joannes-chrysostomus.in-illud-isaiae-ego-dominus-deus-feci-lumen pg056_0160.1
τὸν δὲ λόγος ἠγωνίζετο , ἀπολελυμένος καὶ ἐλεύθερος ὤν . Διὰ τοῦτο δὲ καὶ λαμπρότερος ἦν καὶ πανηγυρικώτερος , καὶ πλείονων ἀπαξίων ἐπαίνων . Ἡ γὰρ διάνοια τῶν ἀκροατῶν , ὅταν μετ’ εὐχολίας τοῖς λεγομένοις παρακολούθη , πολλῆς ἀνέσεως ἀπολαύουσα , προθυμότερον πρὸς τὸν ἐπαίνον τοῦ λέγοντος διεγείρεται . Ἐπεὶ οὖν ἰκανῶς ἡμᾶς ἀνεκπλήσασθαι ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις , οὐδὲν ἐπίπονον καὶ τραχύ πρὸς τὴν ὑμετέραν κινήσαντες ἀγάπην , φέρει δὴ τήμερον ἡμᾶς πάλιν ἐπὶ τὴν προτέραν ἀγάγαιμεν γυμνασίαν , 150 πρὸς τὰ ἐπιπονώτερα τῶν Γραφῶν καὶ πολλῆς δεόμενα συνέσεως χειραγωγῶντες ὑμᾶς , οὐχ ἵνα συντριβῶμεν τῷ καμάτῳ , ἀλλ’ ἵνα γυμνώσωμεν εἰς τὸ δυνατὸν καὶ ταῦτα μετὰ ἀσφαλείας διαβαίνειν τὰ χωρία . Ὡσπερ οὖν τότε παρὰ μὲν τὴν ἀρχὴν ἐδόκει μαχὴ τις εἶναι καὶ φιλονεικία τῶν ἀποστόλων , ἐπειδὴ δὲ ἀνέβημεν τοὺς σκοπούς ἐκείνους , εἴδομεν ὅσω λοιπὸν τὸν καρπὸν τοῦ Πνεύματος , ἀγάπην , χαρὰν , εἰρήνην , καὶ οὐ μέταίος ἡμῖν οὐδὲ περιττὸς ὁ πόνος ἐγένετο , ἀλλ’ εἰς εὐφροσύνην κατέληξεν · οὕτω καὶ σήμερον προσδοκῶ ταῖς εὐχαῖς ταῖς ὑμετέραις , ἂν μετὰ καρτερίας καὶ πολλῆς τῆς ὑπομονῆς τὴν προμεμένην ἡμῖν διανύσωμεν ὁδόν , καὶ ἐπὶ τὸν κορυφὴν αὐτὴν ἀναβῆναι δυνηθῶμεν , ἵσπεται καὶ λεία καὶ ὑπνια πάντα εὑρήσειν ἐκεῖ . Τί ποτ’ οὖν ἐστι τὸ προκείμενον ἡμῖν νῦν ; Τὸ παρὰ τῷ προφήτῃ σῆμαρον ἀναγινώσκον · Κύριε , οὐχ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ , οὐδὲ ἄνθρωπος πορεύεται , καὶ κατορθώσει τὴν πορείαν αὐτοῦ . Τὸ μὲν ζήτημα τοῦτο · ὑμεῖς δέ , ὡσπερ τότε παρέσχετε τὴν σπουδήν , καὶ νῦν συντεῖναι ἐαυτούς · οὐδὲ γὰρ τοῦτο ἔλαττον ἐκεῖνο · τὸ ζήτημα , ἀλλὰ καὶ πλείονος δεῖται φροντίδος . Τί δὴποτε ; Ὅτι ἡ μὲν Παύλου καὶ Πέτρου δοκοῦσα μὲν εἶναι διαφορά , οὐχ οὕσα δέ , οὐ πολλοῖς γνῶριμός ἦν , ὅθεν οὐδὶ πολλὴν ἐκ τῆς ἀγνοίας εἰκὸς ἦν γενέσθαι τὴν βλάβην · αὕτη δὲ ἡ ῥῆσις πανταχοῦ περιφέρεται , ἐν οἴκiais , ἐν ἀγροῖς , ἐν χώραις , ἐν πόλεσιν , ἐν γῇ καὶ θαλάττῃ καὶ νήσοις · καὶ ὅπουπερ ἂν ἀπελθῃς , ἀκούση