joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0369.4
γ’ . Ποίαν οὖν ἔξουσιν ἀπολογίαν οἱ τῆς ἀναστάσεως διαπιστοῦντες , ἐν τοῖς σπέρμασι τοῦ πράγματος ; καθ’ ἑκάστην μελετωμένου τὴν ἡμέραν , καὶ ἐν φυτοῖς , καὶ ἐπὶ τῆς γενέσεως τῆς ἡμετέρας ; Πρότερον γὰρ δεῖ φθαρῆναι τὸ σπέρμα , καὶ τότε γενέσθαι · γενέσιν . Ὅλως δὲ ὅταν ὁ Θεὸς τι ποιῇ , λογισμῶν οὐκ ἔστι γρεία . Πῶς γὰρ ἐξ οὐκ ὄντων ἡμᾶς ἐποίησε ; Ταῦτα πρὸς Χριστιανούς λέγω , τοὺς λέγοντας πεῖθεσθαι Γραφας . Ἐγὼ δὲ καὶ ἕτερον ἐρῶ ἀπὸ λογισμῶν ἀνθρωπίνων . Τῶν ἀνθρώπων οἱ μὲν ἐν κακίᾳ διάγουσιν , οἱ δὲ ἐν ἀρετῇ . Ἄλλὰ τῶν ἐν κακίᾳ διατρεβόντων πολλοὶ ἐν ἑσχάτῳ ὧρας ἡλθον εὐπαθῶντες · τῶν δὲ ἐν ἀρετῇ , τὰ ἐναντία ὑπομείναντες . Πότε οὖν τὰ κατ’ ἀξίαν ἀπολιζόμεθα ἑκάστος ; ἐν ποίῳ καιρῷ ; Ναί , φησίν · ἄλλὰ σωμάτων οὐκ ἔστιν ἀνάστασις . Οὐκ ἀκούουσι τοῦ Παύλου λέγοντος · Δεῖ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν ; Οὐ περὶ ψυχῆς ( οὐδὲ γὰρ φθείρεται ἡ ψυχή ) · καὶ ἀνάστασις [ 398 ] δὲ τοῦ πεπτωκότος λέγεται · Ἐπεὶ δὲ τὸ σῶμα . Διὰ τὸ οὐ βούλεσθαι ἀνάστασιν εἶναι σώματος ; Πότερον οὐ δυνατὸν τῷ Θεῷ ; Ἄλλὰ τοῦτο μὲν ἐσχάτης ἀνοίας λέγειν . Ἄλλ’ οὐ πρέπει ; Διὰ τὸ οὐ πρέπειν τὸ φθαρτὸν καὶ πόνου καὶ θανάτου κοινωνῆσαι , κοινωνῆσαι καὶ τῶν στερεάνων ; Εἰ γὰρ μὴ ἔπρεπεν , οὐδ’ ἂν παρὰ τὴν ἀρχὴν ἐγένετο , οὐχ ἐν σάρκι αὐτὸς ἀνέλαβεν . Ὅτι δὲ καὶ ἀνέλαβε , καὶ αὐτὴν ἀνέστησεν , ἀκούσον τί ὑφη · Μίλα τοὺς δουλεύοντας , καὶ ἴδε , ὅτι σκεῦος οὐτὲ καὶ νεῖφρα οὐκ ἔχει . Διὰ τὸν Λάζαρον ἀνέστησεν , εἰ βέλτιον ἦν χωρὶς σώματος ἀναστῆναι ; τί ἐν τάξει σημείου καὶ εὐεργεσίας αὐτὸ ποιεῖ ; τί δὲ οὖν ; ἔδωκεν τροφάς ; Μὴ τοίνυν ἀπατάσθω παρὰ τῶν αἱρετικῶν , ἀγαπητοί . Καὶ γὰρ ἀνάστασις ἐστι , καὶ χρείας ἐστι . Ταῦτα δὲ ἀναίρουσιν , ὅσοι μὴ βούλονται δοῦναι λόγον τῶν πεπραγμένων . Καλ γὰρ δεῖ τὴν ἀνάστασιν ποιαὐτὴν εἶναι , οἷα γέγονεν ἡ τοῦ Χριστοῦ . Ἀπαρχὴ γὰρ εἰκίνος , καὶ πρωτότοκος ἀπὸ τῶν νεκρῶν . Εἰ δὲ ἀνάστασις τοῦτο ἐστι , ψυχῆς καθαρμός , καὶ ἀμαρτιῶν ἀπαλλαγὴ , ὁ δὲ Χριστὸς οὐχ ἥμαρτε , πῶς ἀνέστη ; πῶς ἡμεῖς ; τῆς κατάρσεως ἀπηλλάχθην , εἰ γε καὶ αὐτὸς ἥμαρτε ; πῶς δὲ λέγει ; Ἐρχεται ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου , καὶ ἐν ἐμοὶ οὐκ ἔχει οὐδέν ; Ταῦτα
