joannes-chrysostomus.in-quatriduanum-lazarum pg050_0257.2
ἐπὶ τῆς τῶν χρημάτων δαπάνης . Εὐθὺς [ 665 ] ἀναστάντες ἀπὸ τῆς κλίνης , πρὶν εἰς ἀγορὰν ἔμβαλείν , ἢ μεταχειρίσαι τι τῶν ἰδιωτικῶν ἢ δημοσίων πραγμάτων , τὸν εἰχέτην καλῶσαντες ἀπαιτοῦμεν λόγον τῶν δαπανηθέντων , ἐν τεῖδωμεν τί μὲν κακῶς , τί δὲ εἰς δέον ἀνῆλυσται , πῶσον δὲ ὑπολείπεται · κἂν εὑρίδωμεν ὀλίγον τὸ ὑπολειπόμενον , παντὶ τρόπῳ προσόδων ἀφορμὰς ἐπινοοῦμεν , ἵνα μὴ λάβωμεν διαφθοράντες λιμῶ . Τοῦτο τοίνυν καὶ ἐπὶ τῶν πράξεων τῶν ἡμετέρων ποιῶμεν . Τὸ συνειδὸς τὸ ἡμέτερον καλῶσαντες ποιήσωμεν αὐτῷ λόγον τῶν ῥημάτων , τῶν πραγμάτων , τῶν ἐνθυμήσεων · ἐξετάσωμεν , τί μὲν εἰς δέον ἀνῆλυσται , τί δὲ ἐπὶ βλάβῃ τῇ ἡμετέρᾳ · ποῖος λόγος ἐδαπανήθη κακῶς , εἰς λυθορβίας , εἰς αἰχμολογίας , εἰς ὀδρείας · ποῖον ἐνθύμημα τὸν ὀφθαλμὸν εἰς ἀκολασίαν ἐκίνησε · τὸς λογισμὸς ἐπὶ βλάβῃ τῇ ἡμετέρᾳ εἰς ἔργον ἐξηγήθη , ἢ διὰ χειρῶν , ἢ διὰ γλώστῃς , ἢ διὰ τῶν ὀμμάτων αὐτῶν · καὶ σπουδάσωμεν τῆς μὲν ἀκαίρου δαπάνης ἀποστέναι , ἄντὶ δὲ τῶν ἀκαρῶς ἀναλωθέντων κακῶς , ἐτέρων ἀποδόσεως πρόσοδον , ἄντὶ τῶν ῥημάτων τῶν εἰχὶ προσενηχθέντων , εὐχάς , ἄντὶ τῶν ὀψεων τῶν ἀκολάστων γενομένων , ἐλεημοσύνας , νηστείας . Εἰ γὰρ μέλλομεν δαπανᾶν μὲν ἀκαίρως , μηδὲν δὲ ἀποτιθεμένοι , μηδὲ θησαυρίζεμεν ἑαυτοῖς ἀγαθόν , εἰς ἰσχάτην κατανευχέντες πενίαν , λήσομεν πρὸς τὴν ἀθάνατον τοῦ πυρὸς ἑαυτοὺς παραπέμποντες χολασιν . Τῶν μὲν οὖν χρημάτων ὑπὸ τὴν ἴω τὸν λόγον ποιεῖν εἰώθαμεν , τῶν δὲ πράξεων μετὰ τὸ δεῖπνον καὶ τὴν ἐσπέραν αὐτήν , ἐπὶ τῆς κλίνης · καίμενοι , οὐδενὸς ἐνοχλοῦντος , οὐδενὸς θορυβοῦντος , τῶν μὲν ἡμέραν ἡμῖν παπριγμένων καὶ λελεγμένων ἀπάντων ἀπαιτοῦμεν τὰς εὐθύνας ἡμᾶς ἑαυτούς · κἂν ἰδωμέν τι ἡμαρτημένον , χολάσωμεν τὸ συνειδὸς , ἐπιστησώμεν τῇ διανοίᾳ , κατανύξωμεν τὸν λογισμὸν οὕτω σφοδρῶς , ὡς μηκέτι τολμῆσαι διαναστάντας ἡμᾶς πρὸς τὸ αὐτὸ τῆς ἁμαρτίας ἀγαγεῖν βάραθρον τῆς ἐν ἐσπέρᾳ πλητῆς μεμνημένον . ε' . Ὅτι γὰρ οὕτως ὁ καιρὸς ἐπιτηδειότερος πρὸς τὸ τοιούτον λογοδοτεῖν , ἄκουσον τοῦ προφήτου λέγοντος · Ἄ λέγετε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν , ἐπὶ ταῖς κοίταις ὑμῶν κατανύγητε . Πολλὰ μεθ᾽ ἡμέραν οὐχ ὡς βουλόμεθα πράττομεν · καὶ φίλοι παροῦντες , καὶ οικέται ἐχθριεύουσι , καὶ γυνὴ λυπεῖ , καὶ παῖδιον θορυβεῖ , καὶ ὄχλος πραγμάτων ἰδιωτικῶν καὶ δημοσίων περιίσταται · καὶ οὐ δυνάμεθα συνιδέν τότε , οὐδὲ ὅπως ὑποσχεῖζόμεθα . Πάντων δὲ τούτων ἀπαλλαγέντες , καὶ καθ᾽ ἑαυτοὺς γενομένοι κατὰ τὴν ἐσπέραν , καὶ πολλῆς ἀπολαύοντες ἡσυχίας , συγχρωτίζομεν ἐπὶ τῆς κλίνης τὸ δικαστήριον , ἵνα τὸν Θεὸν ἰλέων διὰ τῆς τοιαύτης χρήσεως ἔχωμεν . Ἄν δὲ καθ᾽ ἐκάστην ἡμέραν ἀμαρτάνωμεν , καὶ παιδωμεν τὴν ψυχήν τὴν ἡμετέραν , μηδέποτε δὲ αἰσθανώμεθα , χαλάπτρ οἱ συνεχῆ τραύματα λαμβάνοντες , εἶτα καταφρονοῦντες , πυρετοὺς καὶ θάνατον ἑαυτοῖς ἀφόρητον ἐπισπώνται · οὕτω δὲ καὶ ἡμεῖς ἐκ τῆς συνεχούς
Lemmas: ἐπί ὁ ὁ χρῆμα δαπάνη . εὐθύς [ 665 ] ἀνίστημι ἀπό ὁ κλίνη , πρίν εἰς ἀγορά ἐμβάλλω , ἢ μεταχειρίζω τίς ὁ ἰδιωτικός ἢ δημόσιος πρᾶγμα , ὁ ἔχω καλέω ἀπαιτέω λόγος ὁ δαπανάω , ἐν τειδηω τίς μέν κακῶς , τίς δέ εἰς δέον ἀναλύω , πίπτω δέ ὑπολείπω · κἀν εὑρίσκω ὀλίγος ὁ ὑπολείπω , πᾶς τρόπος πρόσοδος ἀφορμή ἐπινοέω , ἵνα μή λαμβάνω διαφθορά λιμός . Τοῦτης τοίνυν καί ἐπί ὁ πρᾶξις ὁ ἡμέτερος ποιέω . Τέ σύνοιδα ὁ ἡμέτερος καλέω ποιέω αὐτός λόγος ὁ ῥῆμα , ὁ πρᾶγμα , ὁ ἐνθύμησις · ἐξετάζω , τίς μέν εἰς δέον ἀναλύω , τίς δέ ἐπί βλάβη ὁ ἡμέτερος · ποῖος λόγος δαπανάω κακῶς , εἰς λυθορβίας , εἰς αιχμολογιος , εἰς ὀδρείας · ποῖος ἐνθύμημα ὁ ὀφθαλμός εἰς ἀκολασία κινέω · τός λογισμός ἐπί βλάβη ὁ ἡμέτερος εἰς ἔργον ἐξηγέομαι , ἢ διά χείρ , ἢ διά γλώστῃς , ἢ διά ὁ ὄμμα αὐτός · καί σπουδάζω ὁ μέν ἄκαιρος δαπάνη ἀφίστημι , ἀντί δέ ὁ ἀκαρής ἀναλίσκω κακῶς , ἕτερος ἀπόδοσις πρόσοδος , ἀντί ὁ ῥῆμα ὁ ὁμό-στιξ προσφέρω , εὐχή , ἀντί ὁ ὄψις ὁ ἀκόλαστος γίνομαι , ἐλεημοσύνη , νηστεία . εἰμί γάρ μέλλω δαπανάω μέν ἄκαιρος , μηδείς δέ ἀποτίθημι , μηδέ θησαυρίζω ἑαυτοῦ ἀγαθός , εἰς ἰσχάτη κατανευχέντες πενία , λανθάνω πρός ὁ ἀθάνατος ὁ πυρός ἑαυτοῦ παραπέμπω χολάς . Τῶν μέν οὖν χρῆμα ὑπό ὁ ἴον ὁ λόγος ποιέω εἴωθα , ὁ δέ πρᾶξις μετά ὁ δεῖπνον καί ὁ εἰσπεράω αὐτός , ἐπί ὁ κλίνη · καίω , οὐδείς ἐνοχλέω , οὐδείς θορυβέω , ὁ μέν ἡμέρα ἐγώ παπριγμένων καί λέγω ἀπαντάω ἀπαιτέω ὁ εὔθυνα ἐγώ ἑαυτοῦ · κἀν ὁράω τίς ἁμαρτάνω , χολάω ὁ σύνοιδα , ἐφίστημι ὁ διάνοια , κατανύσσω ὁ λογισμός οὕτως σφοδρός , ὡς μηκέτι τολμάω διανίσταμαι ἐγώ πρός ὁ αὐτός ὁ ἁμαρτία ἄγω βάραθρον ὁ ἐν ἑσπέρα πλήθω μιμνήσκω . εἰ . ὅτι γάρ οὕτως ὁ καιρός ἐπιτήδειος πρός ὁ τοιοῦτος λογοδοτέω , ἀκούω ὁ προφήτης λέγω · ὅς λέγω ἐν ὁ καρδία σύ , ἐπί ὁ κοίτη σύ κατανύσσω . πολύς μετά ἡμέρα οὐ ὡς βούλομαι πράσσω · καί φίλος παροῦς , καί οἰκέτης εχθριευω , καί γυνή λυπέω , καί παιδίον θορυβέω , καί ὄχλος πρᾶγμα ἰδιωτικός καί δημόσιος περιίστημι · καί οὐ δύναμαι συνοράω τότε , οὐδέ ὅπως ὑπισχνέομαι . Πάντων δέ οὗτος ἀπαλλάσσω , καί κατά ἑαυτοῦ γινόͅσκω κατά ὁ εἰσπεράω , καί πολύς ἀπολαύω ἡσυχία , συγχρωτίζω ἐπί ὁ κλίνη ὁ δικαστήριον , ἵνα ὁ θεός ἵλαος διά ὁ τοιοῦτος χρῆσις ἔχω . ἄν δέ κατά ἕκαστος ἡμέρα ἁμαρτάνω , καί παιδηω ὁ ψυχή ὁ ἡμέτερος , μηδέποτε δέ αἰσθάνομαι , χαλάπτρ ὁ συνεχής τραῦμα λαμβάνω , εἶτα καταφρονέω , πυρετός καί θάνατος ἑαυτοῦ ἀφόρητος ἐπισπάω · οὕτως δέ καί ἐγώ ἐκ ὁ συνεχής