joannes-chrysostomus.interpretatio-in-danielem-prophetam-sp pg056_0229.4
Νῦν οὖν , βασιλεῦ , στήσον τὸν ὁρισμὸν , καὶ ἔκδος γραφήν , ὅπως μὴ ἀλλοιωθῇ τὸ δόγμα Μηδῶν καὶ Περσῶν , ὅπως ἂν μὴ παραγραφῇ κατέναντι τούτου . Τότε ὁ βασιλεὺς Δαρεῖος ἐπέταξε γραφῆναι τὸ δόγμα . Ὅρα τί ποιοῦσι , πῶς ἀλόγιστον δόγμα ἰσπουδάζον στήσαι . Καὶ κατὰ σπουδὴν τοῦτο αἰτοῦσι . Τὸ μὲν γὰρ λέγειν , Ὅς ἂν αἰτήσῃ παρὰ ἄνθρώπου , λόγον εἶχεν . Ἄλλ᾽ ἐδύκουν σφριχτέσθαι τὸν λόγον τῆς αἰτήσεως τῷ βραχεῖ χρόνῳ . Ποῖα ὑπόθεσις αὕτη ; διὰ τί τοῦτο εἶπες ; Ἔδοξ , φησὶ · πάντες συνελθόντες τοῦτο ἐκυρώσαμεν , ὥστε ἐν τριάκοντα ἡμέραις παρὰ σοῦ μόνου αἰτεῖν . Ὡ βαρβαρικὴν αἴτημα · ὡ πολλῆς ἀλογίας γέμουσα χάρις , αὐτὸν τὸν δοκοῦντα τιμᾶσθαι κατατινύουσα ! Εἰ μὲν γὰρ τοῦτο καλόν , ἔδει διηνεκὲς τοῦτο εἶναι · εἰ δὲ φαῦλον , οὐδὲ τὰς τριάκοντα ἡμέρας . Πάλιν εἰ καλόν , τί τὸ πλῆθος προβάλλεσθε ; Καὶ γὰρ χωρὶς τούτου ἐπινεῦσαι δεῖ · εἰ δὲ φαῦλον , οὐδὲ πάσης τῆς οἰκουμένης κελυούσης ὑπείκειν ἐχρῆν . Οὐ προεῖδε τὸν δόλον ὁ βασιλεὺς · καὶ δήλον [ 234 ] ἐκ τῶν μετὰ ταῦτα . Ὅρῃσε γὰρ , καὶ γράμμασιν αὐτὸν [ f . αὐτῷ ] ἠσφαλίσαντο , ὥστε μηδὲ βουλομένῳ μετὰ ταῦτα γενέσθαι καιρὸν τοῦ ἀνανεῦσαι . Τί οὖν ἀκούσας φησὶν ὁ Δανιήλ ; Οὐχ ἐταράχθη , οὐ προσέθηκεν , οὐχ ἀφείλεν . Ὅρα τὸν ἄνδρατον ὁμαλῶς δεῖ ζῶντα , ὡσπερ τινὰ ἄνθη παρατρέχοντα πάντα , ὡσπερ ἐν σκιαῖς καὶ τὰ χρηστὰ καὶ τὰ λυπηρὰ θεωμένων . Εἰ γὰρ ἐν ἀρχῇ οὕτως ἀκατάπληκτος ἦμεν , πολλῷ μᾶλλον νῦν μετὰ τὴν πείραν τῶν ἀγῶνων τοσούτους ἀναδραμάμενος στεφάνους . Τίνος ἕνεκεν οὐ προσέθηκε ; τίνος ἕνεκεν οὐκ ἐμέμφατο , τοσαύτην παρὰ τῷ βασιλεῖ παράβασιν ἔχων ; Οὐχ ἐδούλετο ῥήμασιν , ἀλλὰ πράγμασι τοῦτο ποιῆσαι . Ἄλλως δὲ πανταχοῦ αὐτὸν εὑρίσκομεν , τῆς χειρὸς καλούσης , ἐπιτηδώντα , καὶ παραγιγνόμενον . Καὶ Δανιὴλ ἤρξα ἔγνω ὅτι ἐνετάγη τὸ δόγμα , εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ · καὶ αἱ θύριδες ἀνεφύμναι ἐν τοῖς ὑπερώοις αὐτοῦ κατέναντι Ἰερουσαλήμ · καὶ καιροὺς τρεῖς τῆς ἡμέρας ἦν κάμπτων ἐπὶ τὰ γόνατα αὐτοῦ , καὶ προσευχόμενος , καὶ ἐξομολογούμενος ἐναντίον τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ , καθὼς ἦν ποτὲ ἐμπροσθεν . Τίνος ἕνεκεν τῶν θυρίδων ἡμᾶς ἀνέμνησεν , ὅτι ἀνεφύγμεναι ἦσαν πρὸς Ἰερουσαλήμ ; Σφοδρὸν τῆς θείας εἶχον πόθον . Καθάπερ οὖν τις ποθουμένην ἔχον ἀποῦσαν , καὶ τὰς ὁδοὺς τὰς ἐκεῖ φερούσας φιλεῖ · οὕτω δὴ καὶ οὗτος . Ἐπεθύμουν δὲ αὐτῆς ἄλλοι τῶν σωματικῶν ἕνεκεν , οὗτος δὲ οὐχί , ἀλλὰ διὰ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ . Ἐπεὶ ὅτι τοῦτο ἐστίν , δήλον ἐκείθεν · οὐ γὰρ ἐλθεῖν ἀνελθεῖν , τοῦ σπουδαζομένου πέρα εἰληφότος αὐτῷ . Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς , καθὼς οἱ πατέρες ἡμῖν παρἔδωκαν , πρὸς ἀνατολὰς ὁρῶντες εὐχόμεθα , πάλιν καὶ
