joannes-chrysostomus.in-isaiam pg056_0069.2
ζ . Ἰδοὺ προφήτου σοφίαν , πῶς ἀνέστρεψεν αὐτῶν τὴν ὀπνοιαν . Ἐπειδὴ γὰρ τοὺς μὲν ὡς πικρότατα φθεγγομένους οὐ προσεῖχον , τοὺς δὲ ὡς προσηνεστάτους καὶ γλυκύτερα πολλὴν ἔχουσιν , ἔφησιν , ὅτι τοὺνάντων μὲν οὐν ἐστι · πολλὴ τῶν προφητῶν τὸ μέλι , πολλὴ δὲ τῶν ψευδοπροφητῶν ἡ πικρία · οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ σκότους τὸν λόγον μεταχειριστὸν ἡμῖν . Οἱ μὲν γὰρ πρὸς τὴν πλάνην ἤγαγον , οἱ δὲ καὶ πρὸς τὴν ἀλήθειαν ἤγειραγόνουν · καὶ οἱ μὲν τῷ ζόφῳ τῆς αἰχμαλωσίας μονονουχὶ τὰς χεῖρας ὁψαντες παρεδίδουν , οἱ δὲ ὅπως ἐν τῷ φωτὶ τῆς ἐλευθερίας ἀγάψωσι , πάντα ἐπραττον . Ἐπαὶ οὖν τὰς ἐναντίας περὶ τούτων δόξας εἶχον καὶ τὰς οὐ προσήκουσας , εἰκῶς αὐτοὺς διορθοῦται λέγων · Οἱ τιθέντες τὸ φῶς σκότος , καὶ τὸ σκότος φῶς . Οἶαί οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς , καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἀσύνετοινες . Οὐ μικρὸν καὶ τοῦτο ἐλάττωμα , τὸ σοφὸν τινὰ νομίζειν ἑαυτόν , καὶ τοὺς ἑαυτοῦ [ 61 ] λογισμοὺς τὸ πάν ἐπικράτειν . Καὶ γὰρ ἐνεῖσθεν ἐκεῖνο γίνεται [ · « λέγω δὴ τὸ φάσκειν τὸ πονηρὸν καλόν , καὶ τὸ καλὸν πονηρόν , καὶ τὰ ἕξης ] . Τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος τοὺς ἑξω φιλοσόφους ἐγκαλῶν ἐλεγεν , ὅτι Φάσκοντες εἶναι σοφοί , ἐμωράνθησαν . Καὶ ὁ παροιμιώδης λόγος πάλιν φησίν · Εἴδορ ἄνθρωπον δοκοῦντα εἶναι σοφὸν παρ’ ἑαυτῷ · ἐλπὶδα δὲ ἔχει μᾶλλον ἄφρων αὐτοῦ . Τοῦτο καὶ Παῦλος ἐγκαλεῖ πάλιν λέγων · Μὴ γίνεσθε φρόνιμοι παρ’ ἑαυτοῖς · καὶ πάλιν · Εἰ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ , γενέσθω μωρός , ἵνα γένηται σοφός . Μὴ τῇ οἰκείᾳ σοφίᾳ , φησι , μηδὲ ἑαυτοῦ ἐπιτρεπέτω λογίσμοις ὁ , ἀλλ’ ἐκεῖνους κατευθύνδας , ἐκδιδοῦτω τὴν ψυχὴν τῇ τοῦ Πνεύματος διδασκαλίᾳ . Ἐπεὶ οὖν καὶ παρὰ Ἰουδαίους τοιούτοι τινες ἦσαν ὑπερορώντες μὲν τῶν προφητῶν ὡς ποιμένων καὶ αἰπλῶν , βουλόμενοι δὲ σοφίζεσθαι οἰκῶν , ὁ καὶ ἀπονοίας αὐτοὺς ὑπόθεσις ἐγένετο , καὶ σφῷ καταφρονεῖν τῶν λεγομένων , εἰκῶς αὐτοὺς ὀργνεί λέγων · Οἶαί οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς , καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες . Οἶαί οἱ ἰσχύντες ὕδωρ , οἱ τὸν οἶνον πίνοντες , καὶ οἱ δυνάσται , οἱ κριώτες τὸ σίκερα . Μὴ θαυμάσῃς , εἰ πρὸ μικροῦ τοσαῦτα κατὰ μέθης
