joannes-vi-cantacuzenus.historiae kantakouzen1.62
νγʹ . Ἐν τούτοις δὲ τῶν πραγμάτων ὄντων , ἧκεν ἐκ Θεσσαλονίκης ὡς βασιλέα ὁ Φιλομμάτης ὑπὸ τῶν ἐκεῖ τὰ βασιλέως τοῦ νέου πραττόντων πεμφθεὶς , τά τε ἄλλα ἀπαγγέλλων ὡς ἔχει καλῶς , καὶ ὡς , εἰ νῦν ἀφίκοιτο , σὺν οὐδενὶ παραληψόμενος πόνῳ τὴν πόλιν . ἐπεὶ δὲ ἐπύθετο ὁ βασιλεὺς , τά τε ἀχθοφόρα τῶν ζώων καὶ τὰς ἀποσκευὰς καὶ στρατιωτῶν ὅσοι μὴ εὐπόρουν ἵππων εὐρώστων καὶ τὰ πολέμια ἀγαθῶν καταλέλοιπεν ἀπολεξάμενος ἐν Ζίχνα ἅμα Τζαμπλάκωνι τῷ μεγάλῳ παπίᾳ καί τισιν ἑτέροις ὀλίγοις · αὐτὸς δ' ἅμα δομεστίκῳ τῷ μεγάλῳ καὶ τοῖς λοιποῖς ἡγεμόσι τὴν ἀπολεχθεῖσαν στρατιὰν παραλαβὼν , ἔδοξεν ἐπὶ Δράμαν ὡς πολιορκήσων ἀπιέναι . ἐπεὶ δὲ ἐπεγένετο ἡ νὺξ , ἀναστρέψας ἀφ' ἧς ἐπορεύετο ὁδοῦ , ἤλαυνεν ἐπὶ Θεσσαλονίκην διὰ Στρυμόνος . καὶ διαβὰς τὸν ποταμὸν , κατὰ τὸ Μαρμάριον προσαγορευόμενον Μικρὸν ἐκέλευσε τὴν στρατιὰν τυχεῖν ἀναπαύλης καταβάντας ἀπὸ τῶν ἵππων . ἀναπαυσάμενοι δὲ εἴχοντο πάλιν τῆς αὐτῆς ὁδοῦ , καὶ τήν τε ἐπιοῦσαν καὶ τὴν νύκτα τὴν μετ' αὐτὴν ὁδεύσαντες , ἅμα ἕῳ κατὰ τὴν τρίτην ἦσαν ἐν Χορταίτου . τῇ προτεραίᾳ δὲ αὐτῆς φήμη τις διὰ Θεσσαλονίκης διῄει , ὡς βασιλεὺς ὁ νέος τό,τε Ζίχνα εἷλε προσχωρῆσαν , καὶ εἰς Φερὰς ἐλθὼν , τὴν ἐκ τῆς ἑσπέρας στρατιὰν ἅμα Τριβαλοῖς τοῖς συμμάχοις ἐγκατέκλεισεν ἐντὸς τειχῶν , μηδὲ ἀντοφθαλμῆσαι δυνηθέντας · ἀναζεύξας δὲ πάλιν εἰς Ζίχνα , τόν τε παρακοιμώμενον Ἀπόκαυχον καὶ Ἀλέξιον τὸν Παλαιολόγον πέπομφεν ἐνταῦθα , πρόφασιν μὲν , ὡς πρὸς τὸν ἐπιτροπεύοντα Θεσσαλονίκης μέγαν στρατοπεδάρχην τὸν Χοῦμνον καὶ τὸν μητροπολίτην διαπρεσβευσομένους · τῇ δ' ἀληθείᾳ , τοῖς τὰ αὐτῶν πράττουσι κρύφα διαλεξομένους καὶ ἅμα κατασκοπεύσοντας , εἰ Θεσσαλονίκην ὑπαγαγέσθαι δυνατόν . παρὰ μὲν οὖν τῆς φήμης τοιαῦτα διεθρυλλεῖτο · πολλὰ δὲ ἀνερευνήσας ὁ Χοῦμνος ὥστε τὸν ἀπαγγείλαντα τὰ τοιαῦτα ἐξευρεῖν , οὐκ ἠδυνήθη . ὅμως δὲ ἐδόκει λυσιτελεῖν αὐτῷ τε καὶ μητροπολίτῃ , εἰς τὴν ὑστεραίαν εἰς Χορταίτου τὸν μητροπολίτην ἐλθόντα , τόν τε Παλαιολόγον Ἀλέξιον καὶ τὸν παρακοιμώμενον τὸν Ἀπόκαυχον , εἴγε ἀληθῆ τὰ περὶ αὐτῶν διαθρυλληθέντα εἴη , ὡς βασιλέα ἀναστρέφειν κελεύειν , ὡς οὐ συγχωρηθησομένης αὐτοῖς τῆς εἰς Θεσσαλονίκην εἰσόδου . εἰ δ' ἀπειθοῖεν καὶ βιάζοιντο τὴν ἄφιξιν , προαναφωνεῖν αὐτοῖς , ὡς εἱρχθήσονται ἐπιβουλεύοντες αὐτοῖς καὶ βουλόμενοι Θεσσαλονίκην ἀποστῆσαι βασιλέως . τοιαῦτα οἱ μὲν περὶ τῶν ἀκουσθέντων ἐβουλεύσαντο πράττειν . ἅμα δὲ ἕῳ εἰς τὴν ἐπιοῦσαν ὁ μητροπολίτης μὲν κατὰ τὸ σύνθημα τὴν εἰς Χορταίτου ᾔει · ὁ δέ γε Χοῦμνος ἅμα τοῖς ἀμφ' αὐτὸν τῆς προσαγορευομένης τῶν Ἀσωμάτων πύλης ἐξελθὼν , ὅ,τι ἂν ἀποβαίη ἵστατο ἀποσκοπῶν , καὶ ἡ πόλις πᾶσα μετέωρος πρὸς τὰς φήμας ἦν . τοῖς μέντοι δοκοῦσι τὰ βασιλέως τοῦ νέου πράττειν προείρητο μήτε ὅπλοις μήτε ἵπποις χρῆσθαι , ἀλλ' ἢ οἴκοι διατρίβειν , ἢ πεζῇ καὶ ὅπλων προϊέναι χωρίς . τότε δὲ καὶ αὐτοὶ , ἐπεὶ πανταχόθεν τὰ βασιλέως διεθρυλλεῖτο , ἐπὶ τῶν τειχῶν τῆς αὐτῆς πύλης ἀνελθόντες ἄνοπλοι τὴν ἔκβασιν περιέμενον τῶν πραγμάτων . ὁ μέντοι μητροπολίτης ἐπεὶ ἐγγὺς ἐγένετο Χορταίτου , ἀπροσδοκήτως ἐντυχὼν τῷ νέῳ βασιλεῖ , ἐξεπέπληκτό τε καὶ τῆς ἀφίξεως κατεμέμφετο τὴν ἀκαιρίαν . προσαγορεύοντος δὲ αὐτὸν βασιλέως , αὐτὸς πρὸς τὸν ἐκ τοῦ αἰφνιδίου κίνδυνον θορυβηθεὶς , μηδὲ ἀντιπροσειπὼν , ἤλαυνεν ὡς εἶχε τάχους πρὸς τὴν πόλιν , τὴν ἔφοδον μηνύσων βασιλέως . εἵπετο δ' αὐτῷ καὶ ὁ βασιλεὺς συντονώτερον βαδίζων . οἱ δὲ τὰ αὐτοῦ πράττοντες τοῖς τείχεσιν ἐφεστῶτες , ἐπεὶ ἀπὸ τῶν σημαιῶν ἔγνωσαν βασιλέα προσελαύνειν , ἀναθαρσήσαντες ἐπιτίθενται τοῖς ἔξω τῶν πυλῶν , λίθοις βάλλοντες ἀπὸ τῶν τειχῶν · οἱ δὲ , τῶν τε πολεμίων ἔξωθεν ἐπιόντων , τῶν τε ἔνδοθεν φανερῶς ἐκπολεμωθέντων , οὐκ ἔχοντες ὅ,τι χρήσωνται , ἔνδον μὲν εἰσῆλθον τῶν τειχῶν καὶ ἀπέκλεισαν τὰς πύλας · μὴ δυνάμενοι δὲ ἀντέχειν πρὸς τοὺς βάλλοντας ἀπὸ τοῦ τείχους , ἐτράπησαν εἰς φυγὴν καὶ τὴν ἀκρόπολιν κατέσχον ἐλθόντες ὡς ἀμυνούμενοι ἐκεῖθεν . ἦρχε δὲ αὐτῆς Λυζικὸς Γεώργιος ἐκ Βεῤῥοίας . οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ τείχους κατελθόντες καὶ τὰς πύλας ἀνοίξαντες , εἰσεδέξαντο βασιλέα . ἅμα δὲ καὶ ἡ πόλις πᾶσα προσετίθετο τῷ νέῳ βασιλεῖ , καὶ ἠσπάζοντο ἐλθόντες πανδημεί . βασιλεὺς δὲ μὴ ἀπὸ Φερῶν εἰς τὴν ἀκρόπολιν στράτευμα ἐλθὸν δυσάλωτον ἀπεργάσηται δείσας , στρατιὰν ἀπολεξάμενος ὅσην ᾤετο ἀρκέσειν πρὸς τὸ ἔργον , τὴν ἀκρόπολιν προσέταξεν ἔξωθεν φρουρεῖν , ὅπως μηδεὶς εἰσέλθοι ἐς αὐτήν . οἱ δὲ ἐν Φεραῖς ὅτι εἰς Θεσσαλονίκην ἔρχεται πυθόμενοι ὁ βασιλεὺς , δείσαντες , ὅπερ ἐγένετο , μὴ αὐτῷ προσχωρήσῃ , τριακοσίους ἔπεμψαν λογάδας , ὥστε τήν τε ἀκρόπολιν κατασχεῖν καὶ τοῖς ἐν τῇ πόλει θάρσος παρασχεῖν ἀντιστῆναι βασιλεῖ . συμβαλόντες δὲ αὐτοῖς οἱ παρὰ βασιλέως προστεταγμένοι τὴν ἀκρόπολιν φρουρεῖν , ἐτρέψαντο κατὰ κράτος , καὶ τοὺς μὲν ἀπέκτειναν αὐτῶν , τοὺς δὲ εἷλον ζῶντας . βασιλεὺς δὲ ἐπεὶ τὰ πρὸς φυλακὴν τῆς ἀκροπόλεως ἐξηρτύσατο , ἧκεν εἰς τὴν ἁγίαν σορὸν Δημητρίου τοῦ μάρτυρος καὶ μυροβλύτου , ἅμα μὲν προσκυνήσων αὐτὸν , ἦν γὰρ ἐξ ἡλικίας πρώτης τιμὴν αὐτῷ καὶ πίστιν πλείω ἢ κατὰ τοὺς ἄλλους μάρτυρας παρέχων καὶ ὥσπερ ἐραστὴς αὐτοῦ ὢν , ἅμα δὲ καὶ τῆς παρούσης ἕνεκα εὐτυχίας ἀμειψόμενος εὐχαριστίαις . προσκυνήσας δὲ καὶ εὐχαριστήσας , ἐπεὶ καὶ τὸν πόδα ἐκ τῆς πρὸς Πέρσας μάχης τραυματισθεὶς , ἐν τέσσαρσι καὶ δέκα μησὶ θεραπευθῆναι οὐκ ἠδυνήθη , πολλὰ τῶν ἰατρῶν πραγματευσαμένων , ἀλλὰ σφακελίζων ἀεὶ οὐ φορητὰς παρεῖχε τὰς ὀδύνας , τὸ ὑπόδημα λύσας , τῷ μύρῳ χρίειν ἔμελλε τοῦ ἁγίου , ἐνθυμηθεὶς , ὡς ἃ μὴ δύναιτο ἀνθρωπίνη τέχνη καὶ σπουδὴ , ταῦτα θεὸς τοῖς ἁγίοις μάρτυσι δύνασθαι παρέσχεν . ἐπεὶ δὲ τόν τε πόδα ἀπεγύμνου καὶ τὰς ὀθόνας , αἷς ἐδεσμεῖτο , περιῄρει , ὢ τῆς πολλῆς τοῦ θεοῦ περὶ τοὺς μάρτυρας φιλοτιμίας ! ὁ μὲν μοτὸς ἔξω εὕρητο ἐῤῥιμμένος , ὑγιὴς δὲ ὁ ποὺς ἐς τοσοῦτον , ὡς μηδὲ ἴχνος οὐλῆς ἢ τραύματος ὑποφαίνειν , ἀλλ' ἀγνοεῖσθαι εἴ ποτε καὶ ἐτρώθη . ὅπερ ἰδὼν ὁ βασιλεὺς μᾶλλόν τε ἥσθη διὰ τοῦτο , ἢ ὅτι Θεσσαλονίκην ὑπεποιήσατο ἑαυτῷ , καὶ θερμοτέρας τούτου ἕνεκα καὶ πλείους τὰς εὐχαριστίας ἀπεδίδου . καὶ ἡ πόλις δὲ πᾶσα τὴν εἰς τὸν βασιλέα πυθόμενοι θαυματουργίαν , πολλοὺς ὕμνους εἴς τε θεὸν ᾖδον καὶ Δημήτριον τὸν ἐκείνου θεραπευτήν . ἐκεῖθεν δὲ ἐξελθὼν ὁ βασιλεὺς , κλινούσης ἤδη τῆς ἡμέρας , εἰς τὰ βασίλεια ηὐλίσατο τὴν νύκτα ἐλθών . ἅμα δὲ ἕῳ εἰς τὴν ὑστεραίαν αὐτός τε ὁπλισάμενος καὶ ἡ στρατιὰ , καὶ τοῦ Θεσσαλονικέων δήμου προθύμως συστρατευομένου , ᾔεσαν εἰς τὴν ἀκρόπολιν , ὡς , εἰ μὴ προσχωροῖεν ἑκοντὶ οἱ κατασχόντες , βιάσαιντο τοῖς ὅπλοις . πρῶτα μὲν οὖν πέμψας ὁ βασιλεὺς , προσηγόρευέ τε τοὺς ἔνδον καὶ προὐκαλεῖτο αὐτοὺς ἀμαχεὶ τὴν ἀκρόπολιν παραδιδόναι , ἀμνηστίαν τε παρέχων καὶ ἐπαγγελλόμενος ποιήσειν εὖ . ὡς δ' οὐκ ἐσήκουον , ἀλλὰ ἐσκληρύνοντο , καταστάντες ἐτειχομάχουν . καὶ μέχρι μὲν τριῶν ἢ τεττάρων ὡρῶν καὶ αὐτοὶ ἠμύνοντο καρτερῶς ἀπὸ τῶν τειχῶν · ἔπειτα οἵ τε τὴν ἀκρόπολιν κατοικοῦντες καὶ ὅσοι τῶν Θεσσαλονικέων ἦσαν μὴ πάνυ προσκείμενοι τῷ πρεσβυτέρῳ βασιλεῖ , διεστασίασάν τε ταῖς γνώμαις πρὸς τοὺς ἄλλους , καὶ ἀνακωχὴν αἰτήσαντες πρὸς βασιλέως τοῦ πολέμου , εἰς λόγους κατέστησαν τοῖς συμπολιορκουμένοις . καὶ Λυζικῷ μὲν τῷ τῆς ἀκροπόλεως ἄρχοντι οὐκ ἔφασαν περὶ τῆς σφετέρας πατρίδος βουλεύειν συγχωρήσειν , ἑτέρας ὄντα πόλεως πολίτην , ὃν , βασιλεῖ προσχωρησάσης Βεῤῥοίας , οἱ συγγενεῖς , ἄν τι καὶ προσκρούσῃ , ἐξαιτήσονται · τοῖς δ' ἄλλοις οὐ δίκαιον εἶναι ἔλεγον οὐδὲ λυσιτελὲς , τῆς ἄλλης ἁπάσης πόλεως προσχωρησάσης βασιλεῖ , αὐτοὺς ἀντίστασθαι καὶ πολεμεῖν . οὔτε γὰρ δυνήσονται ἑαυτούς τε καὶ τὴν ἄκραν περισῶσαι μόνοι ἐναπειλημμένοι , τῶν τε ἐκ Φερῶν κατὰ συμμαχίαν ἀφιγμένων ἡττημένων , καὶ οὐκ ἂν ἑτέρων τολμησόντων ἐλθεῖν . « ἥ τε βασιλέως στρατιὰ πολλή τε καὶ ἀξιόμαχος , καὶ προσέτι πᾶσα ἡ πόλις πανδημεὶ προσκαθήμενοι ἐκπολιορκήσουσιν ἡμᾶς . εἰ δὲ καὶ ἀντισχεῖν δυνησόμεθα πρὸς ὀλίγον , ἀμφοτέρωθεν ζημιωσόμεθα . ἄν τε γὰρ νικῶμεν , φίλους καὶ τοὺς οἰκειοτάτους ἀποκτενοῦμεν , ἄν τε ἡττώμεθα , ἀνάγκη ἀποθνήσκειν . ἃ δὴ ἅπαντα οὐ πρὸς ἡμῶν . εἰ μὲν οὖν καὶ ὑμῖν ταῦτα συνδοκεῖ · εἰ δ' οὖν , ἀλλ' ἡμεῖς γε ἡμᾶς τε αὐτοὺς καὶ τὴν ἀκρόπολιν ἐγχειρίσομεν βασιλεῖ . » οἱ μὲν οὖν τοιαῦτα εἶπον · Λυζικὸς δὲ καὶ ὅσοι ἦσαν τῷ πρεσβυτέρῳ προσκείμενοι βασιλεῖ , οὐκ ἔχοντες ὅ,τι δράσαιεν , ἅμα τοῖς ἄλλοις ἀμνηστίαν αἰτήσαντες εἴ τι προσκεκρούκασι πρὸς βασιλέα , καὶ τυχόντες , παρέδοσαν τὴν ἀκρόπολιν .
Lemmas: νγʹ . ἐν οὗτος δέ ὁ πρᾶγμα εἰμί , ἵημι ἐκ Θεσσαλονίκη ὡς βασιλεύς ὁ Φιλομμάτης ὑπό ὁ ἐκεῖ ὁ βασιλεύς ὁ νέος πράσσω πέμπω , ὁ τε ἄλλος ἀπαγγέλλω ὡς ἔχω καλῶς , καί ὡς , εἰμί νῦν ἀφικνέομαι , σύν οὐδείς παραλαμβάνω πόνος ὁ πόλις . ἐπεί δέ πυνθάνομαι ὁ βασιλεύς , ὁ τε ἀχθοφόρος ὁ ζῷον καί ὁ ἀποσκευή καί στρατιώτης ὅσος μή εὐπορέω ἵππος εὔρωστος καί ὁ πολέμιος ἀγαθός καταλείπω ἀπολέγω ἐν Ζίχνα ἅμα Τζαμπλάκων ὁ μέγας παπίας καί τις ἕτερος ὀλίγος · αὐτός δέ ἅμα δομέστικος ὁ μέγας καί ὁ λοιπός ἡγεμών ὁ ἀπολέγω στρατία παραλαμβάνω , δοκέω ἐπί Δράμα ὡς πολιορκέω ἀφίημι . ἐπεί δέ ἐπιγίγνομαι ὁ νύξ , ἀναστρέφω ἀπό ὅς πορεύω ὁδός , ἐλαύνω ἐπί Θεσσαλονίκη διά Στρυμών . καί διαβαίνω ὁ ποταμός , κατά ὁ Μαρμάριον προσαγορεύω μικρός κελεύω ὁ στρατία τυγχάνω ἀνάπαυλα καταβαίνω ἀπό ὁ ἵππος . ἀναπαύω δέ ἔχω πάλιν ὁ αὐτός ὁδός , καί ὁ τε ἔπειμι καί ὁ νύξ ὁ μετά αὐτός ὁδεύω , ἅμα ἠώς κατά ὁ τρίτος εἰμί ἐν χορταιος . ὁ προτεραῖος δέ αὐτός φήμη τις διά Θεσσαλονίκη δίειμι , ὡς βασιλεύς ὁ νέος ἔρχομαι Ζίχνα αἱρέω προσχωρέω , καί εἰς Φεραί ἔρχομαι , ὁ ἐκ ὁ ἑσπέρα στρατία ἅμα Τριβαλός ὁ σύμμαχος κατακλῄζω ἐντός τεῖχος , μηδέ ἀντοφθαλμέω δύναμαι · ἀναζεύγνυμι δέ πάλιν εἰς Ζίχνα , ὁ τε παρακοιμώμενος Ἀπόκαυχον καί Ἀλέξιος ὁ Παλαιολόγος πέμπω ἐνταῦθα , πρόφασις μέν , ὡς πρός ὁ ἐπιτροπεύω Θεσσαλονίκη μέγας στρατοπεδάρχης ὁ Χοῦμνος καί ὁ μητροπολίτης διαπρεσβεύω · ὁ δέ ἀλήθεια , ὁ ὁ αὐτός πράσσω κρύφα διαλέγω καί ἅμα κατασκοπεύω , εἰμί Θεσσαλονίκη ὑπάγω δυνατός . παρά μέν οὖν ὁ φήμη τοιοῦτος διαθρυλέω · πολύς δέ ἀνερευνάω ὁ Χούμνος ὥστε ὁ ἀπαγγέλλω ὁ τοιοῦτος ἐξευρίσκω , οὐ δύναμαι . ὅμως δέ δοκέω λυσιτελέω αὐτός τε καί μητροπολίτης , εἰς ὁ ὑστεραῖος εἰς χορταιος ὁ μητροπολίτης ἔρχομαι , ὁ τε Παλαιολόγος Ἀλέξιος καί ὁ παρακοιμώμενος ὁ Ἀπόκαυχον , εἰ ἀληθής ὁ περί αὐτός διαθρυλέω εἰμί , ὡς βασιλεύς ἀναστρέφω κελεύω , ὡς οὖον συγχωρέω αὐτός ὁ εἰς Θεσσαλονίκη εἴσοδος . εἰμί δέ ἀπειθέω καί βιάζομαι ὁ ἄφιξις , προαναφωνέω αὐτός , ὡς εἴργω ἐπιβουλεύω αὐτός καί βούλομαι Θεσσαλονίκη ἀφίστημι βασιλεύς . τοιοῦτος ὁ μέν περί ὁ ἀκούω βουλεύω πράσσω . ἅμα δέ ἠώς εἰς ὁ ἔπειμι ὁ μητροπολίτης μέν κατά ὁ σύνθημα ὁ εἰς χορταιος ἔρχομαι · ὁ δέ γε Χούμνος ἅμα ὁ ἀμφι αὐτός ὁ προσαγορεύω ὁ ἀσώματος πύλη ἐξέρχομαι , ὅστις εἄν ἀποβαίνω ἵστημι ἀποσκοπέω , καί ὁ πόλις πᾶς μετέωρος πρός ὁ φήμη εἰμί . ὁ μέντοι δοκέω ὁ βασιλεύς ὁ νέος πράσσω προλέγω μήτε ὅπλον μήτε ἵππος χράω , ἀλλά ἢ οἴκοι διατρίβω , ἢ πεζός καί ὅπλον προΐημι χωρίς . τότε δέ καί αὐτός , ἐπεί πανταχόθεν ὁ βασιλεύς διαθρυλέω , ἐπί ὁ τεῖχος ὁ αὐτός πύλη ἀνέρχομαι ἄνοπλος ὁ ἔκβασις περιμένω ὁ πρᾶγμα . ὁ μέντοι μητροπολίτης ἐπεί ἐγγύς γίγνομαι χορταιος , ἀπροσδόκητος ἐντυγχάνω ὁ νέος βασιλεύς , ἐκπλήσσω τε καί ὁ ἄφιξις καταμέμφομαι ὁ ἀκαιρία . προσαγορεύω δέ αὐτός βασιλεύς , αὐτός πρός ὁ ἐκ ὁ αἰφνίδιος κίνδυνος θορυβέω , μηδέ αντιπροσειπον , ἐλαύνω ὡς ἔχω τάχος πρός ὁ πόλις , ὁ ἔφοδος μηνύω βασιλεύς . ἕπω δέ αὐτός καί ὁ βασιλεύς σύντονος βαδίζω . ὁ δέ ὁ αὐτός πράσσω ὁ τεῖχος ἐφίστημι , ἐπεί ἀπό ὁ σημεῖον γιγνώσκω βασιλεύς προσελαύνω , ἀναθαρσέω ἐπιτίθημι ὁ ἔξω ὁ πύλη , λίθος βάλλω ἀπό ὁ τεῖχος · ὁ δέ , ὁ τε πολέμιος ἔξωθεν ἔπειμι , ὁ τε ἔνδοθεν φανερῶς ἐκπολεμόω , οὐ ἔχω ὅστις χράω , ἔνδον μέν εἰσέρχομαι ὁ τεῖχος καί ἀποκλείω ὁ πύλη · μή δύναμαι δέ ἀντέχω πρός ὁ βάλλω ἀπό ὁ τεῖχος , τρέπω εἰς φυγή καί ὁ ἀκρόπολις κατέχω ἔρχομαι ὡς ἀμύνω ἐκεῖθεν . ἄρχω δέ αὐτός Λυζικός Γεώργιος ἐκ Βερροίας . ὁ δέ ἀπό ὁ τεῖχος κατέρχομαι καί ὁ πύλη ἀνοίγνυμι , εἰσδέχομαι βασιλεύς . ἅμα δέ καί ὁ πόλις πᾶς προστίθημι ὁ νέος βασιλεύς , καί ἀσπάζομαι ἔρχομαι πανδημεί . βασιλεύς δέ μή ἀπό Φεραί εἰς ὁ ἀκρόπολις στράτευμα ἔρχομαι δυσάλωτος ἀπεργάζομαι δείδω , στρατία ἀπολέγω ὅσος οἴομαι ἀρκέω πρός ὁ ἔργον , ὁ ἀκρόπολις προστάσσω ἔξωθεν φρουρέω , ὅπως μηδείς εἰσέρχομαι εἰς αὐτός . ὁ δέ ἐν Φεραί ὅτι εἰς Θεσσαλονίκη ἔρχομαι πυνθάνομαι ὁ βασιλεύς , δείδω , ὅσπερ γίγνομαι , μή αὐτός προσχωρέω , τριακόσιοι πέμπω λογάς , ὥστε ὁ τε ἀκρόπολις κατέχω καί ὁ ἐν ὁ πόλις θάρσος παρέχω ἀνθίστημι βασιλεύς . συμβάλλω δέ αὐτός ὁ παρά βασιλεύς προστάσσω ὁ ἀκρόπολις φρουρέω , τρέπω κατά κράτος , καί ὁ μέν ἀποκτείνω αὐτός , ὁ δέ αἱρέω ζῶ . βασιλεύς δέ ἐπεί ὁ πρός φυλακή ὁ ἀκρόπολις ἐξαρτύω , ἵημι εἰς ὁ ἅγιος σορός Δημήτριος ὁ μάρτυς καί μυροβλύτης , ἅμα μέν προσκυνέω αὐτός , εἰμί γάρ ἐκ ἡλικία πρῶτος τιμή αὐτός καί πίστις πλείων ἢ κατά ὁ ἄλλος μάρτυς παρέχω καί ὥσπερ ἐραστής αὐτός εἰμί , ἅμα δέ καί ὁ πάρειμι ἕνεκα εὐτυχία ἀμείβω εὐχαριστία . προσκυνέω δέ καί εὐχαριστέω , ἐπεί καί ὁ πούς ἐκ ὁ πρός Πέρσης μάχη τραυματίζω , ἐν τέσσαρες καί δέκα μείς θεραπεύω οὐ δύναμαι , πολύς ὁ ἰατρός πραγματεύομαι , ἀλλά σφακελίζω ἀεί οὖον φορητός παρέχω ὁ ὀδύνη , ὁ ὑπόδημα λύω , ὁ μύρον χρίω μέλλω ὁ ἅγιος , ἐνθυμέομαι , ὡς ὁ μή δύναμαι ἀνθρώπινος τέχνη καί σπουδή , οὗτος θεός ὁ ἅγιος μάρτυς δύναμαι παρέχω . ἐπεί δέ ὁ τε πούς ἀπογυμνόω καί ὁ ὀθόνη , ὅς δεσμέω , περιαιρέω , ὦ ὁ πολύς ὁ θεός περί ὁ μάρτυς φιλοτιμία ! ὁ μέν μοτός ἔξω εὑρίσκω ῥίπτω , ὑγιής δέ ὁ πούς εἰς τοσοῦτος , ὡς μηδέ ἴχνος οὐλή ἢ τραῦμα ὑποφαίνω , ἀλλά ἀγνοέω εἰμί ποτός καί τιτρώσκω . ὅσπερ εἶδον ὁ βασιλεύς μάλα τε ἥδομαι διά οὗτος , ἢ ὅτι Θεσσαλονίκη ὑποποιέω ἑαυτοῦ , καί θερμός οὗτος ἕνεκα καί πλείων ὁ εὐχαριστία ἀποδίδωμι . καί ὁ πόλις δέ πᾶς ὁ εἰς ὁ βασιλεύς πυνθάνομαι θαυματουργία , πολύς ὕμνος εἰς τε θεός ἀείδω καί Δημήτριος ὁ ἐκεῖνος θεραπευτής . ἐκεῖθεν δέ ἐξέρχομαι ὁ βασιλεύς , κλίνω ἤδη ὁ ἡμέρα , εἰς ὁ βασίλεια αὐλίζομαι ὁ νύξ ἔρχομαι . ἅμα δέ ἠώς εἰς ὁ ὑστεραῖος αὐτός τε ὁπλίζω καί ὁ στρατία , καί ὁ Θεσσαλονικεύς δῆμος προθύμως συστρατεύω , ἔρχομαι εἰς ὁ ἀκρόπολις , ὡς , εἰμί μή προσχωρέω ἑκοντί ὁ κατέχω , βιάζομαι ὁ ὅπλον . πρῶτος μέν οὖν πέμπω ὁ βασιλεύς , προσαγορεύω τε ὁ ἔνδον καί προκαλέω αὐτός ἀμαχεί ὁ ἀκρόπολις παραδίδωμι , ἀμνηστία τε παρέχω καί ἐπαγγέλλω ποιέω εὕω . ὡς δέ οὐ εἰσακούω , ἀλλά σκληρύνω , καθίστημι τειχομαχέω . καί μέχρι μέν τρεῖς ἢ τέσσαρες ὥρα καί αὐτός ἀμύνω καρτερός ἀπό ὁ τεῖχος · ἔπειτα ὁ τε ὁ ἀκρόπολις κατοικέω καί ὅσος ὁ Θεσσαλονικεύς εἰμί μή πάνυ πρόσκειμαι ὁ πρέσβυς βασιλεύς , διίστημι τε ὁ γνώμη πρός ὁ ἄλλος , καί ἀνοκωχή αἰτέω πρός βασιλεύς ὁ πόλεμος , εἰς λόγος καθίστημι ὁ συμπολιορκέω . καί Λυζικός μέν ὁ ὁ ἀκρόπολις ἄρχω οὐ φημί περί ὁ σφέτερος πατρίς βουλεύω συγχωρέω , ἕτερος εἰμί πόλις πολίτης , ὅς , βασιλεύς προσχωρέω Βερροίας , ὁ συγγενής , ἄν τίς καί προσκρούω , ἐξαιτέω · ὁ δέ ἄλλος οὖον Δίκαιος εἰμί λέγω οὐδέ λυσιτελής , ὁ ἄλλος ἅπας πόλις προσχωρέω βασιλεύς , αὐτός ἀνθίστημι καί πολεμέω . οὔτε γάρ δύναμαι ἑαυτοῦ τε καί ὁ ἄκρος περισώζω μόνος ἐναπολαμβάνω , ὁ τε ἐκ Φεραί κατά συμμαχία ἀφικνέομαι ἡσσάομαι , καί οὐ εἄν ἕτερος τολμάω ἔρχομαι . « ὅς τε βασιλεύς στρατία πολύς τε καί ἀξιόμαχος , καί προσέτι πᾶς ὁ πόλις πανδημεί προσκάθημαι ἐκπολιορκέω ἐγώ . εἰμί δέ καί ἀντέχω δύναμαι πρός ὀλίγος , ἀμφοτέρωθεν ζημιόω . ἄν τε γάρ νικάω , φίλος καί ὁ οἰκεῖος ἀποκτείνω , ἄν τε ἡσσάομαι , ἀνάγκη ἀποθνήσκω . ὁ δή ἅπας οὖον πρός ἐγώ . εἰμί μέν οὖν καί σύ οὗτος συνδοκέω · εἰμί δέ οὖν , ἀλλά ἐγώ γε ἐγώ τε αὐτός καί ὁ ἀκρόπολις ἐγχειρίζω βασιλεύς . » ὁ μέν οὖν τοιοῦτος εἶπον · Λυζικός δέ καί ὅσος εἰμί ὁ πρέσβυς πρόσκειμαι βασιλεύς , οὐ ἔχω ὅστις δράω , ἅμα ὁ ἄλλος ἀμνηστία αἰτέω εἰμί τίς προσκρούω πρός βασιλεύς , καί τυγχάνω , παραδίδωμι ὁ ἀκρόπολις .