joannes-chrysostomus.in-matthaeum-homiliae-1-90 pg57_0276.2
καθάπερ οἱ νεκροὶ τοῖς πολλοῖς ἐπιβλήσιν ἐκεῖνως καὶ ταῖς χειραῖς , οὕτω πάντα τὰ αἰσθητήρια ἀποκλείεται καὶ δεμεῖται . Εἰ δὲ βούλει καὶ τὰς χεῖρας ἰδεῖν , ἴδε καὶ ταύτας 60 τῇ γαστρὶ προσδεδεμένας , καθάπερ τῶν οἰχομένων , καὶ περιεσφγμένων , οὐ χειρίαις , ἀλλ' ὁ πολλῶν χαλεπώτερον ἐστι , τοῖς τῆς πλεονεξίας δεσμοῖς . Οὐ γὰρ ἀφήσιν αὐτὰς ἐκταθῆναι πρὸς ἐλεημοσὴν ἐκείνη , οὐδὲ πρὸς ἄλλο τι τῶν τοιούτων κατορθωμάτων , ἀλλὰ τῶν νεκρωμάτων ἀργότερας ἐργάζεται . Βούλει καὶ τοὺς πόδας ἰδεῖν συνδεδεμένους ; Ὄρα αὐτοὺς πάλιν περιεσφγμένους φροντίδι , καὶ διὰ τοῦτο οὐδέποτε δυναμένους εἰς οἶκον Θεοῦ δραμεῖν . Ἰδὲς τοὺς νεκροὺς · βλέπε καὶ τὸν ἐνταφιασθῆν . Τίς οὖν ἐστιν ὁ ἐνταφιαστὴς τούτων ; Ὁ διάβολος , ὁ ἀκριδὸς αὐτοὺς περιεσφγὼν καὶ οὐκ ἀφείς λοιπὸν τὸν ἄνθρωπον ἄνθρωπον φαίνεσθαι , ἀλλὰ ξύλον ἔχρον . Ὄπου γὰρ οὐχ ὀφθαλμοί , οὐ χεῖρες , οὐ πόδες , οὐχ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδὲν , πῶς ἂν ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος φαίνη ; Οὕτω καὶ τὴν ψυχὴν ἂν ἐσπαργανωμένην ἐστιν ἰδεῖν , καὶ εἰδῶν μᾶλλον ἢ ψυχὴν οὖσαν . Ἐπεὶ οὖν ἀναίσθητος αὐτὸ διέκεινται πῶς 61 νεκροῦ γεγενημένου , προσελθὼμεν ὑπὲρ αὐτῶν τῷ Ἰησοῦ , παρακαλῶμεν ἀναστῆσαι , ἀνελῶμεν τὸν λίθον , λύσωμεν τὰς χειρίαις . Ἄν γὰρ τὸν λίθον ἀνελῆς , τοῦτο ἐστι , τὴν ἀναίσθησιαν τὴν ἐπὶ τοῖς κακοῖς , ταχέως καὶ ἐξαγαγὲν αὐτοὺς δυσφὴ τοῦ μνήματος · ἐξαγαγὼν δὲ , ὀμολώτερον τῶν δεσμῶν ἀπαλλάξεις . Τότε σε εἰπεῖται ὁ Χριστός , ὅταν ἀναστῆς , ὅταν λυθῇς 62 · τότε σε καὶ ἐπὶ τὰ δεῖπνα καλέσει 63 τὰ ἑαυτοῦ . Ὄσοι τοίνυν τοῦ Χριστοῦ φίλοι , ὅσοι μαθηταί , ὅσοι τὴν ἀπολόντα φιλεῖτε , προσἐλθετε τῷ Ἰησοῦ καὶ δεήθητε . Εἰ γὰρ καὶ μυρίας γέμει τῆς δυσωδίας , ἀλλ' ὅμως τοὺς προσήκοντας οὐδὲ οὕτως αὐτὸν καταλιμπάνειν χρή , [ 353 ] ἀλλὰ τοσοῦτον 64 μᾶλλον προστεῖναι · ὅπερ οὖν καὶ αἱ ἀδελφαὶ τοῦ Λαζάρου τότε ἐποίησαν · καὶ μὴ πρότερον ἀφίστασθαι παρακαλοῦντας , δεομένας , ἰκετεύοντας , ἕως ἂν αὐτὸν ζῶντα λάβωμεν . Ἄν γὰρ οὕτω τὰ καθ' ἑαυτοὺς καὶ τὰ τῶν πλησίων διοικώμεν , καὶ τῆς μελλούσης ταχέως ἐπιτευξόμεθα ζωῆς · ἢς γένου πᾶντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν , χάριτι καὶ φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἀμήν .
Lemmas: καθάπερ ὁ νεκρός ὁ πολύς ἐπιβλής ἐκείνως καί ὁ χείρα , οὗτος πᾶς ὁ αἰσθητήριον ἀποκλείω καί δέμω . εἰμί δέ βούλομαι καί ὁ χείρ ὁράω , ὁράω καί οὗτος 60 ὁ γαστήρ προσδέω , καθάπερ ὁ οἴχομαι , καί περιεσφγμένων , οὖον χείριος , ἀλλά ὁ πολύς χαλεπός εἰμί , ὁ ὁ πλεονεξία δεσμός . οὖον γάρ ἀφίημι αὐτός ἐκτείνω πρός ελεημοσος ἐκεῖνος , οὐδέ πρός ἄλλος τίς ὁ τοιοῦτος κατόρθωμα , ἀλλά ὁ νέκρωμα ἀργός ἐργάζομαι . βούλομαι καί ὁ πούς ὁράω συνδέω ; σύργαστρος αὐτός πάλιν περιεσφγμένους φροντίς , καί διά οὗτος οὐδέποτε δύναμαι εἰς οἶκος Θεός τρέχω . βατίς ὁ νεκρός · βλέπω καί ὁ ἐνταφιάζω . Τῖς οὖν εἰμί ὁ ἐνταφιαστής οὗτος ; ὁ διάβολος , ὁ ἀκρίς αὐτός περιεσφγὼν καί οὐ ἀφίημι λοιπός ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος φαίνω , ἀλλά ξύλον χρῷ . ὅπου γάρ οὐ ὀφθαλμός , οὖον χείρ , οὖον πούς , οὐ ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς , πῶς εἄν ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος φαίνω ; οὕτως καί ὁ ψυχή εἄν σπαργανόω εἰμί ὁράω , καί εἶδος μᾶλλον ἢ ψυχή εἰμί . ἐπεί οὖν ἀναίσθητος αὐτός διεκειντ πῶς 61 νεκρός γίγνομαι , προσέρχομαι ὑπέρ αὐτός ὁ Ἰησοῦς , παρακαλέω ἀνίστημι , ἀναιρέω ὁ λίθος , λύω ὁ χείριος . ἄν γάρ ὁ λίθος ἀναιρέω , οὗτος εἰμί , ὁ ἀναισθησία ὁ ἐπί ὁ κακός , ταχέως καί ἐξάγω αὐτός δυσφὴ ὁ μνῆμα · ἐξάγω δέ , ὀμολώτερον ὁ δεσμός ἀπαλλάσσω . τότε σύ εἶπον ὁ Χριστός , ὅταν ἀνίστημι , ὅταν λύω 62 · τότε σύ καί ἐπί ὁ δεῖπνον καλέω 63 ὁ ἑαυτοῦ . ὅσος τοίνυν ὁ Χριστός φίλος , ὅσος μαθητής , ὅσος ὁ ἀπόλλυμι φιλέω , προσέρχομαι ὁ Ἰησοῦς καί δήω . εἰμί γάρ καί μυρίος γέμω ὁ δυσωδία , ἀλλά ὅμως ὁ προσήκω οὐδέ οὕτως αὐτός καταλιμπάνειν χρή , [ 353 ] ἀλλά τοσοῦτος 64 μᾶλλον προστείνω · ὅσπερ οὖν καί ὁ ἀδελφή ὁ Λάζαρος τότε ποιέω · καί μή πρότερος ἀφίστημι παρακαλέω , δήω , ικετεύω , ἠώς εἄν αὐτός ζῶ λαμβάνω . ἄν γάρ οὗτος ὁ κατά ἑαυτοῦ καί ὁ ὁ πλησίος διοικέω , καί ὁ μέλλω ταχέως ἐπιτυγχάνω ζωή · εἶμαι γίγνομαι λήγω ἐγώ ἐπιτυγχάνω , χάρις καί φιλανθρωπία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὅς ὁ δόξα εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .