joannes-chrysostomus.in-genesim-homiliae-1-67 pg054_0111.2
ε’ . Μὴ τοίνυν ἐαυτοὺς ἀποστέρησωμεν , παρακαλῶ , τῶν τοιούτων ἀγαθῶν . Εἰ γὰρ οἱ περὶ τὴν γῆν πονοῦμενοι καὶ ταλαιπωροῦντες , τὰς ἐαυτῶν ἀποθήκας κενοῦντες , εἰς τὴν γῆν καταβάλλουσι τὰ σπέρματα , καὶ τὰ πάλαι συνηγμένα σχορπίζουσι , καὶ μεθ’ ὁδονῆς τοῦτο ποιοῦσι , τῇ ἐλπίδι τοῦ πλείονος ἐαυτοὺς παραμυθούμενοι , καὶ ταῦτα εἰδότες ὡς καὶ ἀέρων ἀνωμαλίας πολλάκις , καὶ γῆς ἀχαρπία , καὶ ἑτέρα πολλὰ περιστάσεις , ἢ ἀκρίδων στρατόπεδον , ἢ ἐρυθρὸς ἢ ἔρυθρος τῆς προσδοκίας διαμαρτεῖν ἐποίησε , καὶ ὅμως ταῖς χρησταῖς ἐλπίσιν ἐαυτοὺς τρέφοντες , τὰ ἐν τοῖς ταμείοις συνηγμένα τῇ γῇ παρακατατίθενται · πολλῷ μᾶλλον ἡμᾶς τὰ ἀπλῶς ἀποκείμενα σκορπίζειν εἰς τὴν τῶν πτωχῶν διατροφὴν προσήκων , ἔνθα οὐκ ἔνι ποτὲ διαμαρτεῖν τοῦ τέλους , οὐδὲ δέσται τὴν ἀποτυχίαν τῶν ἐπὶ τῆς γῆς γενομένων . ’Εσκόρπισε γάρ , φησίν , ἔδωκε τοῖς πένησιν . ’Αλλ’ ἄκουε καὶ τῶν ἐξῆς · Ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος . Ὦ θαυμαστὸν σκορπισμόν ! Ἐν βραχεῖ τῷ χρόνῳ τὴν διανομὴν ἐποίησατο , καὶ ἐν ὀγνεκαὶ τῷ αἰῶνι ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ διαμένει . Τί τοῦτο μαχαριστότερον γένοιτ’ ἄν ποτε ; Διὰ τοῦτο , παρακαλῶ , τὴν διὰ τῆς ἐλεημοσύνης δικαιοσύνην ἐαυτοῖς ἐπισπασώμεθα , ἵν’ ἢ καὶ περὶ ἡμῶν τοῦτο λέγεσθαι δέοι , ὅτι ’Εσκορπίσας , ἔδωκεν τοῖς πένησιν , ἡ δικαιοσύνη αὐτῶν μένει εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος . ’Επεὶδὴ γὰρ εἶπεν , ’Εσκορπίσας , ἔδωκεν , ἵνα μὴ νομίζῃ , ὅτι τὰ σκορπισθέντα ἀπόλωλε , διὰ τοῦτο ταχέως ἐπήγαγεν , Ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος . ’Εκεῖνον , φησί , τὸν σκορπισθέντα ἡ δικαιοσύνη ἀναλῶτος μένην , [ 538 ] παντὶ τῷ αἰῶνι παρεκτεινομένην καὶ μηδεπότε πέρας λαμβάνουσα . Καὶ μετὰ τῆς ἐλεημοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πολλὴν τὴν ἐπιμέλειαν ποιησώμεθα , καὶ τὰ πάθη τῆς σαρκὸς καταστέλλωμεν , καὶ ἐξορίσωμεν ἐκ τῆς ἐαυτῶν ψυχῆς πᾶσαν ἐπιθυμίαν ἄτοπον , πάντα πονηρὸν λογισμόν , ὀργήν , θυμὸν , βασκανίαν , καὶ τὴν εὐηγορίαν τῆς ψυχῆς διὰ πάντων καλλωπίζωμεν , ἵνα φαίδρυν αὐτὴς καὶ λαμπρὸν τὸ κάλλος κατασκευάσαντες ἐπισπασώμεθα ἐαυτοῖς τὸν τῶν