joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0161.1
ἡ · ἐπὶ τὴν παλαιὰν ἡμᾶς ἱστορίαν ἄγει . Εἰ γὰρ πρὸς εἰκόνα χαλκὴν ὁρῶντες Ἰουδαῖοι διέφυγον θάνατον · πολλῷ μᾶλλον οἱ εἰς τὸν ἐσταυρωμένον πιστεύοντες , εἰκότως καὶ πολλῷ μείζονας ἀπολαύσουσι τῆς εὐεργεσίας . Οὐ γὰρ διὰ τὴν ἀσθένειαν τοῦ σταυρωμένου , οὐδὲ διὰ τὸ περιγενέσθαι Ἰουδαίους τοῦτο γίνεται , ἀλλ' ἐπειδὴ Ἥγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον , διὰ τοῦτο ὁ ἑαυτοῦ αὐτοῦ νιὸς σταυροῦται . Ἵνα πᾶς ὁ πιστεύσῃ εἰς αὐτόν , μὴ ἀπόληται , ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον . Ὀρᾷς τὴν τοῦ σταυροῦ αἰτίαν , καὶ τὴν ἐξ αὐτοῦ σωτηρίαν ; ὁρᾷς τοῦ τύπου πρὸς τὴν ἀλήθειαν τὴν συγγένειαν ; Ἐκεῖ θάνατον διέφυγον Ἰουδαῖοι , ἀλλὰ τὴν πρόσκαιρον · ἐνταῦθα τὸν αἰώνιον οἱ πιστεύοντες . Ἐκεῖ δὲ ῥήματα ὁρῶντες ἴδω τὸ χρυσάμμενος ὁφρὶς , ἐνταῦθα τοῦ νοητοῦ δράκοντος ἐθεραπεύσατο τὰς πληγὰς ὁ σταυρωθεὶς Ἰησοῦς · ἐκεῖ οἱ τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῦτο βλέποντες ἐθεραπεύοντο , ἐνταῦθα οἱ τοῖς τῆς διανοίας ὀφθαλμοῖς ὁρῶντες , πάντα ἀποτίθεται τὰ ἁμαρτήματα · ἐκεῖ χαλκοῦ τὸ χρυσάμμενον ἦν εἰς σχῆμα ὁρῶντες διατυπωθεὶς , ἐνταῦθα σώμα δεσποτικὸν ὑπὸ Πνεύματος κατασκευασθέν . Ὅφρὶς ἔδωκεν ἐκεῖ , καὶ ὕφρὶς ἴδω · οὕτω καὶ ἐνταῦθα θάνατος ἀπέκλεισε , καὶ θάνατος ἔσωσεν . Ἀλλ' ὁ μὲν ἀπολὺς ὁφρὶς , ἕν εἶχεν · ὁ δὲ σώζων , ἰοῦ καθαρός ἦν . Καὶ ἐνταῦθα τὸ αὐτὸ πάλιν · ὁ μὲν γὰρ ἀπολὺς θάνατος ἁμαρτίαν εἶχεν , ὥσπερ τὸν ἰὸν ὁ ὁφρὶς · ὁ δὲ τοῦ Δεσπότου , ἁμαρτίας πάσης ἀπήλλακτο , ὥσπερ οὐν ὁ χαλκοῦς ὁφρὶς , ἰοῦ . Ἀμαρτίαν γὰρ , φησίν , οὐκ ἐποίησεν , οὐδὲ δόλος εὑρέθη ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ . Καὶ τοῦτό ἐστιν , ὁ φησι Παῦλος · Ἀπεκδυσαμένος τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας , ἐδειγμάτισεν ἐν παρρησίᾳ ὡσαμενῶς αὐτοὺς ἐν αὐτῷ . Καθάρει γὰρ τις ἀληθῆς γενναῖος , ὅταν ἐπὶ μετεώρου τὸν ἀνταγωνιστὴν ἄρας καὶ καταρράξας , λαμπροτέραν ἀποφαίνῃ τὴν νίκην · οὕτω καὶ ὁ Χριστός , τῆς οἰκουμένης ἀπάσης ὁρώσης , τὰς ἀντικειμένας δυνάμεις κατεδάψας , καὶ τοὺς ἐπὶ τῆς ἐρημίας πληττομένους ἰασάμενος , πάντων τῶν ὠθηρίων ἀπήλλαξε χρυσάμμενος ἐπὶ τοῦ σταυροῦ . Ἀλλ' οὐκ εἶπε ο , χρυσασθῆναι δεῖ , ἀλλ' , Ἥγώθησα . Ὅπερ γὰρ εὐφημότερον εἶναι ἐδόκει διὰ τὸν ἀκροώμενον , [ 156 ] καὶ ἐγὼς τοῦ τύπου , τοῦτο τήδειεν . Οὕτω γὰρ ἡγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον , ὅτι τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν , Ἵνα πᾶς ὁ πιστεύσῃ εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται , ἀλλ' ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον . Ὁ δὲ λέγει , τοιούτων ἐστι · Μὴ θαυμάσῃς ὅτι ἐγὼ μέλλω ὑψωθῆναι , ἵνα σωθῆτε ὑμεῖς . Καὶ γὰρ καὶ τῷ Πατρὶ τοῦτο δοκεῖ , καὶ αὐτὸς οὕτω ; ὡμᾶς ἡγάπησεν , ὡς ὑπὲρ τῶν δούλων δῶναι τὸν Υἱόν , καὶ δούλων ἀγνομόνων . Καίτοι οὐχ ἄν τις οὐδὲ ὑπὲρ φίλου τοῦτο ποιήσειεν , ἢ [ οὐδὲ ὑπὲρ δικαίου ταχέως , ὅπερ καὶ ὁ Παῦλος ὁμολογεῖ . ] Μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθνήσκει . Ἀλλ' ἄνευ τῶν πλάτων , ἐπειδὴ πρὸς πιστοὺς διελέχθην · ἐνταῦθα δὲ συνεσταλμένος · μέν ὁ Χριστός , ἐπειδὴ πρὸς Νικόδημον ἦν ὁ λόγος , ἐμφαντικώτερον οὐδὲ . Καὶ γὰρ ἐκάστη λέξις πολλὴν ἔχει τὴν ἐμφασιν . Τὸ τε γὰρ εἰπεῖν , Οὕτως ἡγάπησε , καὶ τῷ , Ὁ Θεὸς τὸν κόσμον , πολλὴν δείκνυσι τῆς ἀγάπης τὴν ἐπίτασιν . Πολλὴ γὰρ τὸ μέσον καὶ ἀπειρον ἦν . Ὁ γὰρ ἀθάνατος , ὁ ἀναρχος , ἡ μεγαλωσύνη ἡ ἀπείρωτος , τοὺς ἀπὸ γῆς καὶ σποδοῦ , τοὺς μυρίων γέμοντας ἁμαρτημάτων , τοὺς διὰ παντὸς προστεκρουκότας τοῦ χρόνου , τοὺς ἀγνώμονας , τοὺτοὺς ἡγάπησε . Καὶ τὰ μετὰ ταῦτα δὲ πάλιν
Lemmas: ὁ · ἐπί ὁ παλαιός ἐγώ ἱστορία ἄγω . εἰμί γάρ πρός εἰκών χάλκεος ὁράω Ἰουδαῖος διαφεύγω θάνατος · πολύς μᾶλλον ὁ εἰς ὁ σταυρόω πιστεύω , εἰκότως καί πολύς μείζων ἀπολαύω ὁ εὐεργεσία . οὖον γάρ διά ὁ ἀσθένεια ὁ σταυρωμένος , οὐδέ διά ὁ περιγίγνομαι Ἰουδαῖος οὗτος γίγνομαι , ἀλλά ἐπεί ἀγαπάω ὁ θεός ὁ κόσμος , διά οὗτος ὁ ἑαυτοῦ αὐτός νιος σταυρόω . ἵνα πᾶς ὁ πιστεύω εἰς αὐτός , μή ἀπόλλυμι , ἀλλά ἔχω ζωή αἰώνιος . ὁράω ὁ ὁ σταυρός αἴτιος , καί ὁ ἐκ αὐτός σωτηρία ; ὁράω ὁ τύπος πρός ὁ ἀλήθεια ὁ συγγένεια ; ἐκεῖ θάνατος διαφεύγω Ἰουδαῖος , ἀλλά ὁ πρόσκαιρος · ἐνταῦθα ὁ αἰώνιος ὁ πιστεύω . ἐκεῖ δέ ῥῆμα ὁράω ὁράω ὁ χρυσάμμενος ὁφρὶς , ἐνταῦθα ὁ νοητός δράκων θεραπεύω ὁ πληγάς ὁ σταυρόω Ἰησοῦς · ἐκεῖ ὁ ὁ ὀφθαλμός οὗτος βλέπω θεραπεύω , ἐνταῦθα ὁ ὁ ὁ διάνοια ὀφθαλμός ὁράω , πᾶς ἀποτίθημι ὁ ἁμάρτημα · ἐκεῖ χαλκός ὁ χρύσω εἰμί εἰς σχῆμα ὁράω διατυπώνω , ἐνταῦθα σώμα δεσποτικός ὑπό πνεῦμα κατασκευάζω . Ὅφρὶς δίδωμι ἐκεῖ , καί ὕφρὶς ὁράω · οὗτος καί ἐνταῦθα θάνατος ἀποκλείω , καί θάνατος σῴζω . ἀλλά ὁ μέν ἀπόλλυμι ὁφρὶς , εἷς ἔχω · ὁ δέ σῴζω , ἰός καθαρός εἰμί . καί ἐνταῦθα ὁ αὐτός πάλιν · ὁ μέν γάρ ἀπόλλυμι θάνατος ἁμαρτία ἔχω , ὥσπερ ὁ ἰός ὁ ὁφρὶς · ὁ δέ ὁ δεσπότης , ἁμαρτία πᾶς ἀπαλλαξείω , ὥσπερ ὀν ὁ χάλκεος ὁφρὶς , ἰός . ἁμαρτία γάρ , φημί , οὐ ποιέω , οὐδέ δόλος εὑρίσκω ἐν ὁ στόμα αὐτός . καί οὗτος εἰμί , ὁ φημί Παῦλος · Ἀπεκδυσαμένος ὁ ἀρχή καί ὁ ἐξουσία , δειγματίζω ἐν παρρησία ὡσαμενῶς αὐτός ἐν αὐτός . καθαίρω γάρ τις ἀληθής γενναῖος , ὅταν ἐπί μετέωρος ὁ ἀνταγωνιστής ἀείρω καί καταρράσσω , λαμπρός ἀποφαίνω ὁ Νίκη · οὗτος καί ὁ Χριστός , ὁ οἰκέω ἀπασάω ὁράω , ὁ ἀντίκειμαι δύναμις καταδάπτω , καί ὁ ἐπί ὁ ἐρημία πλήσσω ἰάομαι , πᾶς ὁ ὠθηρίων ἀπαλλάσσω χρυσάμμενος ἐπί ὁ σταυρός . ἀλλά οὐ εἶπον ὁ , χρυσασθῆναι δεῖ , ἀλλά , Ἥγώθησα . ὅπερ γάρ εὔφημος εἰμί δοκέω διά ὁ ἀκροάομαι , [ 156 ] καί ἐγώ ὁ τύπος , οὗτος τήδειεν . οὕτως γάρ ἀγαπάω ὁ θεός ὁ κόσμος , ὅτι ὁ υἱός αὐτός ὁ μονογενής δίδωμι , ἵνα πᾶς ὁ πιστεύω εἰς αὐτός μή ἀπόλλυμι , ἀλλά ἔχω ζωή αἰώνιος . ὁ δέ λέγω , τοιοῦτος εἰμί · μή θαυμάζω ὅτι ἐγώ μέλλω ὑψόω , ἵνα σῴζω σύ . καί γάρ καί ὁ πατήρ οὗτος δοκέω , καί αὐτός οὗτος ; ὠμός ἀγαπάω , ὡς ὑπέρ ὁ δοῦλος δίδωμι ὁ υἱός , καί δοῦλος αγνομονος . καίτοι οὐ ἄν τις οὐδέ ὑπέρ φίλος οὗτος ποιέω , ἢ [ οὐδέ ὑπέρ Δίκαιος ταχέως , ὅσπερ καί ὁ Παῦλος ὁμολογέω . ] Μόλις γάρ ὑπέρ Δίκαιος τις ἀποθνήσκω . ἀλλά ἄνευ ὁ Πλάτων , ἐπεί πρός πιστός διαλέγω · ἐνταῦθα δέ συστέλλω · μέν ὁ Χριστός , ἐπεί πρός Νικόδημος εἰμί ὁ λόγος , ἐμφαντικός οὐδέ . καί γάρ ἐκάδιος λέξις πολύς ἔχω ὁ ἔμφασις . ὁ τε γάρ εἶπον , οὕτως ἀγαπάω , καί ὁ , ὁ θεός ὁ κόσμος , πολύς δείκνυμι ὁ ἀγάπη ὁ ἐπίτασις . Πολύς γάρ ὁ μέσος καί ἤπειρος εἰμί . ὁ γάρ ἀθάνατος , ὁ ἄναρχος , ὁ μεγαλωσύνη ὁ ἀπείρωτος , ὁ ἀπό γῆ καί σποδός , ὁ μυρίος γέμω ἁμάρτημα , ὁ διά πᾶς προστεκρουκοος ὁ χρόνος , ὁ ἀγνώμων , οὗτος ἀγαπάω . καί ὁ μετά οὗτος δέ πάλιν