joannes-chrysostomus.in-illud-utinam-sustineretis-modicum pg051_0309.4
ζ' . Τὰ μὲν οὖν ἀμαρτήματα , καὶ μηδεμιᾶς ὀδύνης ἀνάγκης , ἐκπομπεύει καθ' ἑκάστην ἡμέραν ἐν ταῖς ἐπιστολαῖς αὐτοῦ πάσαις , στηλιτεύων καὶ δηλὰ ποιοῦν οὐχὶ τοῖς τότε μόνον ἀνθρώποις , ἀλλὰ καὶ τοῖς μετὰ ταῦτα ἰσομύθως πᾶσι · διὰ δὲ ἠγχομία , καὶ ἀνάγκην οὐσαν ὄντων , ὅμως ὀκνεῖ καὶ ἀναδύεται δηρησθαι . Καὶ τοῦτο ὅηλον μὲν ἐξ ὧν μυριάκις ἀρροσύνην τὸ πρᾶγμα ἐκάλεσε , ὅηλον δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ χρόνου παντός , ἐν ᾧ τῆς τὴν θαυμαστὴν καὶ θείαν ἀποκαλύψιν ἐκείνην · οὐ γὰρ δὴ τότε , οὐδὲ πρὸ δύο καὶ τριῶν καὶ δέκα ἐτῶν , ἀλλὰ πολλῇ πλείονι ἦν αὐτὴν δευρακώς . Διὰ τοῦτο καὶ τὸν χρόνον αὐτὸν τίθησι οὕτω λέγων · Οἶδα ἄνθρωπον πρὸ ἐτῶν δεκαεσσάρων ἀρκαγέντα ἕως τρίτου οὐρανοῦ · ἵνα οὐ μᾶλλον , ὅτι οὐκ ἂν οὐδὲ τότε ἐφθόγγατο , εἰ μὴ πολλὴν εἶδεν ἀνάγκην ἐπικειμένην . Εἰ γὰρ ἐβούλετο τοὺς οἰκείους ἐπαίνους διαδέναι , εὐθὺς ἐν αὐτῇ εἶεν , τὸν εἶδεν , ἢ τῷ πρώτῳ καὶ δευτέρῳ καὶ τρίτῳ ἔτει · νυνὶ δὲ ἐτῇ δεκαεσσάρᾳ ἐκαρτέρησε καὶ ἐσῆψε καὶ πρὸς οὐδὲν ἐξείπεν , ἀλλὰ πρὸς Κορινθίους μόνον . Καὶ τότε ; Ὅτε τοὺς ψευδαποστόλους εἶδεν ἐπιρύντας , δεῖνως δὲ οὐδ' ἂν [ 296 ] τότε ἐφθόγγατο , εἰ μὴ τοσαύτην ἄορα διαφοράν ἐν τοῖς μαθηταῖς γενομένην . Ἀλλ' οὐχ ἡμεῖς οὕτως , ἀλλὰ τοὺς νῦν ἐπαν ποιοῦμεν τῶν μὲν ἀμαρτημάτων οὐδὲ μίαν μεμνήμεθα ἡμέραν , ἀλλὰ κἂν ἑτέρων μνησθέντων ἀκούομεν , ἀγανακτοῦμεν , δυσχεραίνωμεν , ὀδύν τὸ πρᾶγμα λογίζομεθα , μυρίαις αὐτοὺς πλύνωμεν λουτροῖς · εἰ δὲ τι μικρὸν ἐργασώμεθα ἀγαθόν , τοῦτο συνεχῶς στρέφομεν , καὶ τοῖς μεμνημένοις αὐτὸ χάριν ἔχομεν , καὶ φήσωμε τοῖς τοιούτοις εἶναι νομιζόμεν · καὶ τοῦτο τὸ Χριστὸς τὸ ἐναντίον ἐπέταξε , κατορθωμάτων μὲν ἐπιλελησθαι , ἀμαρτημάτων δὲ μεμνῆσθαι . Καὶ τοῦτο ὅηλον μὲν ἡμῖν ἐποίησε καὶ δι' ὧν τοὺς μαθητὰς παρήνει λέτων · Ὅταν σάτνα ποιήσης , λέγετε , ὅτι Ἀργοῖς δοῦλοι ἐσμεν · καὶ διὰ τῆς τοῦ Φαρισαίου παραδολῆς , τὸν τελῶνιν αὐτοῦ προθείς . Ὅσπερ γὰρ τούτων ἡ μνήμη τῶν ἀμαρτημάτων ἐδικαιώσεν , οὕτως ἐκείνον ἡ μνήμη τῶν κατορθωμάτων ἀπώλεσε . Καὶ Ἰουδαῖοις δὲ ὁ Θεὸς τὰ αὐτὰ τὰ ταῦτα παραινεῖ , λέγων
Lemmas: γῆ . Τά μέν οὖν ἁμάρτημα , καί μηδείς ὀδύνη ἀνάγκη , ἐκπομπεύω κατά ἕκαστος ἡμέρα ἐν ὁ ἐπιστολή αὐτός πᾶς , στηλιτεύω καί δῆλος ποιέω οὐ ὁ τότε μόνος ἄνθρωπος , ἀλλά καί ὁ μετά οὗτος ἰσομύθως πᾶς · διά δέ ηγχοεις , καί ἀνάγκη εἰμί εἰμί , ὅμως ὀκνέω καί ἀναδύνω δέρω . καί οὗτος ὅλος μέν ἐκ ὅς μυριάκις αρροσυνειμι ὁ πρᾶγμα καλέω , ὅλος δέ καί ἀπό ὁ χρόνος πᾶς , ἐν ὅς ὁ ὁ θαυμαστός καί θεῖος ἀποκάλυψις ἐκεῖνος · οὐ γάρ δή τότε , οὐδέ πρό δύο καί τρεῖς καί δέκα ἔτος , ἀλλά πολύς πλείων εἰμί αὐτός δέρω . Ζεύς οὗτος καί ὁ χρόνος αὐτός τίθημι οὕτως λέγω · οἶδα ἄνθρωπος πρό ἔτος δεκαεσσάρων ἀρκαγέντα ἠώς τρίτος οὐρανός · ἵνα οὐ μᾶλλον , ὅτι οὐ ἄν οὐδέ τότε φθέγγομαι , εἰμί μή πολύς ὁράω ἀνάγκη ἐπίκειμαι . εἰμί γάρ βούλομαι ὁ οἰκεῖος ἔπαινος διαδέω , εὐθύς ἐν αὐτός εἰμί , ὁ ὁράω , ἢ ὁ πρῶτος καί δεύτερος καί τρίτος ἔτος · νυνί δέ ἐτός δεκαεσσάρᾳ καρτερέω καί σήπω καί πρός οὐδείς ἐκλέγω , ἀλλά πρός Κορίνθιος μόνος . καί τότε ; ὅτε ὁ ψευδαπόστολος ὁράω ἐπιρρέω , δεινῶς δέ οὐδέ ἄν [ 296 ] τότε φθέγγομαι , εἰμί μή τοσοῦτος ἄορ διαφορά ἐν ὁ μαθητής γίγνομαι . ἀλλά οὐ ἐγώ οὕτως , ἀλλά ὁ νῦν ἐπήν ποιέω ὁ μέν ἁμάρτημα οὐδέ εἷς μιμνήσκω ἡμέρα , ἀλλά κἀν ἕτερος μιμνήσκω ἀκούω , ἀγανακτέω , δυσχεραίνω , ὄζω ὁ πρᾶγμα λογίζομαι , μυρίος αὐτός πλύνω λουτρόν · εἰμί δέ τίς μικρός ἐργάζομαι ἀγαθός , οὗτος συνεχής στρέφω , καί ὁ μιμνήσκω αὐτός χάρις ἔχω , καί φημί ὁ τοιοῦτος ἔρχομαι νομίζω · καί οὗτος ὁ Χριστός ὁ ἐναντίος ἐπιτάσσω , κατόρθωμα μέν ἐπιλανθάνω , ἁμάρτημα δέ μιμνήσκω . καί οὗτος ὅλος μέν ἐγώ ποιέω καί διά ὅς ὁ μαθητής παρανέω λέτος · ὅταν σάτνα ποιέω , λέγω , ὅτι ἀργός δοῦλος εἰμί · καί διά ὁ ὁ Φαρισαῖος παραδολῆς , ὁ τέλα αὐτός προτίθημι . ὅσπερ γάρ οὗτος ὁ μνήμη ὁ ἁμάρτημα δικαιόω , οὕτως ἐκεῖνος ὁ μνήμη ὁ κατόρθωμα ἀπόλλυμι . καί Ἰουδαῖος δέ ὁ θεός ὁ αὐτός ὁ οὗτος παραινέω , λέγω