joannes-chrysostomus.in-illud-salutate-priscillam-et-aquilam-sermones-1-2 pg051_0196.5
α' . Ἄρα ἐπαιδεύθητε μηδὲν εἶναι νομίζειν πάρεργον τῶν ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ κειμένων ; ἄρα ἐμάθετε καὶ ἐπὶγραφὰς καὶ ὀνόματα καὶ φίλας περιεργάζεσθαι προσρήσεις , τὰς ἐν τοῖς θείοις Λογίοις γεγραμμένας α ; Ἐγὼ μὲν γὰρ οὐδὲνα οἶμαι λοιπὸν τῶν φιλοπόνων τὸν ἀνεξάμενον παραδραμεῖν τι τῶν ἐν ταῖς Γραφαῖς κειμένων ῥημάτων , χἂν ὀνομάτων ἢ κατάλογος , χἂν χρόνων ἀριθμὸς , χἂν ψιλὴ πρὸς τινὰς πρόσρρησις . Πλὴν ἵνα ἀσφαλεστέρα αὕτη ἡ διόρθωσις γένηται , φέρε καὶ τῇμερον τὰ λειπόμενα τῆς προσηγορίας τῆς πρὸς Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν ἀπελθώμεν · καίτοι γε οὐ μικρὰ τὸ προοίμιον αὐτῆς ἡμᾶς ὠφέλησε . Καὶ γὰρ διδάσκει ἡμᾶς , πόσον β μὲν ἀγαθόν , ἔργον , πόσον δὲ κακόν , ἀργία , καὶ εἰς ἢ Πιλῆν ψυχὴν , πῶς ἀγρυπνὸς καὶ μεμεριμνημένη , οὐ κατὰ πόλεις καὶ δήμους ἐχ ἕνην , ἀλλὰ καὶ καθ' ἕνα ἕκαστον τῶν πιστῶν πολλὴν ποιουμένη τὴν πρόνοιαν . Ἔδειξε πῶς οὐδὲν εἰς φιλοξενίαν ἢ πενία γίνεται κώλυμα , καὶ ὅτι οὐ πλουτὸν ἄν χρημάτων , ἀλλὰ ἀρετὴς πανταχοῦ χρεία καὶ προαιρέσεως εὐλάβειαν ἔχούσης , καὶ ὅτι πάντων εἰσὶ λαμπρότεροι οἱ τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον ἔχοντες , χἂν εἰς πενίαν ἐσχάτην κατανεχθῶσι . Τὴν γοῦν Πρίσκιλλαν καὶ Ἀκύλαν , σκηνοποιούς ὄντας καὶ χειροτέχνας , καὶ ἐν πτωχείᾳ ζῶντας ε , τῶν βασιλέων πάντων μέλλων ἐκμακαρίζομεν νῦν · καὶ οὐ μὲν ἐν ἀξιόμασι καὶ δυναστείαις σεσῴγνται , ὁ δὲ σκηνοποιὸς μετὰ τῆς γυναικὸς ἀξιοῦται πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης . Εἰ δὲ ἐνταῦθα τοσαύτη ἀπολαύσει δόξης , ἐνδύσων δσον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἀξιοῦσθαι τῶν ἀντιδόσεων καὶ τῶν [ 181 ] στεφάνων · καὶ πρὸ τῆς ἡμέρας δὲ ἐκείνης , οὐ μικρὰν καὶ ἡδονὴν καὶ ὠφέλειαν καὶ δόξαν ἐκαρπώσαντο δ νῦν , Παῦλῳ τοσοῦτον συχθσαντες χρόνον . Καὶ γὰρ , ὅπερ ἐμπροσθεν ἔλεγον , τοῦτο καὶ νῦν λέγω , καὶ λέγων οὐ παύσομαι , ὅτι οὐχ ἡ διδασκαλία μόνον , οὐδὲ ἡ παραίνεσις καὶ συμβουλή , ἀλλὰ καὶ αὕτη ἡ διὰ τῶν ἄγων πολλὴν εἶχεν ἡδονὴν καὶ ὠφέλειαν , καὶ αὐτὸς δὲ τῶν ἱματίων ὁ στολισμός , καὶ αὐτὸς τῶν ὑποδημάτων ὁ τρόπος . Καὶ γὰρ ἐντεῦθεν πολλὴ τις εἰς τὸν ἡμέτερον εἰσενήγκται βίον ὠφέλεια , τὸ μαθεῖν μέχρι ποῦ τοὺς ἀναγκαίους ἐχύντω . Οὐδὲ γὰρ μόνον τὸ μέτρον οὐχ ὑπερβαίνου τῆς χρείας , ἀλλ' ἐστιν ὅπου οὐτὲ τὴν χρείας αὐτῆς ἀπέλαυσον ἀπάσης · ἀλλὰ καὶ ἐν λιμῷ καὶ δίψει καὶ γυμνότητι διετέλεσαν . Καὶ τοὺς μὲν μαθητὰς ἐπιτάττων ὁ Παῦλος ἔλεγε · Ἔχοντες τροφὰς καὶ σκεπάσματα , τούτοις ἀρκεσθησόμεθα · περὶ δὲ ἑαυτοῦ φαίνεται λέγων , ὅτι Ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν , καὶ διψῶμεν , καὶ γυμντεύομεν , καὶ κυλοφοῦμεθα . Ἄλλα γὰρ ἀ μεταξὺ ἔλεγον , καὶ μετὰ ταῦτα εἰσῆλθεν , ἀναγκαῖον εἰς μέσον παραθεῖναι · πολλὴν ἔχουσα τὴν ζήτησιν . Τί δὲ τοῦτο ἐστιν ; Ἔλεγον , ὅτι καὶ
