joannes-chrysostomus.pg048 pg048_0237.4
Πῶς οὖν οὐχ ἄτοπον ἐπὶ μὲν φωτῶν καὶ ἀνθρώπων καὶ ζῴων ἀχίνετον τούτων μένειν τὸν [ 505 ] νόμον , ἐπὶ Θεοῦ δὲ μόνον κινεῖν αὐτὸν καὶ ἀνατρέπειν ; Πλὴν ἀλλ’ ἵνα μὴ δοκῶμεν ἀπὸ τῶν παρ’ ἡμῖν πραγμάτων ταῦτα διισχυρίζεσθαι , φέρε ἀπὸ τῶν Γραφῶν αὐτῶν τοῦτο ἀποδείξωμεν , καὶ κινηθῶμεν τοὺς περὶ τούτων λόγους . Οὐ γὰρ ἡμεῖς οἱ πεπεισμένοι , ἀλλ’ ἐκεῖνοι οἱ ἀπιστοῦντες τὸν γέλωτα ὀφλήσουσιν , οἱ πρὸς τὰ οὕτω φανερὰ ἀνθιστάμενοι , καὶ πρὸς τὴν ἀληθεῖαν ἀντιλέγοντες . Ποία φανερὰ , φησίν ; εἰ γὰρ , ἐπεὶδὴ Υἱὸς λέγεται , ὁμοούσιός ἐστι τῷ Πατρί , δυνήσόμεθα καὶ ἡμεῖς ὁμοούσιοι εἶναι · καὶ γὰρ καὶ ἡμεῖς υἱοὶ λεγόμεθα . Ἐγὼ γὰρ εἶπον , φησί , Θεοῖς ἐστε , καὶ υἱοὶ Υὑίστου πατρός . Ὦ τῆς ἀναισχυντίας ! ὡ τῆς ἐσχάτης ἀνοίας ! πῶς διὰ πάντων τῶν αὐτῶν μαλιαν ἐνδείκνυται ! Ὅτε τὸν περὶ ἀκατάληπτον λόγον ἐκιννοῦμεν , ἐφιλονείχουν ἑαυτοὺς διεκδικεῖν τοῦτο , ὅ τοῦ Μονογενοῦς ἤν μόνου , τὸ τὸν Θεὸν οὕτως εἰδεῖν ἀχριβῶς , ὡς αὐτὸς ἐαυτὸν οἶδε · νῦν δὲ ἐπειδὴ περὶ τῆς τοῦ Μονογενοῦς δόξης ἡμῖν ἐστιν ὁ λόγος , φιλονειχοῦσιν αὐτὸν εἰς τὴν οἰκείαν εὐτέλειαν καταγαγεῖν λέγοντες , ὅτι καὶ ἡμεῖς υἱοὶ λεγόμεθα . Καὶ οὐ πάντως τοῦτο ὁμοούσιους ἡμᾶς ποιεῖ τῷ Θεῷ . Υἱὸς λέγῃ σύ , ἀλλ’ ἐκεῖνος ἐστιν ἐνταῦθα ῥῆμα , ἐκεῖ πρᾶγμα . Υἱὸς λέγῃ σύ , ἀλλὰ Μονογενὴς οὐ λέγῃ καθάπερ καὶ ἐκεῖνος , ἀλλ’ ἐν τοῖς κόλποις τοῦ Πατρὸς οὐ διατρίβεις , ἀλλ’ ἀπαύγασμα τῆς δόξης οὐκ εἶ , οὐδὲ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως , οὐδὲ μορφὴ τοῦ Θεοῦ ὑπάρχεις . Εἰ τοίνυν οὐ πείθει σε τὸ πρότερον , ταῦτα πειθέτω , καὶ πολλὰ ἕτερα πλείονα τούτων , τὴν εὐγένειαν αὐτῇ μαρτυροῦντα ἐκεῖνην . Ὅταν μὲν γὰρ τὸ ἀπαράλλακτον τῆς οὐσίας αὐτοῦ δεῖξαι βούληται τὸ πρὸς τὸν γεγεννηκότα , Ὁ ὁμοιακὸς ἐμέ , φησίν , ὁμοιακε τῷ Πατέρι . Ὅταν δὲ τὸ ἰδιάζον τῆς δυνάμεως , Ἐγώ , φησί , καὶ ὁ Πατὴρ ἓν ἐσμεν · ὅταν δὲ τὸ ἐκφάλλειν τῆς ἐξουσίας , Ὅσπερ γὰρ ὁ Πατὴρ ἐγείρει τοὺς νεκροὺς καὶ ζωοποιεῖ , οὕτω καὶ ὁ Υἱός , ὅς θέλει ζωοποιεῖ · ὅταν δὲ τὴν ταυτότητα τῆς λατρείας , Ἴνα πάντες τιμῶσι τὸν Υἱόν , καθὼς τιμῶσι τὸν Πατέρα · ὅταν δὲ τὴν αὐθεντίαν τὴν ἐν ταῖς τῶν νόμων μετασκευαῖς , Ὁ Πατὴρ μου , φησίν , ἐργάζεται , καγὼ ἐργάζομαι . Ἄλλ’ οὕτοι πάντα ταῦτα παραδραμόντες , καὶ τὸ Υἱὸς ὄνομα οὐ κυρίως ἐκλαβόντες , ἐπειδὴ καὶ αὐτοὶ τετίμηται τῇ τῶν υἱῶν προσχωρίᾳ , εἰς τὴν αὐτὴν εὐτέλειαν τὸν Υἱὸν καταγάγουσι λέγοντες , Ἐγώ εἶπα , Θεοὶ ἐστε , καὶ υἱοὶ Υὑίστου πατρός . Οὐκοῦν ἐπειδὴ διὰ τὴν τοῦ υἱοῦ προσχωρίαν φῆς μηδὲν ἔχειν σου πλέον τὸν Υἱόν , καὶ κατὰ τοῦτο μηδὲ εἶναι
Lemmas: Πῶς οὖν οὐ ἄτοπος ἐπί μέν φάος καί ἄνθρωπος καί ζῷον ἀχίνετον οὗτος μένω ὁ [ 505 ] νόμος , ἐπί Θεός δέ μόνος κινέω αὐτός καί ἀνατρέπω ; πλήν ἀλλά ἵνα μή δοκέω ἀπό ὁ παρά ἐγώ πρᾶγμα οὗτος διισχυρίζομαι , φέρω ἀπό ὁ Γραφής αὐτός οὗτος ἀποδείκνυμι , καί κινέω ὁ περί οὗτος λόγος . οὖον γάρ ἐγώ ὁ πείθω , ἀλλά ἐκεῖνος ὁ ἀπιστέω ὁ γέλως ὀφλισκάνω , ὁ πρός ὁ οὗτος φανερός ἀνθίστημι , καί πρός ὁ ἀλήθεια ἀντιλέγω . Ποία φανερός , φημί ; εἰμί γάρ , ἐπειδή υἱός λέγω , ὁμοούσιος εἰμί ὁ πατήρ , δύναμαι καί ἐγώ ὁμοούσιος εἰμί · καί γάρ καί ἐγώ υἱός λέγω . ἐγώ γάρ εἶπον , φημί , θεός εἰμί , καί υἱός υυιστος πατήρ . ὦ ὁ ἀναισχυντία ! εἰμί ὁ ἔσχατος ἄνοια ! πῶς διά πᾶς ὁ αὐτός μαλιάω ἐνδείκνυμι ! ὅτε ὁ περί ἀκατάληπτος λόγος εκιννουμην , εφιλονειχοω ἑαυτοῦ διεκδικέω οὗτος , ὅς ὁ Μονογενώ ἐάν μόνος , ὁ ὁ θεός οὕτως εἴδω αχριβους , ὡς αὐτός ἑαυτοῦ οἶδα · νῦν δέ ἐπεί περί ὁ ὁ Μονογενώ δόξα ἐγώ εἰμί ὁ λόγος , φιλονειχοω αὐτός εἰς ὁ οἰκεῖος εὐτέλεια κατάγω λέγω , ὅτι καί ἐγώ υἱός λέγω . καί οὖον πάντως οὗτος ομοούσιος ἐγώ ποιέω ὁ Θεός . υἱός λέγω σῦς , ἀλλά ἐκεῖνος εἰμί ἐνταῦθα ῥῆμα , ἐκεῖ πρᾶγμα . υἱός λέγω σῦς , ἀλλά μονογενής οὖον λέγω καθάπερ καί ἐκεῖνος , ἀλλά ἐν ὁ κόλπος ὁ πατήρ οὖον διατρίβω , ἀλλά ἀπαύγασμα ὁ δόξα οὐ εἰμί , οὐδέ χαρακτήρ ὁ ὑπόστασις , οὐδέ μορφή ὁ Θεός ὑπάρχω . εἰμί τοίνυν οὖον πείθω σύ ὁ πρότερος , οὗτος πείθω , καί πολύς ἕτερος πλείων οὗτος , ὁ εὐγένεια αὐτός μαρτυρέω ἐκεῖνος . ὅταν μέν γάρ ὁ ἀπαράλλακτος ὁ οὐσία αὐτός δείκνυμι βούλομαι ὁ πρός ὁ γεννάω , ὁ ὁμοιάζω ἐγώ , φημί , ομοιαβαξ ὁ πατήρ . ὅταν δέ ὁ ἰδιάζον ὁ δύναμις , ἐγώ , φημί , καί ὁ πατήρ εἷς εἰμί · ὅταν δέ ὁ ἐκπάλλω ὁ ἐξουσία , ὅσπερ γάρ ὁ πατήρ ἐγείρω ὁ νεκρός καί ζωοποιέω , οὗτος καί ὁ υἱός , ὅς ἐθέλω ζωοποιέω · ὅταν δέ ὁ ταυτότης ὁ λατρεία , ἵνα πᾶς τιμάω ὁ υἱός , καθώς τιμάω ὁ πατήρ · ὅταν δέ ὁ αὐθεντία ὁ ἐν ὁ ὁ νόμος μετασκευή , ὁ πατήρ ἐγώ , φημί , ἐργάζομαι , κἀγώ ἐργάζομαι . ἄλλος οὕτος πᾶς οὗτος παρατρέχω , καί ὁ υἱός ὄνομα οὖον κύριος ἐκλαμβάνω , ἐπεί καί αὐτός τιμάω ὁ ὁ υἱός προσχώριος , εἰς ὁ αὐτός εὐτέλεια ὁ υἱός κατάγω λέγω , ἐγώ εἶπον , θεός εἰμί , καί υἱός υυιστος πατήρ . οὐκοῦν ἐπεί διά ὁ ὁ υἱός προσχώριος φημί μηδείς ἔχω σύ πλέω ὁ υἱός , καί κατά οὗτος μηδέ εἰμί