joannes-vi-cantacuzenus.historiae kantakouzen3.40
μʹ . Τῆς αὐτῆς δὲ ἡμέρας καὶ Ἀπόκαυκος ὁ μέγας δοὺξ ἑβδομήκοντα ναυσὶ πρὸς Θεσσαλονίκην ἧκεν ἐξ Εὐβοίας . πρὸς γὰρ τὸν βασιλέως πόλεμον οὐδὲν οἰόμενος λυσιτελήσειν , οἷα δὴ ναυτικῆς οὔσης τῆς δυνάμεως αὐτῷ , Καντακουζηνοῦ δὲ τοῦ βασιλέως ἐξ ἠπείρου στρατευομένου , τὰς νήσους περιιὼν ἐπεδείκνυτο τὴν δύναμιν καὶ προῆλθεν ἄχρι τῆς Εὐβοίας . ἐκεῖθεν δὲ ἐπεὶ ἀναστρέφειν ἦν καιρὸς , ἐδόκει δεῖν καὶ πρὸς Θεσσαλονίκην ἐλθεῖν , ἐπιδειξόμενος κἀκεῖ τὴν δύναμιν . ἐλθόντι δὲ εὐθὺς ἡ περὶ τὴν βασιλέως στρατιὰν ἐμηνύετο διχοστασία . ὁ δ' αὐτίκα πρωτοστράτορί τε καὶ τοῖς ἄλλοις τὴν ἄφιξιν αὐτοῦ ἐδήλου καὶ ἐπηγγέλλετο πολλὰ , εἰ βασιλέως ἀποσταῖεν πρὸς αὐτὸν , ἢ τὰ ἔσχατα ἠπείλει διαθήσειν τοὺς οἰκείους καὶ πᾶσαν ἐπιδείξεσθαι ὠμότητα . πρωτοστράτωρ δὲ καὶ πρότερον τὴν μετὰ βασιλέως ὀῤῥωδῶν στρατείαν διὰ τοὺς οἰκείους , ὥσπερ ἔφημεν , καὶ τὸ μὴ βούλεσθαι ὑπερορίαις καὶ πόνοις διὰ τὴν ἐκείνου χάριν προσομιλεῖν , ἄσμενός τε εὐθὺς ἐδέχετο τὸν λόγον καὶ ὅρκους ᾔτει παρὰ μεγάλου δουκὸς ἐπὶ τοῖς εἰργασμένοις πρότερον . ὁ δὲ παρεῖχε τότε χαίρων καὶ πάντα ἐπηγγέλλετο προθύμως . τοῦ πεπραγμένου δὲ εὐθὺς καὶ πρὸς τοὺς ἄλλους διαδοθέντος , ὅσοι τὰ αὐτὰ ᾑροῦντο πρωτοστράτορι , τάραχός τε ἦν εὐθὺς οὐ μικρὸς κατὰ τὴν στρατιὰν καὶ σύγχυσις δεινὴ καὶ ἀταξία , τῶν μὲν ἤδη πρὸς ἀποστασίαν χωρεῖν βεβουλευμένων , τῶν δ' ἄλλων , ὥσπερ ἦν εἰκὸς , διὰ τὴν ἐκείνων ἀποχώρησιν κλονουμένων καὶ πονηρὰς περὶ τοῦ μέλλοντος τὰς ἐλπίδας λαμβανόντων . βασιλεὺς δὲ ὡς τὸ στράτευμα ἑώρα συγχυθὲν , τοὺς μάλιστα αἰτίους τῆς ἀποστασίας περιστησάμενος , « ἄνδρες » εἶπε « φίλοι , οὐδὲν οὕτω πρὸς ἀνανδρίαν καὶ μικροψυχίαν ἐπαγωγὸν , ὡς τὸ φιλοψυχεῖν καὶ πρὸς τὴν ἀποβολὴν τῶν ὄντων μαλακίζεσθαι . Ρωμαῖοι δὲ οἱ πρὸ ἡμῶν οὐχ οὕτω διακείμενοι , τὴν οἰκουμένην μικροῦ δεῖν πᾶσαν παρεστήσαντο , ἀλλὰ πάντα πόνον ὑπομένοντες ὑπὲρ φιλοτιμίας καὶ τοῦ μὴ δοκεῖν ἥσσους φαίνεσθαι τῶν πολεμίων . ὅθεν οὐ μόνον ἐκ τοῦ συντυχόντος ἀπεδίδρασκον τοὺς πόνους , ἀλλὰ καὶ δυσπραγίαις χρώμενοι μεγάλαις καὶ στρατηγοὺς ἀποβάλλοντες καὶ στρατόπεδα ὁλόκληρα ἐν τοῖς πολέμοις , οὐδὲν ὑφίεσαν τῆς τόλμης , οὐδὲ τοῦ φρονήματος , ἀλλὰ πάντα μᾶλλον ᾤον το δεῖν πρότερον ὑπομένειν ἢ δουλοῦν τοῖς πολεμίοις ἑαυτούς . ὑμεῖς δὲ οὐκ οἶδ' ὅ,τι παθόντες , ἢ τίσι χρησάμενοι ταῖς τύχαις , φοβεροὶ τοῖς πολεμίοις ὄντες καὶ ῥάβδος ὑπ' ἐκείνων κεκλημένοι σιδηρᾶ , δειλοὶ καὶ ἀγεννεῖς καὶ ἀνελεύθεροι ἀντὶ τῶν προτέρων ὤφθητε ἀθρόον , καὶ τοῖς πολεμίοις ἑκόντες ὄντες ἐγχειρίζετε σφᾶς αὐτοὺς , μηδένα πόνον περὶ τὸ χειρώσασθαι ὑμᾶς εἰσενεγκοῦσιν . οὔτε γὰρ ἐν μάχῃ ἡττήμεθα οὐδεμιᾷ αὐτῶν , οὔτ' εἰς τοσοῦτον ἡμῖν ἧκε τὰ πράγματα ἀνελπιστίας , ὥστε ἀπορεῖν ὅπῃ σωθησόμεθα , εἰ μὴ σφᾶς αὐτοὺς ἐγχειρίσομεν τοῖς πολεμίοις . ἐγὼ δὲ οὕτως ἐξαρχῆς καὶ νῦν οὐδὲν ἧττον πέπεικα ἐμαυτὸν , ὡς οὐδέποτε προησόμενος ὑμᾶς , ἀλλ' ἢ σὺν ὑμῖν παραστησάμενος τοὺς πολεμίους συμμερίσασθαι καὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν ὠφέλειαν τὴν ἐκ τῆς νίκης , ἢ μαχόμενος πεσεῖσθαι , ἂν ἡττᾶσθαι συμβαίνῃ , ἐλευθέροις καὶ γενναίοις ἀνδράσι προσηκόντως . εἰ μὲν οὖν τὴν προτέραν εὔκλειαν ἐνθυμηθέντες ἀντιστῆναι ἐθελήσετε πρὸς τὰ δεινὰ , καὶ μὴ ἐν ἀνδραπόδων μοίρᾳ καταπλαγέντες τὴν νίκην παρέχειν ἀναιμωτὶ τοῖς πολεμίοις , ἄριστα βουλεύσεσθε καὶ προσήκοντα ὑμῖν αὐτοῖς . εἰ δ' ἄρα τοσοῦτον ἥττησθε πρὸς τῶν οἰκείων τὴν συμπάθειαν , ὥσθ' ὑπὲρ ἐκείνων καὶ τὰ αἰσχρότατα καὶ ἀγεννέστατα ὑφίστασθαι , οὐ δέον οὕτως ἀμφιβόλους φέρεσθαι καὶ δεινὰ πάσχειν κλονουμένους , ἀλλὰ συνταξαμένους φανερῶς , ἐφ' ἃ προείλεσθε χωρεῖν . οὔτε γὰρ ἄκοντας εἱλκύσαμεν ἡμῖν δουλεύειν , οὔτε νῦν κωλύσομεν , εἰ μὴ ἑκόντες ὄντες αἱρεῖσθε τὴν μεθ' ἡμῶν