joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0249.2
ἀλλὰ πάντα πνευματικά . Καὶ αὐτὸ δὲ τὸ μικρὸν , ἐκεῖνο τὸ αἰσθήσει , τῷ τρόπῳ γινόμενον πνευματικόν . Τὸ γὰρ παραίνειν μηδὲν πλέον ἐπιπτεῖν τοῦ ἄρτου τοῦ ἐπισυσίου , τοῦτέστι , τοῦ καθημερινού , πνευματικῆς ἂν εἴη καὶ φιλοσόφου διανοίας . Τὰ δὲ πρὸ τούτου δρα · Ἁγιασθῶτω τὸ ὄνομά σου · ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου · γενηθήτω τὸ θέλημά σου , ὡς ἐν οὐρανῷ , καὶ ἐπὶ τῆς γῆς . Εἰτα εἰπὼν τὸ αἰσθητὸν ἐκεῖνο , ταχέως ἀπηλλάγη αὐτοῦ , καὶ πάλιν ἐπὶ τὴν πνευματικὴν ἤλθε διδασκαλίαν , Ἄφεσ ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν , λέγων , ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν . Οὐδαμοῦ ἀρχήν , οὐδαμοῦ πλοῦτον , οὐδαμοῦ δόξαν , οὐδαμοῦ δυναστείαν , ἀλλὰ πάντα εἰς ψυχῆς ὠφέλειαν συντελοῦντα ἐνέθηκε τῇ εὐχῇ · οὐδὲν γήϊον , ἀλλὰ πάντα οὐράνια . Εἰ τοίνυν κελεύομεθα ἀπέχεσθαι τῶν βιωτικῶν καὶ παρόντων , πῶς οὐκ ἂν εἴημεν ἀθλοῖ καὶ ταλαιπῶροι ταῦτα αἰτοῦντες παρὰ Θεοῦ , ἃ ἐκλέυσαι ἂν ἔχοντας ἐκβάλλειν , φροντίδος ἀπαλλάττων ἡμᾶς , ὑπὲρ ὧν δὲ ἐπέσταξε , μηδεμίαν τίθεσθαι σπουδήν · μᾶλλον δὲ μήτε ἔχειν μήτε ἐπιθυμεῖν ; Τοῦτο γὰρ ἐστὶ τὸ βαττολογεῖν . Διὰ τοῦτο καὶ εὐχόμενοι οὐχ ἀνύομεν . Πῶς οὖν οἱ πονηροί , φησί , πλουτοῦσι ; πῶς οἱ ἄδικοι μὲν μαροῖ , ἀρπάζοντες , πλουτεῦοντες ; Οὐ τοῦ Θεοῦ παρέχοντες , ἀπαγε . Καὶ πῶς ὁ Θεὸς συγχωρεῖ ; Ὅτι καὶ τῷ πλούσῳ τότε συνεχώρησε , μεῖζονι τῇνῶν αὐτὸν ἔχων . Ἄκουσον οὖν καὶ τί φησι πρὸς αὐτόν · Τέκνον , ἀπέλαβες τὰ ἀγαθά σου , καὶ Λάζαρος τὰ κακά · καὶ νῦν οὗτος παρακαλεῖται , σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι . Ἴν’ οὖν μὴ καὶ ἡμεῖς ταύτης ἀκούσωμεν [ 258 ] τῆς φωνῆς , τρυφόντες , εἰκῆ καὶ μάτην , καὶ πολλὰ συνάγοντες ἐαυτοῖς ἁμαρτήματα , τὴν ἀληθῆ πλοῦτον ἐλθόμεθα καὶ τὴν ἀκριβῆ φιλοσοφίαν , ὥστε τυχεῖν τῶν ἐπηγγελμένων ἀγαθῶν · ὧν γένουσι πάντας ἡμᾶς μετασχεῖν , χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , ὃ · ὃ καὶ μεθ’ οὐ τῷ Πατρὶ ἡ δόξα , ἅμα τῷ ἁγίῳ Πνεύματι , νῦν καὶ ἀεὶ , καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἄμήν .
Lemmas: ἀλλά πᾶς πνευματικός . καί αὐτός δέ ὁ μικρός , ἐκεῖνος ὁ αἴσθησις , ὁ τρόπος γίγνομαι πνευματικός . ὁ γάρ παραινέω μηδείς πλέω πίπτω ὁ ἄρτος ὁ επισυσιον , τουτέστι , ὁ καθημερινός , πνευματικός εἄν εἰμί καί φιλόσοφος διάνοια . ὁ δέ πρό οὗτος δράω · Ἁγιασθῶτω ὁ ὄνομα σύ · ἔρχομαι ὁ βασίλειος σύ · γίγνομαι ὁ θέλημα σύ , ὡς ἐν οὐρανός , καί ἐπί ὁ γῆ . εἶτα εἶπον ὁ αἰσθητός ἐκεῖνος , ταχέως ἀπαλλάσσω αὐτός , καί πάλιν ἐπί ὁ πνευματικός ἔρχομαι διδασκαλία , ἄφες ἐγώ ὁ ὀφείλημα ἐγώ , λέγω , ὡς καί ἐγώ ἀφίημι ὁ ὀφειλέτης ἐγώ . οὐδαμός ἀρχή , οὐδαμοῦ πλοῦτος , οὐδαμοῦ δόξα , οὐδαμοῦ δυναστεία , ἀλλά πᾶς εἰς Ψυχή ὠφέλεια συντελέω ἐντίθημι ὁ εὐχή · οὐδείς γήϊον , ἀλλά πᾶς οὐράνιος . εἰμί τοίνυν κελεύω ἀπέχω ὁ βιωτικός καί πάρειμι , πῶς οὐ εἄν εἰμί ἀθλέω καί ταλαίπωρος οὗτος αἰτέω παρά Θεός , ὁ ἐκλύω εἄν ἔχω ἐκβάλλω , φροντίς ἀπαλλάσσω ἐγώ , ὑπέρ ὅς δέ ἐπιστάζω , μηδείς τίθημι σπουδή · μᾶλλον δέ μήτε ἔχω μήτε ἐπιθυμέω ; οὗτος γάρ εἰμί ὁ βατταλογέω . Ζεύς οὗτος καί εὔχομαι οὐ ἀνύω . Πῶς οὖν ὁ πονηρός , φημί , πλουτέω ; πῶς ὁ ἄδικος μέν μαροῖ , ἀρπάζω , πλουτέω ; οὖον ὁ Θεός παρέχω , ἀπάγω . καί πῶς ὁ θεός συγχωρέω ; ὅτι2 καί ὁ πλούσος τότε συγχωρέω , μείζων Τῆνος αὐτός ἔχω . ἀκούω οὖν καί τίς φημί πρός αὐτός · Τέκνος , ἀπολαμβάνω ὁ ἀγαθός σύ , καί Λάζαρος ὁ κακός · καί νῦν οὗτος παρακαλέω , σύ δέ ὀδυνάω . ἵνα οὖν μή καί ἐγώ οὗτος ἀκούω [ 258 ] ὁ φωνή , τρύφω , εἰκῇ καί μάτην , καί πολύς συνάγω ἑαυτοῦ ἁμάρτημα , ὁ ἀληθής πλοῦτος ἔρχομαι καί ὁ ἀκριβής φιλοσοφία , ὥστε τυγχάνω ὁ ἐπαγγέλλω ἀγαθός · ὅς γίγνομαι πᾶς ἐγώ μετέχω , χάρις καί φιλανθρωπία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , ὅς · ὅς καί μετά οὖον ὁ πατήρ ὁ δόξα , ἅμα ὁ ἅγιος πνεῦμα , νῦν καί ἀεί , καί εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .