joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0330.3
ποιμένος . Εἶτα καὶ τὴν μέλλουσαν αὐτῶν προαναφέρει συνάφειαν , ὅτι Ἔσονται μία ποίμνη . Ὃπερ καὶ αὐτὸ πάλιν · ὁ Παῦλος ἐδήλωσεν εἰπών · Ἴνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον . Διὰ τοῦτο με ἀγαπᾷ ὁ Πατήρ , ὅτι ἐγὼ τὴν ψυχὴν μου τίθημι , ἵνα πάλιν λάβω αὐτήν . Καὶ τί τοῦ θήματος τούτου ταπεινότερον γένοιτ’ ἄν , εἰ γε δ’ ἡμᾶς ὁ Δεσπότης ἀγαπᾶσθαι μέλλει ὁ ἡμέτερος , ἐπειδὴ ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθνῄσκει ; Τί οὖν , εἶπέ μοι · τὸν ἐμψυχον χρόνον οὐκ ἠγαπᾶτο , ἀλλὰ νῦν τῆς ἀγάπης ἤρξατο ὁ Πατήρ , καὶ ἡμεῖς γεγόναμεν τῆς ἀγάπης αὐτοῦ αἴτιοι ; Ὧσπερ πῶς κέχρηται τῇ συγποιητικῇ ; Τί οὖν ἐνταῦθα κατασκευάζει βούλεται ; Ἐπειδὴ ἀλλοτριον αὐτὸν ἔλεγεν τοῦ Πατρὸς καὶ πλάνον , καὶ ἐπὶ λύμῃ ἦκειν αὐτὸν καὶ ἀπουλίαν , λέγει · Καὶ εἰ μηδὲν ἄλλο , τοῦτο γοῦν με ἐπεισεῖν ἀγαπᾶν ὑμᾶς , τὸ οὕτως ὑμᾶς ἀγαπᾶσθαι παρὰ τοῦ Πατρὸς ὡς ἐμέ · καὶ διὰ τοῦτο ἀγαπᾶσθαι παρ’ αὐτοῦ , ἐπειδὴ ὑπὲρ ὑμῶν ἀποθνήσκω . Καὶ μετὰ τοῦτο δὲ καὶ ἐκεῖνο κατασκευάζει βούλεται , ὅτι τε οὐκ ἄκων ἐπὶ τὸ πρᾶγμα ἔρχεται ( εἰ γὰρ ἄκων , πῶς ἀγάπης ἦν ποιητικὸν τὸ γινόμενον ; ) , καὶ ὅτι καὶ τῷ Πατρὶ μεθ’ ὑπεροχῆς τοῦτο δοκεῖ . Εἰ δὲ ὡς ἄνθρωπος τοῦτο διὰλέγεται δ , μὴ θαυμάζης · πολλάκις γὰρ τὴν ὑπὲρ τούτων εἰρήκαμεν αἰτίαν , καὶ πάλιν τὰ αὐτὰ λέγειν περιττὸν καὶ ἐπαχθές . Ἐγὼ τίθημι τὴν ψυχὴν μου , ἵνα πάλιν [ 354 ] ἴδω αὐτήν · καὶ οὐδεὶς αἴρει αὐτήν ἀπ’ ἐμοῦ . Ἐγὼ τίθημι αὐτήν ἀπ’ ἐμαυτοῦ . Ἔξουσίαν ἔχω θεῖναι τὴν ψυχὴν μου , καὶ ἐξουσίαν ἔχω λαβεῖν αὐτήν . Ἐπειδὴ γὰρ πολλάκις ἐθουλοῦντο αὐτὸν ἀνελεῖν , λέγει , ὅτι Μὴ βουλομένους ἐμοῦ , ἀνθρώπων ὑμῖν ἐστιν ὁ πόνος · καὶ ἐκ τοῦ προτέρου τὸ δεύτερον κατασκευάζει , ἀπὸ τοῦ θανάτου τὴν ἀνάστασιν . Τοῦτο γὰρ ἐστὶ τὸ θαυμαστὸν καὶ παράδοξον . Καὶ γὰρ ἀμφότερα καινῶς γέγονε , καὶ ὑπὲρ τὴν κοινὴν συνήθειαν .