Lemmas: γε . Ποίας οὖν ἔχω ἀπολογία ὁ ὁ ἀνάστασις διαπιστέω , ἐν ὁ σπέρμα ὁ πρᾶγμα ; κατά ἕκαστος μελετάω ὁ ἡμέρα , καί ἐν φυτός , καί ἐπί ὁ γένεσις ὁ ἡμέτερος ; πρότερος γάρ δεῖ φθείρω ὁ σπέρμα , καί τότε γίγνομαι · γένεσις . ὅλος δέ ὅταν ὁ θεός τίς ποιέω , λογισμός οὐ εἰμί γρεία . Πῶς γάρ ἐκ οὐ εἰμί ἐγώ ποιέω ; οὗτος πρός Χριστιανός λέγω , ὁ λέγω πείθω Γραφεύς . ἐγώ δέ καί ἕτερος εἴρω ἀπό λογισμός ἀνθρώπινος . ὁ ἄνθρωπος ὁ μέν ἐν κακία διάγω , ὁ δέ ἐν ἀρετή . ἀλλά ὁ ἐν κακία διατρέπω πολύς ἐν ἔσχατος ἀείρω ἡλσχω εὐπαθέω · ὁ δέ ἐν ἀρετή , ὁ ἐναντίος ὑπομένω . πότος οὖν ὁ κατά ἄξιος ἀπόλλυμι ἕκαστος ; ἐν ποῖος καιρός ; Ναίς , φημί · ἀλλά σῶμα οὐ εἰμί ἀνάστασις . οὐ ἀκούω ὁ Παῦλος λέγω · Δεύς ὁ φθαρτός οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία ; οὖον περί Ψυχή ( οὐδέ γάρ φθείρω ὁ ψυχή ) · καί ἀνάστασις [ 398 ] δέ ὁ πίπτω λέγω · ἐπεί δέ ὁ σῶμα . Ζεύς ὁ οὖον βούλομαι ἀνάστασις εἰμί σῶμα ; πότερος οὖον δυνατός ὁ Θεός ; ἀλλά οὗτος μέν ἔσχατος ἄνοια λέγω . ἄλλος οὖον πρέπω ; Ζεύς ὁ οὖον πρέπω ὁ φθαρτός καί πόνος καί θάνατος κοινωνέω , κοινωνέω καί ὁ στερεάνων ; εἰμί γάρ μή πρέπω , οὐδέ εἄν παρά ὁ ἀρχή γίγνομαι , οὐ ἐν σάρξ αὐτός ἀναλαμβάνω . ὅτι2 δέ καί ἀναλαμβάνω , καί αὐτός ἀνίστημι , ἀκούω τίς ὑφή · μιλάω ὁ δουλεύω , καί ὁράω , ὅτι σκεῦος οὔτε καί νεῖφρα οὐ ἔχω . Ζεύς ὁ Λάζαρος ἀνίστημι , εἰμί ἀγαθός εἰμί Χωρὶς σῶμα ἀνίστημι ; τίς ἐν τάξις σημεῖον καί εὐεργεσία αὐτός ποιέω ; τίς δέ οὖν ; δίδωμι τροφή ; μή τοίνυν ἀπατάω παρά ὁ αἱρετικός , ἀγαπητός . καί γάρ ἀνάστασις εἰμί , καί χρεία εἰμί . οὗτος δέ ἀναιρέω , ὅσος μή βούλομαι δίδωμι λόγος ὁ πράσσω . Καλ γάρ δεῖ ὁ ἀνάστασις ποιαυτος εἰμί , οἷος γίγνομαι ὁ ὁ Χριστός . ἀπαρχή γάρ εἰκίνος , καί πρωτότοκος ἀπό ὁ νεκρός . εἰμί δέ ἀνάστασις οὗτος εἰμί , Ψυχή καθαρμός , καί ἁμαρτία ἀπαλλαγή , ὁ δέ Χριστός οὐ ἁμαρτάνω , πῶς ἀνίστημι ; πῶς ἐγώ ; ὁ κάταρσις ἀπαλλάσσω , εἰμί γε καί αὐτός ἁμαρτάνω ; πῶς δέ λέγω ; ἔρχομαι ὁ ἄρχω ὁ κόσμος οὗτος , καί ἐν ἐγώ οὐ ἔχω οὐδείς ; οὗτος