διατριβὴν , ἀλλὰ καὶ πρὸς ἀπόντας τὴν ἴσην καὶ ὁμοίαν ὑμᾶς διατηρήσομεν φιλίαν . ὁρῶ γὰρ , ὡς οὐ διὰ κακίαν , ἀλλ' ὑπὸ τῆς τῶν οἰκείων μαλακισθέντες μνήμης , καὶ ἃ μὴ οἴεσθε λυσιτελεῖν , πράττειν ἀναγκάζεσθε . » τοιαῦτα εἰπόντος βασιλέως , καὶ αὐτοὶ πολλὰ ἑαυτοῖς καταμεμψάμενοι φανερῶς , ὡς διὰ τῶν οἰκείων τὴν συμπάθειαν δειλοῖς καὶ ἀγεννέσι παρ' ἀξίαν φαινομένοις , ἔπειτα καὶ σωτηρίαν ἐπευξάμενοι καὶ δεηθέντες μηκέτι μέλλειν , ἀλλὰ πρόνοιάν τινα ποιεῖσθαι ἑαυτοῦ , ὅποι ὁ θεὸς ἡγοῖτο , ἀνεχώρουν , προσαγορεύοντες καὶ ἀσπαζόμενοι τὸν βασιλέως πόδα . ἐκεῖνος δὲ μηκέτι ἀναμίγνυσθαι ἐκέλευε τοὺς ἀπιόντας τοῖς ὑπολειπομένοις , ἵνα μὴ ταραχὴ καὶ σύγχυσις ᾖ , ἀγνοουμένων τῶν μενόντων · ἀλλὰ τὸ ὑπ' αὐτὸν τάγμα ἀκέραιον διαμεῖναν , οὐδεὶς γὰρ αὐτῶν ἐλειποτάκτησεν , ἄπωθεν στὰν πρὸς ἐκεῖνο τοὺς μενοῦντας χωρεῖν . αὐτίκα τε οἱ μὲν ἐχώρουν πρὸς τὸ τάγμα · οἱ λοιποὶ δὲ παριόντες ἕκαστος καὶ προσαγορεύοντες βασιλέα , ἀπηλλάττοντο . ὁ δ' ὥσπερ οὐδενός τινος γινομένου καινοῦ , ἵστατο ἀντασπαζόμενος τοὺς παριόντας , οὐδὲ ἴχνος γοῦν τι λύπης ἢ ταραχῆς φαίνων ἐν τῷ προσώπῳ . ἀπέστησαν δὲ οὐχ οἱ ἐκ Θεσσαλονίκης μόνον καὶ Βυζάντιοι καὶ ἄλλοι ὅσοι πόλεων ἑτέρων ἦσαν πολῖται , οἷς πρόφασις εὐπρεπὴς οἱ οἰκεῖοι ἦσαν , ἀλλὰ καὶ τῶν Διδυμότειχον οἰκούντων οὐ στρατιῶται μόνον , ἀλλὰ καὶ τῶν εὐγενῶν καὶ μάλιστα εὔνων δοκούντων βασιλεῖ πολλοὶ , οἷς καὶ Ἀπελμενὲ συνεξητάζετο πολλὰ τῆς βασιλέως εὐμενείας ἀπολελαυκὼς καὶ ἐκ μικροῦ καὶ τοῦ τυχόντος λαμπρὸς ἐς τὰ μάλιστα γεγενημένος καὶ περιφανής . ἔτι γὰρ μειράκιον ἐκεῖνον ὄντα ὁρῶν ὁ βασιλεὺς φύσεως πρὸς τὰ καλὰ ἐπιτηδείου τετυχηκότα καὶ δυνάμενον , εἰ ἄσκησιν προσλάβοι , ἄριστον παρέχειν πρὸς τὰ ἐπιτηδευόμενα ἑαυτὸν , ἐφιλονείκησε πρὸς πᾶσαν ἄριστον παιδείαν ἀποφαίνειν , καὶ πρός τε λόγους καὶ πρὸς τὰς στρατείας μάλιστα ἐξήσκησε . παρεχόμενος δὲ καὶ τὴν παρ' αὐτοῦ ῥοπὴν , οὐ πλούσιον μόνον , ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων οἰκετῶν ὑπερέχοντα ἀπέφαινεν . ὁ δ' ἐν τοῖς ἄλλοις μὲν ἅπασιν ἄριστον παρεῖχεν ἑαυτὸν καὶ τῆς βασιλέως ἄξιον φιλοτιμίας · κόμπῳ δὲ φρονήματος οὐδέποτε τῆς ἀξίας ἀπολαύειν ᾤετο , ἀλλ' ὅσων ἂν τύχοι , τῶν προσηκόντων ἐνόμιζεν ἐλάσσω · ὅθεν καὶ ἀχάριστος ἐδείκνυτο πρὸς τὸν δεσπότην μεγάλων ἀξιοῦντα . ἐπεὶ δὲ καὶ ἐξ ἰδιώτου πρὸς βασιλέα μεταβάλλοι , πάντα εἶναι παρ' αὐτῷ ἠξίου , καὶ ἄρχειν τῆς στρατιᾶς καὶ πᾶσιν ἐπιτάττειν καὶ μείζοσι καὶ ἐλάττοσιν . ὧν μὴ τυγχάνων , ἐδυσχέραινεν οὐκ ἀνεκτῶς . βασιλεὺς γὰρ τοῖς μάλιστα προσήκουσι καθ' αἷμα καὶ τῶν ἄλλων τοῖς εὐγενεστέροις τὰς τοιαύτας ᾤετο ἀρχὰς προσήκειν . τότε δὲ ἐν Γυναικοκάστρῳ τῆς ἀποστασίας τῶν ἄλλων γινομένης , καὶ αὐτὸς μὲν ἐσκέψατο ἐκείνοις εἰς Βυζάντιον συναπελθεῖν , ὡς ἐκεῖθεν ὧν ἦν ἄξιος τευξόμενος . αἰσχυνόμενος δὲ ἐπὶ τοσού τοις ἀγαθοῖς ἀγνώμων φαίνεσθαι , κλέπτειν τὴν ἀποστασίαν ἐπεχείρει . εἰσελθὼν γὰρ εἰς Γυναικόκαστρον , τὴν ἐκεῖθεν ἀναχώρησιν βασιλέως περιέμενεν , ἵν' εὐπρόσωπος εἴη πρὸς τοὺς κατηγοροῦντας ὕστερον ἀπολογία , ὡς χρείας τινὸς ἕνεκα ὑπολειφθεὶς , ἀνάγκῃ τοῖς ἄλλοις συναπέλθοι , βασιλέως ἀναχωρήσαντος . οὗ τῆς διανοίας στοχασάμενος ὁ βασιλεὺς , οὐκ ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν , ἀλλὰ μετεκαλεῖτο πέμπων , ἄχρις οὗ φανερῶς ἀπείπατο .
Lemmas: εἷς . ὁ αὐτός δέ ἡμέρα καί Απόκαυκος ὁ μέγας δούξ ἑβδομήκοντα ναῦς πρός Θεσσαλονίκη ἵημι ἐκ Εὔβοια . πρός γάρ ὁ βασιλεύς πόλεμος οὐδείς οἴομαι λυσιτελέω , οἷος δή ναυτικός εἰμί ὁ δύναμις αὐτός , Καντακουζηνός δέ ὁ βασιλεύς ἐκ ἤπειρος στρατεύω , ὁ νῆσος περίειμι1 ἐπιδείκνυμι ὁ δύναμις καί προέρχομαι ἄχρι ὁ Εὔβοια . ἐκεῖθεν δέ ἐπεί ἀναστρέφω εἰμί καιρός , δοκέω δήω καί πρός Θεσσαλονίκη ἔρχομαι , ἐπιδείκνυμι ἐκεῖ ὁ δύναμις . ἔρχομαι δέ εὐθύς ὁ περί ὁ βασιλεύς στρατία μηνύω διχοστασία . ὁ δέ αὐτίκα πρωτοστράτωρ τε καί ὁ ἄλλος ὁ ἄφιξις αὐτός δηλόω καί ἐπαγγέλλω πολύς , εἰμί βασιλεύς ἀφίστημι πρός αὐτός , ἢ ὁ ἔσχατος ἀπειλέω διατίθημι ὁ οἰκεῖος καί πᾶς ἐπιδείκνυμι ὠμότης . πρωτοστράτωρ δέ καί πρότερος ὁ μετά βασιλεύς ὀρρωδέω στρατεία διά ὁ οἰκεῖος , ὥσπερ φημί , καί ὁ μή βούλομαι ὑπερορία καί πόνος διά ὁ ἐκεῖνος χάρις προσομιλέω , ἄσμενος τε εὐθύς δέχομαι ὁ λόγος καί Ὅρκος αἰτέω παρά μέγας δούξ ἐπί ὁ ἐργάζομαι πρότερος . ὁ δέ παρέχω τότε χαίρω καί πᾶς ἐπαγγέλλω προθύμως . ὁ πράσσω δέ εὐθύς καί πρός ὁ ἄλλος διαδίδωμι , ὅσος ὁ αὐτός αἱρέω πρωτοστράτωρ , Τάραχος τε εἰμί εὐθύς οὖον μικρός κατά ὁ στρατία καί σύγχυσις δεινός καί ἀταξία , ὁ μέν ἤδη πρός ἀποστασία χωρέω βουλεύω , ὁ δέ ἄλλος , ὥσπερ εἰμί εἰκός , διά ὁ ἐκεῖνος ἀποχώρησις κλονέω καί πονηρός περί ὁ μέλλω ὁ ἐλπίς λαμβάνω . βασιλεύς δέ ὡς ὁ στράτευμα ὁράω συγχέω , ὁ μάλιστα αἴτιος ὁ ἀποστασία περιίστημι , « ἀνήρ » εἶπον « φίλος , οὐδείς οὗτος πρός ἀνανδρία καί μικροψυχία ἐπαγωγός , ὡς ὁ φιλοψυχεῖν καί πρός ὁ ἀποβολή ὁ εἰμί μαλακίζομαι . Ρωμαῖος δέ ὁ πρό ἐγώ οὐ οὗτος διάκειμαι , ὁ οἰκέω μικρός δήω πᾶς παρίστημι , ἀλλά πᾶς πόνος ὑπομένω ὑπέρ φιλοτιμία καί ὁ μή δοκέω κακός φαίνω ὁ πολέμιος . ὅθεν οὖον μόνος ἐκ ὁ συντυγχάνω ἀποδιδράσκω ὁ πόνος , ἀλλά καί δυσπραγία χράω μέγας καί στρατηγός ἀποβάλλω καί στρατόπεδον ὁλόκληρος ἐν ὁ πόλεμος , οὐδείς ὑφίημι ὁ τόλμα , οὐδέ ὁ φρόνημα , ἀλλά πᾶς μᾶλλον ᾦον ὁ δήω πρότερος ὑπομένω ἢ δουλόω ὁ πολέμιος ἑαυτοῦ . σύ δέ οὐ οἶδα ὅστις πάθος , ἢ τίσις χράω ὁ Τύχη , φοβερός ὁ πολέμιος εἰμί καί ῥάβδος ὑπό ἐκεῖνος καλέω σίδηρος , δειλός καί ἀγεννής καί ἀνελεύθερος ἀντί ὁ πρότερος ὁράω ἀθρόος , καί ὁ πολέμιος ἑκών εἰμί ἐγχειρίζω σφεῖς αὐτός , μηδείς πόνος περί ὁ χειρόομαι σύ εἰσφέρω . οὔτε γάρ ἐν μάχομαι ἡσσάομαι οὐδείς αὐτός , οὔτε εἰς τοσοῦτος ἐγώ ἵημι ὁ πρᾶγμα ἀνελπιστία , ὥστε ἀπορέω ὅπῃ σῴζω , εἰμί μή σφεῖς αὐτός ἐγχειρίζω ὁ πολέμιος . ἐγώ δέ οὕτως ἐξαρχῆς καί νῦν οὐδείς κακός πείθω ἐμαυτοῦ , ὡς οὐδέποτε προΐημι σύ , ἀλλά ἢ σύν σύ παρίστημι ὁ πολέμιος συμμερίζω καί ὁ δόξα καί ὁ ὠφέλεια ὁ ἐκ ὁ Νίκη , ἢ μάχομαι πίπτω , εἄν ἡσσάομαι συμβαίνω , ἐλεύθερος καί γενναῖος ἀνήρ προσήκω . εἰμί μέν οὖν ὁ πρότερος εὔκλεια ἐνθυμέομαι ἀνθίστημι ἐθέλω πρός ὁ δεινός , καί μή ἐν ἀνδράποδον μοῖρα καταπλάσσω ὁ Νίκη παρέχω ἀναιμωτί ὁ πολέμιος , ἀγαθός βουλεύω καί προσήκω σύ αὐτός . εἰμί δέ ἄρα τοσοῦτος ἡσσάομαι πρός ὁ οἰκέω ὁ συμπάθεια , ὥστε ὑπέρ ἐκεῖνος καί ὁ αἰσχρός καί ἀγεννής ὑφίστημι , οὖον δήω οὕτως ἀμφίβολος φέρω καί δεινός πάσχω κλονέω , ἀλλά συντάσσω φανερῶς , ἐπί ὁ προαιρέω χωρέω . οὔτε γάρ ἄκων ἕλκω ἐγώ δουλεύω , οὔτε νῦν κωλύω , εἰμί μή ἑκών εἰμί αἱρέω ὁ μετά ἐγώ διατριβή , ἀλλά καί πρός ἄπειμι ὁ ἴσος καί ὅμοιος σύ διατηρέω φίλιος . ὁράω γάρ , ὡς οὖον διά κακία , ἀλλά ὑπό ὁ ὁ οἰκέω μαλακίζομαι μνήμη , καί ὁ μή οἴομαι λυσιτελέω , πράσσω ἀναγκάζω . » τοιοῦτος εἶπον βασιλεύς , καί αὐτός πολύς ἑαυτοῦ καταμέμφομαι φανερῶς , ὡς διά ὁ οἰκέω ὁ συμπάθεια δειλός καί ἀγεννής παρά ἄξιος φαίνω , ἔπειτα καί σωτηρία ἐπεύχομαι καί δήω μηκέτι μέλλω , ἀλλά πρόνοια τις ποιέω ἑαυτοῦ , ὅποι ὁ θεός ἡγέομαι , ἀναχωρέω , προσαγορεύω καί ἀσπάζομαι ὁ βασιλεύς πούς . ἐκεῖνος δέ μηκέτι ἀναμείγνυμι κελεύω ὁ ἄπειμι ὁ ὑπολείπω , ἵνα μή ταραχή καί σύγχυσις εἰμί , ἀγνοέω ὁ μένω · ἀλλά ὁ ὑπό αὐτός τάγμα ἀκέραιος διαμένω , οὐδείς γάρ αὐτός λειποτακτέω , ἄπωθεν ἵστημι πρός ἐκεῖνος ὁ μένω χωρέω . αὐτίκα τε ὁ μέν χωρέω πρός ὁ τάγμα · ὁ λοιπός δέ πάρειμι ἕκαστος καί προσαγορεύω βασιλεύς , ἀπαλλαξείω . ὁ δέ ὥσπερ οὐδείς τις γίγνομαι καινός , ἵστημι ἀντασπάζομαι ὁ πάρειμι , οὐδέ ἴχνος γοῦν τίς λύπη ἢ ταραχή φαίνων ἐν ὁ πρόσωπον . ἀφίστημι