joannes-chrysostomus.in-joannem-homiliae-1-88 pg059_0429.2
Εἶτα δεῖκνύς , ὅτι μετὰ τὴν λύπην χαρὰ γίνεται , καὶ ὅτι ἡ λύπη τίκτει τὴν χαρὰν , καὶ ὅτι αὕτη μὲν βραχεῖα , [ 466 ] ἡ δὲ ἡσυχὴ ἀπέρανος , ἐπὶ παραδείγματι ἤλθε κοσμιῶν , καὶ τὴν φησιν · Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτῃ , λύπην ἔχει . Καὶ κέχρηται παραβολῇ , ἥ καὶ οἱ προφήται , συνεχῶς τῇ ὑπερβολῇ τῶν ὀδίνων τὰς ἀθυμίας παραβάλλοντες . Ὅ λέγει , τοιούτῳν ἐστιν · Ὁδίνες λήψονται ὑμᾶς · ἀλλ’ ἡ ὥσις τοῦ τόκου γίνεται · χαρὰς αἰτία · ἄμα καὶ τὸν περὶ ἀναστάσεως πιστεύειν λόγον , καὶ δεῖκνύς , ὅτι ἐκ τῆς ἀπολείπειν ὁμοίως ἐστι τὴν ἀπὸ μητρᾶς ἀπελθεῖν εἰς λαμπρόν φῶς · ὡσανεῖ ἔλεγε · Μὴ θαυμάζετε ὅτι διὰ λύπης τοιαύτης ἐπὶ τὰ συμφέροντα ὑμῖν ἄγω · ἐπεὶ καὶ ἡ μήτηρ ἐπὶ τὸ γενέσθαι μήτηρ οὐκ ἔρχεται διὰ λύπης . Αἰνίττεται δὲ ἐκ τοῦ καὶ τὸ μυστικόν · ὅτι ἔλυσε αὐτὸς τοῦ θανάτου τὰς ὀδίνας , καὶ νέον ἄνθρωπον ἀπογεννηθῆναι πεποίηκε . Καὶ οὐχ εἶπεν , ὅτι παρελεύσεται ἡ ὀδύνη · μόνον , ἀλλ’ οὐδὲ μέμνηται αὐτῆς · τοσαύτη ἡ διαδοχομένη χαρὰ . Οὕτω καὶ τοῖς ἁγίοις ἔσται . Καὶ μὴν οὐ διὰ τοῦτο χαίρει ἡ γυνή , ὅτι ἤλθεν ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον , ἀλλ’ ὅτι αὕτη παιδίον ἐτέχθη . Ἐπεὶ εἰ διὰ τοῦτο ἔχαιρεν , οὐδὲν ἐκώλυε καὶ ἐκ’ ἑτέρας γυναικὸς τίκτουσῃ τὰς μὴ τίκτουσας χαίρειν . Τίνος οὖν ἕνεκεν οὕτως εἶπεν ; Ὅτι εἰς τοῦτο μόνον παρέλαβε τὸ ὑποδείγμα , εἰς τὸ δεῖξαι πρόσκαιρον μὲν τὴν λύπην , διηνεκῆ δὲ τὴν χαρὰν · καὶ εἰς τὸ μεταστάσειν εἶναι πρὸς ζωὴν , καὶ εἰς τὸ μέγα τῶν ὀδίνων τὸ κέρας . Καὶ οὐχ εἶπεν , Ἐτέχθη παιδίον , ἀλλ’ ὅτι Ἄνθρωπος . Ἐνταῦθα γὰρ μοι τὴν ἀνάστασιν αἰνίττεται τὴν αὐτοῦ , καὶ ὅτι οὐχ ἐκείνῳ τῷ ὀδίνων θανάτῳ , ἀλλὰ τῇ βασιλείᾳ τικτεῖσθαι ἐμελε . Διὰ τοῦτο οὐχ εἶπεν , Ἐγεννήθη αὕτη παιδίον , ἀλλ’ , Ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον . Καὶ ὑμεῖς οὖν νῦν μὲν λυπηθήσεσθε · πάλιν δὲ ὁψομαι ὑμᾶς , καὶ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται . Εἶτα ὅτι οὐχ ἔτι ἀποθανεῖν δηλῶν , φησίν · Καὶ οὐδεὶς αἴρει ὑμῶν . Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε οὐδέν . Πάλιν οὐδὲν ἄλλο κατασκευάζει διὰ τούτων , ἢ ὅτι ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἐστι . Τότε γὰρ εἴσεσθε πάντα λοιπόν . Τί δέ ἐστιν , Ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε ; Οὐ δεήσεσθε μεσιτοῦ , ἀλλ’ ἀρκεῖ τὸ ὄνομα μόνον εἰπόντας πάντα λαβεῖν . Ἀμὴν , ἀμὴν λέγω ὑμῖν , ὅτι , ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν Πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου , δώσει ὑμῖν τὸν Πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου . Δεῖκνυσι τοῦ ὀνόματος τὴν δύναμιν , εἰ γὰρ μὴ ὁρῶμενος , μηδὲ παρακαλούμενος , ἀλλ’ ὀνομαζόμενος μόνον , καὶ παρὰ τῷ Πατρὶ ποιεῖ θαυμαστούς . Ποῦ δὲ τοῦτο γέγονεν ; Ἐνθά λέγουσι · Ἐπεὶ ἐπὶ τὰς ἀπειλίας αὐτῶν , καὶ ὅδε τοῖς δούλοις σου μετὰ παρρησίας λαλεῖν τὸν λόγον σου , καὶ ποιεῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου σημεῖα . Καὶ ἐτοιμὴν ὁ τῶν ἐνθὰ ἦσαν . Ἐγὼ ἄρτι οὐκ ἠρώτησα οὐδέν . Ἐντεῦθεν δείκνυσιν , ὅτι συμφέρει πάλιν αὐτὸν ἀπελθεῖν , εἰ γὰρ ἕως τότε οὐδὲν ἠρώτησεν , τότε δὲ λέγουσι · πάντα ὅσα ἂν αἰτήσητε . Μὴ γὰρ , ἐπειδὴ λοιπὸν οὐ συνείδουσι ὑμῖν , νομίζετε ἐγκαταλειφθῆναι · τὸ ὄνομά μου μεῖζον ὑμῖν δώσει παρρησίαν .
Lemmas: εἶτα δείκνυμι , ὅτι μετά ὁ λύπη χαρά γίγνομαι , καί ὅτι ὁ λύπη τίκτω ὁ χαρά , καί ὅτι οὗτος μέν βραχύς , [ 466 ] ὁ δέ ἡσυχῇ ἀπέρανος , ἐπί παράδειγμα ἔρχομαι κόσμιος , καί ὁ φημί · ὁ γυνή ὅταν τίκτω , λύπη ἔχω . καί χράομαι παραβολή , ὅς καί ὁ προφήτης , συνεχῶς ὁ ὑπερβολή ὁ οδιναω ὁ ἀθυμία παραβάλλω . ὅς λέγω , τοιοῦτος εἰμί · ὠδίνω λαμβάνω σύ · ἀλλά ὁ ὠσμός ὁ τόκος γίγνομαι · χαρά αἰτία · ἄμη καί ὁ περί ἀνάστασις πιστεύω λόγος , καί δείκνυμι , ὅτι ἐκ ὁ ἀπολείπω ὁμοίως εἰμί ὁ ἀπό Μητρᾶς ἀπέρχομαι εἰς λαμπρός φάος · ὡσανεῖ λέγω · μή θαυμάζω ὅτι διά λύπη τοιοῦτος ἐπί ὁ συμφέρω σύ ἄγω · ἐπεί καί ὁ μήτηρ ἐπί ὁ γίγνομαι μήτηρ οὐ ἔρχομαι διά λύπη . αἰνίσσομαι δέ ἐκ ὁ καί ὁ μυστικός · ὅτι λύω