joannes-chrysostomus.in-illud-si-esurierit-inimicus pg051_0185.3
ἄν μὲν ἔξω φιλικώτερον διαλύωνται · πρὸς ἀλλήλους , καὶ ἡμεῖς καὶ φόβου καὶ κινδύνων πολλῶν ἐαυτοὺς ἀπαλλάττουσι , κατὰ γνώμην ἐκατέρους τοῦ σέλεως τῆς ἰδίας ἐκδιόντος · ἄν δὲ τῇ δικαστῇ καὶ λευτοὺς ἐπικρίψωσι , καὶ χρημάτων ζημία καὶ τιμωρία παλλαξῇ , καὶ τὴν ἐχθραν μένειν ἀκίνητον αὐτοῖς παρέιται · οὕτω δὲ καὶ ἐνταῦθα , ἄν μὲν κατὰ τὴν παροῦσαν ζωὴν διαλύωμεθα , πάσης ἐαυτοὺς κακᾶσως ἀπαλλάττομεν · ἄν δὲ ἐχθροὶ μένοντες εἰς τὸ δικαστήριον ἀπελθῶμεν ἐκείνῳ τὸ φοβερὸν , τὴν ἰσχάτην δώσομεν δίκην ἐπὶ τῇ ζῆσῃ τοῦ δικαστοῦ πάντως ἐκείνου , καὶ ἀμφοτέροις τιμωρίαν ὑποστησοίμεθα ἀπαραίτητον , ὁ μὲν ἀδίκως ὀργιζόμενος , διὰ τοῦτο ὅτι ἀδίκως , ὁ δὲ δικαίως , διὰ τοῦτο ὅτι δικαίως ἐμνησικακέσας . Κἄν γὰρ ἀδίκως ἄρῃ τις παπονθὲς κακῶς , συγχωρήσειν δει τοὺς ἠδικηκόσι . Καὶ σκόπει πῶς τοὺς ἀδίκως λυπησέντας ὀδὲ καὶ καταπαίζει · πρὸς τὴν καταλλαγὴν τῶν ἠδικημένων . Ἔὰν προσφέρῃς τὸ δέσιν σου , φησίν , ἐμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου , μνάσῃ μηποθὲς ὅτι ὁ ἀδελφὸς σου ἔχει τι κατὰ σοῦ , ὅσαγε , πρῶτον διαλλάγηθι [ 171 ] τῷ ἀδελφῷ σου . Οὐκ εἶπε , Συνάγαγε , προσένεγε τὴν θυσίαν , ἀλλὰ , Διαλλάγηθι , καὶ τότε προσένεγε . Ἄφεσ αὐτὴν καὶσθαι , φησίν , ἵνα ἡ ἀνάγκη τῆς προσφορᾶς καὶ δύναται καταναγκάσῃ πρὸς τὴν καταλλαγὴν ἐλέειν τὸν δικαίως ὀργιζόμενον . Ὦρα πῶς προτρέπει πάλιν πρὸς τὸν παροξύναντα λανθεῖν , εἰπών , Ἄφετε τοὺς ὀφειλέτας ὑμῶν , ὡςπερ καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει ὑμῖν τὰ παραπτώματα . Οὐ γὰρ μικρὸν τίθεσι μισθόν , ἀλλὰ καὶ σφόδρα ὑπερβαίνοντα τοῦ τοῦ κατορθώματος μέγεθος . Ταῦτ’ οὖν ἀπαντα ἐννοοῦντες , καὶ τὴν ἀμοιβὴν τὴν ἐπὶ τούτῳ γινωμένην λογιζόμενοι , καὶ ὡς οὐ πολλοῦ χαμάτου καὶ σπουδῆς ἐστιν ἁμαρτήματα ἀπαλείφαι , συγχωρῶμεν τοὺς ἡμᾶς ἠδικηκόσιν . Ὦ γὰρ διὰ νηστίας , καὶ ὀδυρμῶν , καὶ εὐχῶν , καὶ σάκκου , καὶ σποδοῦ , καὶ μυρίας ἐξομολογήσεως , μόλις ἕτεροι κατορθοῦσι , τὰ τὰ ἁμαρτήματα ἐξαλείζειν λέγω τὰ ἐαυτῶν , τοῦτο ἔξεστιν ἡμῖν ῥᾳδίως ποιεῖν χωρὶς σάκκου καὶ σποδοῦ καὶ νηστειᾶς . Ἄν μόνον ἀπὸ τῆς διανοίας ἐξαλείψωμεν τὴν ὀργήν , καὶ μετὰ εἰλικρινείας ἀφῶμεν τοὺς ἠδικηκόσιν ἡμᾶς . Ὦ δὲ τῆς εἰρήνης καὶ ἀγάπης Θεὸς πάντα θυμὸν καὶ πικρίαν καὶ ὀργὴν τῆς ψυχῆς ἐξορίσας τῆς ἡμετέρας , καταξιῶσαι κατὰ τὴν τῶν μελῶν ἀκολουθίαν μετὰ ἀκριβείας συνθδεῖσθαι · ἀλλήλους , ὁμοθυμαδόν , ἐν ἐνὶ στόματι καὶ μιᾷ ψυχῇ , διηνεκῶς ἀναπέμπειν τοὺς ὀφειλομένους εὐχαριστηρίους ὕμνους αὐτῷ , ὅτι αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος , εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων . Ἄμήν .
Lemmas: ἄν μέν ἔξω φιλικός διαλύω · πρός ἀλλήλων , καί ἐγώ καί φόβος καί κίνδυνος πολύς ἑαυτοῦ ἀπαλλάσσω , κατά γνώμη ἑκάτερος ὁ σέλις ὁ ἴδιος ἐκδίδωμι · ἄν δέ ὁ δικαστής καί λευος ἐπικρίνω , καί χρῆμα ζημία καί τιμωρία πάλλω , καί ὁ ἐχθρός μένω ἀκίνητος αὐτός παρίημι · οὕτως δέ καί ἐνταῦθα , ἄν μέν κατά ὁ πάρειμι ζωή διαλύω , πᾶς ἑαυτοῦ κακᾶσως ἀπαλλάσσω · ἄν δέ ἐχθρός μένω εἰς ὁ δικαστήριον ἀπέρχομαι ἐκεῖνος ὁ φοβερός , ὁ ἰσχάτη δίδωμι δίκη ἐπί ὁ ζάω ὁ δικαστής πάντως ἐκεῖνος , καί ἀμφότερος τιμωρία ὑφίστημι ἀπαραίτητος , ὁ μέν ἄδικος ὀργίζω , διά οὗτος ὅτι ἄδικος , ὁ δέ δίκαιος , διά οὗτος ὅτι δίκαιος μνησικακέω . κἀν γάρ ἄδικος αἴρω τις παπονθὲς κακῶς , συγχωρέω δήω ὁ ἀδικέω . καί σκοπέω πῶς ὁ ἄδικος λυπέω ὁδός καί καταπαίζω · πρός ὁ καταλλαγή ὁ ἀδικέω . ἔαν προσφέρω ὁ δέσις σύ , φημί , ἔμπροσθεν ὁ θυσιαστήριον , μιμνῄσκω μηποθὲς ὅτι ὁ ἀδελφός σύ ἔχω τίς κατά σύ , ὅσος , πρῶτος διαλλάσσω [ 171 ] ὁ ἀδελφός σύ . οὐ λέγω , συνάγω , προσφέρω ὁ θυσία , ἀλλά , διαλλάσσω , καί τότε προσφέρω . ἄφες αὐτός καιεπομαι , φημί , ἵνα ὁ ἀνάγκη ὁ προσφορά καί δύναμαι καταναγκάζω πρός ὁ καταλλαγή αἱρέω ὁ δίκαιος ὀργίζω . ὤρα πῶς προτρέπω πάλιν πρός ὁ παροξύνω λανθάνω , λέγω , ἀφίημι ὁ ὀφειλέτης σύ , ὡς καί ὁ Πατήρ σύ ἀφίημι σύ ὁ παράπτωμα . οὐ γάρ μικρός τίθος μισθός , ἀλλά καί σφόδρα ὑπερβαίνω ὁ ὁ κατόρθωμα μέγεθος . ταῦτα οὖν ἅπας ἐννοέω , καί ὁ ἀμοιβή ὁ ἐπί οὗτος γίνομαι λογίζομαι , καί ὡς οὐ πολύς κάματος καί σπουδή εἰμί ἁμάρτημα ἀπαλείφω , συγχωρέω ὁ ἐγώ ἀδικέω . ὦ γάρ διά νῆστις , καί ὀδυρμός , καί εὐχή , καί σάκκος , καί σποδός , καί μυρίος ἐξομολόγησις , μόλις ἕτερος κατορθόω , ὁ ὁ ἁμάρτημα εξαλειζεω λέγω ὁ ἑαυτοῦ , οὗτος ἔξεστι ἐγώ ῥᾴδιος ποιέω Χωρὶς σάκκος καί σποδός καί νηστεία . ἄν μόνος ἀπό ὁ διάνοια ἐξαλείφω ὁ ὀργή , καί μετά εἰλικρίνεια ἀφίημι ὁ ἀδικέω ἐγώ . ὦ δέ ὁ εἰρήνη καί ἀγάπη θεός πᾶς θυμός καί πικρία καί ὀργή ὁ ψυχή ἐξορίζω ὁ ἡμέτερος , καταξιόω κατά ὁ ὁ μέλος ἀκολουθία μετά ἀκρίβεια συντίθημι · ἀλλήλων , ὁμοθυμαδόν , ἐν ἐν στόμα καί εἷς ψυχή , διηνεκής ἀναπέμπω ὁ ὀφείλω εὐχαριστήριος ὕμνος αὐτός , ὅτι αὐτός ὁ δόξα καί ὁ κράτος , εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ἀμήν .