joannes-chrysostomus.in-illud-propter-fornicationes-autem-unusquisque-suam-uxorem pg051_0209.2
Καὶ σὺ τοίνυν , ἀγαπητέ , εἰ μὴν ἔχεις τι τοιούτων εἰπεῖν , ὁ δύναται βελτίω ποιῆσαι τὸν ἀκούοντα , μὴ καλύψῃς λόγον ἐν καιρῷ σωτηρίας · εἰ δὲ μηδὲν τοιοῦτον ἔχεις , ἀλλὰ πονηρὰ καὶ διαφθαρμένα ρήματα , σίγησον , μὴ κατηγορήσῃς τοῦ πλῆθους . Οὕτως γὰρ ὁ λόγος σαπρὸς ἐστιν , οὐχ οἰκοδομῶν τὸν ἀκούοντα , ἀλλὰ καὶ καταστρέφων . Ἄν τε γὰρ ἀρετῆς ἐπιμαλῆται , πρὸς ἀπόνοιαν αἰρεῖται πολλάκις · ἂν τε ἡμελημάτων ἢ , βραδυμότερος γίνεται . Ἄν αἰσχρῶν μέλλῃς φθέγγεσθαι ῥήμα καὶ γέλως γένοι , σίγησον . Καὶ γὰρ καὶ οὕτως ὁ λόγος σαπρὸς ἐστι , τὸν τε λέγοντα τὸν τε ἀκούοντα ἀσελγεστέρους ποιῶν , καὶ τὰς ἐν ἀκάθαρπονηρᾶς ἐπιθυμίας ἀνάπτων . Ὡσπερ οὖν τῷ πυρὶ τὰ ξύλα τροφὴ γίνεται καὶ ὑλὴ , οὕτως τοῖς πονηροῖς βουλούμεσι τὰ ρήματα . Διὰ τοῦτο οὐ γῆ πάντων , ἄπερ ἂν ἐχωμεν ἐν διανοίᾳ , φθέγγεσθαι πάντων · ἀλλὰ σπουδάζειν μὲν καὶ τῆς διανοίας αὐτῆς ἐφορεῖν τὰς πονηρᾶς ἐπιθυμίας καὶ πᾶσαν αἰσχρὰν ἔνοιαν . Εἰ δὲ ποτὲ λαβόντες παραδεξόμεθα βυπαιροὺς λογισμοὺς , μηδέποτε διὰ τῆς γλώττης αὐτοὺς ἐκφέρωμεν , ἀλλ’ ἀποπνίγωμεν αὐτοὺς διὰ τῆς σιγῆς . Καὶ γὰρ καὶ θηρία καὶ ἑρπετὰ εἰς λάκκον ἐμπίπτοντα , ἂν μὲν εὕρῃ τινὰ διέξοδον ἀνωθεν , ἀναβαῖνα ἀγριώτερα γίνεται · ἂν δὲ μὴν κάτω διηνεχῶς συγκεκλεισμένα , πάντοθεν ἀπόλλυται ραδίως καὶ ἀφανίζεται · οὕτω δὴ καὶ τὰ πονηρὰ ἐνθυμήματα , ἂν μὲν εὕρῃ τινὰ διὰ τοῦ στόματος ἡμῶν καὶ τῶν ρημάτων ἔξοδον , ἀνάπτει τὴν ἔνδον φιλόγα · ἂν δὲ ἀποκλείσῃς αὐτὰ διὰ τῆς σιγῆς , ἀσθενέστερα γίνεται , καὶ καθάπερ λιμῷ τηχόμενα τῇ σιωπῇ , ταχέως ἐναποσβέννυσι τῇ διανοίᾳ . Ὡστε κἂν ἐπιθυμῆς τινὰ αἰσχρὰν ἐπιθυμίαν , μὴ φθέγγῃ δὲ ῥῆμα αἰσχρόν , κατέσβεσας καὶ τὴν ἐπιθυμίαν . Οὐκ ἔχεις διάνοιαν καθαρὰν ; Κἂν στόμα ἔχεις καθαρὸν , καὶ μὴ κενώσῃς ἐξω τὸν βόρβορον , ἵνα μὴ καὶ ἕτερον καὶ παυτὸν καταδαλῆσῃς . Οὐ γὰρ τοῖς λέγουσι μόνον , ἀλλὰ καὶ τοῖς ἀκούουσι αἰσχρὰ φθεγγομένων ἕτερον πολλὴ προσιγίνεται χλῆς . Διὰ τοῦτο παραίνω καὶ
