joannes-chrysostomus.in-principium-actorum-homiliae-1-4 pg051_0125.1
κατάλληλον παραβήσωμεν τὴν τράπεζαν . Μᾶλλον δὲ τοῦτο ποιήσατε ὁ λέγω νῦν . Ὑμεῖς οἱ μὴ δυνάμενοι ἐμπλησθῆναι ποτε , ἀλλὰ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην , καὶ μακρῶν ἐπιθυμοῦντες λόγων , διὰ τὴν ἀσθένειαν τῶν ὑμετέρων ἀδελφῶν ἀνάγεσθε τοῦ συνήθους περικοπτομένου μέτρου τῶν λόγων . Πάλιν ὑμεῖς οἱ βραχυλογίας ἐρωῦντες καὶ ἀσθενέστερον διακειμένοι , διὰ τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς ὑμετέρους τοὺς ἀχορῆτους μικρὸν χαρτερήσατε πόνον , ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζοντες , καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ . Οὐχ ὁρᾶτε τοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀθλητὰς εἰς μέσον τοῦ θεάτρου 109 ἰστῶτας , ἐν μεσημβρίᾳ μέσῃ καθάπερ ἐν καιρῷ τῇ σκάμῳ καὶ γυμνῷ τῷ σώματι τὴν ἀκτῖνα δεχομένους , ὥσπερ τινὰς ἀνδριάντας χαλκοὺς καὶ ἡλίῳ καὶ κονιορτῷ καὶ πνίγει μαχομένους , ἵνα τῆν τοσαύτην ταλαιπωρήσαντες κεφαλὴν φύλλοις δάφνης ἀναθήσονται ; Ὑμῖν δὲ οὐ στέφανος δάφνης , ἀλλὰ στέφανος δικαιοσύνης πρόκειται τῆς ἀφθάρτου οὐ μόνον , καὶ οὐδὲ μέχρι μεσημβρίας μέσης ὑμᾶς κατέχομεν , ἀλλ’ ἀπ’ αὐτῶν τῶν προοιμίων τῆς ὑμετέρας ἕνεκα ὀλιγωρίας διαφέμεν , ἕτι τοῦ ἀέρος ὄντος ψυχροτέρου , καὶ οὐ διὰ θερμαινομένου ταῖς ἀπὸ τῶν ἀκτίνων βολαῖς , οὐ γυμνὴ τῇ κεφαλῇ κειμένους ὑμᾶς τὴν ἀκτῖνα δέχεσθαι , ἀλλ’ ὑπὸ τῶν θαυμαστῶν τῶν ἄνωθεν δροσῶν , καὶ τὴν ἀπὸ τῆς στέγης παρέχομεν παραμυθίαν παντὶ τρόπῳ ἐπινοοῦντες ὑμῖν ἀνεῖναι , ὥστε γενέσθαι τῶν λεγομένων μόνιμον τὴν ἀκρόασιν . Μὴ οὖ γενοῦμεθα μαλακώτεροι τῶν παιδίων τῶν ἡμετέρων τῶν εἰς διδασκαλεῖα βαδιζόντων · ἐκεῖνοι πρὸ τῆς μεσημβρίας οὐ τολμᾷ ἀναχωρῆσαι οἴκαδε , ἀλλ’ ἄχρι τοῦ γάλακτος ἀποσπασθέντα , ἄχρι τῆς θηλῆς ἀποστάντα , οὐδὲπῶ οὐδὲ πέντε ἐτῶν ἡλικίαν ἄγοντα , ἐν νεαρῷ καὶ ἀπαλῷ σώματι πᾶσαν χαρτερίας ἐπιδείκνυνται · κἂν πνίγος , κἂν δίψος , κἂν ἄλλο οἷον παρανοχλῇ , πρὸς μεσημβρίαν μέσην διακαρτερεῖ , καὶ ταλαιπωρεῖται ἐν τῷ διδασκαλείῳ καθήμενα . Εἰ καὶ μηδὲνα οὖν ἕτερον , ἐκεῖνα μιμησώμεθα τὰ παιδία ἡμεῖς οἱ ἄνδρες οἱ φθάναντες εἰς μέτρον ἡλικίας . Εἰ γὰρ τοὺς λόγους τοὺς περὶ ἀρετῆς μὴ ἀνυχόμεθα ἀκοῦειν , τὶς ἡμῖν πιστεύσει δυνήσεται , ὅτι τοὺς πόνους τοὺς ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς ὑπομενεύομεν ; εἰ πρὸς τὴν ἀκρόασιν οὕτως βάναυστοι , πόθεν δῆλον , ὅτι πρὸς τὴν πρᾶξιν ἐσμεν διεγερμένοι ; εἰ τὸ εὐκολώτερον παραπεπλημώμεθα , πῶς τὸ δυσκολώτερον οἴσομεν ; Ἄλλὰ πολλὴ ἡ στενοχωρία , πολλὴ ἡ βία . Ἄλλ’ ἀκούσον ὅτι βιασταὶ ἀρπάξουσι τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν , ὅτι στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν . Ἐπεὶ οὖν στενὴ καὶ τεθλιμμένη οὐδὲ βαδίζομεν , δεῖ ἡμᾶς καὶ ἑαυτοὺς στενοχωρεῖν καὶ θλίβειν , ἵνα δυνηθῶμεν διόδευσαι τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν . Ὁ γὰρ ἐμπλατυνὼν ἑαυτόν , οὐκ ἂν οὕτω ραδίως τὴν ἐστενωμένην ὁδὸν διαδράμοι , ἀλλ’ ὁ συνέχων , καὶ ὀλιζῶν , καὶ πείζων .
Lemmas: κατάλληλος παραβαίνω ὁ τράπεζα . μᾶλλος δέ οὗτος ποιέω ὁ λέγω νῦν . σύ ὁ μή δύναμαι ἐμπίμπλημι ποτός , ἀλλά πεινάω καί διψάω ὁ δικαιοσύνη , καί μακρός ἐπιθυμέω λόγος , διά ὁ ἀσθένεια ὁ ὑμέτερος ἀδελφός ἀνάγω ὁ συνήθης περικόπτω μέτρον ὁ λόγος . πάλιν σύ ὁ βραχυλογία ἐρέω καί ἀσθενής διάκειμαι , διά ὁ ἀδελφός ὁ ὑμέτερος ὁ αχορητος μικρός καρτερέω πόνος , ἀλλήλων ὁ βάρος βαστάζω , καί οὕτως ἀναπληρόω ὁ νόμος ὁ Χριστός . οὐχ ὁράω ὁ ολυμπιακός ἀθλητής εἰς μέσος ὁ θέατρον 109 ἰστῶτας , ἐν μεσημβρία μέσος καθάπερ ἐν καιρός ὁ σκάμων καί γυμνός ὁ σῶμα ὁ ἀκτίς δέχομαι , ὥσπερ τις ἀνδριάς χαλκός καί ἥλιος καί κονιορτός καί πνίγω μάχομαι , ἵνα ὁ τοσοῦτος ταλαιπωρέω κεφαλή φύλλον δάφνη ἀνατίθημι ; ὑμῖν δέ οὖον στέφανος δάφνη , ἀλλά στέφανος δικαιοσύνη πρόκειμαι ὁ ἄφθαρτος οὖον μόνος , καί οὐδέ μέχρι μεσημβρία μέσος σύ κατέχω , ἀλλά ἀπό αὐτός ὁ προοίμιον ὁ ὑμέτερος ἕνεκα ὀλιγωρία διάπτω , ἔτι ὁ ἀήρ εἰμί ψυχρός , καί οὖον διά θερμαίνω ὁ ἀπό ὁ ἀκτίς βολή , οὖον γυμνός ὁ κεφαλή κεῖμαι σύ ὁ ἀκτίς δέχομαι , ἀλλά ὑπό ὁ θαυμαστός ὁ ἄνωθεν δρόσος , καί ὁ ἀπό ὁ στέγω παρέχω παραμυθία πᾶς τρόπος ἐπινοέω σύ ἀνίημι , ὥστε γίγνομαι ὁ λέγω μόνιμος ὁ ἀκρόασις . μή οὖον γίγνομαι μαλακός ὁ παιδίον ὁ ἡμέτερος ὁ εἰς διδασκαλεῖον βαδίζω · ἐκεῖνος πρό ὁ μεσημβρία οὖον τολμάω ἀναχωρέω οἴκαδε , ἀλλά ἄχρι ὁ γάλα ἀποσπάω , ἄχρι ὁ θηλή ἀφίστημι , οὐδέπω οὐδέ πέντε ἔτος ἡλικία ἄγω , ἐν νεαρός καί ἁπαλός σῶμα πᾶς καρτερία ἐπιδείκνυμι · κἀν πνίγος , κἀν δίψα , κἀν ἄλλος οἷος παρανοχλεω , πρός μεσημβρία μέσος διακαρτερέω , καί ταλαιπωρέω ἐν ὁ διδασκαλεῖον κάθημαι . εἰμί καί μηδείς οὖν ἕτερος , ἐκεῖνος μιμέομαι ὁ παιδίον ἐγώ ὁ ἀνήρ ὁ φθάνω εἰς μέτρον ἡλικία . εἰμί γάρ ὁ λόγος ὁ περί ἀρετή μή ἀνέχω ἀκούω , τις ἐγώ πιστεύω δύναμαι , ὅτι ὁ πόνος ὁ ὑπέρ ὁ ἀρετή ὑπομένω ; εἰμί πρός ὁ ἀκρόασις οὕτως βάναυστοι , πόθεν δῆλος , ὅτι πρός ὁ πρᾶξις εἰμί διεγείρω ; εἰμί ὁ εὔκολος παραπίμπλημι , πῶς ὁ δύσκολος φέρω ; ἀλλά πολύς ὁ στενοχωρία , πολύς ὁ βία . ἄλλος ἀκούω ὅτι βιαστής ἁρπάζω ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός , ὅτι στενός καί θλίβω ὁ ὁδός ὁ ἀπάγω εἰς ὁ ζωή . ἐπεί οὖν στενός καί θλίβω οὐδέ βαδίζω , δεῖ ἐγώ καί ἑαυτοῦ στενοχωρέω καί θλίβω , ἵνα δύναμαι διοδεύω ὁ στενός καί θλίβω ὁδός . ὁ γάρ ἐμπλατύνω ἑαυτοῦ , οὐ εἄν οὗτος ῥᾳδίως ὁ στενόω ὁδός διατρέχω , ἀλλά ὁ συνέχω , καί Ὀλιζών , καί πειζω .