joannes-chrysostomus.in-psalmos-101-107-sp pg055_0641.3
Ἐπὶ τούτο γάρ , φησίν , ὁ τῶν ὅλων Θεὸς τῇ γῇ τοὺς ὑετοὺς διηνεκῶς χορηγεῖ , ὥστε τοὺς παντοδαποὺς βλαστήσειν καρποὺς · καὶ ἄρτοις μὲν στηρίζει καὶ διασφράζει τὸν ἀνθρώπων τὴν φύσιν , οἷν δὲ εὐφραίνει καὶ θυμηρεστέραν ἐργάζεται τὴν ψυχήν , ἑλαίῳ δὲ οὐ μόνον ἐσθίειν διαβρέχει , ἀλλὰ καὶ ἐξωθεν λαμπρύναι τὰς ὁμάτας , ἰλαρύναι δὲ καὶ φαίδρυναι τὸ πρόσωπον τοῦ ἑσω ἀνθρώπου ἑλαίῳ τῷ θρεπτικῷ τοῦ θείου φωτός , ἐπινοία μόνῃ διαφέροντι τοῦ ἀποδοθέντος οἴνου . Ὁ γὰρ τοῦ Θεοῦ λόγος , ὥσπερ ἀμπελός , οὕτω καὶ ἑλαία ἐστίν . Ἐγὼ γάρ , φησίν , ὥσει ἑλαία κατακάραπος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ . Ἡ γὰρ αὐτοῦ διδασκαλία κατὰ διάφορον σχέσιν οἷνός τε καὶ ἑλαῖόν ἐστι καὶ ἄρτος . Χορησθήσεται τὰ ἑλαία τοῦ πεδίου . Ὁ δὲ Ἑβραῖος οὐκ οἱ λοιποῦ , Τοῦ Κυρίου , τεθεῖσθαι . Διεξιλάθων τὰ χαρίσματα , ἀναγκαίας μνημονεύει καὶ τῶν ἀκάρπων , ὡς ἀναγκαίαν τοῖς ἀνθρώποις καὶ αὐτῶν παρεχόντων χρῆσιν . Διὰ τοῦτο καὶ Κυρίῳ αὐτὰ προσήγαγεν , ὡς αὐτοῦ μὲν οὐ χειροποιήτα , ἀλλὰ τῷ ἰδίῳ λόγῳ βλαστήσαντα . Τίνος δὲ χορτασθήσεται ; Θεογνωσίας δηλονότι . Πῶς δὲ χορτάζεται ; Τῇ μελέτῃ τοῦ νόμου . Τοιγαροῦν αὐτοὺς καὶ ἑλαία τοῦ Κυρίου ἐκάλεσεν , ἐπειδὴ οἱ μελετῶντες τὸν νόμον ἡμέρας καὶ νυκτὸς ξύλον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων περιευτυχημένον λέγονται . Αἱ κέδροι τοῦ Λιβάνου , ἄς ἐρεύνειας , ἔχει στρουθία ἐγνοσσεύσονται . Τοῦ ἐρωδιοῦ ἡ κατοικία ἠγεῖται αὐτῶν . [ 658 ] Ὁ δὲ Ἀκύλας οὕτως · Ἐκεῖ δρενα νοσσεύσονται . Ἄς ἀναγκαίων δὲ μετὰ τὰ χαρίσματα μνημονεύει καὶ τῶν ἀκάρπων . Διὰ δὲ τοῦ Λιβάνου ἐπισήμων δροὺς καὶ τῶν ἀπλῶ κέδρων τὰ λοιπὰ τῆς γῆς δρη καὶ δένδρα δηλώκε . Τὰ δένδρα δὲ ταῦτα ἀνθρώποις μὲν συνίστησιν οἰκους , ὄρνέων δὲ δέχεται τὰς οἰκήσεις . Ἀκύλας δὲ ἐξέδωκεν · Ἐκεῖ δρενα νοσσεύσονται · ἐρωδιὸς ἐλάται οἶκος αὐτῶν . Τῶν δὲ Πατέρων τῶν ἑρμ · Ἐρωδιὸς πηξάσῃ εἰς οἰκήσιν ἐπιπθεῖσις , καὶ ὡς εἰς προετοιμασθεῖσαν οἶκον πανταχοῦ παραγίνεται . Τοῦτὶ γάρ ἐστι , Ἡγεῖται αὐτῶν . Στρουθία δὲ καλεῖ τὰς παρὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν αὐτῶν πραττόντων διωκομένας ψυχὰς δι᾽ εὐσεβείας , δυνήσας δὲ αὐτοῦ τὰς παγίδας · φησίν , περὶ ὧν ὁ Δαυὶδ ἔλεγεν · Ἡ ψυχὴ ἡμῶν ὡς στρουθίον ἐξρύσθη ἐκ τῆς παγίδος θηρευόντων . Ἐρωδιὸν δὲ οὐκ ἄν ἀμάρτοις τὸν Πέτρον εἰπεῖν , ἐπειδὴ τὸν Χριστὸν διηνεκῶς ἠκολούθει , ὡσπερ ὁ ἐρωδιὸς οὐκ ἐθέλει χωρισθεῖσα τῶν κεκτημένων λέγεται . Οὕτως στρουθίων ἠγεῖται · δείκνυσι γὰρ αὐτοῖς , πῶς χρὴ τὰς τῶν θηρευόντων παγίδας ὑπερλάσσειν , καὶ αὐτὸς τῇ ἀγ-ήσει παγιευθεῖς , διὰ μετανοίας τὴν παγίδα ἐξέφυγεν . Ὅρῃ τὰ ὑψηλὰ ταῖς ἐλάτῃσι · πέτρα καταφυγὴ τοῖς λαγούσι . Οὐ παρορᾷ , φησίν , οὔδὲ τὰ σμικρὰ τῶν ζῴων ἡ Πρόνοια , ἀλλὰ ταῖς μὲν ἐλάτῃσι ἐδωκεν ἑνδιαλτῆμα τῶν τῶν ὄρῶν κορυφάς , τοῖς δὲ σμικροτέροις τῶν
