joannes-chrysostomus.in-illud-ne-timueritis-cum-dives-factus-fuerit-homo pg055_0504.1
κιδῶν χρυσᾶι . Τί οὖν πρὸς τὴν κεφαλήν ἐκείνου τὴν ἀμαρτίας βεβορβορῶμένην ; Ἄλλα καθαρόν τὸ ἕδαφος ; Ἄλλ᾿ ἀκάθαρτον τὸ σῦνειδός . [ 517 ] Ἄλλ᾿ σιγᾶ τὰ ἱμάτια ; Ἄλλ᾿ βακχίων γέμουσα ἡ ψυχή . Ἡ οἰκία πλουσία , ἀλλ᾿ ὁ κεκτημένος τὴν οἰκίαν ὀλιγός . Ὅταν πληθυνθῇ ἡ δόξα τοῦ οἴκου αὐτοῦ . Καὶ ἵνα μάθητε , ὅτι τοῦ οἴκου ἐστὶν ἡ δόξα , καὶ οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου , ἀπὸ τῶν ῥημάτων ὧν ἐλέγχει ὁμῶς . Εἰσερχόμενος πολλάκις εἰς οἰκίαν τινὸς ὡραίαν οὖσαν , ἐξερχόμενος τί λέγεις ; Ὦραία εἶδον μάρμαρα . Μὴ λέγεις , Ὦραῖον εἶδον ἄνθρωπον ; Θαυμαστοὶ οἱ κῖονες , θυρίδες καλαί . Μὴ λέγεις , Θαυμαστὸς ὁ οἶκόν ; Πολὺς ὁ χρυσὸς ἐν τῷ ὀρόφῳ . Μὴ λέγεις , Πολλὴ ἡ ἐλεημοσύνη ; Πολλαὶ αἱ κρήναι , καὶ δαψιλεία πολλή . Μὴ λέγεις , Πολλὴ ἡ δαψιλεία ἐκείνου τοῦ κεκτημένου ; Πανταχοῦ περὶ τοὺς τοίχους , πανταχοῦ περὶ τὰ μάρμαρα , πανταχοῦ περὶ τὰς κρήνας , πανταχοῦ περὶ τὰς πηγὰς διαλέγη . Πάλιν ὁρᾷς ἵππον ἔχοντα χρυσοῦν χαλινόν , καὶ λέγεις · Καλὸς ὁ χαλινός . Οὐκοῦν τοῦ χρυσοχόου τὸ ἐγκώμιον . Θαυμαστὸν τὸ ἱμάτιον . Οὐκοῦν τοῦ ὑφάντου ὁ ἔπαινος α . Καλοὶ οἱ οἰκέται . Οὐκοῦν τοῦ πεπυλχότος ὁ ἔπαινος . Καὶ μένει μὲν ἐκεῖνος ἑτεφάνωτος , τὰ δὲ περὶ αὐτὸν ἐγκωμίων ἀπολαύουσιν . Ἄλλ᾿ ὅταν ἴδῃς ἄνθρωπον καλόν , λέγεις · Καλός , ἄνθρωπος , ὡραῖος , ἐπαικὴς , θαυμαστός , ἐλεήμων , φιλόφρων , συνετρεμμένος , ἀεὶ ἐν εὐχαῖς προσέχων , ἀεὶ ἐν νηστείαις παραμένων , ἀεὶ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ σχολάζων , ἀεὶ ἀξιωτάτος ἐστὶ τῆς θείας διδασκαλίας . Ταῦτα ἐγκώμια περὶ ἐκείνου , ταῦτα στέφανοι . Μᾶθε οὖν τί πλοῦτος ἀνθρώπου , καὶ τί πλοῦτος οἰκίας , καὶ Μὴ φοβοῦ . Ἐὰν γὰρ μάθῃς διατρεῖν τὸν πλοῦτον καλῶς , οὐκέτι φοβηθήση . Ὁρᾷς δὲ τὸν νομιζόμενον πλούσιον παρὰ σοὶ πέντητα ὄντα καὶ πτωχόν ; Μὴ φοβοῦ , ὅταν πλουτήσῃ ἄνθρωπος . Καὶ ἵνα μάθῃς , ὅτι ταῦτα τούτων ἔχει τὸν τρόπον , εἰ ἐνταῦθά σε ἀπατή , ἐν καιρῷ τῆς τελευτῆς αὐτοῦ βλέπε αὐτόν . Μὴ
