joannes-chrysostomus.peccata-fratrum-non-evulganda pg051_0361.3
ερεῖνει κακοῦργον . Ἐπειδὴ γὰρ μέγιστον κέρας ἐκ τῆς εὐχῆς ὀρᾷ τιμωμένην ἡμῖν , τότε μάλιστα ἐπετίθεται · ἵνα ἡμᾶς ἐκτροπῇ τῆς ἀπολίας , ἵνα πεινᾶς οἴχαι ἀπομιᾶν χειρί . Καὶ καθάπερ ἐπὶ τῶν ἀρχόντων , ἐπειδὰν οἱ τῆς τάξεως καὶ περὶ αὐτὸν ὄντες τὸν ἄρχοντα ἀπεχθῶς ἔχουσι πρὸς τοὺς ἐντυχάνοντας , διὰ τῶν ῥάβδων πόρρωθεν αὐτοὺς ἀπελαύνουσι , παλόντες προσελθεῖν καὶ ἀποδύρασθαι καὶ φιλανθρωπίας τυχεῖν · οὕτω καὶ ὁ διάβολος , ἐπειδὰν τῇ προσιτάς [ 548 ] τῷ δικαστῇ , πόρρωθεν ἀπελαύνει , οὐ διὰ ῥάβδου , ἀλλὰ διὰ ῥαθυμίας . Οὐδὲ γὰρ , οὐδὲ σαφῶς , ὅτι ἂν προσέλθωσι νήφοντες , καὶ εἴπωσι τὰ ἡμαρτημένα , καὶ ἀποδύρωται ἑαυτῇ τῇ ψυχῇ , πολλὴν λαβόντες συγγνώμην ἀπέρχονται · φιλάνθρωπος γὰρ ἐστὶν ὁ Θεός · καὶ διὰ τοῦτο προλαμβάνει , καὶ ἀπάγει τὴς ἐντεύξεως αὐτῆς , ἵνα μὴδεὶς ἂν δένηται ἐπιτυχῶσι . Ἄλλ’ οἱ μὲν στρατιῶται τῶν ἀρχόντων μετὰ βίας ἀποστέλλουσι τοὺς ἐντυχάνοντας · ὁ δὲ οὐ μετὰ ἀνάγκης , ἀλλ’ ἀπατὼν ἡμᾶς καὶ εἰς ῥαθυμίαν ἐμβάλων . Διὰ τοῦτο οὐδὲ συγγνώμης ἔσμεν δεῖοι , ἐκόντες ἑαυτοὺς ἀποστεροῦντες τῶν ἀγαθῶν . Φῶς ἔστι διαμόναι καὶ ψυχὴς ἡ μετὰ σπουδῆς εὐχή , φῶς δαρεστον καὶ διηνεκές . Διὰ τοῦτο μυρίους συμφερούς λογισμῶν ἐμβάλλει ταῖς ἡμετέραις διανοίαις , καὶ ἄτερ οὐδὲποτε ἐλογισάμεθα , ταῦτα συνάγων ἐν τῷ καιρῷ τῆς εὐχῆς καταχεῖ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν . Καὶ καθάπερ δῆμοι πολλοῖς · ἀπευναίαν προσπίπτοντες , λυχναίων πῦρ ἀναπτύμενοι βιπίαςαν ἐσθίουν · οὕτω καὶ ὁ διάβολος , ἐπειδὰν ἰδῇ τὴν φλόγα τῆς εὐχῆς ἡμῖν ἀναπτομένην , μυρίαις φροντίσιν ἐνθεν καὶ ἔνθεν βιπίζων , οὐ πρότερον ἀρισταίνει ἕως ἐν σδέβῃ τὸ φῶς . Ἄλλ’ ὅπερ οἱ τοὺς λύχνους ἐκείνους ἀνάπτοντες ποιοῦσι , τοῦτο καὶ ἡμεῖς ποιήσωμεν . Τί δὲ ἐκεῖνοι ποιοῦσι ; Ἐπειδὰν ἴδωσι δῖμον προσπίπτοντα σφοδρόν , τὸν δάκτυλον ἐπιθέντες τῇ ὀπῇ τοῦ λύχνου ἀποτειχίζουσι τῷ πνεύματι τὴν εἴσοδον . Ἔως μὲν γὰρ ἂν ἔξωθεν προσβάλλῃ , δυνησόμεθα ἀντιστῆναι · ἐπειδὰν δὲ ἀνοιξώμεν αὐτῷ τὰς θύρας τῆς διανοίας , καὶ ἔνδον δεξώμεθα τὸν ἐχθρόν , οὐχ ἔτι λοιπὸν οὐδὲ μικρὸν ἀντιστῆναι δυνάμεθα · ἀλλὰ πανταχόθεν κατασθεῖς ἡμῶν τὴν μνήμην , ὡσπερ λύχνον καπνιζόμενον , ἀφήσει τὸ στόμα ῥήματα προφέρειν κενά . Ἄλλ’ ὡσπερ ἐκεῖνοι τὸν δάκτυλον ἐπιτιθέασιν τῇ ὀπῇ τοῦ λύχνου , οὕτως ἡμεῖς ἐπιθώμεν τὸν λογισμὸν τῇ ἡμετέρᾳ διανοίᾳ · ἀποφράξωμεν τοῦ πονηροῦ πνεύματος τὴν εἴσοδον , ἵνα μὴ σδέβῃ ἡμῶν τὸ φῶς τῆς εὐχῆς . Μέμνησθε τούτων ἀξιοτέρων τῶν παραδειγμάτων , καὶ τοῦ τῶν στρατιωτῶν , καὶ τοῦ ἀρχόντος , καὶ τοῦ κατὰ τὸν λύχνον · διὰ γὰρ τούτο ταῦτα λέγομεν ὑμῖν τὰ παραδείγματα , ἐν οἷς στραφήμεθα , ἐν οἷς ἴσμεν , ἵνα καὶ ἐντεῦθεν ἀναχωρήσαντες καὶ οἴκοι γελόμενοι , ἀπὸ τῶν ἐν χειρὶ πραγμάτων ὑπόμνησιν λαμβάνωμεν τῶν εἰρημένων . Μέγα ὄπλον εὐχή , καὶ μεγάλη ἀσφάλεια .
Lemmas: ἐρεείνω κακοῦργος . ἐπεί γάρ μέγας κέρας ἐκ ὁ εὐχή ὁράω τιμάω ἐγώ , τότε μάλιστα ἐπιτίθημι · ἵνα ἐγώ ἐκτροπή ὁ Ἀπολιᾶς , ἵνα πεινάω οἴχομαι αποεις χείρ . καί καθάπερ ἐπί ὁ ἄρχω , ἐπειδάν ὁ ὁ τάξις καί περί αὐτός εἰμί ὁ ἄρχω ἀπεχθῶς ἔχω πρός ὁ ἐντυγχάνω , διά ὁ ῥάβδος πόρρωθεν αὐτός ἀπελαύνω , πάλλω προσέρχομαι καί ἀποδύρομαι καί φιλανθρωπία τυγχάνω · οὗτος καί ὁ διάβολος , ἐπειδάν ὁ προσιος [ 548 ] ὁ δικαστής , πόρρωθεν ἀπελαύνω , οὖον διά ῥάβδος , ἀλλά διά ῥᾳθυμία . οὐδέ γάρ , οὐδέ σαφῶς , ὅτι εἄν προσέρχομαι νήφω , καί εἶπον ὁ ἁμαρτάνω , καί ἀποδύρομαι ἑαυτοῦ ὁ Ψυχή , πολύς λαμβάνω συγγνώμη ἀπέρχομαι · φιλάνθρωπος γάρ εἰμί ὁ Θεός · καί διά οὗτος προλαμβάνω , καί ἀπάγω σής ἔντευξις αὐτός , ἵνα μηδείς εἄν δένω ἐπιτυγχάνω . ἄλλος ὁ μέν στρατιώτης ὁ ἄρχω μετά Βίας ἀποστέλλω ὁ ἐντυγχάνω · ὁ δέ οὖον μετά ἀνάγκη , ἀλλά ἀπάτη ἐγώ καί εἰς ῥᾳθυμία ἐμβάλλω . Ζεύς οὗτος οὐδέ συγγνώμη εἰμί δείδω , ἑκών ἑαυτοῦ ἀποστερέω ὁ ἀγαθός . Φάος εἰμί διαμονή καί Ψυχή ὁ μετά σπουδή εὐχή , φάος δαρεστον καί διηνεκής . Ζεύς οὗτος μυρίος συμφέρω λογισμός ἐμβάλλω ὁ ἡμέτερος διάνοια , καί ἄτερ οὐδέποτε λογίζομαι , οὗτος συνάγω ἐν ὁ καιρός ὁ εὐχή καταχέω ὁ Ψυχή ἐγώ . καί καθάπερ δῆμος πολύς · ἀπευναίαν προσπίπτω , λυχναῖος πῦρ ἀναπτύω βιπίαςαν ἐσθίω · οὗτος καί ὁ διάβολος , ἐπειδάν οἶδα ὁ φλόξ ὁ εὐχή ἐγώ ἀνάπτω , μυρίος φροντίς ἐν καί ἔνθεν βιπιζω , οὖον πρότερος ἀρισταίνω ἠώς ἐν σδέβῃ ὁ φάος . ἄλλος ὅσπερ ὁ ὁ λύχνος ἐκεῖνος ἀνάπτω ποιέω , οὗτος καί ἐγώ ποιέω . τις δέ ἐκεῖνος ποιέω ; ἐπειδάν ὁράω δίμων προσπίπτω σφοδρός , ὁ δάκτυλος ἐπιτίθημι ὁ ὀπή ὁ λύχνος ἀποτειχίζω ὁ πνεῦμα ὁ εἴσοδος . ἔως μέν γάρ εἄν ἔξωθεν προσβάλλω , δύναμαι ἀνθίστημι · ἐπειδάν δέ ἀνοίγω αὐτός ὁ θύρα ὁ διάνοια , καί ἔνδον δέχομαι ὁ ἐχθρός , οὐ ἔτι λοιπός οὐδέ μικρός ἀνθίστημι δύναμαι · ἀλλά πανταχόθεν καθίστημι ἐγώ ὁ μνήμη , ὡς λύχνος καπνίζω , ἀφίημι ὁ στόμα ῥῆμα προφέρω κενός . ἄλλος ὡς ἐκεῖνος ὁ δάκτυλος ἐπιτίθημι ὁ ὀπή ὁ λύχνος , οὕτως ἐγώ ἐπιτίθημι ὁ λογισμός ὁ ἡμέτερος διάνοια · ἀποφράσσω ὁ πονηρός πνεῦμα ὁ εἴσοδος , ἵνα μή σδέβῃ ἐγώ ὁ φάος ὁ εὐχή . μιμνήσκω οὗτος ἀξιός ὁ παράδειγμα , καί ὁ ὁ στρατιώτης , καί ὁ ἄρχω , καί ὁ κατά ὁ λύχνος · διά γάρ οὗτος οὗτος λέγω σύ ὁ παράδειγμα , ἐν ὅς στρέφω , ἐν ὅς οἶδα , ἵνα καί ἐντεῦθεν ἀναχωρέω καί οἴκοι γελάω , ἀπό ὁ ἐν χείρ πρᾶγμα ὑπόμνησις λαμβάνω ὁ εἴρω . Μέγης ὅπλον εὐχή , καί μέγας ἀσφάλεια .