Lemmas: ἐπί οὗτος γάρ , φημί , ὁ ὁ ὅλος θεός ὁ γῆ ὁ ὑετός διηνεκής χορηγέω , ὥστε ὁ παντοδαπός βλαστάνω καρπός1 · καί ἄρτος μέν στηρίζω καί διασφράζει ὁ ἄνθρωπος ὁ φύσις , ὅς δέ εὐφραίνω καί θυμήρης ἐργάζομαι ὁ Ψυχή , ἔλαιον δέ οὖον μόνος ἐσθίω διαβρέχω , ἀλλά καί ἐξωθεν λαμπρύνω ὁ ὁμάτας , ἰλαρύνω δέ καί φαιδρύνω ὁ πρόσωπον ὁ ἕννυμι ἄνθρωπος ἔλαιον ὁ θρεπτικός ὁ θεῖον φάος , ἐπίνοια μόνος διαφέρω ὁ ἀποδίδωμι οἶνος . ὁ γάρ ὁ Θεός λόγος , ὥσπερ ἀμπελός , οὗτος καί ἐλαία εἰμί . ἐγώ γάρ , φημί , ὠθέω ἐλαία κατάκαρπος ἐν ὁ οἶκος ὁ Θεός . ὁ γάρ αὐτός διδασκαλία κατά διάφορος σχέσις οἶνος τε καί ἔλαιον εἰμί καί ἄρτος . Χορησθήσεται ὁ ἐλαία ὁ πεδίον . ὁ δέ Ἑβραῖος οὐ ὁ λοιπός , ὁ κύριος , τίθημι . διεξιλανθανω ὁ χάρισμα , ἀναγκαῖος μνημονεύω καί ὁ ἄκαρπος , ὡς ἀναγκαῖος ὁ ἄνθρωπος καί αὐτός παρέχω χρῆσις . Ζεύς οὗτος καί κύριος αὐτός προσάγω , ὡς αὐτός μέν οὖον χειροποίητος , ἀλλά ὁ ἴδιος λόγος βλαστάνω . τίς δέ χορτάζω ; Θεογνωσία δηλονότι . Πῶς δέ χορτάζω ; ὁ μελέτη ὁ νόμος . τοιγάρ αὐτός καί ἐλαία ὁ κύριος καλέω , ἐπεί ὁ μελέτη ὁ νόμος ἡμέρα καί νύξ ξύλον παρά ὁ διέξοδος ὁ ὕδωρ περιευτυχεω λέγω . ὁ κέδρος ὁ Λίβανος , ἄς ἐρευνέω , ἔχω στρουθίας εγνοσσευσοντ . ὁ ἐρῳδιός ὁ κατοίκιος ἡγέομαι αὐτός . [ 658 ] ὁ δέ Ἀκύλας οὕτως · ἐκεῖ δρενα νοσσεύω . ἄς ἀναγκαῖος δέ μετά ὁ χάρισμα μνημονεύω καί ὁ ἄκαρπος . Ζεύς δέ ὁ Λίβανος ἐπίσημος δροὺς καί ὁ ἁπλόος κέδρος ὁ λοιπάς ὁ γῆ δρης καί δένδρον δηλόω . ὁ δένδρον δέ οὗτος ἄνθρωπος μέν συνίστημι οἶκος , ὄρνις δέ δέχομαι ὁ οἰκέω . Ἀκύλας δέ ἐκδίδωμι · ἐκεῖ δρενα νοσσεύω · ἐρῳδιός ἐλάτη οἶκος αὐτός . ὁ δέ Πατέρων ὁ ἑρμ · ἐρῳδιός πήγνυμι εἰς οἴκησις ἐπιπίπτω , καί ὡς εἰς προετοιμάζω οἶκος πανταχοῦ παραγίγνομαι . Τοῦτις γάρ εἰμί , ἡγέομαι αὐτός . Στρούθιος δέ καλέω ὁ παρά ὁ διάβολος καί ὁ αὐτός πράσσω διοικέω ψυχή διά εὐσέβεια , δύναμαι δέ αὐτός ὁ παγίς · φημί , περί ὅς ὁ Δαυίδ λέγω · ὁ ψυχή ἐγώ ὡς στρουθίον ἐξαρύω ἐκ ὁ παγίς θηρεύω . ἐρῳδιός δέ οὐ ἄν ἁμαρτάνω ὁ Πέτρος εἶπον , ἐπεί ὁ Χριστός διηνεκής ἀκολουθέω , ὡς ὁ ἐρῳδιός οὐ ἐθέλω χωρίζω ὁ κτάομαι λέγω . οὕτως στρούθιον ἡγέομαι · δείκνυμι γάρ αὐτός , πῶς χρή ὁ ὁ θηρεύω παγίς ὑπερλάσσειν , καί αὐτός ὁ ἄγω παγιευθυς , διά μετάνοια ὁ παγίς ἐκφεύγω . Ὄρος ὁ ὑψηλός ὁ ἐλάτη · πέτρα καταφυγή ὁ λήγω . οὖον παροράω , φημί , οὐδέ ὁ μικρός ὁ ζῷον ὁ Πρόνοια , ἀλλά ὁ μέν ἐλάτη δίδωμι ἑνδιαλτῆμα ὁ ὁ ὁράω κορυφή , ὁ δέ μικρός ὁ