joannes-vi-cantacuzenus.historiae kantakouzen4.15
ιεʹ . Γεράσιμος δὲ ἐπεὶ ἐξηλαύνετο τῶν θρόνων , ὥρμητο μὲν αὖθις , ὡς ἐπὶ Σουλτὰν ἐλθὼν , καταψεύσοιτο τοῦ πατριάρχου καὶ πείσοι τοῦ θρόνου ἐξελαύνειν . μετὰ τρίτην δὲ ἡμέραν τῆς ἐκ τῆς ἁγίας πόλεως ἀποδημίας ἐτελεύτα κατὰ τὴν ὁδὸν , οὕτω τοῦ θεοῦ δικάσαντος , ὡς ἂν δικαίῳ θανάτῳ πειρασμῶν ἀδίκων ὁ δίκαιος ἀπαλλαγείη . χρόνον μὲν οὖν οὕτως οὐ μικρόν τινα ὁ πατριάρχης διήγαγεν ἐπὶ τῶν θρόνων . τοῦ δὲ Σουλτὰν ἐκείνου τετελευτηκότος , ἄρχων ἕτερος ἀνεδείκνυτο , ὃς ὑπ' οὐδεμιᾶς αἰτίας προφανοῦς πρὸς τὸν κατὰ Χριστιανῶν κεκίνητο διωγμὸν , Σειχοῦν τινος τῶν παρ' αὐτῷ δυνατωτάτων ἀρχισατράπου πρὸς τὸ ἔργον μάλιστα ἐνάγοντος καὶ χαλεπωτάτου Χριστιανοῖς γεγενημένου πᾶσι , πλὴν τῶν ἐκ τῆς αἱρέσεως Ἰακώβου , πολλῶν ὄντων μάλιστα ἐν τῇ ἁγίᾳ πόλει καὶ κατ' Αἴγυπτον καὶ Συρίαν καὶ ἀρχιερέα ἰδίᾳ τῆς αὐτῆς αἱρέσεως ἐχόντων . ἐφείδετο δὲ αὐτῶν οὐ μᾶλλον δι' εὐγνωμοσύνην ἢ δέος . λέγεται γὰρ , ὡς πρὸς τὴν Νείλου δίοδον μέγα ἔθνος ἐστὶ κατῳκισμένον τὴν Ἰακώβου πρεσβεῦον αἵρεσιν καθάπαξ , οὓς ἀνάγκην ἔχει θεραπεύειν ὁ Σουλτὰν Αἰγύπτου διὰ τὸ δύνασθαι τὸν Νεῖλον ἐπ' ἄλλην γῆν μετοχετεύειν . ὃ εἰ γένοιτο , σύμπασα ἄρδην Αἴγυπτος καὶ ἡ ἄλλη Συρία ἀπολοῦνται τρεφόμεναι ὑπ' ἐκείνου φιλοτίμως . δι' ἣν αἰτίαν καὶ τότε οἱ βάρβαροι τοῖς Ἰακώβου αἱρεσιώταις μόνοις ἦσαν εὐμενεῖς . τοῖς δ' ἄλλοις ἅπασιν οὕτως ἐπετέθησαν σφοδρῶς , ὡς πολλοὺς μὲν τῷ διὰ μαρτυρίου τέλει παραπέμψαι ποικίλαις καὶ διαφόροις κολάσεων ἰδέαις , οὐκ ὀλίγους δὲ καὶ τῆς εἰς Χριστὸν ἀποστῆσαι πίστεως καὶ τῆς σφετέρας πεῖσαι ἔχεσθαι θρησκείας , ὃ καὶ μάλιστα δακρύων ἄξιον , ὅσοι δῆτα καὶ μετὰ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως συναπήγοντο τῷ πονηρῷ διὰ τῶν ἔργων καὶ τῆς αὐτῆς ἐκείνῳ γεέννης ἦσαν κληρονόμοι . οὐ γὰρ ἔστιν , οὐκ ἔστι τὸν ὀρθοῦ βίου μετὰ τῆς πίστεως ἐχόμενον ναυαγῆσαί ποτε περὶ τὴν πίστιν , τῆς παρὰ θεοῦ ἐπικουρίας ἔρημον γενόμενον . ὅτε δὴ καὶ Λάζαρον τὸν πατριάρχην συλλαβόντες , πρῶτα μὲν πολλαῖς ὑπήρχοντο θωπείαις καὶ παραλύειν τὸν τόνον ἐπειρῶντο καὶ τῆς εἰς Χριστὸν ἀπάγειν πίστεως , νομίζοντες , ἂν τοῦτον ἕλωσι , πάντας ὑπάξεσθαι Χριστιανοὺς πρὸς ἄρνησιν αὐτίκα τοῦ Χριστοῦ , τῷ σφετέρῳ προστάτῃ τῆς πίστεως ἑπομένους , καὶ μὴ ἀναγκασθήσεσθαι ἀποκτιννύναι . μᾶλλον γὰρ ἠβούλοντο μεταστήσαντες τῆς πίστεως ζῶντας ἔχειν , ἢ ἀναιρεῖν , ἐξ ὧνπερ οὐδεμία ὄνησις . ὡς δὲ οὐδεμία τις αὐτοῖς ἐκ τοῦ ἐκεῖνον κολακεύειν ὑπεφαίνετο ἐλπὶς , πάντα γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον ἕτοιμος ὑπὲρ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως ὑπομένειν ἦν , καὶ δημίων ἐξεκαλεῖτο χεῖρας , καὶ ξεσμοὺς καὶ στρεβλωτήρια ἐδόκει μᾶλλον ποθεῖν , καὶ « οὐδὲν τῶν ὄντων » ἔλεγε « τῆς εἰς Χριστόν με δυνήσεται πίστεως ἀποστῆσαι , » ἀπεγίνωσκον μὲν οἱ βάρβαροι τὴν μετάθεσιν , καὶ τὸ κολακεύειν ὥσπερ τι τῶν ἀχρήστων ἀπετίθεντο , ἐχώρουν δὲ ἐπὶ τὴν σύντροφον ὠμότητα καὶ φίλην , καὶ Σειχοῦν μὲν θάνατον εὐθὺς κατεψηφίζετο τοῦ πατριάρχου , Σουλτὰν δὲ , ὡς ἐλέγετο , ἐδεῖτο μὴ ἀποκτιννύναι , ἀλλὰ τρόπον ἕτερόν τινα τῆς ἀπειθείας ἕνεκα κολάζειν . οὐ γὰρ τοσοῦτον ἦν βαρὺς Χριστιανοῖς ἐκεῖνος , μᾶλλον δὲ ἐλέγετο καὶ ἄχθεσθαι ἀναιρουμένων , ὅσον Σειχοῦν , τὸ τοῦ πονηροῦ πονηρότερον οἰκητήριον , ὁ τῆς ἀπωλείας υἱὸς , ὃς τῷ ἀνθρωποκτόνῳ πατρὶ πειθόμενος κατάκρας , κόρον οὐδένα κτεινομένων ἐλάμβανε Χριστιανῶν , ἀλλ' ἤχθετο μᾶλλον , ὅτι μὴ ταχέως τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα τῆς γῆς ἠδύνατο ἐξελαύνειν . ἡ μὲν οὖν τοῦ ἀποκτείνειν ψῆφος ἐκωλύετο · πληγὰς δὲ ἐκέλευε Σειχοῦν ἐπὶ γυμνῶν τῶν σαρκῶν βουνεύροις ἐντείνειν πεντακοσίας . ᾤετο γὰρ οὐκ ἀντισχήσειν πρὸς τοσοῦτον πλῆθος , ἀλλὰ πρὶν εἰς τέλος ταύτας ἥκειν , ἀπολείψειν αὐτὸν τὸ ζῇν , ὅσον εἰς τὴν ἀνθρωπίνην δύναμιν ἀποσκοπῶν . ἐπεὶ δὲ οἱ δήμιοι διαλαβόντες ᾔκιζον καὶ οἱ μὲν πρὸς τὸ πλῆθος ἔκαμνον τῶν πληγῶν , ὁ ἀθλητὴς δὲ τὸν νοῦν πρὸς ὃν ἐπόθει Χριστὸν εἶχε καὶ τὴν ἐκεῖθεν βοήθειαν ἐξεκαλεῖτο , οὐδὲν ἀγεννὲς οὔτε πράττων , οὔτε φθεγγόμενος πρὸς τὰς πληγὰς , ὁ τύραννος ἔτι μᾶλλον ἐξαπτόμενος ὑπὸ θυμοῦ , καὶ ὥσπερ ἑαυτοῦ μαλακίαν καὶ μικρολογίαν καταγνοὺς , καὶ ἑτέρας τοσαύτας ἐκέλευεν ἐντείνειν . θᾶττον δὲ ἢ λόγος τὰ κεκελευσμένα πραττόντων τῶν δημίων , αἵμασι μὲν τὸ ὑποκείμενον ἅπαν ἔδαφος ἐφοινίσσετο , σάρκες δὲ κατέῤῥεον ἀποσπώμεναι καὶ νεῦρα κατελείπετο καὶ ὀστέα γυμνὰ σαρκῶν . ὁ πατριάρχης δὲ πρὸς τοσαύτην ἀπειπὼν τῶν δεινῶν ἐπιφορὰν , ἔκειτο μικρὸν ἐμπνέων , καὶ τοῖς βαρβάροις ἔκπληξιν ἐνεποίει , ὅτι πρὸς τοσαύτας διαρκέσειεν αἰκίας . ἔπειτα ἠρώτων αὖθις , εἰ μὴ τοῖς Σουλτὰν προστάγμασιν εἴκων , τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως ἀποστῆναι βούλοιτο καὶ συμμετέχειν αὐτοῖς πρὸς τὴν θρησκείαν · ὡς δ' ἐκεῖνος μετὰ παῤῥησίας ἀπηγόρευε , καὶ « οὐδέν με τῆς εἰς Χριστὸν » ἔφασκε « πίστεως δυνήσεται ἀποστῆσαι , » ἐπί τι δεσμωτήριον , ὃ τοῖς ἐπὶ θάνατον ἐξῄρητο κατεγνωσμένοις , φέροντες ῥιπτοῦσιν , ὡς , εἰ μὴ νῦν ἐκ τῶν πληγῶν , ἀλλ' ὕστερον τὴν διὰ ξίφους σφαγὴν ὑποστησόμενον . οἱ συνδεσμῶται δὲ , ἦσαν γὰρ οὐκ ὀλίγοι ἐκ βαρβάρων ἐφ' ἑτέραις δή τισιν αἰτίαις κατεψηφισμένοι ἀποθνήσκειν , φιλάνθρωπόν τι παθόντες καὶ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν κατοικτείραντες , πρόνοιάν τε ἐποιήσαντο αὐτοῦ οὐ τὴν τυχοῦσαν · καὶ πρὸς θεραπείας τοιούτων παθημάτων ἐμπείρως ἔχοντες , ἀνεκτήσαντό τε διὰ χρόνου καὶ τῶν ἐκ τῶν πληγῶν ἀπήλλαξαν τραυμάτων . ἦν δὲ ἔτι ὑπὸ τὴν θανατηφόρον δίκην . ὁ δὲ τῶν Ἰακώβου αἱρεσιωτῶν ἀρχιερεὺς , καίτοι πρότερον διὰ τὸ περὶ τὴν δόξαν διαφέρεσθαι ἀπεχθῶς πρὸς ἐκεῖνον ἔχων καὶ ἡδέως ἂν ἰδὼν διεφθαρμένον , ὡς παρὰ δόξαν εἶδεν ὕστερον διασωθέντα , οὐ δυνάμεως ἀνθρωπίνης , θείας δὲ εἶναι τὰ γεγενημένα οἰηθεὶς , ὡς ἀθλητῇ τε προσεῖχεν ἐξ ἐκείνου , καὶ πᾶσαν προσῆγε τιμὴν καὶ θεραπείαν , καὶ τῶν ἐπιτηδείων τὴν χορηγίαν ἐποιεῖτο φιλοτίμως καθ' ὅσον χρόνον ἐδεσμεῖτο . καὶ μετὰ χρόνον οὐκ ὀλίγον Σειχοῦν τὴν ψυχὴν ἀποῤῥήξαντος βιαίως , αὐτὸς τὸν πατριάρχην ἐξῃτεῖτο παρὰ Σουλτὰν , καὶ ἐξῆγε τοῦ δεσμωτηρίου καὶ τὴν ἄδειαν τοῦ ἐμπολιτεύεσθαι τῷ Χριστιανῶν θρησκεύματι παρείχετο . ἦν γὰρ δὴ , ὥσπερ ἔφημεν , ὁ Σουλτὰν οὐκ οἴκοθεν ἐπὶ τὸν διωγμὸν κεκινημένος , ἀλλ' ὑπὸ Σειχοῦν καὶ παρὰ γνώμην ἐναγόμενος . διὸ καὶ μετὰ τὴν ἐκείνου τελευτὴν εὐθὺς ἐπέπαυτο , ἀτιμίαν μόνον Χριστιανῶν κατεψηφισμένος , τῆς τε ἄλλης ἰσοπολιτείας τοῖς βαρβάροις οὐ μεταδιδοὺς , ἀλλ' ἐν δοριαλώτων ἄγων μοίρᾳ καὶ ἐπίσημόν τι χρῶμα φέρειν ἐν ταῖς στολαῖς προστεταχὼς , ἵν' εἶεν ἐκ τοῦ χρώματος κατάδηλοι ὄντες Χριστιανοὶ , τινὰ ὀνειδισμὸν ἐκ τούτου προστρίβεσθαι οἰόμενος αὐτοῖς . τοῖς δὲ οὐκ ἀτιμότερον ἐκεῖνο δοκεῖ τὸ χρῶμα , ἢ τῶν