Lemmas: ζ . ἰδέ προφήτης σοφία , πῶς ἀναστρέφω αὐτός ὁ οπνοεις . ἐπεί γάρ ὁ μέν ὡς πικρός φθέγγομαι οὖον προσέχω , ὁ δέ ὡς προσηνής καί γλυκύς πολύς ἔχω , ἐφίημι , ὅτι τούνας μέν ὀν εἰμί · πολύς ὁ προφήτης ὁ μέλι , πολύς δέ ὁ ψευδοπροφήτης ὁ πικρία · οὗτος καί ἐπί ὁ φάος καί ὁ σκότος ὁ λόγος μεταχειριστὸν ἐγώ . ὁ μέν γάρ πρός ὁ πλάνη ἄγω , ὁ δέ καί πρός ὁ ἀλήθεια ἀγείρω · καί ὁ μέν ὁ ζόφος ὁ αἰχμαλωσία μονονού ὁ χείρ ὁράω παραδίδωμι , ὁ δέ ὅπως ἐν ὁ φάος ὁ ἐλευθερία ἄγω , πᾶς πράσσω . πη οὖν ὁ ἐναντίος περί οὗτος δόξα ἔχω καί ὁ οὖον προσακούω , ἵημι αὐτός διορθόω λέγω · ὁ τίθημι ὁ φάος σκότος , καί ὁ σκότος φάος . Οἴη ὁ συνετός ἐν ἑαυτοῦ , καί ἐνώπιος αὐτός ἀσύνετος . οὖον μικρός καί οὗτος ἐλάττωμα , ὁ σοφός τις νομίζω ἑαυτοῦ , καί ὁ ἑαυτοῦ [ 61 ] λογισμός ὁ πᾶς ἐπικρατέω . καί γάρ ἐνίημι ἐκεῖνος γίγνομαι [ · « λέγω δή ὁ φάσκω ὁ πονηρός καλός , καί ὁ καλός πονηρός , καί ὁ έξειμι ] . οὗτος καί ὁ Παῦλος ὁ ἔξω φιλόσοφος ἐγκαλέω λέγω , ὅτι φάσκω εἰμί σοφός , μωραίνω . καί ὁ παροιμιώδης λόγος πάλιν φημί · Εἴδορ ἄνθρωπος δοκέω εἰμί σοφός παρά ἑαυτοῦ · ἐλπίς δέ ἔχω μᾶλλον ἄφρων αὐτός . οὗτος καί Παῦλος ἐγκαλέω πάλιν λέγω · μή γίγνομαι φρόνιμος παρά ἑαυτοῦ · καί πάλιν · εἰμί τις δοκέω σοφός εἰμί ἐν σύ ἐν ὁ αἰών οὗτος , γίγνομαι μωρός , ἵνα γίγνομαι σοφός . μή ὁ οἰκεῖος σοφία , φημί , μηδέ ἑαυτοῦ ἐπιτρέπω λογισμός ὁ , ἀλλά ἐκεῖνος κατευθύνω , ἐκδίδωμι ὁ ψυχή ὁ ὁ πνεῦμα διδασκαλία . ἐπεί οὖν καί παρά Ἰουδαῖος τοιοῦτος τις εἰμί ὑπεροράω μέν ὁ προφήτης ὡς ποιμήν καί αιπλοος , βούλομαι δέ σοφίζω οἰκέω , ὁ καί ἀπόνοια αὐτός ὑπόθεσις γίγνομαι , καί σφός καταφρονέω ὁ λέγω , ἵημι αὐτός ὀργνεί λέγω · Οἴη ὁ συνετός ἐν ἑαυτοῦ , καί ἐνώπιος αὐτός ἐπιστήμων . Οἴη ὁ ἰσχύνω ὕδωρ , ὁ ὁ οἶνος πίνω , καί ὁ δυνάστης , ὁ κρια-βρως ὁ σίκερα . μή θαυμάζω , εἰμί πρό μικρός τοσοῦτος κατά μέθη