joannes-chrysostomus.synopsis-scripturae-sacrae-sp pg056_0354.3
Ἔσθὴρ καλεῖται τὸ βιβλίον , ἐπειδὴ διὰ τῆς Ἔσθὴρ ὁ Θεὸς μέλλοντας ἀπολέσθαι παγῆναι τοὺς Ἰουδαίους , αὐτοὺς μὲν διέσωσε , τὸν δὲ Ἄμαν ἐπιβουλεύσαι θελήσαντα ἐπάταξεν . Ἀρταξέρξης γὰρ ὁ βασιλεὺς τὴν ἰδίαν ἐκβαλὼν γυναῖκα , ἐζήτησεν ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ τὴν πάντων καλλίστην οὖσαν καὶ ὡραιόταραν λαβεῖν ἑαυτῷ γυναῖκα · καὶ εὗρεν Ἔσθὴρ τὸ γένος Ἰουδαία τυχάνουσα . Ἦν δὲ καὶ Μαρδοχαῖος συγγενὴς αὐτῆς ἀπὸ τῆς αἰχμαλωσίας τῆς γενομένης ἐπὶ Σαδειχοῦ ἐν αὐτῇ τῇ χώρᾳ . Ὁ σὺν βασιλεὺς μέγαν ποιήσας τὸν λεγόμενον Ἄμαν , ἐκέλευσε πάντας αὐτὸν προσκυνεῖν . Ἄλλὰ τοῦ Μαρδοχαίου τῇ πρὸς Θεὸν λατρείᾳ μὴ προσκυνούντος τὸν ἄνθρωπον , ὠργίσθη ὁ Ἄμαν , καὶ μαθὼν ὅτι Ἰουδαῖός ἐστι , πείθει τὸν βασιλέα Ἀρταξέρξην , καὶ γράφει ὥστε πάντας τοὺς ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ Ἰουδαίους ὀλοφρίζους ἀπολέσθαι ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ τῷ δωδεκάτῳ μηνί . Τοῦτο τοίνυν μαθὼν ὁ Μαρδοχαῖος , ἐπένθει , καὶ νηστεύσας , προύπεμψε τὴν Ἔσθὴρ δεῖξαι παρὰ αὐτῆς βοηθίαν γενέσθαι . Ἡ τοίνυν Ἔσθὴρ νηστεύσασα , καὶ εὐχαρίστῃ τῷ Θεῷ , ἐκόσμησεν ἑαυτὴν τῇ γυναικείῳ κόσμῳ , καὶ μὴ κληθείσα ( οὐχ ἦν γὰρ ἐξὼν μὴ κληθεῖσαν εἰσελθεῖν ) , ὁμως εἰσῆλθε παρὰ τὸν καιρὸν πρὸς τὸν βασιλέα , ἀντὶ τοῦ καιροῦ τῇ ἐξὼν ἁρβόρουσα . Εἶτα τοῦ βασιλέως θαυμάζοντος τὸ ἔθνος , ἐπασεν ἑαυτὴν ἀπὸ τοῦ φόβου . Ὁ δὲ Θεὸς μετέβαλε τὸν θυμὸν τοῦ βασιλέως εἰς διάθεσιν καὶ πραότητα · καὶ ἀναστὰς ἀδύσασε τὴν γυναῖκα , καὶ παρεκάλεσεν αὐτὴν μὴ φοβεῖσθαι , ἀλλὰ καὶ ἡτίωσεν αὐτὴν αἰτεῖσθαι , εἰ τί βούλετο . Ἡ δὲ ἐπὶ δεῖπνον ἡτίωσεν ἐλθεῖν αὐτὸν τε τὸν βασιλέα καὶ τὸν Ἄμαν , οὐχ ἀπαξ , ἀλλὰ καὶ δεύτερον . Ὁ μὲν οὖν Ἄμαν διαχυθεὶς καὶ γανωθείς , ὡς ὑπὸ τῆς βασιλέως δεξιωθείς κληθῆναι , ἐτι μᾶλλον ἐπήρετο κατὰ τοῦ Μαρδοχαίου , καὶ ἐποίησεν ξύλον