joannes-chrysostomus.in-genesim-sermones-1-9 pg054_0239.2
λῃστήν , τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ ψωφῶν ἐμείνεν ἔξω , εὐδηλον ὅτι σωμάτων ἀνάστασις οὐκ ἔστι . Ταῦτα ἐκεῖνοιδέχεσθαι δὲ λοιπὸν καὶ τὰ περ’ ἡμῶν , μᾶλλον δὲ οὐ τὰ περ’ ἡμῶν , ἀλλὰ τὰ περὰ τῆς θείας Γραφῆς · οὐ γὰρ τὰ ἡμέτερα λέγομεν , ἀλλὰ τὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος . Τί λέγεις ; οὐ κοινωνεῖ τῶν στεφάνων ἡ σάρξ ; Ἄλλ’ ν μὲν τοῖς πόνους ἐκοινώνησεν , ἐν δὲ τοῖς μισθοῖς ἀποστερεῖται ; καὶ ὅτε μὲν ἀγωνίζεσθαι ἔδει , τὸ πλέον ἐθέλετο τῶν ἰδρωτῶν · ὅτε δὲ στεφάνων καιρὸς , μόνη ἡ ψυχὴ στεφανοῦται ; Οὐκ ἀκούεις τοῦ Παύλου λέγοντος , ὅτι Παρὰ τῷ ἡμᾶς δεῖ ἐμμεῖναι τοῦ βίματος τοῦ Χριστοῦ , ἵνα ἕκαστος κομισθῇ τὰ ἴδια τοῦ σώματος , πρὸς ἃ ἐπραξεν , εἴτε ἀγαθόν , εἴτε κακόν ; Οὐκ ἀκούεις αὐτοῦ λέγοντος ; πάλιν · Δεῖ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν , καὶ τὸ ψωφῶν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν ; [ 681 ] Τὸ θνητόν , ποῖον ; τὴν ψυχὴν , ἢ τὸ σῶμα ; Εὐδηλον ὅτι τὸ σῶμα · ἡ γὰρ ψυχὴ φύσει ἀθάνατος , θνητὸν δὲ φύσει τὸ σῶμα . Ἄλλὰ πολλὰ περιχόπτουσι τούτων · πλὴν καὶ ἀπ’ αὐτῶν τῶν ὑπολειμμένων τὴν συγγένειαν τῶν περιχοπτόντων ἐλέγχομεν . Εἰσῆλθεν εἰς τὸν παράδεισον ὁ λῃστής , φησί . Καὶ τί τοῦτο ; μὴ γὰρ ταῦτά ἐστι τὰ ἀγαθά , ἃπερ ὁ Θεὸς ἡμῖν ἐπαγγέλλεται ; ε’ . Οὐκ ἀκούεις τοῦ Παύλου περὶ τὰ ἀγαθὰ ἐκεῖνα τί φησιν ; Ἄ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε , καὶ οὖς οὐκ ἤκουσεν , καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη · τὸν δὲ παράδεισον καὶ ὀφθαλμὸς εἶδε τοῦ Ἀδάμ , καὶ οὖς ἤκουσε , καὶ καρδία ἀνθρώπου ἐδέξατο · περὶ γὰρ αὐτοῦ τοσαύταις ἡμέρας διαλέγεται · πῶς οὖν ἀπέλαβε τὰ ἀγαθὰ ὁ λῃστής ; Οὐ γὰρ εἰς παράδεισον ἐπαγγέλλεται εἰσαγαγεῖν ἡμᾶς ὁ Θεός , ἀλλ’ εἰς αὐτὴν τὴν οὐρανόν · οὐδὲ βασιλείαν παραδείσου , ἀλλὰ βασιλείαν οὐρανῶν ἐκήρυξεν . Ἦρξετο γὰρ , φησί , κηρύττειν καὶ λέγειν · Μετανοεῖτε · ἤγγικε γὰρ , οὐχ ἡ βασιλεία τοῦ παραδείσου , ἀλλ’ , ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν . Ἀπώλεσας μὲν γὰρ παράδεισον , ἔδωκε δὲ σοι ὁ Θεὸς τὸν οὐρανόν , ἵνα καὶ τὴν οἰκείαν φιλανθρωπίαν ἐπιδείξηται , καὶ τὸν διάβολον δάκη , δείκνυς ὅτι κἂν μυρία τῷ τῶν ἀνθρώπων ἐπιβουλεύσῃ γένει , οὐδὲν ἔσται πλέον αὐτῷ , τοῦ Θεοῦ πρὸς μεῖζονα δεῖ τιμὴν ἡμᾶς ἀνάγοντος . Ἀπώλεσας τοίνυν παράδεισον , καὶ ἀνέψει σοι ὁ Θεὸς τὴν οὐρανόν · κατεδικάσθης πόνῳ προσκαρῶν , καὶ ἐτιμήθης ζωῇ αἰωνίῳ . Ἐκτέλεσε τῇ γῇ ἀκάναθας καὶ τριβόλους ἀνεγεννᾶν , καὶ ἐξάλστησέ σου καρπὸν Πνεύματος ἢ ψυχή . Ὅρᾷς πῶς μεῖζον ἡ εὐπορία τῆς ζημίας ; πῶς πλείων ὁ πλοῦτος ; Οἷόν τι λέγω · ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ γῆς καὶ ὑδάτος , καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ . Οὐκ ἐγένετο χρήσιμος ὁ πλοῦτος , ἀλλὰ διαστροφή . Οὐχὲτὶ λοιπὸν ἀπὸ γῆς καὶ ὑδάτος ; αὐτὸν ἀναπλάττει , ἀλλ’ ἐξ ὑδάτος καὶ Πνεύματος · καὶ οὐκ ἐπὶ παραδείσῳ ἐπαγγέλλεται πρὸς αὐτόν , ἀλλὰ βασιλείαν οὐρανῶν . Καὶ ὅπως , ἄκουε . Νικοδήμῳ γὰρ τοῦ ἄρχοντος τῶν Ἰουδαίων καταπεσόντος , καὶ τὴν ἐνταῦθα γέννησιν ἐπιζητοῦντος καὶ λέγοντος , ἀδύνατον εἶναι γέροντα γεννηθῆναι ἄνωθεν , ὅρα πῶς ὁ Χριστὸς σαφέστερον αὐτῷ ἀποκαλύπτει τῆς γεννήσεως τὸν τρόπον . Εἴαν μὴ τις γεννηθῇ ἐξ ὑδάτος καὶ Πνεύματος , οὐ
Lemmas: λῃστής , ὁ δέ σῶμα αὐτός ψωφῶν μένω ἔξω , ευδηλος ὅτι σῶμα ἀνάστασις οὐ εἰμί . οὗτος εκεινοιδεχομαι δέ λοιπός καί ὁ περί ἐγώ , μᾶλλον δέ οὖον ὁ περί ἐγώ , ἀλλά ὁ περάω ὁ θεῖος γραφή · οὖον γάρ ὁ ἡμέτερος λέγω , ἀλλά ὁ ὁ ἅγιος πνεῦμα . τις λέγω ; οὖον κοινωνέω ὁ στέφανος ὁ σάρξ ; ἄλλος Ν μέν ὁ πόνος κοινωνέω , ἐν δέ ὁ μισθός ἀποστερέω ; καί ὅτε μέν ἀγωνίζομαι ἐσθίω , ὁ πλέω ἐθέλω ὁ ἱδρώς · ὅτε δέ στέφανος καιρός , μόνος ὁ ψυχή στεφανόω ; οὐ ἀκούω ὁ Παῦλος λέγω , ὅτι Παρά ὁ ἐγώ δεῖ ἐμμένω ὁ βιμα ὁ Χριστός , ἵνα ἕκαστος κομίζω ὁ ἴδιος ὁ σῶμα , πρός ὁ πράσσω , εἴτε ἀγαθός , εἴτε κακός ; οὐ ἀκούω αὐτός λέγω ; πάλιν · Δεύς ὁ θνητός οὗτος ἐνδύω ἀθανασία , καί ὁ ψωφῶν οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία ; [ 681 ] ὁ θνητός , ποῖος ; ὁ ψυχή , ἢ ὁ σῶμα ; ευδηλος ὅτι ὁ σῶμα · ὁ γάρ ψυχή φύσις ἀθάνατος , θνητός δέ φύσις ὁ σῶμα . ἀλλά πολύς περιχοπτους οὗτος · πλήν καί ἀπό αὐτός ὁ ὑπολείπω ὁ συγγένεια ὁ περικόπτω ἐλέγχω . εἰσέρχομαι εἰς ὁ παράδεισος ὁ λῃστής , φημί . καί τίς οὗτος ; μή γάρ οὗτος εἰμί ὁ ἀγαθός , ὅσπερ ὁ θεός ἐγώ ἐπαγγέλλω ; εἰ . οὐ ἀκούω ὁ Παῦλος περί ὁ ἀγαθός ἐκεῖνος τίς φημί ; ὅς ὀφθαλμός οὐ ὁράω , καί οὖς οὐ ἀκούω , καί ἐπί Καρδία ἄνθρωπος οὐ ἀναβαίνω · ὁ δέ παράδεισος καί ὀφθαλμός ὁράω ὁ Ἀδάμ , καί οὖς ἀκούω , καί καρδία ἄνθρωπος δέχομαι · περί γάρ αὐτός τοσοῦτος ἡμέρα διαλέγω · πῶς οὖν ἀπολαμβάνω ὁ ἀγαθός ὁ λῃστής ; οὖον γάρ εἰς παράδεισος ἐπαγγέλλω εἰσάγω ἐγώ ὁ Θεός , ἀλλά εἰς αὐτός ὁ οὐρανός · οὐδέ βασίλειος παράδεισος , ἀλλά βασίλειος οὐρανός κηρύσσω . Ἦρξετο γάρ , φημί , κηρύσσω καί λέγω · μετανοέω · ἐγγίζω γάρ , οὐ ὁ βασίλειος ὁ παράδεισος , ἀλλά , ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός . ἀπόλλυμι μέν γάρ παράδεισος , δίδωμι δέ σύ ὁ θεός ὁ οὐρανός , ἵνα καί ὁ οἰκεῖος φιλανθρωπία ἐπιδείκνυμι , καί ὁ διάβολος Δάκης , δείκνυμι ὅτι κἀν μυρίος ὁ ὁ ἄνθρωπος ἐπιβουλεύω γένος , οὐδείς εἰμί πλέω αὐτός , ὁ Θεός πρός μείζων δεῖ τιμή ἐγώ ἀνάγω . ἀπόλλυμι τοίνυν παράδεισος , καί ἀνέψω σύ ὁ θεός ὁ οὐρανός · καταδικάζω πόνος προσκαρος , καί τιμάω ζωή αἰώνιος . εκτελώ ὁ γῆ ἀκάναθας καί τρίβολος ἀναγεννάω , καί ἐξάλστησέ σύ καρπός πνεῦμα ἢ ψυχή . ὁράω πῶς μείζων ὁ εὐπορία ὁ ζημία ; πῶς πλείων ὁ πλοῦτος ; οἷος τίς λέγω · πλάσσω ὁ θεός ὁ ἄνθρωπος ἀπό γῆ καί ὕδωρ , καί τίθημι αὐτός ἐν ὁ παράδεισος . οὐ γίγνομαι χρήσιμος ὁ πλοῦτος , ἀλλά διαστροφή . Οὐχὲτὶ λοιπός ἀπό γῆ καί ὕδωρ ; αὐτός ἀναπλάσσω , ἀλλά ἐκ ὕδωρ καί πνεῦμα · καί οὐ ἐπί παράδεισος ἐπαγγέλλω πρός αὐτός , ἀλλά βασίλειος οὐρανός . καί ὅπως , ἀκούω . Νικόδημος γάρ ὁ ἄρχω ὁ Ἰουδαῖος καταπίπτω , καί ὁ ἐνταῦθα γέννησις ἐπιζητέω καί λέγω , ἀδύνατος εἰμί γέρων γεννάω ἄνωθεν , ὁράω πῶς ὁ Χριστός σαφής αὐτός ἀποκαλύπτω ὁ γέννησις ὁ τρόπος . οἰδάνω μή τις γεννάω ἐκ ὕδωρ καί πνεῦμα , οὖον