joannes-chrysostomus.quales-ducendae-sint-uxores-encomium-ad-maximum pg051_0242.1
λῆψῃ τῷ υἱῷ μου γυναῖκα ἀπὸ τῶν θυγατέρων τῶν Χαναναίων , ἀλλ' εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρὸς μου πορεύσῃ , καὶ εἰς τὴν γῆν τὴν ἑμὴν , καὶ λήψῃ γυναῖκα τῷ υἱῷ μου . Ἄλλ' ἵνα μὴ πᾶσαν τὴν ἰστορίαν εἰς μέσον φέροντες παρασχοῦμεν δόξαιμεν , ἐπὶ τὸ τέλος ἴωμεν . Ἐπειδὴ γὰρ εἶπε , πῶς ἐπὶ τῆς πηγῆς ἔστη , πῶς ἤτησε τὴν κόρην , πῶς ἔδωκεν ἐκείνῃ πλὸν τῆς αἰτήσεως , πῶς ὁ Θεὸς μεσίτης ἐγένετο , καὶ πάντα μετὰ ἀκριβείας ἀπαγγέλλει , » κατέλυσε » ἐν τοῖς 226 τὸν λόγον . Ταῦτα ἅπαντα ἀκούσαντες ἐκεῖνοι , οὐκέτι λοιπὸν ἀμφέβαλον , οὐδὲν ἠμύησαν , ἀλλ' ὡσπερ τοῦ Θεοῦ τὴν ψυχὴν αὐτῶν εἰς τοῦτο κινήσαντος , εὐθὺς αὐτῷ καθευλωλῆσαν τὴν θυγατέρα . Καὶ ἀποκριθεὶς Ἀβρὰμ καὶ Βαθουὴλ εἶπον · Τὸ πρόσταγμα τοῦτο κυρίᾳ Θεοῦ ἐξηλθεν · οὐ δυνησόμεθα οὐδὲ σοὶ ἀντειπεῖν κακῶν · ἰδοὺ Ῥεβέκκα , λαβὼν ἀπόστρεφε , καὶ ἔσται γυνὴ τῷ κυρίῳ σου , καθάπερ ἐλάλησεν Κύριος . Τίς οὐκ ἂν ἐκπλάγῃ ; τίς οὐκ ἂν θαυμάζοιεν , ὅσα καὶ ἤλῃκα κυλίματα ἐν βραχεῖ καὶ παροῦ ροπῇ ἀνηρεῖτο ; Καὶ γὰρ τὸ ξένον εἶναι , καὶ εἰκέλην , καὶ ἀγνώτα , καὶ πολὺ τῆς ὁδοῦ τὸ διάστημα , καὶ τὸ μηδὲ τὸν κλῆσθην , μηδὲ τὸν νυμφίον , μηδὲ ἄλλον τινὰ τῶν ἐκείνη » προσήκοντων γνωρίσθαι , καὶ καθ' ἑαυτὸ τούτων ἑκαστὸν ἰκανὸν ἦν κυλίσαι τὸν γάμον · ἀλλ' ὅμως οὐδὲν ἐκύλισεν , ἀλλὰ πάντα ταῦτα ἐξημαρτίσετο καὶ καθάπερ γνωρίμῳ καὶ πλησίον οἰκοῦντι , καὶ ἐκ πρώτης ἡμέρας συναναστραφέντι , οὕτως αὐτῷ διαβδύντες ἐνεχειρίζον τὴν νύμφην · τὸ δὲ αἴτιον , ὁ Θεὸς ἦν ἐν μέσῳ . Ὦσπερ γὰρ ἐταν χωρὶς αὐτοῦ τι ποιῶμεν , κλὴ ἅπαντα ἢ λεία καὶ ῥάβδία , βάρβαρα καὶ κρημνῶδε · καὶ μυρίας ἂν αὐτοῖς ἀπομιῶμες εὐρίσκομεν · οὕτως ὅταν παρῇ καὶ συνεφάπτηται , κλὴ ἀπάντων ἀπορρώτερα ἢ τὰ προκείμενα , ἅπαντα λαῖα καὶ ῥάβδία γίνεται . Μηδὲν οὖν μήτε ποιῶμεν , μήτε λέγωμεν , πρὶν ἢ τὸν Θεὸν καλέσαι καὶ παρακαλέσαι συνεφάψασθαι τῶν ἐν χερσὶν ἡμῖν ἀπάντων , καθάπερ οὐν καὶ οὗτοι ἐποίησαν .
Lemmas: λαμβάνω ὁ υἱός ἐγώ γυνή ἀπό ὁ θυγάτηρ ὁ Χαναναῖος , ἀλλά εἰς ὁ οἶκος ὁ πατήρ ἐγώ πορεύω , καί εἰς ὁ γῆ ὁ ἐμός , καί λαμβάνω γυνή ὁ υἱός ἐγώ . ἄλλος ἵνα μή πᾶς ὁ ἱστορία εἰς μέσος φέρω παρέχω δοκέω , ἐπί ὁ τέλος ἔρχομαι . Ἐπειδή γάρ λέγω , πῶς ἐπί ὁ πηγή ἵστημι , πῶς αἰτέω ὁ κόρη , πῶς δίδωμι ἐκεῖνος πλός ὁ αἴτησις , πῶς ὁ θεός μεσίτης γίνομαι , καί πᾶς μετά ἀκρίβεια ἀπαγγέλλω , » καταλύω » ἐν ὁ 226 ὁ λόγος . Ταΰς ἅπας ἀκούω ἐκεῖνος , οὐκέτι λοιπός ἀμφιβάλλω , οὐδείς μυέω , ἀλλά ὡς ὁ θεός ὁ ψυχή αὐτός εἰς οὗτος κινέω , εὐθύς αὐτός καθευλωλῆσαν ὁ θυγάτηρ . καί ἀποκρίνομαι Ἀβράμ καί Βαθουήλ λέγω · Τέ πρόσταγμα οὗτος κυρία θεός ἐξέρχομαι · οὐ δύναμαι οὐδέ σύ ἀντιλέγω κακός · ἰδού Ῥεβέκκα , λαμβάνω ἀποστρέφω , καί εἰμί γυνή ὁ κύριος σύ , καθά λαλέω κύριος . Τῖς οὐ ἄν ἐκπλήσσω ; τίς οὐ ἄν θαυμάζω , ὅσος καί ληκάω κύλιμος ἐν βραχύς καί πάρειμι ροπή ἀναιρέω ; καί γάρ ὁ ξένος ἔρχομαι , καί εἴκελος , καί ἀγνώς , καί πολύς ὁ ὁδός ὁ διάστημα , καί ὁ μηδέ ὁ κλάω , μηδέ ὁ νυμφίος , μηδέ ἄλλος τις ὁ ἐκεῖνος » προσήκω γνωρίζω , καί κατά ἑαυτοῦ οὗτος ἕκαστος ἱκανός εἰμί κυλίνδω ὁ γάμος · ἀλλά ὅμως οὐδείς κυλίνδω , ἀλλά πᾶς οὗτος εξημαρτισετος καί καθά γνώριμος καί πλησίος οἰκέω , καί ἐκ πρῶτος ἡμέρα συναναστρέφω , οὕτως αὐτός διαβδύντες ἐγχειρίζω ὁ νύμφη · ὁ δέ αἴτιος , ὁ θεός εἰμί ἐν μέσος . ὥσπερ γάρ ὅς Χωρὶς αὐτός τίς ποιέω , καλέω ἅπας ἢ λεία καί ῥαβδίον , βάρβαρος καί κρημνός · καί μυρίος ἄν αὐτός ἀπομιμέομαι εὑρίσκω · οὕτως ὅταν παρέρχομαι καί συμφαίνω , καλέω ἀπαντάω ἄπορος ἢ ὁ πρόκειμαι , ἅπας λεῖος καί ῥαβδίον γίγνομαι . μηδείς οὖν μήτε ποιέω , μήτε λέγω , πρίν ἢ ὁ θεός καλέω καί παρακαλέω συνεφάπτομαι ὁ ἐν χείρ ἐγώ ἀπαντάω , καθά οὖν καί οὗτος ποιέω .