κοπηνὶ μέγα , βουλόμενος τὸν Μαρδοχαῖον τῇ ἐξῆς ἡμέρᾳ ἐν αὐτῷ κρεμάσαι . Ὁ δὲ βασιλεὺς κατὰ τινὰ πρόνοιαν ἀγαθὴν , ἀγρυπνήσας ἐκείνην τὴν νύκτα , καὶ μὴ δυνάμενος ὑπνῶσαι , ἐκέλευσεν ἀναγιγνώσκεσθαι αὐτῷ τῶν πράξεων αὐτοῦ τὰ ὑπομνήματα . Ἀναγιγνωσκomenōn δὲ αὐτῶν , εὗρε πράξιν ἀγαθὴν εἰς αὐτὸν γενομένην ὑπὸ τοῦ Μαρδοχαίου . Διὸ γὰρ εὐνούχους μέλλοντας ἐπιβουλεύειν τῷ βασιλεῖ κατηνέγνω αὐτῷ τῷ βασιλεῖ καὶ ἤλεγξεν . Ὁ τοίνυν βασιλεὺς ἀποδειξάμενος τὴν προαιρέσιν τοῦ Μαρδοχαίου , ἔζητε τιμὴν ἀξίαν τῷ τοιούτῳ παρασχεῖν . Ὡς δὲ εἰσῆλθε πρωὶ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἄμαν , ἐπυνθάνετο [ 364 ] ὁ βασιλεὺς αὐτοῦ , ὁποίας καὶ πλῆθους τιμῆς ἀξίός ἐστιν ὁ τὸν βασιλέα εὐεργετήσας . Ὁ δὲ Ἄμαν νομίζων περὶ αὐτοῦ πυνθάνεσθαι τὸν βασιλέα , εἶπεν ἀξίον εἶναι τὸν τοιούτων δεύτερον βασιλέα καλεισθαι . Ὁ μὲν οὖν βασιλεὺς κελεύει τὸν Μαρδοχαῖον τῆς τοιαύτης δεξιωθῆναι τιμῆς , καὶ τὸν Ἄμαν ἐμπροθεν αὐτοῦ περιπατεῖν . Ἡ δὲ Ἔσθὴρ πρὸσφασιν εὑροῦσα , ἡτίωσεν περὶ τῶν Ἰουδαίων . Εἶτα τοῦ βασιλέως λυπηθέντος ἐπὶ τῷ παρανομῷ προστάγματι τῷ κατὰ τῶν Ἰουδαίων , καὶ ὀργισθέντος κατὰ τοῦ Ἄμην , αὐτὸς ὁ Ἄμαν παρακαλεῖ τὴν Ἔσθὴρ , ἀπὸντος τοῦ
Lemmas: Ἐσθήρ καλέω ὁ βιβλίον , ἐπεί διά ὁ Ἐσθήρ ὁ θεός μέλλω ἀπόλλυμι πήγνυμι ὁ Ἰουδαῖος , αὐτός μέν διασῴζω , ὁ δέ Άμαν ἐπιβουλεύω ἐθέλω πατάσσω . Ἀρταξέρξης γάρ ὁ βασιλεύς ὁ ἴδιος ἐκβάλλω γυνή , ζητέω ἐν ὁ βασίλεια αὐτός ὁ πᾶς καλός εἰμί καί ὡραῖος λαμβάνω ἑαυτοῦ γυνή · καί εὑρίσκω Ἐσθήρ ὁ γένος Ἰουδαῖος τυχάνω . ἦς δέ καί Μαρδοχαῖος συγγενής αὐτός ἀπό ὁ αἰχμαλωσία ὁ γίγνομαι ἐπί σαδειχοω ἐν αὐτός ὁ χώρα . ὁ σύν βασιλεύς μέγας ποιέω ὁ λέγω Άμαν , κελεύω πᾶς αὐτός προσκυνέω . ἀλλά ὁ Μαρδοχαῖος ὁ πρός θεός λατρεία μή προσκυνέω ὁ ἄνθρωπος , ὀργίζω ὁ Άμαν , καί μανθάνω ὅτι Ἰουδαῖος εἰμί , πείθω ὁ βασιλεύς Ἀρταξέρξης , καί γράφω ὥστε πᾶς ὁ ἐν ὁ βασίλεια αὐτός Ἰουδαῖος ὀλοφρίζους