joannes-chrysostomus.in-sanctum-julianum-martyrem pg050_0266.1
ἡμέραν εἰσήγεν , ἐξῆγεν . παύσει · προσήγγε , βαθάνους μυρίας ἠπείλει , λόγους χολακευτικοὺς ἐδελάζε , πᾶσαν ἐκείνη μηχανὴν τὴν δαισίων θεμίων ἐπχειρῶν διασαλεύειν · καὶ περιήγεν αὐτὸν ἐνιαυτὸν ὁλόκληρον πανταχοῦ τῆς Κιλικίας κατασιγῶν , μᾶλλον δὲ , ὡς οὐχ ὅπετο , λαμπρότερον ἀποφαίνων · ὁ δὲ μάρτυς ἔδοξ α καὶ αὐτὸς συνωθᾶ τῷ Παύλῳ , Χρὶς τῷ Θεῷ τῷ δραμαδεύοντι ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ , καὶ τῇ δσμῇ τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι δι' ἡμῶν ἐν παντὶ τόπῳ . Καθάπερ γὰρ μυχον ἔως μὲν ἐν ἀν τόπῳ κείται , ἐκεῖνον μόνον ἀναχρύσνυσιν τὸν ἀέρα τῆς εὐωδίας , ἐπειδὰν δὲ εἰς πολλὰ προενεβῆ χωρία , πάντα ἐμπλήσει τῆς οἰκείας ἀρετῆς · οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ τοῦ μάρτυρος συνέβαινε τότε . Περιήγετο μὲν γὰρ ὡς [ 674 ] μᾶλλον κατασιγοῦνθαι , τὸ δὲ ἐναντίον ἐξέβαινε · λαμπρότερος ὁ ἀληθὴς διὰ τῆς πομπῆς ἐκείνης ἐγίγνετο , καὶ πάντας τοὺς τῆν Κιλικίων χώραν οἰκοῦντας τῆς οἰκείας ἐποίησ ζῆλωτὰς ἀρετῆς . Περιήγετο πανταχοῦ , ἵνα μὴ μόνον ἐξ ἀκοῆς μάθωσι τὰ παλαισμάτα , ἀλλὰ καὶ αὐτὸν βλέψωσι τὸν στεφαννῖτην οἱ θεαταί · καὶ ὅσω μακρότερος αὐτὴ ἐποίησε τοὺς διαύλους , τοσούτῳ λαμπρότεροι οἱ δρόμοι πάντες ἐγίγνοντο · ὅσω μακίονα ἐτίθει τὰ σχήματα , τοσούτῳ θαυμαστότερα ἀπέβαινε τὰ παλαισμάτα · ὅσω τὴν ὀλιγὴν ἐπέτεινεν εἰς χρόνον μήκος , τοσούτῳ τὴν ὑπομονὴν αὐτοῦ δοκιμωτέραν ἐργάζετο . Καὶ γὰρ χρυσίων πλείονα χρόνον τῇ τοῦ πυρὸς ὀμολῶν φύσει , καθαρώτερον γίνεται · καθάπερ τότε καὶ ἡ τοῦ ἁγίου ψυχὴ βασανιζομένη τῷ χρόνῳ μᾶλλον ἀπλάμπετο , καὶ οὐδὲν ἕτερον , ἀλλ' ἢ τρώσασα καθ' ἑαυτοῦ καὶ τοῦ διαβόλου , τὸν μάρτυρα περιέφερον , ἐλεγχον τῆς τῶν Ἑλλήνων ὠμότητος , ἀπόδειξιν τῆς τῶν Χριστιανῶν εὐσδειας , μεγίστον τεκμήριον τῆς τοῦ Χριστοῦ δυνάμεως , παραίνεσιν καὶ συμβουλήν τοῖς πιστοῖς , ὥστε προθύμως τοῖς αὐτοῖς ἐγκαρτερεῖν ἀγῶσι , χρώματα τῆς τοῦ Θεοῦ δόξης , διδάσκαλον τῆς τῶν τοιούτων παλαισμῶν ἐπιστήμης . Παρακαλεῖ γὰρ ἅπαντας πρὸς τὸν οἰκεῖον ζῆλον μεταστέλλειν , οὐχὶ διὰ τῆς φωνῆς μόνον συμβουλεύων , ἀλλὰ καὶ δι' αὐτῶν τῶν πραγμάτων ἀπλῖγως λαμπροτέραν ἀρμεῖς φωνήν . Καὶ καθάπερ οἱ οὐρανοὶ διηγούνται δόξαν Θεοῦ , οὐχὶ φωνὴν ἀρμεῖσιν , ἀλλὰ τῇ λαμπρότητι τῆς ἰδεως τὸν θεατὴν πρὸς τὸ θαῦμα τοῦ δημιουργοῦ παραπέμποντες · οὕτω δὴ καὶ ὁ μάρτυς ἐκεῖνος διήγειτο τότε δόξαν Θεοῦ , οὐρανὸν ὡν καὶ αὐτός , καὶ πολὺ τοῦ φαινομένου τούτου φαιδρότερος ε . Οὐ γὰρ οὕτω τὸν οὐρανὸν λαμπρὸν ἀποφαίνουσι οἱ τῶν ἀστρῶν χοροί , ὡς τὸ τοῦ μάρτυρος σῶμα λαμπρότερον ἀπέφηναν οἱ τῶν τραυμάτων ἰχῦρες . Καὶ ἵνα μάθῃτε ὅτι τὰ τραύματα τοῦ μάρτυρος τῶν ἐν οὐρανῷ πεπηγμένων ἀστρῶν λαμπρότεροι , σκοπεῖτε . Πρὸς ἐκεῖνον μὲν τὸν οὐρανὸν καὶ τοὺς ἀστέρας καὶ ἀνθρώποι καὶ δαιμόνες βλέπουσι , πρὸς δὲ τὰ τραύματα τούτου ἄνθρωποι μὲν βλέπουσιν οἱ πιστοί , δαιμόνες δὲ ἀνιλέλφαι οὐ τολμῶσιν , ἀλλὰ κἂν ἐπιχειρήσωσιν ἰδεῖν , εὐθὺς ἀποσφυλοῦνται τὰς ὄψεις , τὴν ἐκείθεν ἐκπηδήσασαν μαρμαρυγὴν d οὐ δυνάμενοι φέρειν . Καὶ τοῦτο οὐχ ἀπὸ τῶν παλαι συμβεβηκότων πιστῶσαι μόνον , ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν ἔτι καὶ νῦν γινομένων . Ἀσδίων γὰρ τινὰ δαιμονιζόμενον καὶ μαινόμενον εἰσάγαγε
Lemmas: ἡμέρα εισάγω , ἐξάγω . παύω · προσάγω , βαθάνους μυρίος ἀπειλέω , λόγος χολακευτικα ἐδελάζε , πᾶς ἐκεῖνος μηχανή ὁ Δαίσιος θέμις ἐπιχειρέω διασαλεύω · καί περιάγω αὐτός ἐνιαυτός ὁλόκληρος πανταχοῦ ὁ Κιλικία κατασιγάω , μᾶλλον δέ , ὡς οὐ ὁράω , λαμπρός ἀποφαίνω · ὁ δέ μάρτυς δοκέω α καί αὐτός συνωθέω ὁ Παῦλος , Χρις ὁ θεός ὁ δραμαδευειμι ἐγώ ἐν Χριστός Ἰησοῦς , καί ὁ δσμή ὁ γνῶσις αὐτός φανερόω διά ἐγώ ἐν πᾶς τόπος . καθά γάρ μυχός ἔως μέν ἐν α τόπος κεῖμαι , ἐκεῖνος μόνος ἀναχρύσνυσιν ὁ αέρας ὁ εὐωδία , ἐπειδάν δέ εἰς πολύς προεμβαίνω χωρίον , πᾶς ἐμπίμπλημι ὁ οἰκεῖος ἀρετή · οὕτως δή καί ἐπί ὁ μάρτυς συμβαίνω τότε . περιάγω μέν γάρ ὡς [ 674 ] μᾶλλον κατασιγοῦνθαι , ὁ δέ ἐναντίος ἐκβαίνω · λαμπρός ὁ ἀληθής διά ὁ πομπή ἐκεῖνος γίγνομαι , καί πᾶς ὁ τῆ Κιλίκιος χώρα οἰκέω ὁ οἰκεῖος ποιέω ζηλωτής ἀρετή . περιάγω πανταχοῦ , ἵνα μή μόνος ἐκ ἀκοή μανθάνω ὁ πάλαισμα , ἀλλά καί αὐτός βλέπω ὁ στεφαννιος ὁ θεατής · καί ὅσος μακρός αὐτός ποιέω ὁ δίαυλος , τοσοῦτος λαμπρός ὁ δρόμος πᾶς γίγνομαι · ὅσος μακιαδων τίθημι ὁ σχῆμα , τοσοῦτος θαυμαστός ἀποβαίνω ὁ πάλαισμα · ὅσος Τάν ὀλίγος ἐπιτείνω εἰς χρόνος μήκος , τοσοῦτος ὁ ὑπομονή αὐτός δόκιμος ἐργάζομαι . καί γάρ χρυσίον πολύς χρόνος ὁ ὁ πυρός ομολαω φύσις , καθαρός γίγνομαι · καθά τότε καί ὁ ὁ ἅγιος ψυχή βασανίζω ὁ χρόνος μᾶλλον ἀπολάμπω , καί οὐδείς ἕτερος , ἀλλά ἢ τιτρώσκω κατά ἑαυτοῦ καί ὁ διάβολος , ὁ μάρτυς περιφέρω , ἐλέγχω ὁ ὁ Έλληνας ὠμότης , ἀπόδειξις ὁ ὁ Χριστιανός εὐσδειας , μέγας τεκμήριον ὁ ὁ Χριστός δύναμις , παραίνεσις καί συμβουλή ὁ πιστός , ὥστε πρόθυμος ὁ αὐτός ἐγκαρτερέω ἀγών , χρῶμα ὁ ὁ θεός δόξα , διδάσκαλος ὁ ὁ τοιοῦτος παλαισμός ἐπιστήμη . παρακαλέω γάρ ἅπας πρός ὁ οἰκεῖος ζῆλος μεταστέλλω , οὐ διά ὁ φωνή μόνος συμβουλεύω , ἀλλά καί διά αὐτός ὁ πρᾶγμα ἀπλῖγως λαμπρός Ἁρμέις φωνή . καί καθά ὁ οὐρανός διηγέομαι δόξα θεός , οὐ φωνή ἁρμός , ἀλλά ὁ λαμπρότης ὁ ἰδεως ὁ θεατής πρός ὁ θαῦμα ὁ δημιουργός παραπέμπω · οὕτως δή καί ὁ μάρτυς ἐκεῖνος διηγούμαι τότε δόξα θεός , οὐρανός ὅς καί αὐτός , καί πολύς ὁ φαίνω οὗτος φαιδρός ε . οὐ γάρ οὕτως ὁ οὐρανός λαμπρός ἀποφαίνω ὁ ὁ ἄστρον χορός , ὡς ὁ ὁ μάρτυς σῶμα λαμπρός ἀποφαίνω ὁ ὁ τραῦμα ἰχῦρες . καί ἵνα μανθάνω ὅτι ὁ τραῦμα ὁ μάρτυς ὁ ἐν οὐρανός πήσσω ἄστρον λαμπρός , σκοπέω . πρός ἐκεῖνος μέν ὁ οὐρανός καί ὁ ἀστήρ καί ἄνθρωπος καί δαίμων βλέπω , πρός δέ ὁ τραῦμα οὗτος ἄνθρωπος μέν βλέπω ὁ πιστός , δαίμων δέ ἀναλείφω οὐ τολμάω , ἀλλά κἀν ἐπιχειρέω ὁράω , εὐθύς αποσφυλουντ ὁ ὄψις , ὁ ἐκεῖθεν ἐκπηδάω μαρμαρυγή d οὐ δύναμαι φέρω . καί οὗτος οὐ ἀπό ὁ πάλαι συμβαίνω πιστόω μόνος , ἀλλά καί ἀπό ὁ ἔτι καί νῦν γίγνομαι . Ἀσδίων γάρ τις δαιμονίζομαι καί μαίνομαι εἰσάγω