joannes-chrysostomus.in-illud-habentes-eundem-spiritum-homiliae-1-3 pg051_0280.2
δ . Ὁ δὲ λέγει τοιούτων ἐστιν᾽ Ἐκεὶ μεταφέρει τὴν ψυχὴν τὴν ἡμετέραν , φησίν , ἡ πίστις , οὐχ ἀφαιεῖσα οὐδὲν τῶν παρόντων δεινῶν ταπεινωθῆναι , ἀνακουφίζουσα τοὺς πόνους τῇ τῶν μελλόντων ἐλπίδι . Ὁ γὰρ πρὸς τὰ μέλλοντα ἀφορᾷ , καὶ τὴν ἐκ τῶν οὐρανίων ἀναμένων ἐλπίδα , καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς διανοίας ἐκεὶ μεταγών , οὐδ' αἰσθάνεται τῆς ὀδύνης τῶν ἐν τῇ παρόντι δεινῶν , ὡσπερ οὐν οὐδὲ Παῦλος ἠσθάνετο , καὶ τὴν αἰτίαν τῆς φιλοσοφίας ἐδίδαξεν , λέγων · Τὸ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως καθ' ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης ἡμῖν καταργάζεται . Πῶς , καὶ τίνι τρόπῳ ; Μὴ σκοπούντων ἡμῶν τὰ βλεπόμενα , ἀλλὰ τὰ μὴ βλεπόμενα διὰ τῶν τῆς πίστεως ὀφθαλμῶν . Ὅσπερ γὰρ οἱ τοῦ σώματος οὐδὲν βλέπουσι νοητόν , οὕτως οἱ τῆς πίστεως οὐδὲν βλέπουσι αἰσθητόν . Ἄλλὰ ποίαν πίστιν ἐνταῦθα λέγει ὁ Παῦλος ; τὸ γὰρ αὐτὴς πιστεύειν ὄνομα ἐπιπλὴν ἔχει τὴν σημασίαν . Καὶ γὰρ πίστις λέγεται , καθ' ἣν τὰ σημεῖα ἐποιοῦν τότε οἱ ἀπόστολοι , περὶ ἧς ὁ Χριστὸς ἔλεγεν · Ἐὰν ἔχητε πίστιν , ὡς κόκκον σινάπεως , ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ , Μετάβηθι , καὶ μεταβήσεται . Καὶ πάλιν , ὅτε τὸν σεληνιάζοντα οὐκ ἴσχυσαν ἀπαλλάξαι τοῦ δαιμονίου αὐτῆς , καὶ τὴν αἰτίαν ἐδούλοντο μαθεῖν , ταύτην αὐτὴς ἠνέξατο τὴν ὀλιγωρίαν τῆς πίστεως , λέγων · Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν . Καὶ ὁ Παῦλος δὲ παρ' αὐτῇ ἔλεγεν · Ἐὰν ἔχω πίστιν , ὥστε ὄρη μεθιστάνειν . Καὶ ὅτε δὲ καταποντιζέσθαι ἐμελλε πεζῇ βαδίζων ἐπὶ τῆς θαλάσσης ὁ Πέτρος , αὐτὸ τοῦτο πάλιν ἐνεκάλεσεν ὁ Χριστὸς , εἰπών · Εἰσὶ ἐδίστασας , ὀλιγόπιστε ; Λέγεται τοίνυν πίστις τῶν σημείων καὶ τῶν θαυμάτων ποιητική · λέγεται δὲ πίστις , καὶ ἡ τῆς εἰς τὸν Θεὸν γνώσεως παρασκευαστική , καθ' ἣν ἕκαστος ἡμῶν ἐστι πιστός · ὡς ὅταν λέγῃ γράφωσι Ῥωμαίους · Εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ , ὅτι ἡ πίστις ὑμῶν ἀρ διὰ τὸ κόσμῳ καταγγέλλεται · καὶ Θεσσαλονικεύσι πάλιν · Ἀγ' ὑπάρ γὰρ ἐξήχηται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ , οὐ μόνον ἐν τῇ Μακεδονίᾳ ,
