joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0429.3
[ 467 ] Β . Ἐπεὶ οὖν συνεκπιασμένα ἦν τὰ εἰρημένα , φησίν · Ταῦτα ἐν παροιμίαις ἐλάλησα ὑμῖν , καὶ ἔρχεται ὥρα ὅτε οὐχ ἔτι ἐν παροιμίαις λαλήσω ὑμῖν . Ἔσται καιρός , ὅτε πάντες εἴσεσθε σαφῶς . Λέγει δὲ τὸν τῆς ἀναστάσεως χρόνον . Τότε παρήξει περὶ τοῦ Πατρὸς ἀναγγελῶν ὑμῖν . Καὶ γὰρ ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας συνην καὶ διελέχθη αὐτοῖς , συναλίζομενος , καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ . Νῦν μὲν γὰρ ἐν φόβῳ ὄντες , οὐ προσέτι τοῖς λεγομένοις · τότε δὲ ἀναστάσεως ἰδόντες , καὶ συνόντες , δυνήσεσθε παρρησίᾳ πάντα μανθάνειν , ὅτι αὐτὸς ὁ Πατὴρ ὑμᾶς ἠγάπησε , τῆς εἰς ἐμὲ πίστεως , βεβαίας γεγενημένης . Καὶ οὐκ ἐρωτήσω τὸν Πατέρα . Ἀρκεῖ ἡ εἰς ἐμὲ ἀγάπη προστιθεῖν ὑμῶν . Ὅτι ὑμεῖς ἐμὲ περὶ ἐλπίσατε , καὶ πεπιστεύκατε , ὅτι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον . Ἀπὸ τοῦ Πατρὸς ἐξῆλθον , καὶ ἔρχομαι εἰς τὸν κόσμον . Πάλιν ἀφίημι τὸν κόσμον , καὶ πορεύομαι πρὸς τὸν Πατέρα . Ἐπειδὴ γὰρ ὁ τῆς ἀναστάσεως λόγος οὐχ ὡς ἔτυχε αὐτοῖς παρεμυθεῖτο , καὶ μετὰ τούτων τὸ ἀκοῦσαι , τὸν Παρὰ Θεοῦ ἐξῆλθον , καὶ ἐκεῖ ὑπάγω , συνεχῶς αὐτὰ περιστρέφει . Τὸ μὲν γὰρ ἠγγύσατο , ὅτι ὀρθῶς πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν · τὸ δὲ , ὅτι μέλλουσι ἐν ἀσφαλείᾳ εἶναι . Ὅτε μὲν οὖν ἔλεγε , Μικροῦ , καὶ οὐ θεωρεῖτέ με · καὶ μικροῦ , καὶ ὑθεῖστέ με , εἰκῶς ἠγνόουν · νῦν δὲ οὐχ ἔτι . Τί δέ ἐστιν , Ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε ; Οὐχ ἐρέετε , Δεῖξον ἡμῖν τὸν Πατέρα σου , καὶ , Ποῦ ὑπάρχεις ; ὅτι πᾶσαν εἴσατε τὴν γνώσιν , καὶ διακρίνεσθε πρὸς ὑμᾶς ὁ Πατήρ , ὡς περ καὶ ἐγώ . Τοῦτο μάλιστα αὐτοῖς ἀπαντεῦναι ἐποίησε , τὸ μαθεῖν ὅτι τῷ Πατρὶ ἔσοινται φίλοι . Διὸ λέγουσι · Νῦν οἴδαμεν ὅτι οἴδας πάντα . Ὅρᾳ ὅτι πρὸς τὸ ὑπομνοῦν τῇ διανοίᾳ ἀπεκρίνατο ; Καὶ οὐ χρειᾶν ἔχεις ἵνα τις σε ἐρωτᾷ ; τοῦτέ ἐστι , Πρὸν ἡ ἀκούσα οὐκ ἔχεις τὸ σκανδαλίζοντα ἡμᾶς , καὶ ἀνέκπασα , ἐπειδὴ εἶπες , Ὁ Πατὴρ ὑμᾶς φιλεῖ , ὅτι ἐμὲ περὶ ἐλπίσατε . Μετὰ τοσαῦτα καὶ τηλικαῦτα , τότε λέγουσι , Νῦν οἴδαμεν . Ὅρᾳ πῶς ἀτελῶς ἔχουν ; Εἶτα ἐπειδὴ ὡς περ τινὰ χήρας αὐτὸν παραγόντες λέγουσι , Νῦν οἴδαμεν , λέγει · Πολλῶν δεῖσθε ἐτέρων , ὥστε ἐπὶ τὸ τέλειον ἰδεῖν · οὐδὲν οὐδὲν ὑμῖν κατηρθώσατο . Νῦν οὖν προδιώσετέ με τοῖς ἔθρεοις , καὶ τοιούτους ὑμῶν κρατήσει φόβος , ὥστε μηδὲ μετ’ ἀλλήλων δυνηθῆναι ἀναχωρήσαι . Ἄλλ’ οὐδὲν ἀπὸ τούτων πείσομαι δεῖν . Ὅρᾳ πῶς πάλιν συγκαταφατικῶς ὁ
Lemmas: [ 467 ] Β . ἐπεί οὖν συνεκπιασμενος εἰμί ὁ εἴρω , φημί · οὗτος ἐν παροιμία λαλέω σύ , καί ἔρχομαι ὥρα ὅτε οὐ ἔτι ἐν παροιμία λαλέω σύ . εἰμί καιρός , ὅτε πᾶς εἶμι σαφῶς . Λέγος δέ ὁ ὁ ἀνάστασις χρόνος . τότε παρήκω περί ὁ πατήρ ἀναγγέλλω σύ . καί γάρ ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρα σύνειμι καί διαλέγω αὐτός , συναλιζόμενος , καί λέγω ὁ περί ὁ βασίλεια ὁ Θεός . νῦν μέν γάρ ἐν φόβος εἰμί , οὖον προσέτι ὁ λέγω · τότε δέ ἀνάστασις ὁράω , καί σύνειμι , δύναμαι παρρησία πᾶς μανθάνω , ὅτι αὐτός ὁ πατήρ σύ ἀγαπάω , ὁ εἰς ἐγώ πίστις , βέβαιος γίγνομαι . καί οὐ ἐρωτάω ὁ πατήρ . ἀρκέω ὁ εἰς ἐγώ ἀγάπη προστιθέω σύ . ὅτι2 σύ ἐγώ περί ἐλπίζω , καί πιστεύω , ὅτι ἀπό ὁ Θεός ἐξέρχομαι . ἀπό ὁ πατήρ ἐξέρχομαι , καί ἔρχομαι εἰς ὁ κόσμος . πάλιν ἀφίημι ὁ κόσμος , καί πορεύω πρός ὁ πατήρ . ἐπεί γάρ ὁ ὁ ἀνάστασις λόγος οὐ ὡς τυγχάνω αὐτός παραμυθέομαι , καί μετά οὗτος ὁ ἀκούω , ὁ Παρά Θεός ἐξέρχομαι , καί ἐκεῖ ὑπάγω , συνεχῶς αὐτός περιστρέφω . ὁ μέν γάρ ἠγγύσατο , ὅτι ὀρθῶς πιστεύω εἰς αὐτός · ὁ δέ , ὅτι μέλλω ἐν ἀσφάλεια εἰμί . ὅτε μέν οὖν λέγω , Μικρός , καί οὖον θεωρέω ἐγώ · καί μικρός , καί ὑθεῖστέ ἐγώ , ἵημι ἀγνοέω · νῦν δέ οὐ ἔτι . τις δέ εἰμί , ἐγώ οὐ ἐρωτάω ; οὐχ εἴρω , δείκνυμι ἐγώ ὁ πατήρ σύ , καί , πός ὑπάρχω ; ὅτι πᾶς ἵζω ὁ γνῶσις , καί διακρίνω πρός σύ ὁ Πατήρ , ὡς περ καί ἐγώ . οὗτος μάλιστα αὐτός ἀπαντέω ποιέω , ὁ μανθάνω ὅτι ὁ πατήρ εἰμί φίλος . Διὸ λέγω · νῦν οἶδα ὅτι Οἴδας πᾶς . ὁράω ὅτι πρός ὁ ὑπομιμνῄσκω ὁ διάνοια ἀποκρίνω ; καί οὖον χρεία ἔχω ἵνα τις σύ ἐρωτάω ; τουτῶ εἰμί , πρόειμι ὁ ἄκων οὐ ἔχω ὁ σκανδαλίζω ἐγώ , καί ἀνακάπτω , ἐπεί εἶπον , ὁ πατήρ σύ φιλέω , ὅτι ἐγώ περί ἐλπίζω . μετά τοσοῦτος καί τηλικόσδε , τότε λέγω , νῦν οἶδα . ὁράω πῶς ἀτελής χόω ; εἶτα ἐπεί ὡς περ τις χήρα αὐτός παράγω λέγω , νῦν οἶδα , λέγω · πολλες δήω ἕτερος , ὥστε ἐπί ὁ τέλειος ὁράω · οὐδείς οὐδείς σύ καταίρω . νῦν οὖν προδιωθεω ἐγώ ὁ θρῴσκω , καί τοιοῦτος σύ κρατέω φόβος , ὥστε μηδέ μετά ἀλλήλων δύναμαι ἀναχωρέω . ἄλλος οὐδείς ἀπό οὗτος πείθω δήω . ὁράω πῶς πάλιν συγκαταφατικῶς ὁ