Παύλου διὰ Χριστὸν στιγμάτων , οἷς αὐτὸς ἐκαλλωπίζετο , « τὰ στίγματα τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ σώματί μου » λέγων « περιφέρω . » Λάζαρος δὲ ὁ πατριάρχης τῆς ἁγίας πόλεως οὐκ ὀλίγον χρόνον μετὰ τὰς αἰκίας τὴν πιστευθεῖσαν ποίμνην διϊθύνας , πρεσβευτὴς ὑπὸ Σουλτὰν ἐπέμφθη πρὸς βασιλέα Ἰωάννην τὸν Παλαιολόγον ὕστερον . τὰ μὲν οὖν κατὰ τὸν Ἱεροσολύμων ἱεράρχην οὕτως ἔσχεν ἄχρι τέλους ἀπ' ἀρχῆς . Ἰσίδωρος δὲ ὁ τὴν Βυζαντίων ἐκκλησίαν μετὰ Ἰωάννην λαχὼν ἰθύνειν , ἄλλους τε οὐκ ὀλίγων πόλεων ἀρχιερεῖς ἐχειροτόνει , καὶ Γρηγόριον τὸν Παλαμᾶν Θεσσαλονίκης . ὃν ἐπεὶ εἰς τὴν λαχοῦσαν ἔδει στέλλεσθαι , ὁ βασιλεὺς γράμμασιν ἐφωδίαζε πρὸς τοὺς ἐν Θεσσαλονίκῃ ἄρχοντας , οἳ ἦσαν πρωτοσέβαστός τε ὁ Μετοχίτης Ἀλέξιος καὶ Ἀνδρέας ὁ ἐπὶ τῆς τραπέζης Παλαιολόγος , κελεύοντα τὸν ἀρχιερέα μετὰ πάσης εὐνοίας δέχεσθαι καὶ τιμῆς . οἱ δὲ οὔτε τοῖς βασιλέως γράμμασιν ἐπείθοντο , οὔτε τὸν ἀρχιερέα εἰσεδέχοντο , ἀλλ' ἀναφανδὸν ἀπεῖπον τὸ ὑπὸ βασιλέα εἶναι , πρόφασιν μὲν , ὡς τῷ Παλαιολόγῳ βασιλεῖ προσκείμενοι καὶ διὰ τοῦτο Καντακουζηνῷ τῷ βασιλεῖ πολεμοῦντες , ἐκεῖνον ἀφῃρημένῳ τὴν ἀρχήν · τῇ δ' ἀληθείᾳ , ἑαυτοῖς ἰδίᾳ τὴν Θεσσαλονίκης ἀρχὴν περιποιοῦντες . συνιδόντες γὰρ , ὡς οὔτε βασιλεῖ ῥᾴδιον αὐτοῖς ἐπιέναι διὰ τὸ Μακεδονίαν πλὴν Θεσσαλονίκης ἤδη πᾶσαν ὑπὸ Κράλη ἔχεσθαι , καὶ μεγάλης δεῖσθαι τῆς παρασκευῆς , εἰ μέλλοι διὰ πολεμίας τε ἰέναι καὶ ἐν μέσῃ στρατοπεδεύεσθαι πολεμίᾳ , αὐτοὺς πολιορκοῦντα , ἃ ἐνόμιζον ἀδύνατα , τόν τε Κράλην οὐ χρήματα μόνον , ἀλλὰ καὶ αὐτὴν , εἰ οἷόντε εἰπεῖν , τὴν φίλην προησόμενον ζωὴν ὑπὲρ τοῦ κύριον Θεσσαλονίκης εἶναι , ἐσκέψαντο βασιλέα μὲν ἀπωθεῖσθαι καὶ μὴ ὑπ' αὐτὸν τελεῖν , ἀπειλεῖν τε , εἰ μὴ ἐῴη ἡσυχάζειν , ὡς παραδώσουσι Τριβαλοῖς τὴν πόλιν , Κράλην δὲ φενακίζειν , ὡς , ἐπειδὴ τοῦ Ρωμαίων βασιλέως ἀφεστήκασι , ῥᾳδίως προσχωρήσουσιν αὐτῷ , καὶ διὰ τούτου πείθειν μὴ μᾶλλον πολεμεῖν , ἢ εὐγνωμοσύνῃ καὶ ἐπιεικείᾳ προσάγεσθαι πειρᾶσθαι , καὶ οὕτως ἑκατέρους δι' ἀλλήλων ἀποκρουομένους , τὴν πόλιν αὐτοὶ καρποῦσθαι · ἃ ἀπέβαινεν αὐτοῖς κατὰ γνώμην ἐπὶ χρόνον . Γρηγόριος μὲν οὖν ὁ Θεσσαλονίκης ἀρχιερεὺς , ἐπεὶ μὴ εἰσεδέχετο παρὰ τῶν ἀρχόντων , εἰς Λῆμνον διέτριβεν ἀναστρέψας , καὶ προνοίας παρὰ βασιλέως τῆς δεούσης ἠξιοῦτο . οἱ δὲ ἐν Θεσσαλονίκῃ ἄρχοντες καὶ μάλιστα Παλαιολόγος , τὸ Ζηλωτικὸν ἔχων περὶ ἑαυτὸν , φοβερὸς τοῖς ἄλλοις πολίταις ἦν ἐκ τῶν πρότερον παραδειγμάτων , καὶ πάντες ὑπεπτήχεσαν καὶ οὐδὲν ἐτόλμων ἀντιγρύζειν . διὸ καὶ μετὰ μικρὸν βασιλέως ἐπιεικείᾳ καὶ εὐεργεσίαις προσάγεσθαι τὴν πόλιν βουλομένου , βιάζεσθαι γὰρ τοῖς ὅπλοις οὐκ ἐξῆν , καὶ θεσπίσματα πέμψαντος ἐπ' εὐεργεσίαις κοιναῖς τε καὶ ἰδιωτικαῖς , ὁ Παλαιολόγος τῶν πάντα τολμώντων συνεφαπτομένων Ζηλωτῶν , ἐπὶ μέσης κατέκαυσε τῆς πόλεως . ταῦτα μὲν οὖν ὕστερον εἰρήσεται ὀλίγῳ .
Lemmas: ἵημι . Γεράσιμος δέ ἐπεί ἐξελαύνω ὁ θρόνος , ὁρμέω μέν αὖθις , ὡς ἐπί Σουλτάν ἔρχομαι , καταψεύδομαι ὁ πατριάρχης καί πείθω ὁ θρόνος ἐξελαύνω . μετά τρίτος δέ ἡμέρα ὁ ἐκ ὁ ἅγιος πόλις ἀποδημία τελευτάω κατά ὁ ὁδός , οὗτος ὁ θεός δικάζω , ὡς εἄν Δίκαιος θάνατος πειρασμός ἄδικος ὁ δίκαιος ἀπαλλάσσω . χρόνος μέν οὖν οὕτως οὖον μικρός τις ὁ πατριάρχης διάγω ἐπί ὁ θρόνος . ὁ δέ Σουλτάν ἐκεῖνος τελευτάω , ἄρχω ἕτερος ἀναδείκνυμι , ὅς ὑπό οὐδείς αἴτιος προφανής πρός ὁ κατά Χριστιανός κινέω διωγμός , σειχοω τις ὁ παρά αὐτός δυνατός ἀρχισατράπης πρός ὁ ἔργον μάλιστα ἐνάγω καί χαλεπός Χριστιανός γίγνομαι πᾶς , πλήν ὁ ἐκ ὁ αἵρεσις Ἰάκωβος , πολύς εἰμί μάλιστα ἐν ὁ ἅγιος πόλις καί κατά Αἴγυπτος καί Συρία καί ἀρχιερεύς ἴδιος ὁ αὐτός αἵρεσις ἔχω . φείδομαι δέ αὐτός οὖον μᾶλλον διά εὐγνωμοσύνη ἢ δέος . λέγω γάρ , ὡς πρός ὁ Νεῖλος δίοδος μέγας ἔθνος εἰμί κατοικίζω ὁ Ἰάκωβος πρεσβεύω αἵρεσις καθάπαξ , ὅς ἀνάγκη ἔχω θεραπεύω ὁ Σουλτάν Αἴγυπτος διά ὁ δύναμαι ὁ Νεῖλος ἐπί ἄλλος γῆ μετοχετεύω . ὅς εἰμί γίγνομαι , σύμπας ἄρδην Αἴγυπτος καί ὁ ἄλλος Συρία ἀπόλλυμι τρέφω ὑπό ἐκεῖνος φιλότιμος . διά ὅς αἴτιος καί τότε ὁ βάρβαρος ὁ Ἰάκωβος αἱρεσιώτης μόνος εἰμί εὐμενής . ὁ δέ ἄλλος ἅπας οὕτως ἐπιτίθημι σφοδρός , ὡς πολύς μέν ὁ διά μαρτύριον τέλος παραπέμπω ποικίλος καί διάφορος κόλασις ἰδέα , οὐ ὀλίγος δέ καί ὁ εἰς Χριστός ἀφίστημι πίστις καί ὁ σφέτερος πείθω ἔχω θρησκεία , ὅς καί μάλιστα δάκρυ ἄξιος , ὅσος δῆτα καί μετά ὁ εἰς Χριστός πίστις συνάπτω ὁ πονηρός διά ὁ ἔργον καί ὁ αὐτός ἐκεῖνος γέεννα εἰμί κληρονόμος . οὖον γάρ εἰμί , οὐ εἰμί ὁ ὀρθός βίος μετά