joannes-chrysostomus.in-principium-actorum-homiliae-1-4 pg051_0168.2
β' . Πόσῃν οὖσα δύναμιν ἔχειν τὴν βραχὺν ταύτην λέξιν ; Πάντα , φησὶ , συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν · μὴ γὰρ μοι τὰ Χριστὰ ἄνταῦθα εἴρηκε , μὴ τὴν ἄνεσιν καὶ τὴν ἄδειαν μόνον λογίση ἀλλὰ καὶ τὰ ἐναντία , τὰ δεσμοτήρια , τὰς θλίψεις , τὰς ἐπιβουλὰς , τὰς καὶημμένας ἐφόδους , καὶ τότε θοεῖ μετὰ ἀκριβείας τοῦ ῥήματος τὴν δύναμιν . Καὶ ἵνα μὴ μακρὰν ποὺ ἀγάγω τὴν ὑμετέραν ἀγάπην , εἰ βούλεσθε , μικρὰ τινα τῶν τῷ μακαρίῳ τούτῳ συμβάντων εἰς μέσον ἀγάγωμεν , καὶ ἴδεσθε τοῦ ῥήματος τὴν ἰσχύν . Ἐπα·δὴ γὰρ περὶὸν πανταχοῦ , στείρων τὸν τῆς [ 152 ] εὐσεβείας λόγον , τὰς ἀνάγκας ἀναστῶν , καὶ τὴν ἀληθείαν ἐν τῇ ἑκάστου ψυχῇ καταφυτεύειν ἐπειγόμενος , γανόμνος · κατὰ τινα πάλιν τῶν Μακεδονίας , καθὼς ὁ μακάριος Λουκᾶς , ὁ τῶν Πράξεων βιβλίον συνθείς , ἡμῖν ἀπηγήσατο , παιδείαν τινὰ πνευματικὴν ἔχουσαν , καὶ σιγὴν οὐκ ἀνεχομένην , ἀλλὰ περιποῦσαν καὶ πανταχοῦ καταθλοῦς αὐτοὺς διὰ τοῦ δαιμονὸς ποιεῖν βουλομένην , μετὰ πολλῆς τῆς ἐξουσίας , λόγῳ καὶ ἐπιτάγματι , καθάπερ τινὰ μαστιγὸν ἀπείλασας , ἠλευθέρωσεν ἐκεῖνην τοῦ πονηροῦ δαιμόνος · ὅδον τοῖς τὴν πόλιν ἐκεῖνην οἰκοῦσιν , ὡς εὐεργέτας λοιπὸν καὶ σωτῆρας βλέπειν τοὺς ἀποστόλους , καὶ παντὶ θεραπείας τρόπῳ περὶ αὐτοὺς χρησαμένους ἐμαθεῖσθαι τὴν τοσαύτην εὐεργεσίαν , οὐ δὲ τοῖς ἐναντίοις ἀμείβονται . Καὶ ἄκουε τίνιν αὐτοὺς ἀμείβονται . Ἰδόντες , φησίν , οἱ κύριοι αὐτῆς , ὅτι ἀπελθὼν ἡ ἄλκις τῆς ἀργυρίας αὐτῶν , ἐπιλαβόμενοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν , ἐλκύσαντες εἰς τὴν ἀγορὰν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας , καὶ προσήγαγον αὐτοὺς τοῖς στρατηγοῖς , καὶ πολλάς ἐπιθέντες ἐκλανοὺς πληγὰς , ἐβάλον εἰς φυλακήν , παραγγείλαντες τῷ δεσμοφύλακι ἀσφαλῶς τηρεῖν αὐτούς . Ἐκταυ ποινρίας ὑπερβολὴν τῶν τὴν πόλιν ἐκεῖνην οἰκούντων · εἶδεν τῶν ἀποστλῶν ὑπομονὴν καὶ καρταρίας ; Μικρὸν ἀναμείνατε , καὶ ἴδεσθε καὶ τοῦ Θεοῦ τὴν φιλανθρωπίαν . Σοφὸς γὰρ ἦν καὶ εὐήχανος , οὐκ ἐν ἀρχῇ καὶ ἐν προσομίᾳ λύει τὰ δεινά , ἀλλ' ὅταν αὐξηθῇ πάντα τὰ παρὰ τῶν ἐναντίων , καὶ διηχθῇ διὰ τῶν πραγμάτων τῶν αὐτοῦ ἀλητῶν ἡ ὑπομονή , τότε καὶ τὴν οἰκείαν ἔστην ἐπιδείκνυται · ἵνα μηδεὶς ἔχῃ λέγειν , ὅτι διὰ τοῦτο ἐπιπθόσω τοῖς κινδύνοις , διὰ τὸ θαρρεῖν ὅτι οὐδὲν ἄρξει παίσονταί . Διὰ τοῦτο τοῦτο μὲν μὴν καὶ ἀναφήσι τοῖς δαινοῖς , ἀπορρήτην τινὶ σοφίᾳ χρώμενος , τινὰ · διὰ καὶ ἐξαπτάζει , ἵνα διὰ πάντων μάθῃ αὐτοῦ τὴν ὑπερβάλλουσαν φιλανθρωπίαν , καὶ διὰ μελίχους αὐτοὺς τὰς ἀμοιθὰς τεμμενύμενος , συνεργεῖ πολλάκις ἐπτείνεισθαι τὰ δεινά . Οὕτως οὖν καὶ ἐνταῦθα ποιεῖ . Μετὰ γὰρ τὴν τοσαύτην θαυματουργίαν καὶ τὴν εὐεργεσίαν ,
