joannes-chrysostomus.in-illud-isaiae-ego-dominus-deus-feci-lumen pg056_0164.3
πλῆρη σου . Εἶτα ἐκείνη φησίν · Ὡς τοῦτο μου τὸ τραῦμα ἐστίν , ἡ σκηνὴ μου ἄλειτο , αἱ δάρεις μου διεσπάσθησαν , οἱ υἱοί μου καὶ τὰ πρόβατά μου ἐξῆλθον ἀπ’ ἑμοῦ , καὶ οὐκ εἰσίν . Οἱ ποιμένες μου ἠφορεύσαντο , καὶ τὸν Κύριον οὐκ ἐξεζήτησαν . Φωνὴ ἀκοῆς ἔρχεται καὶ σεισμοῦ μεγάλου ἀπὸ βορρᾶ , τοῦ τάξαι τὰς πόλεις Ἰουδα εἰς ἀφανισμόν καὶ κοίτην στρουθίων . Εἶτα ἐπειδὴ ἐτραγῴδησε τὴν οἰκείαν συμφορὰν ἐκείνη , φησίν , Κύριε , οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁδὸς αὐτοῦ . Τί οὖν , ἐπειδὴ θρηνεῖ , φησίν , δόγμα ὀλέθριον εἰσήγαγες εἰς τὴν οἰκουμένην , τὴν ἐξουσίαν ἡμῶν ἀφαιρούμενος , καὶ λέγων οὐχ ἐφ’ ἡμῖν εἶναι τὰ πρακτά ; Οὐδαμῶς , ἀλλὰ καὶ θρηνοῦν ἀφαιλεῖται . Εἰπὼν γάρ , ὅτι οὐχὶ τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁδὸς αὐτοῦ , οὐκ ἐσωτήσεν , ἀλλ’ ἐπήγαγεν . Οὐδὲ ἄνθρωπος πορεύεται , καὶ κατορθώσει τὴν πορείαν αὐτοῦ . Ὁ δὲ λέγει , τοιοῦτόν ἐστιν · οὐχ ἐφ’ ἡμῖν ἐστι τὸ πᾶν , ἀλλὰ τὸ μὲν ἐφ’ ἡμῖν , τὸ δὲ ἐπὶ τῷ θεῷ . Τὸ μὲν γὰρ ἐλέσθαι τὰ κάλλιστα , καὶ βουληθῆναι , καὶ σπουδάσαι , καὶ πάντα ὑπομεῖναι πόνων , τῆς ἡμετέρας ἐστὶ προθέσεως · τὸ δὲ εἰς τέλος ἀγαγεῖν αὐτά , καὶ μὴ συγχωρεῖν διαπεσεῖν , καὶ πρὸς αὐτὸ τὸ πέραν ἐλθεῖν τῶν κατορθωμάτων , τῆς ἀνωθὲν ἐστὶ χάριτος . Ἐμερίστω γὰρ πρὸς ἡμᾶς τὴν θρετὴν ὁ θεός , καὶ οὔτε ἐφ’ ἡμῖν ἀφήκε τὸ πᾶν εἶναι , ἵνα μὴ εἰς ἀπόνοιαν ἐπαιρωμένα , [ 165 ] οὔτε αὐτὸς τὸ πᾶν ἔλαβεν , ἵνα μὴ εἰς ῥαθυμίαν ἀποκλίνωμεν · ἀλλ’ ὀλίγον ἀφεὶς ἐπὶ τοῖς ἡμετέροις πόνοις , τὸ πλεῖον αὐτὸς κατορθοῖ . Ὅτι γὰρ εἰ τὸ πᾶν ἐφ’ ἡμῖν , πολλοὺς ἂν τοῦτο εἰς ἀπόνοιαν ἐσπῆρε καὶ ἐξετραχίλισε , ἀκούσων τοῦ Φαρισαίου , τί φησιν , εἰς ὅσην ἀλαζονείαν ἐπήρετο , πῶς ἐμεγαλγόρησε , καὶ τῆς οἰκουμένης ἀπάτης ἐφρόνησε μείζονα . Διὰ τοῦτο οὐ τὸ πᾶν ἡμῶν ἐποίησεν , ἀλλ’ ἀφήκεν ἐφ’ ἡμῖν εἶναι , ἵνα εὐπρόσπονον λάβῃ πρόφασιν τοῦ δικαίως ἡμᾶς στεφανοῦν . Καὶ τοῦτο ἐδήλωσε διὰ τῆς παραβολῆς ἐκείνης , καθ’ ἣν φησίν , ὅτι περὶ τὴν ἐνδεκάτην ὥραν εὕρων ἀνθρώπους , ἐπεμψεν εἰς τὸν ἀμπελῶνα ἐργάζεσθαι . Καίτοι τί ἐν τῇ ἐνδεκάτῃ ὥρᾳ εἰργάσαντο ; Ἀλλ’ ὅμως ἤκοπτε τῷ θεῷ καὶ ἡ βραχεία τοῦ καιροῦ μορὴ πρὸς τὸ δούναί τὸν μισθὸν αὐτοῖς ἀπηρεσιμένω .
Lemmas: πλήρης σύ . εἶτα ἐκεῖνος φημί · ὡς οὗτος ἐγώ ὁ τραῦμα εἰμί , ὁ σκηνή ἐγώ ἀλέω , ὁ δέρω ἐγώ διασπάω , ὁ υἱός ἐγώ καί ὁ πρόβατον ἐγώ ἐξέρχομαι ἀπό μου , καί οὐ εἰμί . ὁ ποιμήν ἐγώ ἐφορεύω , καί ὁ κύριος οὐ ἐκζητέω . φωνή ἀκοή ἔρχομαι καί σεισμός μέγας ἀπό Βορέας , ὁ τάσσω ὁ πόλις Ἰουδά εἰς ἀφανισμός καί κοίτη στρούθιον . εἶτα ἐπεί τραγῳδέω ὁ οἰκεῖος συμφορά ἐκεῖνος , φημί , κύριος , οὐ ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁδός αὐτός . τις οὖν , ἐπεί θρηνέω , φημί , δόγμα ὀλέθριος εἰσάγω εἰς ὁ οἰκέω , ὁ ἐξουσία ἐγώ ἀφαιρέω , καί λέγω οὐ ἐπί ἐγώ εἰμί ὁ πρακτός ; οὐδαμός , ἀλλά καί θρηνέω ἀφαιλέω . εἶπον γάρ , ὅτι οὐ ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁδός αὐτός , οὐ ἐσωτήσεν , ἀλλά ἐπάγω . οὐδέ ἄνθρωπος πορεύω , καί κατόρθωσις ὁ πορεία αὐτός . ὁ δέ λέγω , τοιοῦτος εἰμί · οὐ ἐπί ἐγώ εἰμί ὁ πᾶς , ἀλλά ὁ μέν ἐπί ἐγώ , ὁ δέ ἐπί ὁ θεός . ὁ μέν γάρ αἱρέω ὁ καλῶς , καί βούλομαι , καί σπουδάζω , καί πᾶς ὑπομένω πόνος , ὁ ἡμέτερος εἰμί πρόθεσις · ὁ δέ εἰς τέλος ἄγω αὐτός , καί μή συγχωρέω διαπίπτω , καί πρός αὐτός ὁ πέραν ἔρχομαι ὁ κατόρθωμα , ὁ ἄνωθεν εἰμί χάρις . μεριστός γάρ πρός ἐγώ ὁ θρετὴν ὁ θεός , καί οὔτε ἐπί ἐγώ ἀφίημι ὁ πᾶς εἰμί , ἵνα μή εἰς ἀπόνοια ἐπαίρω , [ 165 ] οὔτε αὐτός ὁ πᾶς λαμβάνω , ἵνα μή εἰς ῥᾳθυμία ἀποκλίνω · ἀλλά ὀλίγος ἀφίημι ἐπί ὁ ἡμέτερος πόνος , ὁ πλείων αὐτός κατορθόω . ὅτι2 γάρ εἰμί ὁ πᾶς ἐπί ἐγώ , πολύς εἄν οὗτος εἰς ἀπόνοια σπείρω καί ἐξετραχίλισε , ἀκούω ὁ Φαρισαῖος , τίς φημί , εἰς ὅσος ἀλαζονεία ἐπέρομαι , πῶς εμεγαλγορησος , καί ὁ οἰκέω ἀπάτη φρονέω μείζων . Ζεύς οὗτος οὖον ὁ πᾶς ἐγώ ποιέω , ἀλλά ἀφίημι ἐπί ἐγώ εἰμί , ἵνα εὐπρόσπονον λαμβάνω πρόφασις ὁ δικαίως ἐγώ στεφανόω . καί οὗτος δηλόω διά ὁ παραβολή ἐκεῖνος , κατά ὅς φημί , ὅτι περί ὁ ἐνδέχομαι ὥρα εὑρίσκω ἄνθρωπος , πέμπω εἰς ὁ ἀμπελών ἐργάζομαι . καίτοι τίς ἐν ὁ ἑνδέκατος ὥρα ἐργάζομαι ; ἀλλά ὅμως κόπτω ὁ θεός καί ὁ βραχύς ὁ καιρός μορέω πρός ὁ δίδωμι ὁ μισθός αὐτός ἀπαρέσκω .