ταῦτα λεγόντων πολλῶν . Γέγραπται , Οὐχ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ἡ ὁδὸς αὐτοῦ . Οὐ ταύτην δὲ μόνον μεμεληχίας τὴν ῥησίν , ἀλλὰ καὶ ἑτέρας πρὸς ταύτην συνέρουσι α · τοιαύτας , ὅτι Οὐ τοῦ θελήτου , οὐδὲ τοῦ τρέχοντος · καὶ μετ’ ἐκεῖνο πάλιν , Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον , εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες αὐτόν . Τοῦτο δὲ ποιούσι , τῆς οἰκίας Ἀδαμῆς προκαλύμματα b τὰς θείας Γραφὰς προβαλλόμενοι , καὶ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν καὶ τὴν ἐλπίδα διὰ τούτων διορῶντες ἐπιχειροῦντες τῶν ῥημάτων . Οὐδὲν γὰρ ἕτερον κατασκευάζει βουλομένοι διὰ τούτων , ἀλλ’ ἢ ὅτι οὐδενὸς ἐστιν κύριοι . Πάντα ὀφεται τὰ καθ’ ἡμᾶς · εἰκὴ βασιλείας ὑποσχέσεις , εἰκὴ γεέννης ἀπειλή , εἰκὴ νόμοι καὶ τιμωρίαι καὶ κολάσεις καὶ συμβουλαί . β · Τί γὰρ ἄν τις παραινέσει τοῦ μηδενὸς ἄντε κυρίῳ ; τί δὲ ἂν τις ὑπόσχοιτο τῷ πάσης ἐξουσίας ἀπεστερημένῳ ; Οὔτε ὁ κατορθώσας ἀξίος ἐστὶν ἐπαίνου , οὔτε ὁ διαμαρτὼν ὑπεύθυνος κολάσεως καὶ τιμωρίας , ἂν μὴ ἐφ’ ἡμῖν ἦ καὶ πρακτέα . Εἰ δὲ τοῦτο πεισθῆσιν ἄνθρωποι , οὐδείς οὐκέτι λοιπὸν οὐχ ἀρετῆς ἀνδρίζεται , οὐ κακίαν φεύγεται . Εἰ γὰρ νῦν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν περὶ γεέννης ἐνηχούντων ἡμῶν , περὶ βασιλείας δια -
Lemmas: ὁ δέ λόγος ἀγωνίζομαι , ἀπολύω καί ἐλεύθερος εἰμί . Ζεύς οὗτος δέ καί λαμπρός εἰμί καί πανηγυρικός , καί π́λυος ἀπαξιόω ἔπαινος . ὁ γάρ διάνοια ὁ ἀκροατής , ὅταν μετά εὐκολία ὁ λέγω παρακολουθέω , πολύς ἄνεσις ἀπολαύω , πρόθυμος πρός ὁ ἔπαινος ὁ λέγω διεγείρω . ἐπεί οὖν ἱκανῶς ἐγώ ἀνεκπλήσασθαι ἐν ὁ ἡμέρα οὗτος , οὐδείς ἐπίπονος καί τραχύς πρός ὁ ὑμέτερος κινέω ἀγάπη , φέρω δή σήμερον ἐγώ πάλιν ἐπί ὁ πρότερος ἄγω γυμνασία , 150 πρός ὁ ἐπίπονος ὁ Γραφής καί πολύς δήω σύνεσις χειραγωγέω σύ , οὐ ἵνα συντρίβω ὁ κάματος , ἀλλά ἵνα γυμνόω εἰς ὁ δυνατός καί οὗτος μετά ἀσφάλεια διαβαίνω ὁ χωρίον . ὡς οὖν τότε παρά μέν ὁ ἀρχή δοκέω μάχομαι τις εἰμί καί φιλονικία ὁ ἀπόστολος , ἐπεί δέ ἀναβαίνω ὁ σκοπός ἐκεῖνος , ὁράω ὅσος λοιπός ὁ καρπός ὁ πνεῦμα , ἀγάπη , χαρά , εἰρήνη , καί οὖον μέτα ἐγώ οὐδέ περισσός ὁ πόνος γίγνομαι , ἀλλά εἰς Εὐφρόσυνος καταλήγω · οὗτος καί σήμερον προσδοκάω ὁ εὐχή ὁ ὑμέτερος , εἄν μετά καρτερία καί πολύς ὁ ὑπομονή ὁ προμεμένην ἐγώ διανύω ὁδός , καί ἐπί ὁ κορυφή αὐτός ἀναβαίνω δύναμαι , ἵσπεται καί λεῖος καί ὕπνιον πᾶς εὑρίσκω ἐκεῖ . τις πρός οὖν εἰμί ὁ πρόκειμαι ἐγώ νῦν ; ὁ παρά ὁ προφήτης σῆμαρον ἀναγιγνώσκω · κύριος , οὐ ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁδός αὐτός , οὐδέ ἄνθρωπος πορεύω , καί κατόρθωσις ὁ πορεία αὐτός . ὁ μέν ζήτημα οὗτος · σύ δέ , ὡς τότε παρέχω ὁ σπουδή , καί νῦν συντείνω ἑαυτοῦ · οὐδέ γάρ οὗτος μικρός ἐκεῖνος · ὁ ζήτημα , ἀλλά καί πλείων δήω φροντίς . τις δήποτε ; ὅτι2 ὁ μέν Παῦλος καί Πέτρος δοκέω μέν εἰμί διαφορά , οὐ εἰμί δέ , οὖον πολύς γνώριμος εἰμί , ὅθεν οὐδή πολύς ἐκ ὁ ἄγνοια εἰκός εἰμί γίγνομαι ὁ βλάβη · οὗτος δέ ὁ ῥῆσις πανταχοῦ περιφέρω , ἐν οἴκiais , ἐν ἀγρός , ἐν χώρα , ἐν πόλις , ἐν γῆ καί θάλασσα καί νῆσος · καί ὅπου εἄν ἀπέρχομαι , ἀκούω οὗτος λέγω πολύς . γράφω , οὐχ ἐν ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁδός αὐτός . οὖον οὗτος δέ μόνος μέλω ὁ ῥῆσις , ἀλλά καί ἕτερος πρός οὗτος συνείρω ὅς · τοιοῦτος , ὅτι οὖον ὁ θελητής , οὐδέ ὁ τρέχω · καί μετά ἐκεῖνος πάλιν , ἐάν μή Κύριος οἰκοδομέω οἶκος , εἰς μάτην κοπιάω ὁ οἰκοδομέω αὐτός . οὗτος δέ ποιέω , ὁ οἰκίον Αδάμης προκάλυμμα b ὁ θεῖος γραφή προβάλλω , καί ὁ σωτηρία ἐγώ καί ὁ ἐλπίς διά οὗτος διοράω ἐπιχειρέω ὁ ῥῆμα . οὐδείς γάρ ἕτερος κατασκευάζω βούλομαι διά οὗτος , ἀλλά ἢ ὅτι οὐδείς εἰμί κύριος . Πάν ὅπω ὁ κατά ἐγώ · εἰκῇ βασίλεια ὑπόσχεσις , εἰκῇ γέεννα ἀπειλή , εἰκῇ νόμος καί τιμωρία καί κολάζω καί συμβουλή . Β · τις γάρ ἄν τις παραίνεσις ὁ μηδείς ἄντομαι κύριος ; τίς δέ εἄν τις ὑπισχνέομαι ὁ πᾶς ἐξουσία ἀποστερέω ; οὔτε ὁ κατορθόω Ἀξιός εἰμί ἔπαινος , οὔτε ὁ διαμαρτάνω ὑπεύθυνος κόλασις καί τιμωρία , εἄν μή ἐπί ἐγώ εἰμί καί πρακτέος . εἰμί δέ οὗτος πείθω ἄνθρωπος , οὐδείς οὐκέτι λοιπός οὐ ἀρετή ἀνδρίζω , οὖον κακία φεύγω . εἰμί γάρ νῦν κατά ἕκαστος ἡμέρα περί γέεννα ἐνηχέω ἐγώ , περί βασίλεια διά -