ἀπόλλυμι ἐν εἷς ἡμέρα ὁ δωδέκατος μείς . οὗτος τοίνυν μανθάνω ὁ Μαρδοχαῖος , πενθέω , καί νηστεύω , προπέμπω ὁ Ἐσθήρ δείκνυμι παρά αὐτός βοήθιος γίγνομαι . ὁ τοίνυν Ἐσθήρ νηστεύω , καί Εὐχαρίστη ὁ Θεός , κοσμέω ἑαυτοῦ ὁ γυναικεῖος κόσμος , καί μή καλέω ( οὐ εἰμί γάρ ἔχω μή καλέω εἰσέρχομαι ) , ὁμῶς εἰσέρχομαι παρά ὁ καιρός πρός ὁ βασιλεύς , ἀντί ὁ καιρός ὁ ἔχω αρβορεω . εἶτα ὁ βασιλεύς θαυμάζω ὁ ἔθνος , πάσσω ἑαυτοῦ ἀπό ὁ φόβος . ὁ δέ θεός μεταβάλλω ὁ θυμός ὁ βασιλεύς εἰς διάθεσις καί πραότης · καί ἀνίστημι ἀδύσασε ὁ γυνή , καί παρακαλέω αὐτός μή φοβέω , ἀλλά καί ητιωθεω αὐτός αἰτέω , εἰμί τίς βούλομαι . ὁ δέ ἐπί δεῖπνον ητιωθεω ἔρχομαι αὐτός τε ὁ βασιλεύς καί ὁ Άμαν , οὐ ἅπαξ , ἀλλά καί δύο . ὁ μέν οὖν Άμαν διαχέω καί γανώνω , ὡς ὑπό ὁ βασιλεύς δεξιόομαι καλέω , ἔτι μᾶλλον ἐπέρομαι κατά ὁ Μαρδοχαῖος , καί ποιέω ξύλον κοπή μέγας , βούλομαι ὁ Μαρδοχαῖος ὁ ἑξῆς ἡμέρα ἐν αὐτός κρεμάννυμι . ὁ δέ βασιλεύς κατά τις πρόνοια ἀγαθός , ἀγρυπνέω ἐκεῖνος ὁ νύξ , καί μή δύναμαι ὑπνόω , κελεύω ἀναγιγνώσκω αὐτός ὁ πρᾶξις αὐτός ὁ ὑπόμνημα . Ἀναγιγνώσκω δέ αὐτός , εὑρίσκω πρᾶξις ἀγαθός εἰς αὐτός γίγνομαι ὑπό ὁ Μαρδοχαῖος . Διὸ γάρ εὐνοῦχος μέλλω ἐπιβουλεύω ὁ βασιλεύς καταφέρω αὐτός ὁ βασιλεύς καί ἐλέγχω . ὁ τοίνυν βασιλεύς ἀποδείκνυμι ὁ προαίρεσις ὁ Μαρδοχαῖος , ζῶ τιμή ἄξιος ὁ τοιοῦτος παρέχω . ὡς δέ εἰσέρχομαι πρωί πρός αὐτός ὁ Άμαν , πυνθάνομαι [ 364 ] ὁ βασιλεύς αὐτός , ὁποῖος καί πλῆθος τιμή Ἀξιός εἰμί ὁ ὁ βασιλεύς εὐεργετέω . ὁ δέ Άμαν νομίζω περί αὐτός πυνθάνομαι ὁ βασιλεύς , εἶπον ἄξιος εἰμί ὁ τοιοῦτος δύο βασιλεύς καλέω . ὁ μέν οὖν βασιλεύς κελεύω ὁ Μαρδοχαῖος ὁ τοιοῦτος δεξιόομαι τιμή , καί ὁ Άμαν ἐμπροθεν αὐτός περιπατέω . ὁ δέ Ἐσθήρ πρόσφασις εὑρίσκω , ητιωθεω περί ὁ Ἰουδαῖος . εἶτα ὁ βασιλεύς λυπέω ἐπί ὁ παρανομῶ πρόσταγμα ὁ κατά ὁ Ἰουδαῖος , καί ὀργίζω κατά ὁ Ἄμη , αὐτός ὁ Άμαν παρακαλέω ὁ Ἐσθήρ , ἄπειμι ὁ