joannes-chrysostomus.pg048 pg048_0197.4
Διὰ δὲ ταῦτα παρακαλῶ πάντας ὑμᾶς καθάπερ τοὺς φρενιτιδὶ περιπεσόντας νόσῳ καὶ παραπαίνοντας κατὰ δύναμιν τῇ ὑμετέρᾳ πειράσθαι θεραπεύειν μετὰ προσοχνείας καὶ ἐπιεικείας αὐτοὺς διαλεγόμενους · κἀν γὰρ ἐξ ἀπονοίας αὐτοὺς τὸ δόγμα τοῦτο ἐτέθη , καὶ πολὺ τῆς διανοίας αὐτῶν τὸ σῶσμα · τὰ δὲ φλεγμαινόνα τῶν τραυμάτων οὐδὲ ἐπιβολὴν χειρὸς ἀναδέχεται , οὐδὲ ἀφήν ὑπομένει · τραγύτεραν . Διὰ τοῦτο οἱ σοφοὶ τῶν ἰατρῶν μαλακῇ τινὶ σπογγῇ τὰ τοιαῦτα καταψήχουσιν ἂ ἄλκη . Ἐπεὶ οὖν καὶ τούτοις ἕλκος ἐστὶν ἐν τῇ ψυχῇ φλεγμαινον , ὡσπερ ἀπαλῇ τινὶ σπογγῇ προσῆκ · ὅσωρ καὶ πότιμον σπῶντες , οὕτω τὰ εἰρημένα ἅπαντα , καταναλησάντες κειρῶμεθα καταστέλλειν αὐτῶν τὸ σῶσμα , καὶ τὸν ἄγχνον καθαίρειν ἅπαντα · κἂν ὑβρίζωσι , κἂν λακτιζῶσι , κἂν ἐμπιπῶσι , κἂν ὁτιοῦν ποιῶσι , μὴ καταλείπης τὴν ἰατρείαν , ἀγάπητε . Τοὺς γὰρ ἀνθρώπων παραπληγὰ θεραπεύοντας ἀνάγκη πολλά τοιαῦτα ὑπομένειν · ἀλλ’ ὅμως οὐδὲ οὕτως ἀφίστασθαι χρή , ἀλλὰ δι’ αὐτὰ μὲν σὺν ταῦτα μάλιστα αὐτοὺς ταλανίζειν καὶ δακρύειν χρή , ὅτι τοιούτων αὐτῶν τῆς ἀρρώστιας ἐστὶ τὸ εἶδος . Ταῦτα πρὸς τοὺς [ 462 ] ὑγροτέρους λέγω καὶ ἀνεπηρέστωσι , καὶ δυναμένους ἐκ τῆς ἐκείνων ὁμιλίας μηδεμίαν παραδέξασθαι βλάβην · ὡς εἰ τὴς ἀσθενεστέρας εἴη , φευτέω τούτων τὰς συνουσίας ἀποπλάττειν τοὺς συλλόγους , ὥστε μὴ τὴν τῆς φιλίας ὑπόθεσιν ἀφορμὴν ἀσεβείας γενέσθαι . Οὕτω καὶ Παῦλος ποιεῖ , αὐτὸς μὲν τοὺς ἀρρωστούσιν ἀναμείνυται καὶ λέγει · Ἐφερώμεν τοὺς Ἰουδαίους , ὡς Ἰουδαίους , τοὺς ἀνθρώπους ὡς ἀνθρώπους · τοὺς δὲ μαθητὰς καὶ ἀσθενέστερον διακειμένους ἀπάγει παραίνων οὕτω καὶ διδάσκων · Φθεῖρουσιν γὰρ χρηστὰ ὁμιλία κακαὶ καὶ πάλιν · Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν , καὶ ἀφορισθήτε , λέγει Κύριος . Ὁ μὲν γὰρ ἰατρὸς ἐν ἄλῃ πρὸς τὸν κάμνοντα , κάκεινον καὶ ἑαυτὸν πολλάκις ὠφέλησεν · ὁ δὲ ἀσθενέστερος καὶ ἑαυτὸν καὶ τὸν ἀρρωστοῦντα παρέβαλε , τοὺς νοσοῦντι ἀναμηνύμενος · ἐκεῖνόν τε γὰρ οὐδὲν ὠφελησάι δυνήσεται , καὶ αὐτὸς ἐπισπάσεται πολλὴν ἀπὸ τῆς ἀρρώστιας τὴν βλάβην . Καὶ ὅπερ οἱ πρὸς τοὺς ὀφθαλμιζόντας ὁρώντες πάσχουσιν , ἐκζηλοῦντο τε τῆς ἀρρώστιας ἐκείνης , τοῦτο καὶ οἱ τοὺς βλασφήμους συναμιγνύμενοι τοῦτοὺς ὑπομένουσιν , ἂν ὅσιν ἀσθενέστεροι , πολὺ τῆς ἀσεβείας πρὸς ἑαυτοὺς ἐπισπώμενοι μέρος . Ἴν’ οὖν μὴ τὰ μέγιστα ἑαυτοὺς παραβλάψωμεν , φευγώμεν αὐτῶν τὰς συνουσίας , εὐχόμενοι μόνον καὶ παρακαλοῦντες τὸν φιλάνθρωπον Θεόν , τὸν θέλοντα πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας ἐλθεῖν , ἀπαλλάξαι μὲν αὐτοὺς τῆς πλάνης , καὶ τῆς τοῦ διαβόλου παγίδος , ἐπαναγαγεῖν δὲ ἐπὶ τὸ δὲ γνῶσαι τὸν Θεόν καὶ πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , σὺν τῷ ζωοποιῷ καὶ παναγίῳ Πνεύματι , ἢ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος , νῦν καὶ ἀεί , καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν .
Lemmas: Ζεύς δέ οὗτος παρακαλέω πᾶς σύ καθάπερ ὁ φρενιτιδὶ περιπίπτω νόσος καί παραπαίνοντας κατά δύναμις ὁ ὑμέτερος πειράω θεραπεύω μετά προσοχνείας καί ἐπιείκεια αὐτός διαλέγω · ἐν γάρ ἐκ ἀπόνοια αὐτός ὁ δόγμα οὗτος τίθημι , καί πολύς ὁ διάνοια αὐτός ὁ σῶσμα · ὁ δέ φλεγμαίνω ὁ τραῦμα οὐδέ ἐπιβολή χείρ ἀναδέχομαι , οὐδέ ἁφή ὑπομένω · τραγύτεραν . Ζεύς οὗτος ὁ σοφός ὁ ἰατρός μαλακός τις σπογγεύς ὁ τοιοῦτος καταψήχω ὅς ἄλκη . ἐπεί οὖν καί οὗτος ἕλκος εἰμί ἐν ὁ Ψυχή φλεγμαίνω , ὡς ἀπαλάομαι τις σπογγεύς προσήκω · ὅσος καί πότιμος σπάω , οὗτος ὁ εἴρω ἅπας , καταναλησάντες κείρω καταστέλλω αὐτός ὁ σῶσμα , καί ὁ ἄγχω καθαίρω ἅπας · κἀν ὑβρίζω , κἀν λακτίζω , κἀν ἐμπίπτω , κἀν ὁστισοῦν ποιέω , μή καταλείπω ὁ ἰατρεία , ἀγαπητός . ὁ γάρ ἄνθρωπος παραπληγὰ θεραπεύω ἀνάγκη πολύς τοιοῦτος ὑπομένω · ἀλλά ὅμως οὐδέ οὕτως ἀφίστημι χρή , ἀλλά διά αὐτός μέν σύν οὗτος μάλιστα αὐτός ταλανίζω καί δάκρυ χρή , ὅτι τοιοῦτος αὐτός ὁ αρρώστια εἰμί ὁ εἶδος . οὗτος πρός ὁ [ 462 ] ὑγρός λέγω καί ἀνεπηρέστωσι , καί δύναμαι ἐκ ὁ ἐκεῖνος ὁμιλία μηδείς παραδέχομαι βλάβη · ὡς εἰμί σής ἀσθενής εἰμί , φευτις οὗτος ὁ συνουσία ἀποπλήσσω ὁ σύλλογος , ὥστε μή ὁ ὁ φίλιος ὑπόθεσις ἀφορμή ἀσέβεια γίγνομαι . οὕτως καί Παῦλος ποιέω , αὐτός μέν ὁ ἀρρωστέω ἀναμένω καί λέγω · φέρω ὁ Ἰουδαῖος , ὡς Ἰουδαῖος , ὁ ἄνθρωπος ὡς ἄνθρωπος · ὁ δέ μαθητής καί ἀσθενής διάκειμαι ἀπάγω παραινέω οὗτος καί διδάσκω · φθείρω γάρ χρηστός ὁμιλία κακός καί πάλιν · ἐξέρχομαι ἐκ μέσος αὐτός , καί ἀφορίζω , λέγω Κύριος . ὁ μέν γάρ ἰατρός ἐν ἄλη πρός ὁ κάμνω , ἐκεῖνος καί ἑαυτοῦ πολλάκις ὠφελέω · ὁ δέ ἀσθενής καί ἑαυτοῦ καί ὁ ἀρρωστέω παραβάλλω , ὁ νοσέω ἀναμηνύω · ἐκεῖνος τε γάρ οὐδείς ὠφελέω δύναμαι , καί αὐτός ἐπισπάω πολύς ἀπό ὁ αρρώστια ὁ βλάβη . καί ὅσπερ ὁ πρός ὁ ὀφθαλμίζω ὁράω πάσχω , ἐκζηλόω τε ὁ αρρώστια ἐκεῖνος , οὗτος καί ὁ ὁ βλάσφημος συναμιγνυμενω οὗτος ὑπομένω , εἄν αἵμων ἀσθενής , πολύς ὁ ἀσέβεια πρός ἑαυτοῦ ἐπισπάω μέρος . ἵνα οὖν μή ὁ μέγας ἑαυτοῦ παραβλάπτω , φεύγω αὐτός ὁ συνουσία , εὔχομαι μόνος καί παρακαλέω ὁ φιλάνθρωπον Θεός , ὁ ἐθέλω πᾶς ἄνθρωπος σῴζω καί εἰς ἐπίγνωσις ὁ ἀλήθεια ἔρχομαι , ἀπαλλάσσω μέν αὐτός ὁ πλάνης , καί ὁ ὁ διάβολος παγίς , ἐπανάγω δέ ἐπί ὁ δέ γιγνώσκω ὁ Θεός καί πατήρ ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , σύν ὁ ζωοποιός καί πανάγιος πνεῦμα , ἢ ὁ δόξα καί ὁ κράτος , νῦν καί ἀεί , καί εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .