joannes-chrysostomus.in-isaiam pg056_0044.1
νωμένη ἀποδημίαν τῶν βαρβάρων ἀνίττεσθαι . Καὶ τὰ χειροσίητα πάντα κατακρύψουσιν , εἰσελθόντες εἰς τὰ σκέλη καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν πετρῶν , καὶ εἰς τὰς τρύμας τῆς γῆς , ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου , καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ , ὅταν ἀναστῇ θραύσαι τὴν γῆν . Τοσούτων γὰρ ἀρέξουσιν αὐτῶν , φησίν , οἱ θεοὶ παραχέον τινὰ συμμαχίαν , ὅτι τῆς παρὰ τῶν ἀνθρώπων δεήσονται βοηθείας , καὶ τόπον ἀφαλείας , ὥστε μὴ ἀπόλιν , ἄπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου , καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ , ὅταν ἀναστῇ θραύσαι τὴν γῆν . Ἵνα γὰρ μὴ τις τῇ τῶν βαρβάρων ἐφ’ ἑαυτῷ λογίζηται , μηδὲ τῆς ἰσχύος τῆς ἐκείνων εἶναι νομίζῃ τὸν φόβον , ἀνάγει τὸν λόγον ἐπὶ τὸν τῶν ὅλων Θεόν , λέγων , ὅτι αὐτὸς τοῦ πολέμου στρατηγὸς τοῦτο , καὶ παρ’ ἐκείνου δύναμαι ἐν τοσούτῳ κινδύνῳ τὴν ἡδὴ πεπλημμεμένην . Τῇ γὰρ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐκβαλεῖ ἄνθρωπος τὰ βεβηλώματα αὐτοῦ , τὰ ἀργυρὰ καὶ τὰ χρυσᾶ , ἢ ἐποίησεν ἑαυτῷ εἰς τὸ προσκυνεῖν τοῖς ματαίοις αὐτῶν καὶ ταῖς νυκτερίσι , τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὰς στερεὰς πέτρας καὶ εἰς τὰς σχισμὰς τῶν πετρῶν ἀπὸ προσώπου τοῦ φόβου Κυρίου , καὶ ἀπὸ τῆς δόξης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ , ὅταν ἀναστῇ θραύσαι τὴν γῆν . Ἰσχυρῶς αὐτοὺς ἐκωφόθησε , δεῖνως μετὰ τῶν θεῶν κρυπτομένους , καὶ εἰς τὴν γῆν καταδυομένους , καὶ οὐτε τὴν πολυτελείαν τῆς ὑλῆς ἀρκεῖσαι τι δυναμένην πρὸς τὴν ἐπικειμένην συμφορὰν . Νυκτερίδας δὲ ἐκάλεσε τὰ εἴδωλα , ἢ διὰ τὴν ἀσθένειαν , ἢ διὰ τὴν πλάνην ἐποτισμένων , καὶ τὸ πάντα λάθρα παρὰ τῶν δαιμόνων πράττεσθαι . Ὡςπερ γὰρ ταῖς νυκτερίσι οὐ μὲν ἡλίας πολέμιον καὶ τὸ φῶς , ἢ δὲ νὺς καὶ τὸ σκότος φίλον · οὕτω καὶ τοῖς δαιμοσὶ καὶ τοῖς ὑπ’ ἐκείνων πλανουμένοις ἢ πονηρία μὲν καὶ τὰ παράνομα ἀπαντα συνήθη καὶ φίλα , ἐχθρὰ δὲ ἢ ἀρετὴ καὶ τὸ τοῦ φωτὸς ἔργα , καὶ λαμπάντων αὐτῶν , εὐθέως σκοτίζονται , οὐ δεομένου τοῦ ἐν ἀρετῇ ζῶντος πόνου τινὸς καὶ χαμάτου . Ἀρκεῖ γὰρ φαίνειν μόνον , καὶ πάντα καταλύσει ὁ ἐκεῖνος . Παύσασθε ὑμῶν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου , οὐ ἔστιν ἀναπνοὴ ἐν μυκτήρῳ αὐτοῦ · ὅτι ἐν τινὶ ἐλοησθή αὐτοῖς οὗτος ; Ἐνταῦθά μοι δοκεῖ τὸν Ἐσεκίαν ἀνίττεσθαι , ἐκ τοῦ διδοὺς καὶ τῆς πολλῆς ὁνυμίας πρὸς ἐλάτας ὄντα ἀναπνοάς . Ἐπεὶ οὖν ὡςπερ ἐν δικτύῳ αὐτὸν λαβόντες οἱ βάρβαροι , ἐτοιμον ἐνόμιζον θῆραν ἔχειν , καὶ οὐδὲ πόνου δεῖσθαι εἰς τὴν τῆς πόλεως ἄλωσιν , καὶ τὴν αἰχμαλωσίαν τὴν ἐκείνου , συνέβη τοὺναντίον τοῖς βαρβάροις . Διὰ τοῦτο φησι · Παύσασθε ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου , οὐ ἔστιν ἀναπνοὴ ἐν μυκτήρῳ αὐτοῦ · ὅτι ἐν τινὶ ἐλοησθή αὐτοῖς [ 32 ] οὗτος ; Τοὔτεστιν , ἐν οὐδενὶ ἐλογίσθη . Καὶ γὰρ ὡς ἐξ ἐπιδορπίας πάντα ἤλπασαν ἀναρρήσεσθαι · ἐξῆλθε δὲ τοὺναντίον ἦπαν · καὶ οὐ μηδὲν εἶναι νομιζόμενος παρ’ ὑμῖν , ἀλλ’ ἐὐκαταγώνιστος , οὕτως λαμπρότερος πάντων φαίνεται , τῆς παρὰ τοῦ Θεοῦ ἀπολαύων βοηθείας .
Lemmas: νάω ἀποδημία ὁ βάρβαρος ἀνίστημι . καί ὁ χειροσιητας πᾶς κατακρύπτω , εἰσέρχομαι εἰς ὁ σκέλος καί εἰς ὁ σχισμή ὁ πέτρα , καί εἰς ὁ τρύμη ὁ γῆ , ἀπό πρόσωπον ὁ φόβος κύριος , καί ἀπό ὁ δόξα ὁ ἰσχύς αὐτός , ὅταν ἀνίστημι θραύω ὁ γῆ . τοσοῦτος γάρ ἄρχω αὐτός , φημί , ὁ θεός παραχέω τις συμμαχία , ὅτι ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος δήω βοήθεια , καί τόπος ἀφαλείας , ὥστε μή ἄπολις , ἀπό πρόσωπον ὁ φόβος κύριος , καί ἀπό ὁ δόξα ὁ ἰσχύς αὐτός , ὅταν ἀνίστημι θραύω ὁ γῆ . ἵνα γάρ μή τις ὁ ὁ βάρβαρος ἐπί ἑαυτοῦ λογίζομαι , μηδέ ὁ ἰσχύς ὁ ἐκεῖνος εἰμί νομίζω ὁ φόβος , ἀνάγω ὁ λόγος ἐπί ὁ ὁ ὅλος Θεός , λέγω , ὅτι αὐτός ὁ πόλεμος στρατηγός οὗτος , καί παρά ἐκεῖνος δύναμαι ἐν τοσοῦτος κίνδυνος ὁ ἤδη πλήσσω . ὁ γάρ ἡμέρα ἐκεῖνος ἐκβάλλω ἄνθρωπος ὁ βεβήλωμα αὐτός , ὁ ἀργύρεος καί ὁ χρύσεος , ἢ ποιέω ἑαυτοῦ εἰς ὁ προσκυνέω ὁ μάταιος αὐτός καί ὁ νυκτερίς , ὁ εἰσέρχομαι εἰς ὁ στερεός πέτρα καί εἰς ὁ σχισμή ὁ πέτρα ἀπό πρόσωπον ὁ φόβος κύριος , καί ἀπό ὁ δόξα ὁ ἰσχύς αὐτός , ὅταν ἀνίστημι θραύω ὁ γῆ . ἰσχυρῶς αὐτός κωφόω , δεινῶς μετά ὁ θεός κρύπτω , καί εἰς ὁ γῆ καταδύω , καί οὐ ὁ πολυτέλεια ὁ ὕλη αρκούμαι τίς δύναμαι πρός ὁ ἐπίκειμαι συμφορά . Νυκτερίδας δέ καλέω ὁ εἴδωλον , ἢ διά ὁ ἀσθένεια , ἢ διά ὁ πλάνη ποτισμένος , καί ὁ πᾶς λάθρῃ παρά ὁ δαίμων πράσσω . ὡς γάρ ὁ νυκτερίς οὖον μέν Ἡλίας πολέμιος καί ὁ φάος , ἢ δέ ὗς καί ὁ σκότος φίλος · οὗτος καί ὁ δαίμων καί ὁ ὑπό ἐκεῖνος πλανάω ἢ πονηρία μέν καί ὁ παράνομος ἅπας συνήθης καί φίλος , ἐχθρός δέ ἢ ἀρετή καί ὁ ὁ φάος ἔργον , καί λάμπω αὐτός , εὐθύς σκοτίζω , οὖον δήω ὁ ἐν ἀρετή ζῶ πόνος τις καί κάματος . ἀρκέω γάρ φαίνω μόνος , καί πᾶς καταλύω ὁ ἐκεῖνος . παύω σύ ἀπό ὁ ἄνθρωπος , οὖον εἰμί ἀναπνοή ἐν μυκτήρ αὐτός · ὅτι ἐν τις λούω αὐτός οὗτος ; ἐνταῦθα ἐγώ δοκέω ὁ Ἐσεκίαν ἀνίστημι , ἐκ ὁ δίδωμι καί ὁ πολύς ονυεις πρός ἐλάτη εἰμί ἀναπνοή . ἐπεί οὖν ὡς ἐν δίκτυον αὐτός λαμβάνω ὁ βάρβαρος , ἑτοῖμος νομίζω θήρ ἔχω , καί οὐδέ πόνος δήω εἰς ὁ ὁ πόλις ἅλωσις , καί ὁ αἰχμαλωσία ὁ ἐκεῖνος , συμβαίνω τουναντίον ὁ βάρβαρος . Ζεύς οὗτος φημί · παύω ἀπό ὁ ἄνθρωπος , οὖον εἰμί ἀναπνοή ἐν μυκτήρ αὐτός · ὅτι ἐν τις λούω αὐτός [ 32 ] οὗτος ; τουτέστιν , ἐν οὐδείς λογίζομαι . καί γάρ ὡς ἐκ ἐπιδόρπιος πᾶς ἔλπω ἀναρρέω · ἐξέρχομαι δέ τουναντίον ἠπάω · καί οὖον μηδείς εἰμί νομίζω παρά σύ , ἀλλά εὐκαταγώνιστος , οὕτως λαμπρός πᾶς φαίνω , ὁ παρά ὁ Θεός ἀπολαύω βοήθεια .