joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0037.1
ἔστιν , ὡσπερ οὖν καὶ ἔστιν , οὐδὲν πρὸ αὐτοῦ · εἰ Δημιουργὸς πάντων , πρῶτος αὐτός · εἰ Δεσπότης καὶ Κύριος ἀπάντων , πάντα μετ’ αὐτόν , καὶ κτίσματα καὶ αἰῶνες . Ἐδουλόγησά τε εἰς ἀγῶνας καθιεῖναι ἑτέρους · ἀλλ’ ἵσως ἀπέχασμεν ἡμῖν ἡ διάνοια . Διὸ παραίνεσας ἔχειν , ἄπερ ἐστὶν ὑμῖν καὶ πρὸς τὸν τῶν εἰρημένων , καὶ πρὸς τὸν τῶν λεχθησομένων ἀχρόαται χρήσιμα , πάλιν αἰτήσομαι . Τίνα δὴ οὖν ταῦτά ἐστιν ; Οἶδα πολλούς · ἰλγυιάζοντας πρὸς τὸ τῶν λεχθέντων μῖκρον . Τοῦτο δὲ γίνεται , ὅταν ἡ ψυχὴ πολλοῖς φορτίοις βαρυνθεῖσα βιωτικός . Καθάπερ γὰρ τὸ δῆμα , ὅταν μὲν καθαρόν ἢ καὶ διανυγὲς , ὀξυχερὲς τέ ἐστι , καὶ οὐκ ἂν ἀποκάμωι ράδιως καὶ τὰ λεπτοτάτα σώματα καταμανθάνων , ἐπειδὰν δὲ χυμῷ τινος ἀπὸ τῆς κεφαλῆς · ἐπιπρέξαντος πονηροῦ , ἢ κάτωθεν λυγνὸς καπνώδους ἀνεγχεσίσης , πυκνὴ τις πρὸ τῆς κόρης γένηται νεφέλη , οὐδὲν οὐδὲ τῶν παχυτέρων σαφῶς ἀφίησι συνιδεῖν · οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς γίνεσθαι πέφυκεν . Ὅταν μὲν γὰρ ἐκκακαθαρμένη τυγχάνῃ , καὶ μηδὲν ἔχῃ πάθος ἐνοχλοῦν , ἀνεὲς ἐνορᾷ πρὸς ἄπερ ἐνορᾷ γνῶ · ὅταν δὲ πολλοῖς ἐπιβολωθείσα πάθεσιν , ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτῆς ἀρετὴν , πρὸς οὐδὲν τῶν ὑψηλῶν ἀρκεῖσαι δύναται ράδιως , ἀλλὰ ἀποκάμνει ταχέως καὶ ἀναπίπτει , καὶ πρὸς ὑπὸν ἀποκλίνει καὶ ῥαθυμίαν , τὰ πρὸς ἀρετὴν καὶ ζωὴν τὴν ἐκ ταύτης αὐτὴ διαφρόντα παραπέμπεται , καὶ οὐ προσίεται μετὰ προθυμίας πολλῆς . 14 ε’ . Ὅπερ ἵνα μὴ καὶ ὑμεῖς πάθητε ( οὐ γὰρ παύσομαι ταῦτα εἰ παραίνω ) , ἐπιπράττω ὑμῖν τὴν διάνοιαν , ἵνα μὴ τὰ αὐτὰ ἀκούσητε , ἄπερ οἱ πιστοὶ τῶν Ἑβραίων παρὰ Παύλου . Καὶ γὰρ ἐκεῖνος πολὺν ἔφησε τὸν λόγον ἐπειγίσθαι , καὶ δυσπεφύκεναι , οὐκ ἐπειδὴ φύσει τοιούτους ἦν , ἀλλ’ ἐπειδὴ , φησίν , ὑμεῖς Νωθροὶ γεγόνατε ταῖς ἀκοαῖς . Ὁ γὰρ ἀσθενὴς καὶ ἀθρόμος , καὶ ὑπὸ τῆς βραχυλογίας ὡς ὑπὸ μακρηγορίας παρενοχλεισθαι πέφυκε , καὶ τὰ σαφὴ καὶ τὰ εὐδάλυτα δυσκατάληπτα εἶναι νομίζει . Ἄλλὰ μηδεὶς ἔστω ἐνταῦθα τοιούτος · ἀλλὰ πᾶσαν ἀπελάσας φροντίδα βιωτικήν , οὕτω τούτων ἀκούετε τῶν