Lemmas: κίδα χρύσεος . τις οὖν πρός ὁ κεφαλή ἐκεῖνος ὁ ἁμαρτία βεβορβορῶμένην ; Ἀλλᾶ καθαρός ὁ ἔδαφος ; ἄλλος ἀκάθαρτος ὁ σύνοιδα . [ 517 ] ἄλλος σιγάω ὁ ἱμάτιον ; ἄλλος Βακχίων γέμω ὁ Ψυχή . ὁ οἰκία πλούσιος , ἀλλά ὁ κτάομαι ὁ οἰκία ὀλίγος . ὅταν πληθύνω ὁ δόξα ὁ οἶκος αὐτός . καί ἵνα μανθάνω , ὅτι ὁ οἶκος εἰμί ὁ δόξα , καί οὐ ὁ ἄνθρωπος , ἀπό ὁ ῥῆμα ὅς ἔλεγχος ὁμῶς . εἰσέρχομαι πολλάκις εἰς οἰκία τις ὡραῖος εἰμί , ἐξέρχομαι τίς λέγω ; Ὡραῖος ὁράω μάρμαρο . μή λέγω , Ὡραῖος ὁράω ἄνθρωπος ; θαυμαστός ὁ κίων , θυρίς καλός . Μή λέγω , θαυμαστός ὁ οἶκος ; Πολύς ὁ χρυσός ἐν ὁ ὄροφος . μή λέγω , Πολύς ὁ ἐλεημοσύνη ; πολλή ὁ κρήνη , καί δαψίλεια πολύς . Μή λέγω , Πολύς ὁ δαψίλεια ἐκεῖνος ὁ κτάομαι ; πανταχοῦ περί ὁ τοῖχος , πανταχοῦ περί ὁ μάρμαρο , πανταχοῦ περί ὁ κρήνη , πανταχοῦ περί ὁ πηγή διαλέγω . πάλιν ορώ ἵππος ἔχω χρύσεος χαλινός , καί λέγω · Καλός ὁ χαλινός . οὐκοῦν ὁ χρυσοχόος ὁ ἐγκώμιον . θαυμαστός ὁ ἱμάτιον . οὐκοῦν ὁ ὑφάντης ὁ ἔπαινος α . καλός ὁ οἰκέτης . Οὐκοῦν ὁ πεπυλχοος ὁ ἔπαινος . καί μένω μέν ἐκεῖνος ἑτεφάνωτος , ὁ δέ περί αὐτός ἐγκώμιον ἀπολαύω . ἄλλος ὅταν ἰδέω ἄνθρωπος καλός , λέγω · Καλός , ἄνθρωπος , ὡραῖος , επαικεω , θαυμαστός , ἐλεήμων , φιλόφρων , συντρέφω , ἀεί ἐν εὐχή προσέχω , ἀεί ἐν νηστεία παραμένω , ἀεί ἐν ὁ ἐκκλησία σχολάζω , ἀεί ἄξιος εἰμί ὁ θεῖος διδασκαλία . Ταΰς ἐγκώμιον περί ἐκεῖνος , οὗτος στέφανος . Μαθέ οὖν τίς πλοῦτος ἄνθρωπος , καί τίς πλοῦτος οἰκία , καί μή φοβέω . ἐάν γάρ μανθάνω διατρέω ὁ πλοῦτος καλός , οὐκέτι φοβέω . Όρας δέ ὁ νομίζω πλούσιος παρά σύ πέντη εἰμί καί πτωχός ; Μή φοβέω , ὅταν πλουτέω ἄνθρωπος . καί ἵνα μανθάνω , ὅτι οὗτος οὗτος ἔχω ὁ τρόπος , εἰμί ἐνταῦθα σύ απατός , ἐν καιρός ὁ τελευτή αὐτός βλέπω αὐτός . μή