joannes-chrysostomus.in-illud-hoc-scitote-quod-in-novissimis-diebus pg056_0281.1
ἀνθρώπων ἐπίνοιαν · τὴν ἀπουσίαν παρεστηρήσαντο τοῦ διδασκάλου , καὶ τότε ἐπέθεντο τῷ ποιμνῷ . Τί οὖν ; ἀπροστατεύτους ἡμᾶς ἐξῆ , καὶ προλέγει · τὰ δεινὰ μέννον , οὐδέμιαν δὲ ἐπινοεῖς παραμυθίαν ; Ἄλλα [ 285 ] τοῦτο ποιήσῃς , μᾶλλον αὐξήσει τὴν δειλίαν , καὶ καταβάλλεις τὰ φρονήματα , καὶ ἐκλείεις τὰ νεῦρα , παραλύεις τὰς χεῖρας τῶν ἀκουόντων . Διὰ τοῦτο πρότερον αὐτοὺς τοῦ Πνεύματος ἀνέμψεν · Ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἔδωτο ποιμένας καὶ ἐπίσκοπους . Κἂν Παῦλος ἀπὶ , φησίν , ἀλλ’ ὁ Παράκλητος πάρεισιν . Εἰδὼς πῶς ἐπέρρευσεν αὐτῶν τὴν ψυχήν , ἀναμνήσας τοῦ διδασκάλου τοῦ θείου , δι’ ὃν καὶ αὐτὸς παρὼν ἔσχε ; Τίνος οὖν ἔνεχεν εἰς φόβον ἐνέβαλεν ; Ἵνα ἐκβάλῃ πάλιν τὴν φόβουμίαν . Ἐκάτερα γὰρ δεῖ ποιεῖν τὸν συμβουλεύοντα , μήτε ἀφέναι ὀρθρεῖν τὸν ἀκούοντα , ἵνα μὴ ῥαθυμώτερος γένηται · μήτε φοβεῖν πάλιν μόνον , Ἵνα μὴ εἰς δειλίαν ἐμπέσῃ . Ἀναμνήσας μὲν οὖν τοῦ Πνεύματος , ἐξέβαλε τὴν δειλίαν · εἰπὼν δὲ τοὺς λύκους , ἐξέβαλε τὴν ῥαθυμίαν . Λύκοι βαρεῖς , μὴ φευδόμενοι τοῦ ποιμνίου . Προσἔχετε ἑαυτοῖς . Οὐδὲν ὑπεστειλάμην , φησί · μνημονεύετέ μου . Ἱκανὸν γὰρ δυτῶς εἰς τὸ ὀρθρεῖν τὴν μεμησθαι Παύλου . Οὐχ ἀπλῶς δὲ λέγει τὴν μνήμην τὴν ἑαυτοῦ , ἀλλὰ τὴν μνήμην τῶν κατορθωμάτων . Ὅτι γὰρ οὐχ ἀπλῶς λέγει τὴν μνήμην τὴν αὐτοῦ , ἀλλ’ ἵνα μεμνημένοι ζηλώσωσιν , ἀκούσοντες ἐπηγάγετο · Μνημονεύετέ μου , ὅτι τριετίαν νύκτω καὶ ἡμέραν οὐ διέλειπον μετὰ δακρύων καὶ τῶν ὀδυρμῶν ἐκείνων πάντων , νουθετῶν ἕνα ἕκαστον ὑμῶν . Οὐχ ἀπλῶς ὑμᾶς βούλομαι μεμνησθαι μου , ἀλλὰ καὶ τοῦ χρόνου καὶ τῆς νουθεσίας , καὶ τῆς σπουδῆς καὶ τῶν δακρύων , καὶ τῶν ὀδυρμῶν ἐκείνων ἀπάντων . Καθάπερ γὰρ ἐπὶ τῶν κακούντων οἱ προσήκοντες , ἐπειδὰν πολλοὺς καὶ μακροὺς ἀποτεινάντες λόγους μὴ πεισθῶσι · τὰ τῶν ἀρρώστων ἐντων προεσθαι σιντία καὶ φάρμακα , δακρύουσιν , ὥστε αὐτοὺς ἐπιχαθᾶσαι μᾶλλον · οὕτω καὶ Παῦλος ἐπὶ τῶν μαθητῶν ἐποίησεν · ἵνα ἂν εἴδεν ἀσθενούντα τὸν λόγον τῆς διδασκαλίας , τὴν θεραπείαν τὴν ἀπὸ τῶν δακρύων εἰσέφερε .