Lemmas: καί σύ τοίνυν , ἀγαπητός , εἰμί μήν ἔχω τίς τοιοῦτος λέγω , ὁ δύναμαι ἀγαθός ποιέω ὁ ἀκούω , μή καλύπτω λόγος ἐν καιρός σωτηρία · εἰμί δέ μηδείς τοιοῦτος ἔχω , ἀλλά πονηρός καί διεφθαρμένος ῥῆμα , σιγάω , μή κατηγορέω ὁ πλῆθος . οὕτως γάρ ὁ λόγος Σαπρὸς εἰμί , οὐ οἰκοδομέω ὁ ἀκούω , ἀλλά καί καταστρέφω . ἄν τε γάρ ἀρετή επιμαλεω , πρός ἀπόνοια αἱρέω πολλάκις · εἄν τε αμέλημα ἢ , βραδυμότερος γίγνομαι . ἄν αἰσχρός μέλλω φθέγγομαι ῥῆμα καί γέλως γίγνομαι , σιγάω . καί γάρ καί οὕτως ὁ λόγος Σαπρὸς εἰμί , ὁ τε λέγω ὁ τε ἀκούω ἀσελγής ποιέω , καί ὁ ἐν ακαθαρπονηρος ἐπιθυμία ἀνάπτω . ὡς οὖν ὁ πῦρ ὁ ξύλο τροφή γίγνομαι καί ὕλη , οὕτως ὁ πονηρός βουλουμην ὁ ῥῆμα . Ζεύς οὗτος οὐ γῆ πᾶς , ὅς ἄν ἔχω ἐν διάνοια , φθέγγομαι πᾶς · ἀλλά σπουδάζω μέν καί ὁ διάνοια αὐτηες͂ς φορέω ὁ πονηρός ἐπιθυμία καί πᾶς αἰσχρός νοια . εἰμί δέ ποτέ λαμβάνω παραδέχομαι βυπαιροος λογισμός , μηδέποτε διά ὁ γλῶττα αὐτός ἐκφέρω , ἀλλά ἀποπνίγω αὐτός διά ὁ σιγή . καί γάρ καί θηρίον καί ἑρπετόν εἰς λάκκος ἐμπίπτω , εἄν μέν εὑρίσκω τις διέξοδος ἄνωθεν , ἀναβαίνω ἄγριος γίγνομαι · εἄν δέ μήν κάτω διαφέρω συγκλείω , πάντοθεν ἀπόλλυμι ῥᾴδιος καί ἀφανίζω · οὕτως δή καί ὁ πονηρός ἐνθύμημα , εἄν μέν εὑρίσκω τις διά ὁ στόμα ἐγώ καί ὁ ῥῆμα ἔξοδος , ἀνάπτω ὁ ἔνδον φιλογαω · εἄν δέ ἀποκλείω αὐτός διά ὁ σιγή , ἀσθενής γίγνομαι , καί καθά λιμός τήκω ὁ σιωπή , ταχέως ἐναποσβέννυμι ὁ διάνοια . ὡστε κἀν ἐπιθυμέω τις αἰσχρός ἐπιθυμία , μή φθέγγομαι δέ ῥῆμα αἰσχρός , κατασβέννυμι καί ὁ ἐπιθυμία . οὐ ἔχω διάνοια καθαρός ; ἄν στόμα ἔχω καθαρός , καί μή κενόω ἐξω ὁ βόρβορος , ἵνα μή καί ἕτερος καί παυος καταδαλῆσῃς . οὐ γάρ ὁ λέγω μόνος , ἀλλά καί ὁ ἀκούω αἰσχρός φθέγγομαι ἕτερος πολύς προσέρχομαι χλέω . Ζεύς οὗτος παραινῶ καί