joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0249.1
οίας καὶ πρότερον . Διέβησαν μὲν οὖν τὴν ἐρυθρὰν ὕλασαν καὶ Ἰουδαῖοι , Μωϋσέως ἡγουμένου , ἀλλὰ πολὺ τὸ μέσον ἐνταῦθα . Ὁ μὲν γὰρ εὐχόμενος καὶ ὡς δοῦλος πάντα εἰργάζετο · αὐτὸς δὲ , μετὰ ἑσουσίας ἀπάσης . Κάκισι μὲν , νότου τότε πνέοντος , εἰς τὸ ὕδωρ , ὥστε ἐπὶ ἑφράς ποιήσαι παρελθεῖν · ἐνταῦθα δὲ τὸ θαῦμα μείζον ἐγίνετο . Μένουσα γὰρ ἐπὶ τῆς οἰκείας φύσεως ἡ θάλασσα , οὕτως ἔφερε τὸν Δεσπότην ἐπὶ τῶν νῦτων , μαρτυροῦσα ἐκείνη τῇ ῥήσει τῇ λεγοῦση · Ὁ περιπατῶν ἐπὶ θαλάσσης ὡς ἐπὶ ἐδάφους . Εἰκῶς δὲ μέλλων εἰς Καπερναοὺμ ἐμβα-λεῖν τὴν σκληρὰν καὶ ἀλειθή , τὸ σημεῖον τῶν ἄρτων εἰργάσατο · οὐ μόνον τοῖς ἐν αὐτῇ γινομένοις , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐξω τῆς πόλεως θαυματουργημένοις , μαλάξαι βουλόμενος τῶν ἐν αὐτῇ τὴν ἀπειθείαν . Τὸ γὰρ ὀχλοὺς παραγενέσθαι τοσούτους εἰς [ 257 ] τὴν πόλιν ἐκείνην , πολλὴν τεθειμένου σπουδὴν , ποῖον οὐχ ἤν ἰκανὸν μαλάξαι λίθον ; Ἄλλ’ οὐχ ἐκεῖνοι τοιούτων οὐδὲν ἐπαθον , ἀλλὰ πάλιν τροφῆς ἐπεθύμουν σωματικῆς · διὸ καὶ ὀνειδίζονται παρὰ τοῦ Ἰησοῦ . Ταῦτα οὖν εἰδὼς , ἀγαπητοί , εὐχαστώμεν τῷ Θεῷ , καὶ τῶν αἰσθήτων μὲν ἕνεκεν , πολλῷ δὲ μᾶλλον τῶν πνευματικῶν . Οὕτω γὰρ καὶ αὐτὸς βούλεται , καὶ διὰ ταῦτα καὶ ἐκεῖνα δίδωσι , τοὺς ἀτελέστους ἔχοντων τούτοις καὶ προπαιδεύων , ἐπειδὴ πρὸς τὸν κόσμον ἐτι κεχῆνταισιν . Ἄλλ’ ὅταν αὐτὰ λάβωσι , ἐν αὐτοῖς ἐναπομεινόντων , ἐκλαλοῦνται καὶ λησμώνται . Ἐπεὶ καὶ ἐπὶ τοῦ παραλυτικοῦ πρῶτον ἐκεῖνο ἐβούλετο δῦναι , ἀλλ’ οὐχ ἠνείχοντο οἱ παρόντες . Εἰπόντος γάρ , ὅτι Ἄφεσται σοι αἱ ἁμαρτίαι , ἔλεγον · Οὗτος βλασφημεῖ . Μὴ δή , παρακαλῶ , τοιούτων πάθωμεν τι ἡμεῖς , ἀλλ’ ἐκείνων ἡμῖν πλείων ἔστω λόγος . Διατί ; Ὅτι τῶν πνευματικῶν στερηθέντες , οὐδὲν ἀπὸ τῆς τῶν σαρκικῶν ἀπουσίας γίνεται βλάβη · ἐκείνων δὲ οὐχ ὄντων , τίς ἔσται ἡμῶν λοιπὸν ἐλπίς ; τίς δὲ παραμυθία ; Διὸ χρὴ περὶ τούτων δεῖν τὸν Θεὸν παρακαλεῖν , καὶ ταῦτο αἰτεῖν . Τοιαῦτα γὰρ καὶ ὁ Χριστὸς ἡμᾶς εὐχεσθαι ἐδίδαξεν . Κἂν ἀναπτήξωμεν τὴν εὐχὴν ἐκείνην , οὐδὲν εὑρήσομεν ἐν αὐτῇ σαρκικὸν ,