ὁ πίστις ἔχω ναυαγέω ποτός περί ὁ πίστις , ὁ παρά θεός ἐπικουρία ἐρῆμος γίγνομαι . ὅτε δή καί Λάζαρος ὁ πατριάρχης συλλαμβάνω , πρῶτος μέν πολύς ὑπάρχω θωπεία καί παραλύω ὁ τόνος πειράω καί ὁ εἰς Χριστός ἀπάγω πίστις , νομίζω , εἄν οὗτος αἱρέω , πᾶς ὑπάγω Χριστιανός πρός ἄρνησις αὐτίκα ὁ Χριστός , ὁ σφέτερος προστάτης ὁ πίστις ἕπομαι , καί μή ἀναγκάζω ἀποκτείνω . μᾶλλον γάρ βούλομαι μεθίστημι ὁ πίστις ζῶ ἔχω , ἢ ἀναιρέω , ἐκ ὅσπερ οὐδείς ὄνησις . ὡς δέ οὐδείς τις αὐτός ἐκ ὁ ἐκεῖνος κολακεύω ὑποφαίνω Ἐλπὶς , πᾶς γάρ ἐκεῖνος μᾶλλον ἑτοῖμος ὑπέρ ὁ εἰς Χριστός πίστις ὑπομένω εἰμί , καί δήμιος ἐκκαλέω χείρ , καί ξεσμός καί στρεβλωτήριος δοκέω μᾶλλον ποθέω , καί « οὐδείς ὁ εἰμί » λέγω « ὁ εἰς Χριστός ἐγώ δύναμαι πίστις ἀφίστημι , » ἀπογιγνώσκω μέν ὁ βάρβαρος ὁ μετάθεσις , καί ὁ κολακεύω ὥσπερ τίς ὁ ἄχρηστος ἀποτίθημι , χωρέω δέ ἐπί ὁ σύντροφος ὠμότης καί φίλος , καί σειχοω μέν θάνατος εὐθύς καταψηφίζομαι ὁ πατριάρχης , Σουλτάν δέ , ὡς λέγω , δήω μή ἀποκτείνω , ἀλλά τρόπος ἕτερος τις ὁ ἀπείθεια ἕνεκα κολάζω . οὖον γάρ τοσοῦτος εἰμί βαρύς Χριστιανός ἐκεῖνος , μᾶλλον δέ λέγω καί ἄχθομαι ἀναιρέω , ὅσος σειχοω , ὁ ὁ πονηρός πονηρός οἰκητήριον , ὁ ὁ ἀπώλεια υἱός , ὅς ὁ ἀνθρωποκτόνος πατήρ πείθω κατάκρας , κόρος οὐδείς κτείνω λαμβάνω Χριστιανός , ἀλλά ἔχθω μᾶλλον , ὅτι μή ταχέως ὁ ὁ Χριστός ὄνομα ὁ γῆ δύναμαι ἐξελαύνω . ὁ μέν οὖν ὁ ἀποκτείνω ψῆφος κωλύω · πληγάς δέ κελεύω σειχοω ἐπί γυμνός ὁ σάρξ βούνευρον ἐντείνω πεντακόσιοι . οἴομαι γάρ οὐ ἀντέχω πρός τοσοῦτος πλῆθος , ἀλλά πρίν εἰς τέλος οὗτος ἥκω , ἀπολείπω αὐτός ὁ ζάω , ὅσος εἰς ὁ ἀνθρώπινος δύναμις ἀποσκοπέω . ἐπεί δέ ὁ δήμιος διαλαμβάνω αἰκίζω καί ὁ μέν πρός ὁ πλῆθος κάμνω ὁ πληγή , ὁ ἀθλητής δέ ὁ νόος πρός ὅς ποθέω Χριστός ἔχω καί ὁ ἐκεῖθεν βοήθεια ἐκκαλέω , οὐδείς ἀγεννής οὔτε πράσσω , οὔτε φθέγγομαι πρός ὁ πληγάς , ὁ τύραννος ἔτι μᾶλλον ἐξάπτω ὑπό θυμός , καί ὥσπερ ἑαυτοῦ μαλακία καί μικρολογία καταγιγνώσκω , καί ἕτερος τοσοῦτος κελεύω ἐντείνω . ταχύς δέ ἢ λόγος ὁ κελεύω πράσσω ὁ δήμιος , αἷμα μέν ὁ ὑπόκειμαι ἅπας ἔδαφος φοινίσσω , σάρξ δέ καταρρέω ἀποσπάω καί νεῦρον καταλείπω καί ὀστέον γυμνός σάρξ . ὁ πατριάρχης δέ πρός τοσοῦτος ἀπεῖπον ὁ δεινός ἐπιφορά , κεῖμαι