δογμάτων . Ὅταν γὰρ ἐπιθυμία χρημάτων κατέχῃ τὴν ἀκροατήν , οὐκ ἂν δύναται καὶ ἐπιθυμία κατασχεῖν ἀκροάσεως ὁμοίως , ἐπειδὴ μηδὲ ἀρκεῖ πολλάκις ἐπιθυμίαις μία τυγχάνουσα ἡ ψυχή , ἀλλ’ ἡ ἑτέρα τῇ ἑτέρᾳ λυμαίνεται , καὶ σχιζομένη ἀσθενεστέρα γίνεται , ἐπικρατούσης τῆς ἐτέρας καὶ τὸ πᾶν εἰς ἑαυτὴν δαπανούσης . Τοῦτο καὶ ἐπὶ παιδὸν συμβαίνειν εἴωθεν . Ὅταν μὲν γὰρ ἕνα τις ἔχῃ μόνον , μεθ’ ὑπερβολῆς ἀγαπᾷ τὸν ἕνα · ὅταν δὲ πολλῶν γένηται παιδὸν πατήρ , καὶ τὰ σῆς διαθέσεως διαιρεθέντα ἀσθενεστέρα γίνεται . Εἰ δὲ ἕνθα φυσικὴ τυχαίνει καὶ δύναμις , καὶ συγγενὴ τὰ φιλούμενα , τοῦτο συμβαίνει · τὴν ἐπιποθεῖν ἐπὶ τῆς κατὰ προαίρεσιν ἐπιθυμίας καὶ διαθέσεως , καὶ μάλιστα ὅταν οἱ ἐραντες οὗτοι ἀπ’ ἐραντίας ἀλλήλοις διακείμενοι · Ἐναντίον γὰρ χρημάτων ἔρως ἐραντὶ τοιαύτης ἀκροάσεως . Εἰς τὸν οὐρανὸν εἰσίμεν εἰσιόντες ἄνδρες . Οὐ τῷ τόπῳ λέγω , ἀλλὰ τῇ διαθέσει · Ἐνεστὶ γὰρ καὶ ἐπὶ τῆς ὧντα ἐστώτων ἐν οὐρανῷ , καὶ τὰ ἐκεῖ φαντάζεσθαι , καὶ τὰ ἐκθεῖν ἀκούειν . Μηδεὶς οὖν τῷ οὐρανῷ τὰ τῆς γῆς ἐπεισαγάγε · μηδεὶς ἐνταῦθα ἔστω , τὰ κατὰ τὴν οἰκίαν μεριμνῶν . Τὴν γὰρ οἰκίαν καὶ τὴν ἀγορὰν ἔδει τὰ ἐντεῦθεν περιφέρειν χέρσῃ καὶ ἔχειν , οὐ ταύτην τοῖς ἐκ τῆς οἰκίας καὶ τῆς ἀγορᾶς φορτίοις βαρύνεσθαι . Διὰ ταῦτα εἰσίμεν
Lemmas: εἰμί , ὡς οὖν καί εἰμί , οὐδείς πρό αὐτός · εἰμί Δημιουργός πᾶς , πρῶτος αὐτός · εἰμί Δεσπότης καί Κύριος ἀπαντάω , πᾶς μετά αὐτός , καί κτίσμα καί αἰών . Ἐδουλόγησά τε εἰς ἀγών καθίημι ἕτερος · ἀλλά ἴσως ἀπέχω ἐγώ ὁ διάνοια . Διὸ παραινέω ἔχω , Ἄπερ εἰμί σύ καί πρός ὁ ὁ εἴρω , καί πρός ὁ ὁ λέγω ἄχωρ χρήσιμος , πάλιν αἰτέω . τίς δή οὖν οὗτος εἰμί ; οἶδα πολύς · ἰλγυιάζοντας πρός ὁ ὁ λέγω μικρός . οὗτος δέ γίγνομαι , ὅταν ὁ ψυχή πολύς φορτίον βαρύνω βιωτικός . καθά γάρ ὁ δῆμα , ὅταν μέν καθαρός ἢ καί διανυγὲς , οξυχειρ τε εἰμί , καί οὐ εἄν ἀποκάμνω ῥᾳδίως καί ὁ λεπτός σῶμα καταμανθάνω , ἐπειδάν δέ χυμός τις ἀπό ὁ κεφαλή · ἐπιπρέξαντος πονηρός , ἢ κάτωθεν Λυγνός καπνώδης ανεγχεσισος , πυκνός τις πρό ὁ κόρη γίγνομαι νεφέλη , οὐδείς οὐδέ ὁ παχύς σαφῶς ἀφίημι συνοράω · οὗτος καί ἐπί ὁ Ψυχή γίγνομαι φύω . ὅταν μέν γάρ ἐκκακαθαρμένη τυγχάνω , καί μηδείς ἔχω πάθος ἐνοχλέω , ἀνεὲς ἐνοράω πρός Ἄπερ ἐνοράω γιγνώσκω · ὅταν δέ πολύς ἐπιβολωθείσα πάθος , ἀπόλλυμι ὁ ἑαυτοῦ ἀρετή , πρός οὐδείς ὁ ὑψηλός αρκούμαι δύναμαι ῥᾳδίως , ἀλλά ἀποκάμνω ταχέως καί ἀναπίπτω , καί πρός ὕπειμι ἀποκλίνω καί ῥᾳθυμία , ὁ πρός ἀρετή καί ζωή ὁ ἐκ οὗτος αὐτός διαφέρω παραπέμπω , καί οὖον προσίημι μετά προθυμία πολύς . 14 εἰ . ὅπερ ἵνα μή καί σύ πάσχω ( οὖον γάρ παύω οὗτος εἰμί παραινῶ ) , ἐπιπραττω σύ ὁ διάνοια , ἵνα μή ὁ αὐτός ἀκούω , Ἄπερ ὁ πιστός ὁ Ἑβραῖος παρά Παῦλος . καί γάρ ἐκεῖνος πολύς φημί ὁ λόγος ἐπείγω , καί δυσπεφυκενος , οὐ ἐπεί φύσις τοιοῦτος εἰμί , ἀλλά ἐπεί , φημί , σύ νωθρός γίγνομαι ὁ ἀκοή . ὁ γάρ ἀσθενής καί ἀθρόμος , καί ὑπό ὁ βραχυλογία ὡς ὑπό μακρηγορία παρενοχλέω φύω , καί ὁ σαφής καί ὁ εὐδάλυτα δυσκατάληπτος εἰμί νομίζω . ἀλλά μηδείς ἵστημι ἐνταῦθα τοιούτος · ἀλλά πᾶς ἀπελαύνω φροντίς βιωτικός , οὗτος οὗτος ἀκούω ὁ δόγμα . ὅταν γάρ ἐπιθυμία χρῆμα κατέχω ὁ ἀκροατής , οὐ εἄν δύναμαι καί ἐπιθυμία κατέχω ἀκρόασις ὁμοίως , ἐπεί μηδέ ἀρκέω πολλάκις ἐπιθυμία εἷς τυγχάνω ὁ ψυχή , ἀλλά ὁ ἕτερος ὁ ἕτερος λυμαίνομαι , καί σχίζω ἀσθενής γίγνομαι , ἐπικρατέω ὁ ἕτερος καί ὁ πᾶς εἰς ἑαυτοῦ δαπανόω . οὗτος καί ἐπί παιδνός συμβαίνω εἴωθα . ὅταν μέν γάρ εἷς τις ἔχω μόνος , μετά ὑπερβολή ἀγαπάω ὁ εἷς · ὅταν δέ πολύς γίγνομαι παιδνός πατήρ , καί ὁ σός διάθεσις διαιρέω ἀσθενής γίγνομαι . εἰμί δέ ἔνθα φυσικός τυχαίνω καί δύναμις , καί συγγενής ὁ Φιλουμένα , οὗτος συμβαίνω · ὁ ἐπιποθέω ἐπί ὁ κατά προαίρεσις ἐπιθυμία καί διάθεσις , καί μάλιστα ὅταν ὁ ῥαντίζω οὗτος ἀπό ἐραντίας ἀλλήλων διάκειμαι · ἐναντίος γάρ χρῆμα Ἔρως ἐραντὶ τοιοῦτος ἀκρόασις . εἰς ὁ οὐρανός εἴσειμι εἰσέρχομαι ἀνήρ . οὖον ὁ τόπος λέγω , ἀλλά ὁ διάθεσις · ἔνειμι γάρ καί ἐπί ὁ εἰμί ἵστημι ἐν οὐρανός , καί ὁ ἐκεῖ φαντάζω , καί ὁ ἐκθέω ἀκούω . μηδείς οὖν ὁ οὐρανός ὁ ὁ γῆ ἐπεισάγω · μηδείς ἐνταῦθα ἵστημι , ὁ κατά ὁ οἰκίον μεριμνάω . ὁ γάρ οἰκίον καί ὁ ἀγορά ἐσθίω ὁ ἐντεῦθεν περιφέρω χράω καί ἔχω , οὖον οὗτος ὁ ἐκ ὁ οἰκίον καί ὁ ἀγορά φορτίον βαρύνω . Ζεύς οὗτος εἴσειμι