αὐτός ὁ θάνατος ὁ ὠδίνω , καί νέος ἄνθρωπος ἀπογίγνομαι ποιέω . καί οὐ εἶπον , ὅτι παρέρχομαι ὁ ὀδύνη · μόνος , ἀλλά οὐδέ μιμνήσκω αὐτός · τοσοῦτος ὁ διαδέχομαι χαρά . οὕτως καί ὁ ἅγιος εἰμί . καί μήv οὖον διά οὗτος χαίρω ὁ γυνή , ὅτι ἔρχομαι ἄνθρωπος εἰς ὁ κόσμος , ἀλλά ὅτι οὗτος παιδίον τίκτω . ἐπεί εἰμί διά οὗτος χαίρω , οὐδείς κωλύω καί ἐπίτεξ ἕτερος γυνή τίκτω ὁ μή τίκτω χαίρω . τίς οὖν ἕνεκα οὕτως εἶπον ; ὅτι2 εἰς οὗτος μόνος παραλαμβάνω ὁ ὑπόδειγμα , εἰς ὁ δείκνυμι πρόσκαιρος μέν ὁ λύπη , διηνεκής δέ ὁ χαρά · καί εἰς ὁ μετάστασις εἰμί πρός ζωή , καί εἰς ὁ μέγας ὁ οδιναω ὁ κέρας . καί οὐ εἶπον , τίκτω παιδίον , ἀλλά ὅτι Ἄνθρωπος . ἐνταῦθα γάρ ἐγώ ὁ ἀνάστασις αἰνίσσομαι ὁ αὐτός , καί ὅτι οὐ ἐκεῖνος ὁ οδιναω θάνατος , ἀλλά ὁ βασίλεια τίκτω μέλω . Ζεύς οὗτος οὐ εἶπον , γεννάω οὗτος παιδίον , ἀλλά , γεννάω ἄνθρωπος εἰς ὁ κόσμος . καί σύ οὖν νῦν μέν λυπέω · πάλιν δέ ὁράω σύ , καί ὁ λύπη σύ εἰς χαρά γίγνομαι . εἶτα ὅτι οὐ ἔτι ἀποθνῄσκω δηλόω , φημί · καί οὐδείς ἀείρω σύ . ἐν ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα ἐγώ οὐ ἐρωτάω οὐδείς . πάλιν οὐδείς ἄλλος κατασκευάζω διά οὗτος , ἢ ὅτι ἀπό ὁ Θεός εἰμί . τότε γάρ εἶμι πᾶς λοιπός . τις δέ εἰμί , ἐγώ οὐ ἐρωτάω ; οὖον δήω μεσίτης , ἀλλά ἀρκέω ὁ ὄνομα μόνος εἶπον πᾶς λαμβάνω . ἀμήν , ἀμήν λέγω σύ , ὅτι , ὅσος εἄν αἰτέω ὁ πατήρ ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ , δίδωμι σύ ὁ πατήρ ἐν ὁ ὄνομα ἐγώ . δείκνυμι ὁ ὄνομα ὁ δύναμις , εἰμί γάρ μή ὁράω , μηδέ παρακαλέω , ἀλλά ὀνομάζω μόνος , καί παρά ὁ πατήρ ποιέω θαυμαστός . πός δέ οὗτος γίγνομαι ; ἔνθα λέγω · ἐπεί ἐπί ὁ ἀπειλίας αὐτός , καί ὅδε ὁ δοῦλος σύ μετά παρρησία λαλέω ὁ λόγος σύ , καί ποιέω ἐν ὁ ὄνομα σύ σημεῖον . καί ἑτοῖμος ὁ ὁ ἔνθα εἰμί . ἐγώ ἄρτι οὐ ἐρωτάω οὐδείς . ἐντεῦθεν δείκνυμι , ὅτι συμφέρω πάλιν αὐτός ἀπέρχομαι , εἰμί γάρ ἠώς τότε οὐδείς ἐρωτάω , τότε δέ λέγω · πᾶς ὅσος εἄν αἰτέω . μή γάρ , ἐπεί λοιπός οὖον συνεῖδον σύ , νομίζω ἐγκαταλείπω · ὁ ὄνομα ἐγώ μείζων σύ δίδωμι παρρησία .