπιλανθάνομαι , εἰμί τις αἴσθησις ὁ ὅδε Ψυχή μετά ὁ ἐνθένδε ἀπαλλαγή . » οὗτος ὁ μέγας δομέστικος ἀκούω , ἀνοιμώζω τε πικρός , οὔπω πρότερος ἄχρι τότε οὗτος πάσχω ἐπί ὁ βασιλεύς , ἀλλά ἀεί μέν ἔξω κόπτω καί θρηνέω , ἔνδον δέ μάλιστα σπουδάζω ἐγκρατής εἰμί ἑαυτοῦ · τότε δέ ὑπό ὁ πάθος ἤδη λαμπρῶς νικάω , στένω τε βύθιος ἐκ Καρδία καί ὁ ἑταῖρος ἀνακλάω , ὡς καί ὁ ἔξωθεν αἰσθάνομαι ὁ ολωλυγη , τελευτάω νομίζω βασιλεύς . ἐπιπολύ μέν οὖν ὁ θρῆνος παρατείνω , καί ὁ ἄλλος ὁ πάρειμι πᾶς συνθρηνέω · ἐπεί δέ ἱκανῶς ἔχω , αὐτός ὁ βασιλεύς αὖθις , ὁ μέν θρηνέω , εἶπον , ἐάω οὐ εἄν κατά καιρός , ἐπί ὁ κλίνη δέ ἀνέρχομαι , ὁ προστάσσω ποιέω . ἐπειδάν δέ ὁ ὁ θρηνέω ἀφικνέομαι καιρός , σῦς τε καλέω πολύς πολλάκις καί αὐτός ὡς νεκρός ἀπό Καρδία ἐπιλήθω ὁ ἄλλος ἄνθρωπος · εἴθε δέ καί ὁ σός μέρος τίς μικρός ὁ μνήμη ὁ ἐμός δύναμαι ἐκβάλλω ! ἀνέρχομαι μέν οὖν ὁ μέγας δομέστικος ἐπί ὁ βασιλεύς κλίνη · καί ὁ κεφαλή ἅπτω , ὁ μέλλω ἀποσκοπέω , δάκρυ προχέω ἀψοφητί . ἤδη δέ ἄρχω ὁ νύξ , ὁ , τε σφύζω παντελῶς ἀπολείπω βασιλεύς καί οὐκέτι ἀμφιβάλλω εἰμί περί ὁ τελευτή . περί δέ ὥρα αὐτός τέταρτος πυνθάνομαι ὁ ἰατρός ὁ βασιλεύς ὁ χρόνος ὁπόσος εἄν αὐτός νομίζω διαρκέω ὁ ζωή , καί κελεύω σύν ἀλήθεια ἀπαγγέλλω . ὁ δέ ἅμα καί θρηνέω ἄχρι νύξ λέγω οἴομαι ἐξήκω . οὖον πολύς δέ χρόνος διαλείπω , ὁ τε ἄκρος ψύχω ἄρχω , ἀπολείπω ὁ ζωτικός , καί αὐτός ἤδη καί ὁ μέλος παρίημι καί ὁ φωνή . καί κνήμη μέν μελαίνω ἄχρι γόνυ , πῆχυς δέ χείρ οὐδείς εἰμί ἄψυχος ἀπεῖπον , βλέφαρον τε ὁ φυσικός ἐκλύω τόνος , καθίημι ὁ μέτρον πλέω , καί ῥίς ἀποξύνω ἐπιπολύ καί κρόταφος συμπίπτω , καί πᾶς ὅσος τελευτή τεκμήριον παῖς οἶδα ἰατρός γίγνομαι εἰμί ὁράω , ὡς καί αὐτός καί ὁ προθεσμία οἴομαι πρότερος τελευτάω . ὅσος μέν οὖν εἰμί ἀναγκαῖος πρός ταφή , πᾶς ἤδη πορίζω , καί οὐδείς εἰμί ἕτερος οὐδείς προσδοκάω πλήν ταφή . βασιλεύς δέ ἀμυδρός φωνή καί οἷος ἤδη ἐκλείπω , εἰμί ὁ ἱερός ὕδωρ ὁ ἐκ ὁ ἀέναος καί σωτήριος πηγή ὁ θεομήτωρ ἐκβλύζω εὑρίσκω ἐρωτάω δυνατός . Φακρασίνα δέ ὁ ὁ βασιλίδι σύνειμι εἷς γυνή εὐγενής ὁ ἑσπέρα φάσκω ἥκω ἐκ Βυζάντιον ὁ αὐτός τις οἰκέτης , ὁ ἱερός ὕδωρ κομίζω · ἅμα δέ καί φέρω παρέχω σύν σπουδή . προσάγω τε ὁ στόμα βασιλεύς δοκέω μέν καταβροχθίζω , καί θαυμάζω παρά πᾶς , ὅτι καίτοι ὁ τελευταῖος πνέω , οὐ ἀπέχω ὁ περί ὁ σεβάσμιος καί πίστις καί τιμή . ὅμως δέ οὐδείς κακός ἐγγίζω δοκέω ὁ ᾍδης πύλη · χρίω δέ αὐτός καί ὁ σάρξ ἐκ ἐκεῖνος ὁ ὕδωρ , ἡσυχάζω τε παντελῶς καί ἀπό ἐκεῖνος ὁ ὥρα ἄφωνος τε καί ἀκίνητος μένω ὄρθρος ἄχρι παντελῶς , ζῶ μόνος πιστεύω ὁ ἀναπνέω . περί ὄρθρος δέ ὥσπερ ἐκ θνῄσκω ἀναβιόω « δόξα σύ , εἰμί θεός , » εἶπον . ἔρομαι δέ ὅπως ἔχω ὁ μέγας δομέστικος , αὐτός μέν εἶπον οὐ οἶδα , οἶδα δέ εἄν ὁ πᾶς γιγνώσκω θεός . προσέρχομαι δέ ὁ ὁ ἰατρός προέχω καί ὁ χείρ ἅπτω ὁ βασιλεύς , δοκέω μέν σφύζω ἀμυδρός · ὁ παράλογος δέ ὁ πρᾶγμα οἴομαι ἀπατάω οὐδείς γάρ ὑπολείπω Ἐλπὶς ὁ ζῶ αὐτός ἀνερευνάω τε αὖθις ἐπιμελής καί περιεργάζομαι ὁ σφυγμός καί ὁ χείρ περιέπω . ὡς δέ πείθω οὐ ἀπατάω εἰμί , ἐκπλήσσω τε ὁ πρᾶγμα ὁ παράδοξος καί « μέγας ὁ θεός » ἀναβοάω « ὁ μόνος δύναμαι εἰς ᾍδης κατάγω πύλη καί ἀνάγω αὖθις ἐκεῖθεν . » περιίστημι δέ καί ὁ ἄλλος ὅμιλος ὁ ἰατρός ὥσπερ ὑπό ἔκπληξις οὐδέ ἑαυτοῦ θαρσέω , εἰμί καί αὐτός ὁ ἴσος περί βασιλεύς πυνθάνομαι δοκέω . συντίθημι δέ καί αὐτός , ἔκπληξις μέν πᾶς ἔχω καί χαρά οὐδείς δύο · ἀναλαμβάνω δέ ἄρχω ἑαυτοῦ ὁ βασιλεύς καί ὥσπερ ἀναστρέφω ἐκ ᾍδης πύλη . καί μέχρι τρίτος ὁ ἡμέρα ὥρα ὁ τε σφυγμός διαφαίνω ἤδη καθαρός , ἐξίτηλος μέν καί ἀτονέω , ἴσος δέ ὅμως καί ὁμαλός . καί αὐτός ῥᾴδιος εἰμί καί πᾶς ὁμοῦ διαλύω ὁ δεινός . καί ἀπό ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ἀνακτάομαι ἑαυτοῦ κατά μικρός , εἰς τέλειος καί καθαρός ἔρχομαι ὑγεία . τοσοῦτος δέ παρά πᾶς εἰμί ὁ ὁ ἔκπληξις ὑπερβολή , ὥστε οὖον μόνος ἀκούω ἀπιστέω ὁ λέγω , οἴομαι θνήσκω βασιλεύς , ἀλλά καί σχεδόν ὁράω οὖον ῥᾳδίως ἑαυτοῦ πιστεύω ἔχω . ὅσος μέντοι Ῥωμαῖος εὔνοια πρός βασιλεύς καθαρός καί ἄδολος εἰμί , οὐδέ ὁ χαλεπός νόσος ἐκεῖνος καί ὁ παρά δόξα ὑγεία ἀκερδής διαμένω παντελῶς , ἀλλά οἰκεῖος ἕκαστος λογίζομαι ὁ εἰς βασιλεύς παραδοξοποιία , ἔργον ἀγαθός ἀμείβω ὁ θεός · ὁ μέν ἀφίστημι ὅς συνόχωκα κακός , ὁ δέ ἐλεημοσύνη καί λύτρον αἰχμάλωτος καί ἐγκράτεια βρῶμα ἐπί καιρός ὁ εὐγνωμοσύνη ἐνδείκνυμι καί ὁ εὐχαριστία . οὗτος μέν ὁ βασιλεύς εἰς αὐτός ὁ ἀκμαῖος φθάνω ὁ κίνδυνος , οὗτος δέ αὖθις παράδοξος διασῴζω .