Lemmas: οἶς καί πρότερος . διαβαίνω μέν οὖν ὁ ἐρυθρός ὑλάω καί Ἰουδαῖος , Μωϋσῆς ἡγέομαι , ἀλλά πολύς ὁ μέσος ἐνταῦθα . ὁ μέν γάρ εὔχομαι καί ὡς δοῦλος πᾶς ἐργάζομαι · αὐτός δέ , μετά ἕννυμι ἀπασάω . Κάκις μέν , νότος τότε πνέω , εἰς ὁ ὕδωρ , ὥστε ἐπί ἑφράς ποιέω παρέρχομαι · ἐνταῦθα δέ ὁ θαῦμα μείζων γίγνομαι . Μένουσα γάρ ἐπί ὁ οἰκεῖος φύσις ὁ θάλασσα , οὕτως φέρω ὁ δεσπότης ἐπί ὁ νύσσω , μαρτυρέω ἐκεῖνος ὁ ῥῆσις ὁ λέγω · ὁ περιπατέω ἐπί θάλασσα ὡς ἐπί ἔδαφος . ἵημι δέ μέλλω εἰς Καπερναούμ ἐμβάλλω ὁ σκληρός καί ἀληθής , ὁ σημεῖον ὁ ἄρτος ἐργάζομαι · οὖον μόνος ὁ ἐν αὐτός γίγνομαι , ἀλλά καί ὁ ἐξω ὁ πόλις θαυματουργέω , μαλάσσω βούλομαι ὁ ἐν αὐτός ὁ ἀπείθεια . ὁ γάρ ὄχλος παραγίγνομαι τοσοῦτος εἰς [ 257 ] ὁ πόλις ἐκεῖνος , πολύς τίθημι σπουδή , ποῖος οὐ ἐάν ἱκανός μαλάσσω λίθος ; ἄλλος οὐ ἐκεῖνος τοιοῦτος οὐδείς πάσχω , ἀλλά πάλιν τροφή ἐπιθυμέω σωματικός · διό καί ὀνειδίζω παρά ὁ Ἰησοῦς . οὗτος οὖν εἰδοί , ἀγαπητός , εὐχαστώμεν ὁ Θεός , καί ὁ αἰσθητής μέν ἕνεκα , πολύς δέ μᾶλλον ὁ πνευματικός . οὕτως γάρ καί αὐτός βούλομαι , καί διά οὗτος καί ἐκεῖνος δίδωμι , ὁ ἀτέλεστος ἔχω οὗτος καί προπαιδεύω , ἐπεί πρός ὁ κόσμος ἔτι χάσκω . ἄλλος ὅταν αὐτός λαμβάνω , ἐν αὐτός ἐναπομένω , ἐκλαλέω καί λησμώνται . ἐπεί καί ἐπί ὁ παραλυτικός πρῶτος ἐκεῖνος βούλομαι δύο , ἀλλά οὐ ἀνέχω ὁ πάρειμι . εἶπον γάρ , ὅτι ἄπειμι σύ ὁ ἁμαρτία , λέγω · οὗτος βλασφημέω . μή δή , παρακαλέω , τοιοῦτος πάσχω τίς ἐγώ , ἀλλά ἐκεῖνος ἐγώ πλείων ἵστημι λόγος . διατί ; ὅτι2 ὁ πνευματικός στερέω , οὐδείς ἀπό ὁ ὁ σαρκικός ἀπουσία γίγνομαι βλάβη · ἐκεῖνος δέ οὐ εἰμί , τίς εἰμί ἐγώ λοιπός ἐλπίς ; τίς δέ παραμυθία ; Διὸ χρή περί οὗτος δήω ὁ θεός παρακαλέω , καί ταῦτο αἰτέω . τοιοῦτος γάρ καί ὁ Χριστός ἐγώ εὔχομαι διδάσκω . κἀν ἀναπέτομαι ὁ εὐχή ἐκεῖνος , οὐδείς εὑρίσκω ἐν αὐτός σαρκικός ,