Lemmas: βε . πόσος εἰμί δύναμις ἔχω ὁ βραχύς οὗτος λέξις ; Πάν , φημί , συνεργέω εἰς ἀγαθός · μή γάρ ἐγώ ὁ Χριστός ἄνταῦθα εἴρω , μή ὁ ἄνεσις καί ὁ ἄδεια μόνος λογίζομαι ἀλλά καί ὁ ἐναντίος , ὁ δεσμωτήριον , ὁ θλῖψις , ὁ ἐπιβουλή , ὁ καταμάω ἔφοδος , καί τότε θοῦς μετά ἀκρίβεια ὁ ῥῆμα ὁ δύναμις . καί ἵνα μή μακράν πού ἄγω ὁ ὑμέτερος ἀγάπη , εἰμί βούλομαι , μικρός τις ὁ ὁ μακάριος οὗτος συμβαίνω εἰς μέσος ἄγω , καί ὁράω ὁ ῥῆμα ὁ ἰσχύς . Ἐπα·δὴ γάρ περίειμι πανταχοῦ , στεῖρος ὁ ὁ [ 152 ] εὐσέβεια λόγος , ὁ ἀνάγκη ἀνίστημι , καί ὁ ἀλήθεια ἐν ὁ ἕκαστος Ψυχή καταφυτεύω ἐπείγω , γανόμνος · κατά τις πάλιν ὁ Μακεδονία , καθώς ὁ μακάριος Λουκᾶς , ὁ ὁ Πρᾶξις βιβλίον συντίθημι , ἐγώ ἀφηγέομαι , παιδεία τις πνευματικός ἔχω , καί σιγή οὐ ἀνέχω , ἀλλά περιποιέω καί πανταχοῦ καταθλέω αὐτός διά ὁ δαίμων ποιέω βούλομαι , μετά πολύς ὁ ἐξουσία , λόγος καί ἐπίταγμα , καθάπερ τις μάστιγος ἀπολανθάνω , ἐλευθερόω ἐκεῖνος ὁ πονηρός δαίμων · ὀδούς ὁ ὁ πόλις ἐκεῖνος οἰκέω , ὡς εὐεργέτης λοιπός καί σωτήρ βλέπω ὁ ἀπόστολος , καί πᾶς θεραπεία τρόπος περί αὐτός χράω μανθάνω ὁ τοσοῦτος εὐεργεσία , οὖον δέ ὁ ἐναντίος ἀμείβω . καί ἀκούω τίς αὐτός ἀμείβω . εἶδον , φημί , ὁ κύριος αὐτός , ὅτι ἀπέρχομαι ὁ Ἄλκις ὁ Αργυρία αὐτός , ἐπιλαμβάνω ὁ Παῦλος καί ὁ Σίλας , ἔλκω εἰς ὁ ἀγορά ἐπί ὁ ἄρχω , καί προσάγω αὐτός ὁ στρατηγός , καί πολύς ἐπιτίθημι ἐκλανοὺς πληγάς , βάλλω εἰς φυλακή , παραγγέλλω ὁ δεσμοφύλαξ ἀσφαλῶς τηρέω αὐτός . Ἐκταυ ποινρίας ὑπερβολή ὁ ὁ πόλις ἐκεῖνος οἰκέω · ὁράω ὁ ἀποστέλλω ὑπομονή καί καρταρίας ; μικρός ἀναμένω , καί ὁράω καί ὁ Θεός ὁ φιλανθρωπία . Σοφός γάρ εἰμί καί εὐήχανος , οὐ ἐν ἀρχή καί ἐν προσοεις λύω ὁ δεινός , ἀλλά ὅταν αὐξάνω πᾶς ὁ παρά ὁ ἐναντίος , καί διάγω διά ὁ πρᾶγμα ὁ αὐτός ἀλήτης ὁ ὑπομονή , τότε καί ὁ οἰκεῖος ἵστημι ἐπιδείκνυμι · ἵνα μηδείς ἔχω λέγω , ὅτι διά οὗτος ἐπιπίπτω ὁ κίνδυνος , διά ὁ θαρσέω ὅτι οὐδείς ἄρχω παίω . Ζεύς οὗτος οὗτος μέν μήv καί ἀναφής ὁ δαινοος , ἀπορρέω τις σοφία χράω , τις · διά καί ἐξαπτάζει , ἵνα διά πᾶς μανθάνω αὐτός ὁ ὑπερβάλλω φιλανθρωπία , καί διά μελικός αὐτός ὁ αμοδελλις τέμνω , συνεργέω πολλάκις ἐπιτείνω ὁ δεινός . οὕτως οὖν καί ἐνταῦθα ποιέω . μετά γάρ ὁ τοσοῦτος θαυματουργία καί ὁ εὐεργεσία ,