joannes-chrysostomus.in-matthaeum-homiliae-1-90 pg57_0288.1
τοὺς τοὺς ποιείται καὶ τῆς ὑγιείας . Ἐγὼ μὲν γὰρ εἶδον λάμην , φησίν , διὰ τοῦ σὺν πάθους καὶ τοὺς δοκοῦντας ὑγιαίνειν , νοσοῦντας δὲ τὴν διάνοιαν , θεραπεύσαι · ἐπειδὴ δὲ οὐ βούλονται , ἀπθι ὁκᾶδε , τοὺς ἔχει διορθωθῆμενος . Ὁρᾷς πῶς δείκνυσι καὶ ψυχῆς καὶ σωμάτων αὐτὸ δυνάστη δημιουργόν ; Ἐκατέρας οὖν οὐσίας τὴν παράλυσιν λύει , καὶ τὸ ἀφανὲς ἐκ τοῦ φανεροῦ δήλον ποιεῖ · ἀλλ’ ὅμως ἐτι χαμαὶ σύγκειται . Ἰδόντες γὰρ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν , καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν , φησίν , τὸν δὲν ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις προετίθετο γὰρ αὐτοῖς ἡ σάρξ . Αὐτὸς δὲ αὐτοῖς οὐχ ἐπετίμα , ἀλλὰ πρόεστι διὰ τῶν ἔργων ἐνεῖρων αὐτοῖς , καὶ ὑψηλὴν τὸ φρόνημα ποιῶν . Τέως γὰρ οὐχ ἦν μικρὸν τὸ νομίζεσθαι πάντων ἀνθρώπων εἶναι μεῖζον , καὶ παρὰ Θεοῦ ἡγεῖσθαι . Εἰ γὰρ ταῦτα χαλῶς ἐδεδίωσαν παρ’ ἑαυτοῖς , ὅδε προβαίνοντες ἐγνώσαιν ἂν , ὅτι καὶ Θεοῦ Υἱὸς ἦν . Ἀλλ’ οὐ κατέσχον ταῦτα σαφῶς · διὸ τοῦτο οὐδὲ προσελθεῖν ἐδυνήθησαν . Ἐλεγχον γὰρ πάλιν . Οὕτως ὁ ἄνθρωπος οὐχ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ · πῶς ἔστιν οὕτως παρὰ τοῦ Θεοῦ ; Καὶ συνεχίζει αὐτὰ ἐξερεῖρον , τῶν οἰκειῶν παθῶν ταῦτα προβαλλομένου προκαλύμματα . Ὁ πολλοὶ καὶ νῦν ποιοῦσι , καὶ τὸν Θεὸν δοκοῦντες ἐκδικεῖν , οἰκεία πληροῦσι πάθη , δέον μετ’ ἐπιεικείας ἅπαντα μετιέναι . Καὶ γὰρ ὁ τῶν ὅλων Θεός , σκηπτὸν δυσάνεμος ἀφιέναι ἐπὶ τοὺς βλασφημοῦντας αὐτόν , τὸν ἥλιον ἀνατέλλει , καὶ τοὺς ὀμβροὺς ἀφήνει , καὶ τὰ ἄλλα πάντα μετὰ διαφλείας παρέχει · ὅν χεὶ καὶ τῆς μιμουμένης παρακαλεῖν , παρακαλεῖν , νοῦντεῖν μετὰ πραότητος , οὐχ ὀργιζομένων , οὐδὲ ἐχθρισμομένων . Οὐδὲ γὰρ βλάβη τις εἰς τὸν Θεὸν ἀπὸ τῆς βλασφημίας ἐκβαίνει , ἵνα θυμῷ ἠγεί · ἀλλ’ ὁ βλασφημήσας αὐτὸς καὶ τὸ τραῦμα ἔλαθεν . Οὐχ οὖν στενάζειν , ὀργίζεσθαι · ἀλλὰ γὰρ δακρύων ἀξίων τὸ πάθος . Καὶ τὸν τραυματισθέντα δὲ οὐδὲν οὕτως οὐχ ἐπιεῖκεια θεραπεύσαι δύναται . Ἐπιεικεία γὰρ πάσης βλάβης δυνατωτέρα . Ὅρα γοῦν πῶς αὐτὸς ἡμῖν ὁ ὀβριζόμενος διαλέγεται , καὶ ἐπὶ τῆς Παλαιᾶς καὶ ἐπὶ τῆς Καινῆς · ἐκεῖ μὲν λέγων , Λαὸς μου , τί ἐπολήσω σοι ; ἐνταῦθα δὲ , Σαῦλε , Σαῦλε , τί με διώκεις ; Καὶ ὁ Παῦλος ἐκάμπτο .