Lemmas: δ . ὁ δέ λέγω τοιοῦτος ἐστιν᾽ ἐπεί μεταφέρω ὁ ψυχή ὁ ἡμέτερος , φημί , ὁ πίστις , οὐ ἀφίημι οὐδείς ὁ πάρειμι δεινός ταπεινόω , ἀνακουφίζω ὁ πόνος ὁ ὁ μέλλω ἐλπίς . ὁ γάρ πρός ὁ μέλλω ἀφοράω , καί ὁ ἐκ ὁ οὐράνιος ἀναμένω ἐλπίς , καί ὁ ὀφθαλμός ὁ διάνοια ἐπεί μετάγω , οὐδέ αἰσθάνομαι ὁ ὀδύνη ὁ ἐν ὁ πάρειμι δεινός , ὡς ὀν οὐδέ Παῦλος ἀσθάνομαι , καί ὁ αἴτιος ὁ φιλοσοφία διδάσκω , λέγω · ὁ γάρ παραυτίκα ἐλαφρός ὁ θλῖψις κατά ὑπερβολή εἰς ὑπερβολή αἰώνιος βάρος δόξα ἐγώ καταργάζεται . Πῶς , καί τίς τρόπος ; μή σκοπέω ἐγώ ὁ βλέπω , ἀλλά ὁ μή βλέπω διά ὁ ὁ πίστις ὀφθαλμός . ὅσπερ γάρ ὁ ὁ σῶμα οὐδείς βλέπω νοητός , οὕτως ὁ ὁ πίστις οὐδείς βλέπω αἰσθητός . ἀλλά ποῖος πίστις ἐνταῦθα λέγω ὁ Παῦλος ; ὁ γάρ αὐτός πιστεύω ὄνομα ἐπιπλὴν ἔχω ὁ σημασία . καί γάρ πίστις λέγω , κατά ὅς ὁ σημεῖον ποιέω τότε ὁ ἀπόστολος , περί ὅς ὁ Χριστός λέγω · ἐάν ἔχω πίστις , ὡς κόκκος σίναπι , εἴρω ὁ ὄρος οὗτος , μεταβαίνω , καί μεταβαίνω . καί πάλιν , ὅτε ὁ σεληνιάζομαι οὐ ἰσχύω ἀπαλλάσσω ὁ δαιμόνιος αὐτός , καί ὁ αἴτιος δουλόω μανθάνω , οὗτος αὐτός ἀνέχω ὁ ὀλιγωρία ὁ πίστις , λέγω · Ζεύς ὁ ἀπιστία σύ . καί ὁ Παῦλος δέ παρά αὐτός λέγω · ἐάν ἔχω πίστις , ὥστε ὄρος μεθιστάνω . καί ὅτε δέ καταποντίζω μέλλω πεζός βαδίζω ἐπί ὁ θάλασσα ὁ Πέτρος , αὐτός οὗτος πάλιν ἐγκαλέω ὁ Χριστός , εἶπον · εἰσί διστάζω , ὀλιγόπιστος ; λέγω τοίνυν πίστις ὁ σημεῖον καί ὁ θαῦμα ποιητικός · λέγω δέ πίστις , καί ὁ ὁ εἰς ὁ θεός γνῶσις παρασκευαστικός , κατά ὅς ἕκαστος ἐγώ εἰμί πιστός · ὡς ὅταν λέγω γράφω Ῥωμαῖος · εὐχαριστέω ὁ Θεός ἐγώ διά Ἰησοῦς Χριστός , ὅτι ὁ πίστις σύ ἀρ διά ὁ κόσμος καταγγέλλω · καί Θεσσαλονικεύς πάλιν · ἄγω ὑπάρ γάρ ἐξηχέω ὁ λόγος ὁ Θεός , οὖον μόνος ἐν ὁ Μακεδονία ,