joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0441.1
εἰπὼν ὅπερ εἴπεν · ὡσαὶ ἐλεγε · Μήτε ἀκούων , ὅτι Ἐμοὶ αὐτὸς ἔδωκας , νομίζῃς αὐτοὺς ἀλλοτρίους εἶναι τοῦ Πατρὸς ( τὰ γὰρ ἐμὰ , αὐτοῦ ἐστι ) · μήτε ἀκούων , ὅτι Σοὶ ἦσαν , νομίζῃς ἀλλοτρίους αὐτοὺς εἶναι ἐμοῦ · τὰ γὰρ αὐτοῦ , ἐμὰ ἐστιν . Ἵστε ἄν , Ἐδωκάς μοι , συγκαταβασιως μόνης ἔνεκεν εἴρηται . Ἄπερ γὰρ ὁ Πατὴρ ἔχει , τοῦ Υἱοῦ ἐστι · καὶ ὅπερ ὁ Υἱὸς ἔχει , τοῦ Πατρὸς . Τοῦτο δὲ οὐδὲ ἐπὶ Υἱοῦ κατὰ ἀνθρώπων δύναται λέγεσθαι , ἀλλ’ ἐπειδὴ μειζόνως ἐστιν . Τὸ μὲν γὰρ τοῦ ἐλάττονος , ὅτι τοῦ μειζόνος ἐστι , παντὶ που δῆλον · τὸ δὲ ἐμπαλιν , οὐχί . Ἐνταῦθα δὲ ἀντιστρέφει , ἢ δὲ ἀντιστροφή τὴν ἰσότητα δηλοῖ . Τοῦτο καὶ ἀλλοχοῦ δηλῶν ἔλεγε · Πάντα τὰ τοῦ Πατρὸς μου , ἐμὰ ἐστι , περὶ γνώσεως διαλεγόμενος · τὸ δέ , Ἐδωκάς μοι , καὶ ὅσα τοιαῦτα , ἵνα δεῖξῃ , ὅτι οὐχ ὡς ἀλλότριος ἐλθὼν αὐτοῦ · ἐπεπάστασα , ἀλλὰ τοὺς ἰδίους ἔλαβον . Εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν τίθησι καὶ ἀπόδεῖξιν , λέγων · Καὶ δεδώρημαι ἐν αὐτοῖς · τοῦτέστιν , Ἡ ὅτι ἐξουσίαν αὐτῶν ἔχω , ἢ ὅτι δοξάζουσιν ἐμέ , σοὶ πιστεύουσιν καὶ ἐμοί , καὶ δοξάζουσιν ὁμοίως . Εἰ δὲ οὐ ὁμοίως δεδόξασται ἐν αὐτοῖς , οὐχὲι αὐτοῦ ἐστι τὰ ἐκείνου . Οὐδεὶς γὰρ ἐν οἷς οὐχ ἔχει ἐξουσίαν δεξάζει . β . Πῶς δὲ δεδόξασται ὁμοίως ; Ἄπαντες ὁμοίως ἀποθνήσκειν ὑπὲρ αὐτοῦ , ὡς καὶ ὑπὲρ τοῦ Πατρὸς , καὶ χρῆσονται , ὡσπερ καὶ τὴν Πατέρα · καὶ ὡσπερ ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ λέγουσι πάντα γίνεσθαι , οὕτω καὶ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Υἱοῦ . Καὶ οὐχὲτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ , καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί . Τοῦτέστι , Κἂν μὴ φαίνομαι κατὰ σάρκα , διὰ τοῦτον δεξάζομαι . Τί δὴποτε δὲ συνεχὸς λέγει , ὅτι Ἐν τῷ κόσμῳ οὐχ εἰμί · καὶ ὅτι , Ἐπειδὴ ἀριθμὸν αὐτῶν , σοὶ αὐτοὺς παρατίθεμαι · καὶ , Ὡστε ἡμῶν ἐν τῷ κόσμῳ , ἐγὼ τετέλεχα αὐτούς ; Εἰ γὰρ ταῦτα ἀπλῶς ἐλάλει τις , πολλὰ λέγεται τὰ ἄτοπα . Πῶς γὰρ ἂν εἴποι λόγον , τὸ μὴ εἶναι αὐτὸν ἐν τῷ κόσμῳ , καὶ ὅτε ἀπεῖσιν , ἐτέρω αὐτοὺς παρακαταθέσθαι ; Ταῦτα γὰρ ὡς ἀνθρώπου φιλοῦ χωριζομένου αὐτῶν διηνεκῶς τὴν ῥήματα . [ 480 ] Ὅρῃς ὅτι ἀνθρώποις τὰ πλεῖστα διαλέγεται , καὶ πρὸς τὴν αὐτῶν διάνοιαν , νομίζοντων ὅτι πλεῖον ἔναι ἔχον ἀσφάλειαν ἀπὸ τῆς παρουσίας αὐτοῦ ; Διὸ φησιν , Ὡστε ἀφῆλ θημ , ἐτήρησα αὐτούς . Καὶ μὴν λέγει , ὅτι Ἐρχομαι πρὸς ὑμᾶς , καὶ , Μεθ’ ὑμῶν εἰμὶ ἕως τῆς συντελείας . Πῶς νῦν , ὡς χωριζεσθαι μελλῶν , ταῦτα λέγει ; Ἄλλ’ ὅπερ ἔφη , πρὸς τὴν ἐκείνων ὑπόνοιαν , ἵνα μικροῦν ἀναπνεύσωσιν , ἀκούοντες αὐτοῦ ταῦτα λέγοντος καὶ παρακατατιθεμένου τῷ Πατρὶ . Ἐπειδὴ γὰρ πολλάκις παρ’ αὐτοῦ παραλήψεις ἀκούοντες οὐχ ἐπεῖσθον , λειπὼν τῷ Πατρὶ διαλέγεται , τὴν εἰς αὐτοὺς στοργὴν ἐπιδεικνύμενος · ὡσαὶ ἐλεγε · Ἐπειδὴ πρὸς ἐκετὸν με συγκαλεῖ , καταθέσων αὐτοὺς ἐν ἀσφαλείᾳ . Ἐγὼ γὰρ πρὸς αὐτὸν ἐρχομαι . Τί λέγεις ; καὶ οὐ δύνασαι τρεῖν αὐτούς ; Ναί , δύναμαι . Τίνος οὖν ἕνεκεν ταῦτα λέγεις ; Ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην · τοῦτέστιν , Ἵνα μὴ ὀφρούσιν ἀτελέστεροι πάντες . Ταῦτα δὲ εἰπὼν , ἐδηλώσεν ὅτι διὰ τὴν ἐκείνων ἀνάγκαιαν καὶ τὴν χαρὰν πάντα ταῦτα οὕτως ἐλεγε · ἐπεὶ δοκεῖ εἶναι πῶς ; ὁ λόγος εἶναι . Νῦν δὲ οὐχ εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ , καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί . Τοῦτο γὰρ ὑπώψευον ,
Lemmas: εἶπον ὅσπερ εἶπον · ὠθέω λέγω · μήτε ἀκούω , ὅτι ἐμός αὐτός δίδωμι , νομίζω αὐτός ἀλλότριος εἰμί ὁ πατήρ ( ὁ γάρ ἐμός , αὐτός εἰμί ) · μήτε ἀκούω , ὅτι σοί εἰμί , νομίζω ἀλλότριος αὐτός εἰμί ἐγώ · ὁ γάρ αὐτός , ἐμός εἰμί . οἶδα ἄν , δίδωμι ἐγώ , συγκαταβασιως μόνος ἐνέλκω εἴρω . Ἄπερ γάρ ὁ πατήρ ἔχω , ὁ υἱός εἰμί · καί ὅσπερ ὁ υἱός ἔχω , ὁ πατήρ . οὗτος δέ οὐδέ ἐπί υἱός κατά ἄνθρωπος δύναμαι λέγω , ἀλλά ἐπεί μέγας εἰμί . ὁ μέν γάρ ὁ μικρός , ὅτι ὁ μείζων εἰμί , πᾶς ποῦ δῆλος · ὁ δέ ἐμπαλῶ , οὐ . ἐνταῦθα δέ ἀντιστρέφω , ἢ δέ ἀντιστροφή ὁ ἰσότης δηλόω . οὗτος καί αλλοχοω δηλόω λέγω · Πάν ὁ ὁ πατήρ ἐγώ , ἐμός εἰμί , περί γνῶσις διαλέγω · ὁ δέ , δίδωμι ἐγώ , καί ὅσος τοιοῦτος , ἵνα δείκνυμι , ὅτι οὐ ὡς ἀλλότριος ἔρχομαι αὐτός · παστόω , ἀλλά ὁ ἴδιος λαμβάνω . εἶτα καί ὁ αἴτιος τίθημι καί ἀπόδειξις , λέγω · καί δωρέω ἐν αὐτός · τουτέστιν , ὁ ὅτι ἐξουσία αὐτός ἔχω , ἢ ὅτι δοξάζω ἐγώ , σύ πιστεύω καί ἐγώ , καί δοξάζω ὁμοίως . εἰμί δέ οὖον ὁμοίως δοξάζω ἐν αὐτός , οὐχὲι αὐτός εἰμί ὁ ἐκεῖνος . οὐδείς γάρ ἐν ὅς οὐ ἔχω ἐξουσία δέχομαι . Β . Πῶς δέ δοξάζω ὁμοίως ; ἀπάντομαι ὁμοίως ἀποθνήσκω ὑπέρ αὐτός , ὡς καί ὑπέρ ὁ πατήρ , καί χράω , ὡς καί ὁ πατήρ · καί ὡς ἐν ὁ ὄνομα αὐτός λέγω πᾶς γίγνομαι , οὗτος καί ἐν ὁ ὄνομα ὁ υἱός . καί οὐχὲτι εἰμί ἐν ὁ κόσμος , καί οὗτος ἐν ὁ κόσμος εἰμί . τουτέστι , κἀν μή φαίνω κατά σάρξ , διά οὗτος δέχομαι . τις δήποτε δέ συνέχω λέγω , ὅτι ἐν ὁ κόσμος οὐ εἰμί · καί ὅτι , ἐπεί ἀριθμός αὐτός , σύ αὐτός παρατίθημι · καί , ὡστε ἐγώ ἐν ὁ κόσμος , ἐγώ τέλλω αὐτός ; εἰμί γάρ οὗτος ἀπλόος λαλέω τις , πολύς λέγω ὁ ἄτοπος . Πῶς γάρ εἄν εἶπον λόγος , ὁ μή εἰμί αὐτός ἐν ὁ κόσμος , καί ὅτε ἄπειμι , ἕτερος αὐτός παρακατατίθεμαι ; οὗτος γάρ ὡς ἄνθρωπος φιλέω χωρίζω αὐτός διηνεκής ὁ ῥῆμα . [ 480 ] ὄρνυμι ὅτι ἄνθρωπος ὁ πλεῖστος διαλέγω , καί πρός ὁ αὐτός διάνοια , νομίζω ὅτι πλείων ἔναι ἔχω ἀσφάλεια ἀπό ὁ παρουσία αὐτός ; Διὸ φημί , ὡστε ἀφῆλ θῆμος , τηρέω αὐτός . καί μήv λέγω , ὅτι ἔρχομαι πρός σύ , καί , Μετά σύ εἰμί ἠώς ὁ συντέλεια . Πῶς νῦν , ὡς χωρίζω μέλλω , οὗτος λέγω ; ἄλλος ὅσπερ φημί , πρός ὁ ἐκεῖνος ὑπόνοια , ἵνα μικρός ἀναπνέω , ἀκούω αὐτός οὗτος λέγω καί παρακατατίθημι ὁ πατήρ . ἐπεί γάρ πολλάκις παρά αὐτός παράληψις ἀκούω οὐ ἐφίημι , λείπω ὁ πατήρ διαλέγω , ὁ εἰς αὐτός στοργή ἐπιδείκνυμι · ὠθέω λέγω · ἐπεί πρός ἔκω ἐγώ συγκαλέω , κατατίθημι αὐτός ἐν ἀσφάλεια . ἐγώ γάρ πρός αὐτός ἔρχομαι . τις λέγω ; καί οὖον δύναμαι τρέω αὐτός ; Ναίς , δύναμαι . τίς οὖν ἕνεκα οὗτος λέγω ; ἵνα ἔχω ὁ χαρά ὁ ἐμός πληρόω · τουτέστιν , ἵνα μή οφρους ἀτελής πᾶς . οὗτος δέ εἶπον , δηλόω ὅτι διά ὁ ἐκεῖνος ἀναγκαῖος καί ὁ χαρά πᾶς οὗτος οὕτως λέγω · ἐπεί δοκέω εἰμί πῶς ; ὁ λόγος εἰμί . νῦν δέ οὐ εἰμί ἐν ὁ κόσμος , καί οὗτος ἐν ὁ κόσμος εἰμί . οὗτος γάρ ὑπώψευον ,