Lemmas: ὁ ὁ ποιέω καί ὁ ὑγίεια . ἐγώ μέν γάρ εἶδον λάμη , φημί , διά ὁ σύν πάθος καί ὁ δοκέω ὑγιαίνω , νοσέω δέ ὁ διάνοια , θεραπεύω · ἐπεί δέ οὖον βούλομαι , ἀπθι οκά , ὁ ἔχω διορθόω . ὁράω πῶς δείκνυμι καί Ψυχή καί σῶμα αὐτός δυνάστης δημιουργός ; ἑκάτερος οὖν οὐσία ὁ παράλυσις λύω , καί ὁ ἀφανής ἐκ ὁ φανερός δῆλος ποιέω · ἀλλά ὅμως ἔτι χαμαί σύγκειμαι . εἶδον γάρ ὁ ὄχλος θαυμάζω , καί δοξάζω ὁ Θεός , φημί , ὁ δέν ἐξουσία τοιοῦτος ὁ ἄνθρωπος προτίθημι γάρ αὐτός ὁ σάρξ . αὐτός δέ αὐτός οὐ ἐπιτιμάω , ἀλλά πρόειμι διά ὁ ἔργον ἐνείρω αὐτός , καί ὑψηλός ὁ φρόνημα ποιέω . Τέως γάρ οὐ εἰμί μικρός ὁ νομίζω πᾶς ἄνθρωπος εἰμί μείζων , καί παρά Θεός ἡγέομαι . εἰμί γάρ οὗτος χαλάω διώκω παρά ἑαυτοῦ , ὅδε προβαίνω γιγνώσκω εἄν , ὅτι καί Θεός υἱός εἰμί . ἀλλά οὖον κατέχω οὗτος σαφῶς · διό οὗτος οὐδέ προσέρχομαι δύναμαι . ἐλέγχω γάρ πάλιν . οὕτως ὁ ἄνθρωπος οὐ εἰμί παρά ὁ Θεός · πῶς εἰμί οὕτως παρά ὁ Θεός ; καί συνεχίζω αὐτός ἐκρέω , ὁ οἰκειόω πάθος οὗτος προβάλλω προκάλυμμα . ὁ πολύς καί νῦν ποιέω , καί ὁ θεός δοκέω ἐκδικέω , οἰκεῖος πληρόω πάθος , δήω μετά ἐπιείκεια ἅπας μέτειμι . καί γάρ ὁ ὁ ὅλος Θεός , σκηπτός δυσάνεμος ἀφίημι ἐπί ὁ βλασφημέω αὐτός , ὁ ἥλιος ἀνατέλλω , καί ὁ ὄμβρος αφήνω , καί ὁ ἄλλος πᾶς μετά διαφλείας παρέχω · ὅς χέω καί ὁ μιμέομαι παρακαλέω , παρακαλέω , νοῦς μετά πραότης , οὐ ὀργίζω , οὐδέ ἐχθρισμομένων . οὐδέ γάρ βλάβη τις εἰς ὁ θεός ἀπό ὁ βλασφημία ἐκβαίνω , ἵνα θυμός ἡγέομαι · ἀλλά ὁ βλασφημέω αὐτός καί ὁ τραῦμα λανθάνω . οὐχ οὖν στενάζω , ὀργίζω · ἀλλά γάρ δάκρυ ἄξιος ὁ πάθος . καί ὁ τραυματίζω δέ οὐδείς οὕτως οὐ ἐπιείκεια θεραπεύω δύναμαι . ἐπιείκεια γάρ πᾶς βλάβη δυνατός . Ὅρας γοῦν πῶς αὐτός ἐγώ ὁ οὐρίζω διαλέγω , καί ἐπί ὁ Παλαιή καί ἐπί ὁ Καινή · ἐκεῖ μέν λέγω , λαός ἐγώ , τίς πολάζω σύ ; ἐνταῦθα δέ , Σαῦλος , Σαῦλος , τίς ἐγώ διώκω ; καί ὁ Παῦλος κάμπτω .