Lemmas: ποιμήν . εἶτα καί ὁ μέλλω αὐτός προαναφέρω συνάφεια , ὅτι εἰμί εἷς ποίμνη . ὅπερ καί αὐτός πάλιν · ὁ Παῦλος δηλόω εἶπον · ἵνα ὁ δύο κτίζω ἐν ἑαυτοῦ εἰς εἷς καινός ἄνθρωπος . Ζεύς οὗτος ἐγώ ἀγαπάω ὁ Πατήρ , ὅτι ἐγώ ὁ ψυχή ἐγώ τίθημι , ἵνα πάλιν λαμβάνω αὐτός . καί τίς ὁ θῆμα οὗτος ταπεινός γίγνομαι ἄν , εἰμί γε δέ ἐγώ ὁ Δεσπότης ἀγαπάω μέλλω ὁ ἡμέτερος , ἐπεί ὑπέρ ἐγώ ἀποθνῄσκω ; τις οὖν , εἶπον ἐγώ · ὁ ἐμψύχω χρόνος οὐ ἀγαπάω , ἀλλά νῦν ὁ ἀγάπη ἄρχω ὁ Πατήρ , καί ἐγώ γίγνομαι ὁ ἀγάπη αὐτός αἴτιος ; ὡς πῶς χράομαι ὁ συγποιητικος ; τις οὖν ἐνταῦθα κατασκευάζω βούλομαι ; ἐπεί ἀλλότριος αὐτός λέγω ὁ πατήρ καί πλάνος , καί ἐπί λύμη ἥκω αὐτός καί Ἀπουλία , λέγω · καί εἰμί μηδείς ἄλλος , οὗτος γοῦν ἐγώ πείθω ἀγαπάω σύ , ὁ οὕτως σύ ἀγαπάω παρά ὁ πατήρ ὡς ἐγώ · καί διά οὗτος ἀγαπάω παρά αὐτός , ἐπεί ὑπέρ σύ ἀποθνῄσκω . καί μετά οὗτος δέ καί ἐκεῖνος κατασκευάζω βούλομαι , ὅτι τε οὐ ἄκων ἐπί ὁ πρᾶγμα ἔρχομαι ( εἰμί γάρ ἄκων , πῶς ἀγάπη εἰμί ποιητικός ὁ γίγνομαι ; ) , καί ὅτι καί ὁ πατήρ μετά ὑπεροχή οὗτος δοκέω . εἰμί δέ ὡς ἄνθρωπος οὗτος διαλέγω δ , μή θαυμάζω · πολλάκις γάρ ὁ ὑπέρ οὗτος εἴρω αἴτιος , καί πάλιν ὁ αὐτός λέγω περισσός καί ἐπαχθής . ἐγώ τίθημι ὁ ψυχή ἐγώ , ἵνα πάλιν [ 354 ] ὁράω αὐτός · καί οὐδείς ἀείρω αὐτός ἀπό ἐγώ . ἐγώ τίθημι αὐτός ἀπό ἐμαυτοῦ . Ἐξουσία ἔχω τίθημι ὁ ψυχή ἐγώ , καί ἐξουσία ἔχω λαμβάνω αὐτός . ἐπεί γάρ πολλάκις ἐθουλοῦντο αὐτός ἀναιρέω , λέγω , ὅτι μή βούλομαι ἐγώ , ἄνθρωπος σύ εἰμί ὁ πόνος · καί ἐκ ὁ πρότερος ὁ δύο κατασκευάζω , ἀπό ὁ θάνατος ὁ ἀνάστασις . οὗτος γάρ εἰμί ὁ θαυμαστός καί παράδοξος . καί γάρ ἀμφότερος καινός γίγνομαι , καί ὑπέρ ὁ κοινός συνήθεια .