joannes-chrysostomus.in-genesim-sermones-1-9 pg054_0235.4
Μὴ δὴ τοῦ ἐχθροῦ παραγάγωμεν τὴν μαρτυρίαν , ἀλλ’ ἴδωμεν ἀπ’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων , τίνος ἐνεκεν , γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ καλεῖται τὸ ξύλον . Καὶ πρῶτον , εἰ δοκεῖ , τί ποτὲ ἐστὶ καλὸν καὶ πονηρὸν ἐπισκεψώμεθα . Τί οὖν ἐστὶ καλόν ; Ἡ ὑπακοή . Τί δὲ πονηρόν ; Ἡ παρακοή . Καὶ τῶς ἡμῖν , ἵνα μὴ πλανώμεθα περὶ τὴν φύσιν τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ πονηροῦ , ἀπὸ τῶν Γραφῶν ταῦτα διακριθώσω . Ὅτι γὰρ τοῦτο ἐστὶ τὸ καλὸν καὶ πονηρόν , ἀκούσον τὴν φωνὴν τοῦ προφήτη · Τί καλόν , καὶ τί Κύριος ὁ Θεὸς ἐκζητεῖ παρὰ σοῦ ; Εἰπε τί καλόν . Ἀγαπᾶν Κύριον τὸν Θεὸν σου . Ὁρᾷς ὅτι ἡ ὑπακοὴ καλόν ; ἐκ γὰρ τῆς ἀγάπης ἡ ὑπακοή . Καὶ πάλιν · [ 677 ] Αὐὸ πονηρά , φησίν , ἀπολίσαν ὁ λαὸς μου οὗτος · ἐμὲ ἐγκατέλιπον πηγὴν ὕδατος ζῶντος , καὶ ὤρυξαν ἑαυτοῖς λάκκους συστετριμμένους , οὗ οὐ δυνησονται ὕδωρ συνέχειν . Ὁρᾷς ὅτι πονηρὸν ἡ παρακοή καὶ ἡ ἐγκατάλειψις ; Τέως , οὖν τοῦτο τηρήμεν , ὅτι καλὴ ἡ ὑπακοή , καὶ πονηρὸν ἡ παρακοή , καὶ οὕτως εἰσώμεθα κάκεινον . Καὶ γὰρ διὰ τοῦτο γνωστὸν καλοῦ καὶ πονηροῦ καλεῖται τὸ ξύλον , ἐπειδὴ ἡ ἐντολὴ , ἡ γυμνάσασα τὴν ὑπακοὴν καὶ τὴν παρακοήν , περὶ τοῦ ξύλου ἐγένετο . Ἦδει μὲν γὰρ καὶ πρὸ τοῦτο ὁ Ἄδων , ὅτι καλὸν μὲν ἡ ὑπακοή , πονηρὸν δὲ ἡ παρακοή · ἔμαθε δὲ ὕστερον σαφέστερον δι’ αὐτῆς τῶν πραγμάτων τῆς πείρας . Ὦσπερ γὰρ καὶ ὁ Κάιν ῥοεῖ μὲν ὅτι κακὸν ἡ ἀδελφοκτονία , καὶ πρὶν ἢ σφάξαι τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ · ὅτι γὰρ ῥοεῖ πονηρὸν τὸ πρᾶγμα , ἀκούσον τί φησι · Δεῦρο , ἐξελθώμεν εἰς τὸ πεδίον . Καίτοι τίνος ἐνεκεν ἔλκει εἰς τὸ πεδίον ἀπὸ τῶν πατρικῶν ἀποσπάσας ἄγχαλὸν τὸν ἀδελφόν ; τί δὲ καθιστᾷς ἐν ἐρήμῃ ; τί δὲ γυμνὸν ποιεῖς τῆς κηδεμονίας ; τί πόρρω τῆς πατρικῆς ἀπάγεις ὄψεως ; τί διακρύπτεις τὴν τὸλμαν , εἰ μὴ διδοῖκας τὴν ἁμαρτίαν ; τί δὲ καὶ μετὰ τὸ ποιῆσαι τὸν φόνον , πάλιν ἐρωτώμενος δυσχεραίνεις καὶ ψεύδη ; Τοῦ
Lemmas: μή δή ὁ ἐχθρός παράγω ὁ μαρτυρία , ἀλλά ὁράω ἀπό αὐτός ὁ πρᾶγμα , τίς ἕνεκα , γνωστός καλός καί πονηρός καλέω ὁ ξύλον . καί πρῶτος , εἰμί δοκέω , τίς ποτέ εἰμί καλός καί πονηρός ἐπισκοπέω . τις οὖν εἰμί καλός ; ὁ ὑπακοή . τις δέ πονηρός ; ὁ παρακοή . καί Τῶς ἐγώ , ἵνα μή πλανάω περί ὁ φύσις ὁ καλός καί ὁ πονηρός , ἀπό ὁ Γραφής οὗτος διακρίνω . ὅτι2 γάρ οὗτος εἰμί ὁ καλός καί πονηρός , ἀκούω ὁ φωνή ὁ προφήτης · τις καλός , καί τίς Κύριος ὁ θεός ἐκζητέω παρά σύ ; εἶπον τίς καλός . ἀγαπάω κύριος ὁ Θεός σύ . ὁράω ὅτι ὁ ὑπακοή καλός ; ἐκ γάρ ὁ ἀγάπη ὁ ὑπακοή . καί πάλιν · [ 677 ] Αὐὸ πονηρός , φημί , ἀπόλλυμι ὁ λαός ἐγώ οὗτος · ἐγώ ἐγκαταλείπω πηγή ὕδωρ ζῶ , καί ὀρύσσω ἑαυτοῦ λάκκος συστετριμμένους , ὅς οὖον δύναμαι ὕδωρ συνόχωκα . ὁράω ὅτι πονηρός ὁ παρακοή καί ὁ ἐγκατάλειψις ; Τέως , οὖν οὗτος τηρέω , ὅτι κάλως ὁ ὑπακοή , καί πονηρός ὁ παρακοή , καί οὕτως εἶμι ἐκεῖνος . καί γάρ διά οὗτος γνωστός καλός καί πονηρός καλέω ὁ ξύλον , ἐπεί ὁ ἐντολή , ὁ γυμνάζω ὁ ὑπακοή καί ὁ παρακοή , περί ὁ ξύλον γίγνομαι . οἶδα μέν γάρ καί πρό οὗτος ὁ Ἄδων , ὅτι καλός μέν ὁ ὑπακοή , πονηρός δέ ὁ παρακοή · μανθάνω δέ ὕστερος σαφής διά αὐτός ὁ πρᾶγμα ὁ πείρω . ὥσπερ γάρ καί ὁ Κάϊς ῥοῦς μέν ὅτι κακός ὁ ἀδελφοκτονία , καί πρίν ἢ σφάζω ὁ ἀδελφός αὐτός · ὅτι γάρ ῥοῦς πονηρός ὁ πρᾶγμα , ἀκούω τίς φημί · δεῦρο , ἐξέρχομαι εἰς ὁ πεδίον . καίτοι τίς ἕνεκα ἕλκω εἰς ὁ πεδίον ἀπό ὁ πατρικός ἀποσπάω ἄγκαλος ὁ ἀδελφός ; τίς δέ καθιστάω ἐν ἐρῆμος ; τίς δέ γυμνός ποιέω ὁ κηδεμονία ; τίς πόρρω ὁ πατρικός ἀπάγω ὄψις ; τίς διακρύπτω ὁ τόλμα , εἰμί μή διδοιξ ὁ ἁμαρτία ; τίς δέ καί μετά ὁ ποιέω ὁ φόνος , πάλιν ἐρωτάω δυσχεραίνω καί ψεύδω ; ὁ