Lemmas: ἄνθρωπος ἐπίνοια · ὁ ἀπουσία παρίστημι ὁ διδάσκαλος , καί τότε ἐπιτίθημι ὁ ποιμνῷ . τις οὖν ; απροστάτευτος ἐγώ ἐξέρχομαι , καί προλέγω · ὁ δεινός μένω , οὐδείς δέ ἐπινοέω παραμυθία ; Ἀλλᾶ [ 285 ] οὗτος ποιέω , μᾶλλον αὐξάνω ὁ δειλία , καί καταβάλλω ὁ φρόνημα , καί καλέω ὁ νεῦρον , παραλύω ὁ χείρ ὁ ἀκούω . Ζεύς οὗτος πρότερος αὐτός ὁ πνεῦμα ἀναμένω · ἐν ὅς σύ ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος δάω ποιμήν καί επίσκοπος . κἀν Παῦλος ἀπύ , φημί , ἀλλά ὁ Παράκλητος πάρειμι . εἰδώς πῶς ἐπιρρέω αὐτός ὁ ψυχή , ἀναμιμνήσκω ὁ διδάσκαλος ὁ θεῖος , διά ὅς καί αὐτός πάρειμι ἔχω ; Τίνος οὖν ἐνέχω εἰς φόβος ἐμβάλλω ; ἵνα ἐκβάλλω πάλιν ὁ φοβέω . ἑκάτερος γάρ δέω ποιέω ὁ συμβουλεύω , μήτε ἀφίημι ὀρθρόω ὁ ἀκούω , ἵνα μή ῥάθυμος γίγνομαι · μήτε φοβέω πάλιν μόνος , ἵνα μή εἰς δειλία ἐμπίπτω . ἀναμιμνήσκω μέν οὖν ὁ πνεῦμα , ἐκβάλλω ὁ δειλία · λέγω δέ ὁ λύκος , ἐκβάλλω ὁ ῥᾳθυμία . Λύκοι βαρύς , μή φευδιδωμι ὁ ποίμνιον . προσέχω ἑαυτοῦ . οὐδείς ὑποστέλλω , φημί · μνημονεύω ἐγώ . ἱκανός γάρ δυτῶς εἰς ὁ ὀρθρόω ὁ μάομαι Παῦλος . οὐ ἀπλόος δέ λέγω ὁ μνήμη ὁ ἑαυτοῦ , ἀλλά ὁ μνήμη ὁ κατόρθωμα . Ὅτι γάρ οὐ ἀπλόος λέγω ὁ μνήμη ὁ αὐτός , ἀλλά ἵνα μιμνήσκω ζηλόω , ἀκούω ἐπάγω · μνημονεύω ἐγώ , ὅτι τριετία νύξ καί ἡμέρα οὐ διαλείπω μετά δάκρυον καί ὁ ὀδυρμός ἐκεῖνος πᾶς , νουθετέω εἷς ἕκαστος σύ . οὐ ἀπλόος σύ βούλομαι μιμνήσκω ἐγώ , ἀλλά καί ὁ χρόνος καί ὁ νουθεσία , καί ὁ σπουδή καί ὁ δάκρυον , καί ὁ ὀδυρμός ἐκεῖνος ἀπαντάω . καθά γάρ ἐπί ὁ κακόω ὁ προσήκω , ἐπειδάν πολύς καί μακρός ἀποτείνω λόγος μή πείθω · ὁ ὁ ἄρρωστος ἵημι προΐημι σιντί καί φάρμακον , δακρύω , ὥστε αὐτός ἐπιχάσκω μᾶλλον · οὕτως καί Παῦλος ἐπί ὁ μαθητής ποιέω · ἵνα ἄν ὁράω ἀσθενέω ὁ λόγος ὁ διδασκαλία , ὁ θεραπεία ὁ ἀπό ὁ δάκρυον εἰσφέρω .