Lemmas: νῦν οὖν , βασιλεύς , ἵστημι ὁ ὁρισμός , καί ἐκδίδωμι γραφεύς , ὅπως μή ἀλλοιόω ὁ δόγμα Μῆδος καί Πέρσης , ὅπως εἄν μή παραγράφω κατεναντίον οὗτος . τότε ὁ βασιλεύς Δαρεῖος ἐπιτάσσω γράφω ὁ δόγμα . Ὅρας τίς ποιέω , πῶς ἀλόγιστος δόγμα ἰσπουδάζον ἵστημι . καί κατά σπουδή οὗτος αἰτέω . ὁ μέν γάρ λέγω , ὅς εἄν αἰτέω παρά ἄνθρωπος , λόγος ἔχω . ἄλλος εδυκεω σφριχτέσθαι ὁ λόγος ὁ αἴτησις ὁ βραχύς χρόνος . Ποίας ὑπόθεσις οὗτος ; διά τίς οὗτος εἶπον ; δοκέω , φημί · πᾶς συνέρχομαι οὗτος κυρόω , ὥστε ἐν τριάκοντα ἡμέρα παρά σύ μόνος αἰτέω . εἰμί βαρβαρικός αἴτημα · εἰμί πολύς ἀλογία γέμω χάρις , αὐτός ὁ δοκέω τιμάω κατατείνω ! εἰμί μέν γάρ οὗτος καλός , ἐσθίω διηνεκής οὗτος εἰμί · εἰμί δέ φαῦλος , οὐδέ ὁ τριάκοντα ἡμέρα . πάλιν εἰμί καλός , τίς ὁ πλῆθος προβάλλω ; καί γάρ Χωρὶς οὗτος ἐπινάω δεῖ · εἰμί δέ φαῦλος , οὐδέ πᾶς ὁ οἰκέω κελυειμι ὑπείκω χρή . οὖον προεῖδον ὁ δόλος ὁ βασιλεύς · καί δῆλος [ 234 ] ἐκ ὁ μετά οὗτος . Ὅρησις γάρ , καί γράμμα αὐτός [ f . αὐτός ] ἀσφαλίζω , ὥστε μηδέ βούλομαι μετά οὗτος γίγνομαι καιρός ὁ ἀνανεύω . τις οὖν ἀκούω φημί ὁ Δανιήλ ; οὐχ ταράσσω , οὖον προστίθημι , οὐ ἀφαιρέω . Ὅρας ὁ ἄνδρατον ὁμαλός δεῖ ζῶ , ὡς τις ἄνθος παρατρέχω πᾶς , ὡς ἐν σκιά καί ὁ χρηστός καί ὁ λυπηρός θεάομαι . εἰμί γάρ ἐν ἀρχή οὕτως ἀκατάπληκτος εἰμί , πολύς μᾶλλον νῦν μετά ὁ πείρω ὁ ἀγών τοσοῦτος ἀνατρέχω στέφανος . τίς ἕνεκα οὖον προστίθημι ; τίς ἕνεκα οὐ μέμφομαι , τοσοῦτος παρά ὁ βασιλεύς παράβασις ἔχω ; οὐχ δουλόω ῥῆμα , ἀλλά πρᾶγμα οὗτος ποιέω . ἄλλος δέ πανταχοῦ αὐτός εὑρίσκω , ὁ χείρ καλέω , ἐπιτηδώντα , καί παραγίγνομαι . καί Δανιήλ ἄρχω γιγνώσκω ὅτι ἐντάσσω ὁ δόγμα , εἰσέρχομαι εἰς ὁ οἶκος αὐτός · καί ὁ θυρίς ἀναφύω ἐν ὁ ὑπερῶος αὐτός κατεναντίον Ἱερουσαλήμ · καί καιρός τρεῖς ὁ ἡμέρα εἰμί κάμπτω ἐπί ὁ γόνυ αὐτός , καί προσεύχομαι , καί ἐξομολογέομαι ἐναντίος ὁ Θεός αὐτός , καθώς εἰμί ποτέ ἔμπροσθεν . τίς ἕνεκα ὁ θυρίς ἐγώ ἀναμιμνήσκω , ὅτι ἀναφεύγω εἰμί πρός Ἱερουσαλήμ ; σφοδρός ὁ θεῖος ἔχω πόθος . καθά οὖν τις ποθέω ἔχω ἄπειμι , καί ὁ ὁδός ὁ ἐκεῖ φέρω φιλέω · οὗτος δή καί οὗτος . ἐπιθυμέω δέ αὐτός ἄλλος ὁ σωματικός ἕνεκα , οὗτος δέ οὐ , ἀλλά διά ὁ δόξα ὁ Θεός . ἐπεί ὅτι οὗτος εἰμί , δῆλος ἐκεῖθεν · οὖον γάρ ἔρχομαι ἀνέρχομαι , ὁ σπουδάζω πέρα λαμβάνω αὐτός . Ζεύς οὗτος καί ἐγώ , καθώς ὁ πατήρ ἐγώ παραδίδωμι , πρός ἀνατολή ὁράω εὔχομαι , πάλιν καί