μικρός ἐμπνέω , καί ὁ βάρβαρος ἔκπληξις ἐμποιέω , ὅτι πρός τοσοῦτος διαρκέω αἰκία . ἔπειτα ἐρωτάω αὖθις , εἰμί μή ὁ Σουλτάν πρόσταγμα εἴκω , ὁ εἰς Χριστός πίστις ἀφίστημι βούλομαι καί συμμετέχω αὐτός πρός ὁ θρησκεία · ὡς δέ ἐκεῖνος μετά παρρησία ἀπαγορεύω , καί « οὐδείς ἐγώ ὁ εἰς Χριστός » φάσκω « πίστις δύναμαι ἀφίστημι , » ἐπί τίς δεσμωτήριον , ὅς ὁ ἐπί θάνατος ἐκλέγω καταγιγνώσκω , φέρω ῥίπτω , ὡς , εἰμί μή νῦν ἐκ ὁ πληγή , ἀλλά ὕστερος ὁ διά ξίφος σφαγή ὑφίστημι . ὁ συνδεσμώτης δέ , εἰμί γάρ οὐ ὀλίγος ἐκ βάρβαρος ἐπί ἕτερος δή τις αἴτιος καταψηφίζομαι ἀποθνήσκω , φιλάνθρωπος τίς πάθος καί ὁ ἀνθρώπινος φύσις κατοικτείρω , πρόνοια τε ποιέω αὐτός οὖον ὁ τυγχάνω · καί πρός θεραπεία τοιοῦτος πάθημα ἔμπειρος ἔχω , ἀνακτάομαι τε διά χρόνος καί ὁ ἐκ ὁ πληγή ἀπαλλάσσω τραῦμα . εἰμί δέ ἔτι ὑπό ὁ θανατηφόρος δίκη . ὁ δέ ὁ Ἰάκωβος αἱρεσιώτης ἀρχιερεύς , καίτοι πρότερος διά ὁ περί ὁ δόξα διαφέρω ἀπεχθῶς πρός ἐκεῖνος ἔχω καί ἡδύς εἄν εἶδον διαφθείρω , ὡς παρά δόξα ὁράω ὕστερος διασῴζω , οὖον δύναμις ἀνθρώπινος , θεῖος δέ εἰμί ὁ γίγνομαι οἴομαι , ὡς ἀθλητής τε προσέχω ἐκ ἐκεῖνος , καί πᾶς προσάγω τιμή καί θεραπεία , καί ὁ ἐπιτήδειος ὁ χορηγία ποιέω φιλότιμος κατά ὅσος χρόνος δεσμέω . καί μετά χρόνος οὐ ὀλίγος σειχοω ὁ ψυχή ἀποξηραίνω βίαιος , αὐτός ὁ πατριάρχης ἐξαιτέω παρά Σουλτάν , καί ἐξάγω ὁ δεσμωτήριον καί ὁ ἄδεια ὁ ἐμπολιτεύω ὁ Χριστιανός θρήσκευμα παρέχω . εἰμί γάρ δή , ὥσπερ φημί , ὁ Σουλτάν οὐ οἴκοθεν ἐπί ὁ διωγμός κινέω , ἀλλά ὑπό σειχοω καί παρά γνώμη ἐνάγω . διό καί μετά ὁ ἐκεῖνος τελευτή εὐθύς παύω , ἀτιμία μόνος Χριστιανός καταψηφίζομαι , ὁ τε ἄλλος ἰσοπολιτεία ὁ βάρβαρος οὖον μεταδίδωμι , ἀλλά ἐν δοριάλωτος ἄγω μοῖρα καί ἐπίσημος τίς χρῶμα φέρω ἐν ὁ στολή προστάσσω , ἵνα ἄγω ἐκ ὁ χρῶμα κατάδηλος εἰμί Χριστιανός , τις ὀνειδισμός ἐκ οὗτος προστρίβω οἴομαι αὐτός . ὁ δέ οὐ ἄτιμος ἐκεῖνος δοκέω ὁ χρῶμα , ἢ ὁ Παῦλος διά Χριστός στίγμα , ὅς αὐτός καλλωπίζω , « ὁ στίγμα ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός ἐν ὁ σῶμα ἐγώ » λέγω « περιφέρω . » Λάζαρος δέ ὁ πατριάρχης ὁ ἅγιος πόλις οὐ ὀλίγος χρόνος μετά ὁ αἰκία ὁ πιστεύω ποίμνη διευθυνω , πρεσβευτής ὑπό Σουλτάν πέμπω πρός βασιλεύς Ἰωάννης ὁ Παλαιολόγος ὕστερος . ὁ μέν οὖν κατά ὁ Ἱερουσαλήμ ἱεράρχης οὕτως ἔχω ἄχρι τέλος ἀπό ἀρχή . Ἰσίδωρος δέ ὁ ὁ Βυζάντιος ἐκκλησία μετά Ἰωάννης λαγχάνω εὐθύνω , ἄλλος τε οὐ ὀλίγος πόλις ἀρχιερεύς χειροτονέω , καί Γρηγόριος ὁ παλάμη Θεσσαλονίκη . ὅς ἐπεί εἰς ὁ λαγχάνω ἐσθίω στέλλω , ὁ βασιλεύς γράμμα ἐφοδιάζω πρός ὁ ἐν Θεσσαλονίκη ἄρχω , ἕ εἰμί πρωτοσεβαστός τε ὁ Μετοχίτης Ἀλέξιος καί Ἀνδρέας ὁ ἐπί ὁ τράπεζα Παλαιολόγος , κελεύω ὁ ἀρχιερεύς μετά πᾶς εὔνοια δέχομαι καί τιμή . ὁ δέ οὔτε ὁ βασιλεύς γράμμα πείθω , οὔτε ὁ ἀρχιερεύς εἰσδέχομαι , ἀλλά ἀναφανδά ἀπεῖπον ὁ ὑπό βασιλεύς εἰμί , πρόφασις μέν , ὡς ὁ Παλαιολόγος βασιλεύς πρόσκειμαι καί διά οὗτος Καντακουζηνός ὁ βασιλεύς πολεμέω , ἐκεῖνος ἀφαιρέω ὁ ἀρχή · ὁ δέ ἀλήθεια , ἑαυτοῦ ἴδιος ὁ Θεσσαλονίκη ἀρχή περιποιέω . συνοράω γάρ , ὡς οὔτε βασιλεύς ῥᾴδιος αὐτός ἔπειμι διά ὁ Μακεδονία πλήν Θεσσαλονίκη ἤδη πᾶς ὑπό Κράλη ἔχω , καί μέγας δήω ὁ παρασκευή , εἰμί μέλλω διά πολέμιος τε εἶμι καί ἐν μέσος στρατοπεδεύω πολέμιος , αὐτός πολιορκέω , ὁ νομίζω ἀδύνατος , ὁ τε Κράλης οὖον χρῆμα μόνος , ἀλλά καί αὐτός , εἰμί οἷόντε εἶπον , ὁ φίλος προΐημι ζωή ὑπέρ ὁ κύριος Θεσσαλονίκη εἰμί , σκέπτομαι βασιλεύς μέν ἀπωθέω καί μή ὑπό αὐτός τελέω , ἀπειλέω τε , εἰμί μή ἐάω ἡσυχάζω , ὡς παραδίδωμι Τριβαλός ὁ πόλις , Κράλης δέ φενακίζω , ὡς , ἐπεί ὁ Ῥωμαῖος βασιλεύς ἀφίστημι , ῥᾳδίως προσχωρέω αὐτός , καί διά οὗτος πείθω μή μᾶλλον πολεμέω , ἢ εὐγνωμοσύνη καί ἐπιείκεια προσάγω πειράω , καί οὕτως ἑκάτερος διά ἀλλήλων ἀποκρούω , ὁ πόλις αὐτός καρπόω · ὁ ἀποβαίνω αὐτός κατά γνώμη ἐπί χρόνος . Γρηγόριος μέν οὖν ὁ Θεσσαλονίκη ἀρχιερεύς , ἐπεί μή εἰσδέχομαι παρά ὁ ἄρχω , εἰς Λῆμνος διατρίβω ἀναστρέφω , καί πρόνοια παρά βασιλεύς ὁ δήω ἀξιόω . ὁ δέ ἐν Θεσσαλονίκη ἄρχω καί μάλιστα Παλαιολόγος , ὁ ζηλωτικόν ἔχω περί ἑαυτοῦ , φοβερός ὁ ἄλλος πολίτης εἰμί ἐκ ὁ πρότερος παράδειγμα , καί πᾶς ὑποπτήσσω καί οὐδείς τολμάω ἀντιγρύζω . διό καί μετά μικρός βασιλεύς ἐπιείκεια καί εὐεργεσία προσάγω ὁ πόλις βούλομαι , βιάζομαι γάρ ὁ ὅπλον οὐ ἔξεστι , καί θέσπισμα πέμπω ἐπί εὐεργεσία κοινός τε καί ἰδιωτικός , ὁ Παλαιολόγος ὁ πᾶς τολμάω συνεφάπτομαι Ζηλωτής , ἐπί μέσος κατακαίω ὁ πόλις . οὗτος μέν οὖν ὕστερος εἴρω ὀλίγος .