joannes-chrysostomus.pg048 pg048_0200.4
α' . Οἱ φιλόπονοι τῶν γεωργῶν , ἐπειδὰν ἰδῶσι δένδρον ἀκαρπον καὶ ἀνήμερον τοῖς αὐτῶν λυμαινομένον πόνους , καὶ τῇ τῆς ρίζης τραχύτητι καὶ τῇ βαρύτητι τῆς σκιάς διαφθείρον τὰ ἡμέρα τῶν φυτῶν , μετὰ πολλῆς ἐκτέμνουσιν αὐτὸ τῆς σπουδῆς . Πολλάκις δὲ αὐτοῖς καὶ ἀνεμὸς ποθεν ἐπελθὼν , συνεφάπτεται τῆς τομῆς , καὶ τῇ κώμῃ τοῦ δένδρου προσπεσῶν , καὶ μετὰ πολλῆς τινάξεως τῆς σφοδρότητος , συνέκλασέ τε αὐτό , καὶ εἰς τὴν γῆν ἔρριψε , καὶ τοῦ πόνου τὸ πλέον αὐτοῖς ἐπεκούρυσεν . Ἐπεὶ οὖν καὶ ἡμεῖς δένδρον ἐκτέμνομεν ἀγρίον καὶ ἀνήμερον , τῶν Ἀνομίων τὴν ἀρεσιν , παρακαλέσωμεν τὸν Θεὸν πέμψαι τοῦ Πνεύματος ἡμῖν τὴν χάριν , ἵνα ἀνέμῳ σφοδρόταρον παντὸς προσβαλοῦσα προῤῥίζον ἀνασπάσῃ τὴν αἰρεσιν , τοῦ πλέον ἡμῖν ἐπικουρίσουςα τοῦ πόνου . Ἦδη γὰρ πῶ καὶ γῆ χειρωθεῖσα , καὶ γεωργικῶν οὐκ ἀπολαύσασα χειρῶν , πονηρὰς βοτάνας , καὶ ἀκανθῶν πλήθος , καὶ δένδρα ἄγρια ἐξέβαλεν ἐκ τῶν οἰκείων κόλπων πολλάκις · οὕτω καὶ ἡ τῶν Ἀνομίων ἐρημωθεῖσα ψυχή , καὶ τῆς ἀπὸ τῶν Γραφῶν ἐπιμελείας οὐκ ἀπολαύσασα , οἰχθεν καὶ παρ' ἑαυτῆς [ 465 ] τὴν ἀγρίαν ταύτην καὶ ἀνήμερον ἐξέβαλεν αἵρεσιν . Τοῦτο γὰρ τὸ δένδρον οὐ Παῦλος ἐφύτευσεν , οὐχ Ἀπολλὼς ἐπότισεν , οὐχ ὁ Θεὸς ἡξένεν , ἀλλ' ἐφύτευσε μὲν λογισμῶν ἀκαρπο · περιεργία , ἐπότισε δὲ ἀπονοίας τύφος , ἡξήσε δὲ φιλοδοξίας ἔρως . Καὶ δεῖ τῆς τοῦ Πνεύματος ἡμῖν φλογός , ἵνα μὴ μόνον ἀνασπάσωμεν , ἀλλὰ καὶ κατακαύσωμεν τὴν πονηρὰν ταύτην ρίζαν . Καλέσωμεν τοίνυν αὐτόν , τὸν ὑπ' ἐκείνων μὲν βλασφημουμένον , ὑφ' ἡμῶν δὲ εὐφημουμένον Θεόν , καὶ παρακαλέσωμεν , ὥστε καὶ τὴν γλῶτταν ἡμῶν πρὸς πλείονα διεγεραι δρόμον , καὶ τὴν διάνοιαν ἡμῖν πρὸς σαφεστέραν διανοῆσαι τῶν λεγομένων ἀνάπτευσιν . Ὑπὲρ γὰρ αὐτοῦ καὶ τῆς αὐτοῦ δόξης ἅπας ἡμῖν ὁ πόνος , μᾶλλον δὲ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς ἡμετέρας .
Lemmas: ὅς . ὁ φιλόπονος ὁ γεωργός , ἐπειδάν ὁράω δένδρον ἄκαρπος καί ἀνήμερος ὁ αὐτός λυμαίνω πόνος , καί ὁ ὁ ῥίζα τραχύτης καί ὁ βαρύτης ὁ σκιά διαφθείρω ὁ ἡμέρα ὁ φυτός , μετά πολύς ἐκτέμνω αὐτός ὁ σπουδή . πολλάκις δέ αὐτός καί ἄνεμος πόθεν ἐπέρχομαι , συνεφάπτομαι ὁ τομή , καί ὁ κώμη ὁ δένδρον προσπίπτω , καί μετά πολύς τίναξις ὁ σφοδρότης , συγκλάω τε αὐτός , καί εἰς ὁ γῆ ῥίπτω , καί ὁ πόνος ὁ πλέω αὐτός ἐπεκούρυσεν . ἐπεί οὖν καί ἐγώ δένδρον ἐκτέμνω ἄγριος καί ἀνήμερος , ὁ ἀνομία ὁ ἄρεσις , παρακαλέω ὁ θεός πέμπω ὁ πνεῦμα ἐγώ ὁ χάρις , ἵνα ἄνεμος σφοδρός πᾶς προσβάλλω προορίζω ἀνασπάω ὁ ἀρις , ὁ πλέω ἐγώ ἐπικουρίζω ὁ πόνος . ἤδη γάρ πῶ καί γῆ χειρόομαι , καί γεωργικός οὐ ἀπολαύω χείρ , πονηρός βοτάνη , καί ἄκανθα πλήθος , καί δένδρον ἄγριος ἐκβάλλω ἐκ ὁ οἰκέω κόλπος πολλάκις · οὗτος καί ὁ ὁ ἀνομία ἐρημόω ψυχή , καί ὁ ἀπό ὁ Γραφής ἐπιμέλεια οὐ ἀπολαύω , οἴγω καί παρά ἑαυτοῦ [ 465 ] ὁ ἄγριος οὗτος καί ἀνήμερος ἐκβάλλω αἵρεσις . οὗτος γάρ ὁ δένδρον οὖον Παῦλος φυτεύω , οὐ Ἀπολλῶς ποτίζω , οὐ ὁ θεός ἥκω , ἀλλά φυτεύω μέν λογισμός άκαρπος · περιεργία , ποτίζω δέ ἀπόνοια τύφος , ἥκω δέ φιλοδοξία Ἔρως . καί δεῖ ὁ ὁ πνεῦμα ἐγώ φλόξ , ἵνα μή μόνος ἀνασπάω , ἀλλά καί κατακαίω ὁ πονηρός οὗτος ῥίζα . καλέω τοίνυν αὐτός , ὁ ὑπό ἐκεῖνος μέν βλασφημέω , ὑπό ἐγώ δέ εὐφημέω Θεός , καί παρακαλέω , ὥστε καί ὁ γλῶσσα ἐγώ πρός πλείων διεγείρω δρόμος , καί ὁ διάνοια ἐγώ πρός σαφής διανοέω ὁ λέγω ἀνάπτω . ὑπέρ γάρ αὐτός καί ὁ αὐτός δόξα ἅπας ἐγώ ὁ πόνος , μᾶλλον δέ ὑπέρ ὁ σωτηρία ὁ ἡμέτερος .