Lemmas: ὅς . Ἀρά παιδεύω μηδείς ἔρχομαι νομίζω πάρεργον ὁ ἐν ὁ θεῖος Γραφή κεῖμαι ; ἄρα μανθάνω καί ἐπιγραφή καί ὄνομα καί φίλος περιεργάζομαι πρόσρησις , ὁ ἐν ὁ θεῖος Λόγιος γράφω α ; ἐγώ μέν γάρ οὐδείς οἴομαι λοιπός ὁ φιλόπονος ὁ ἀνέχω παρατρέχω τίς ὁ ἐν ὁ γραφή κεῖμαι ῥῆμα , εἷς ὄνομα ἢ κατάλογος , εἷς χρόνος ἀριθμός , εἷς ψιλός πρός τις πρόσρησις . πλήν ἵνα ἀσφαλής οὗτος ὁ διόρθωσις γίγνομαι , φέρω καί σήμερον ὁ λείπω ὁ προσηγορία ὁ πρός Πρισκίλλα καί Ἀκύλας ἀπέρχομαι · καίτοι γε οὐ μικρός ὁ προοίμιον αὐτηες͂ς ἐγώ ὠφελέω . καί γάρ διδάσκω ἐγώ , πόσος β μέν ἀγαθός , ἔργον , πόσος δέ κακός , ἀργία , καί εἰς ἢ Πιλῆν ψυχή , πῶς ἄγρυπνος καί μεριμνάω , οὐ κατά πόλις καί δῆμος ἐκ ἕνος , ἀλλά καί κατά εἷς ἕκαστος ὁ πιστός πολύς ποιέω ὁ πρόνοια . δείκνυμι πῶς οὐδείς εἰς φιλοξενία ἢ πενία γίγνομαι κώλυμα , καί ὅτι οὐ πλοῦτος ἄν χρῆμα , ἀλλά ἀρετή πανταχοῦ χρεῖος καί προαίρεσις εὐλάβεια ἔχω , καί ὅτι πᾶς εἰμί λαμπρός ὁ ὁ ὁ θεός φόβος ἔχω , εἷς εἰς πενία ἔσχατος καταφέρω . Τά γοῦν Πρισκίλλα καί Ἀκύλας , σκηνοποιός είμαι καί χειροτέχνης , καί ἐν πτωχεία ζάω ε , ὁ βασιλεύς πᾶς μέλλω ἐκμακαρίζομεν νῦν · καί οὐ μέν ἐν ἀξίωμα καί δυναστεία σῴζω , ὁ δέ σκηνοποιός μετά ὁ γυνή ἀξιόω πανταχοῦ ὁ οἰκουμένη . εἰμί δέ ἐνταῦθα τοσοῦτος ἀπολαύω δόξα , ἐνδύω δέω κατά ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ἀξιόω ὁ ἀντίδοσις καί ὁ [ 181 ] στέφανος · καί πρό ὁ ἡμέρα δέ ἐκεῖνος , οὐ μικρός καί ἡδονή καί ὠφέλεια καί δόξα καρπόω δ νῦν , Παῦλος τοσοῦτος συχθσαντες χρόνος . καί γάρ , ὅς ἔμπροσθεν λέγω , οὗτος καί νῦν λέγω , καί λέγω οὐ παύω , ὅτι οὐ ὁ διδασκαλία μόνος , οὐδέ ὁ παραίνεσις καί συμβουλή , ἀλλά καί οὗτος ὁ διά ὁ ἄγω πολύς ἔχω ἡδονή καί ὠφέλεια , καί αὐτός δέ ὁ ἱμάτιον ὁ στολισμός , καί αὐτός ὁ ὑπόδημα ὁ τρόπος . καί γάρ ἐντεῦθεν πολύς τις εἰς ὁ ἡμέτερος εἰσφέρω βίος ὠφέλεια , ὁ μανθάνω μέχρι ποῦ ὁ ἀναγκαῖος χέω . οὐδέ γάρ μόνος ὁ μέτρον οὐ ὑπερβαίνω ὁ χρεία , ἀλλά εἰμί ὅπου οὔτε ὁ χρεία αὐτηες͂ς ἀπολαύω ἀπασάω · ἀλλά καί ἐν λιμός καί δίψος καί γυμνότης διατελέω . καί ὁ μέν μαθητής ἐπιτάσσω ὁ Παῦλος λέγω · ἔχω τροφή καί σκέπασμα , οὗτος ἀρκέω · περί δέ ἑαυτοῦ φαίνω λέγω , ὅτι ἄχρι ὁ ἄρτι ὥρα καί πεινάω , καί διψάω , καί γυμνόω , καί κυλοφουμεθη . Ἀλλᾶ γάρ ὅς μεταξύ λέγω , καί μετά οὗτος εἰσέρχομαι , ἀναγκαῖος εἰς μέσος παρατίθημι · πολύς ἔχω ὁ ζήτησις . τις δέ οὗτος εἰμί ; Ἔλεγος , ὅτι καί