δέ οὐ ὁ ἐκ Θεσσαλονίκη μόνος καί Βύζαντες καί ἄλλος ὅσος πόλις ἕτερος εἰμί πολίτης , ὅς πρόφασις εὐπρεπής ὁ οἰκεῖος εἰμί , ἀλλά καί ὁ Διδυμότειχο οἰκέω οὖον στρατιώτης μόνος , ἀλλά καί ὁ εὐγενής καί μάλιστα εὐνάω δοκέω βασιλεύς πολύς , ὅς καί Ἀπελμενὲ συνεξετάζω πολύς ὁ βασιλεύς εὐμένεια ἀπολαύω καί ἐκ μικρός καί ὁ τυγχάνω λαμπρός εἰς ὁ μάλιστα γίγνομαι καί περιφανής . ἔτι γάρ μειράκιον ἐκεῖνος εἰμί ὁράω ὁ βασιλεύς φύσις πρός ὁ καλός ἐπιτήδειος τυγχάνω καί δύναμαι , εἰμί ἄσκησις προσλαμβάνω , ἀγαθός παρέχω πρός ὁ ἐπιτηδεύω ἑαυτοῦ , φιλονεικέω πρός πᾶς ἀγαθός παιδεία ἀποφαίνω , καί πρός τε λόγος καί πρός ὁ στρατεία μάλιστα ἐξασκέω . παρέχω δέ καί ὁ παρά αὐτός ῥοπή , οὖον πλούσιος μόνος , ἀλλά καί ὁ ἄλλος οἰκέτης ὑπερέχω ἀποφαίνω . ὁ δέ ἐν ὁ ἄλλος μέν ἅπας ἀγαθός παρέχω ἑαυτοῦ καί ὁ βασιλεύς ἄξιος φιλοτιμία · κόμπος δέ φρόνημα οὐδέποτε ὁ ἄξιος ἀπολαύω οἴομαι , ἀλλά ὅσος εἄν τυγχάνω , ὁ προσήκω νομίζω μικρός · ὅθεν καί ἀχάριστος δείκνυμι πρός ὁ δεσπότης μέγας ἄξιος . ἐπεί δέ καί ἐκ ἰδιώτης πρός βασιλεύς μεταβάλλω , πᾶς εἰμί παρά αὐτός ἀξιόω , καί ἄρχω ὁ στρατιά καί πᾶς ἐπιτάσσω καί μείζων καί μικρός . ὅς μή τυγχάνω , δυσχεραίνω οὐ ἀνεκτός . βασιλεύς γάρ ὁ μάλιστα προσήκω κατά αἷμα καί ὁ ἄλλος ὁ εὐγενής ὁ τοιοῦτος οἴομαι ἀρχή προσήκω . τότε δέ ἐν γυναικοκαστρον ὁ ἀποστασία ὁ ἄλλος γίγνομαι , καί αὐτός μέν σκέπτομαι ἐκεῖνος εἰς Βυζάντιον συναπέρχομαι , ὡς ἐκεῖθεν ὅς εἰμί ἄξιος τυγχάνω . αἰσχύνω δέ ἐπί τοσούς ὁ ἀγαθός ἀγνώμων φαίνω , κλέπτω ὁ ἀποστασία ἐπιχειρέω . εἰσέρχομαι γάρ εἰς Γυναικόκαστρον , ὁ ἐκεῖθεν ἀναχώρησις βασιλεύς περιμένω , ἵνα εὐπρόσωπος εἰμί πρός ὁ κατηγορέω ὕστερος ἀπολογία , ὡς χρεία τις ἕνεκα ὑπολείπω , ἀνάγκη ὁ ἄλλος συναπέρχομαι , βασιλεύς ἀναχωρέω . ὅς ὁ διάνοια στοχάζομαι ὁ βασιλεύς , οὐ ἀναχωρέω ἐκεῖθεν , ἀλλά μετακαλέω πέμπω , ἄχρι ὅς φανερῶς ἀπεῖπον .