οὐρανῶν Δεσπότην , καὶ μονὴν παρ’ ἡμῖν καταξιώσῃ ποιῆσαι . ’Ενθα γὰρ ἂν ἴδῃ ψυχῆς εὐμορφίαν , εὐθὺς ἐκεῖ ἐφίστατο . Αὐτὸς γὰρ εἴρηκεν , ὅτι ’Επὶ τὶνα ἐπιβλέψο , ἀλλ’ ἢ ἐπὶ τὸν πρᾶον , καὶ ἡσύχιον , καὶ ταπεινόν , καὶ τρέμοντά μου τοὺς λόγους ; Εἶδες πῶς ἡμᾶς εἰδόαξεν ἀπαντα τὰ πνευματικὰ χρήματα τὰ δυναμένα τῆς ψυχῆς τὴν εὐμορφίαν φαίδρυν ἀπερἄσασθαι * ; ’Επὶ τὸν πρᾶον , φησί , καὶ ἡσύχιον , καὶ ταπεινόν . Εἶτα τὸ πάντων κατασκευαστικὸνν ἐπήγαγε , Καὶ τρέμοντά μου τοὺς λόγους . Τί ἐστι τὸ Καὶ τρέμοντά μου τοὺς λόγους ; Τὴν ὑπακοὴν
Lemmas: εἰ . μή τοίνυν ἑαυτοῦ ἀποστερέω , παρακαλέω , ὁ τοιοῦτος ἀγαθός . εἰμί γάρ ὁ περί ὁ γῆ πονέω καί ταλαιπωρέω , ὁ ἑαυτοῦ ἀποθήκη κενόω , εἰς ὁ γῆ καταβάλλω ὁ σπέρμα , καί ὁ πάλαι συνάγω σχορπιζεω , καί μετά οδονεος οὗτος ποιέω , ὁ ἐλπίς ὁ πλείων ἑαυτοῦ παραμυθέομαι , καί οὗτος οἶδα ὡς καί ἀήρ ἀνωμαλία πολλάκις , καί γῆ ἀχαρπία , καί ἕτερος πολύς περίστασις , ἢ ἀκρίς στρατόπεδον , ἢ ἐρυθρός ἢ Έρυθρος ὁ προσδοκία διαμαρτάνω ποιέω , καί ὅμως ὁ χρηστός ἐλπίς ἑαυτοῦ τρέφω , ὁ ἐν ὁ ταμεῖον συνάγω ὁ γῆ παρακατατίθεμαι · πολύς μᾶλλον ἐγώ ὁ ἀπλόος ἀπόκειμαι σκορπίζω εἰς ὁ ὁ πτωχός διατροφή προσήκω , ἔνθα οὐ ἐν ποτέ διαμαρτάνω ὁ τέλος , οὐδέ δίειμι ὁ ἀποτυχία ὁ ἐπί ὁ γῆ γίγνομαι . ’Εσκόρπισε γάρ , φημί , δίδωμι ὁ πένης . ’Αλλ’ ἀκούω καί ὁ ἑξῆς · ὁ δικαιοσύνη αὐτός μένω εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ὦ θαυμαστός σκορπισμός ! ἐν βραχύς ὁ χρόνος ὁ διανομή ποιέω , καί ἐν ὀγνεκαὶ ὁ αἰών ὁ δικαιοσύνη αὐτός διαμένω . τις οὗτος μαχαριστοτερος γίγνομαι ἄν ποτός ; Ζεύς οὗτος , παρακαλέω , ὁ διά ὁ ἐλεημοσύνη δικαιοσύνη ἑαυτοῦ ἐπισπάω , ἵνα ἢ καί περί ἐγώ οὗτος λέγω δήω , ὅτι ’εσκορπισος , δίδωμι ὁ πένης , ὁ δικαιοσύνη αὐτός μένω εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . ’Επεὶδὴ γάρ εἶπον , ’εσκορπισος , δίδωμι , ἵνα μή νομίζω , ὅτι ὁ σκορπίζω ἀπόλλυμι , διά οὗτος ταχέως ἐπάγω , ὁ δικαιοσύνη αὐτός μένω εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών . Εκεῖνος , φημί , ὁ σκορπίζω ὁ δικαιοσύνη ἀνάλωτος μένω , [ 538 ] πᾶς ὁ αἰών παρεκτείνω καί μηδέποτε πέρας λαμβάνω . καί μετά ὁ ἐλεημοσύνη καί ὁ ἄλλος ἀρετή πολύς ὁ ἐπιμέλεια ποιέω , καί ὁ πάθος ὁ σάρξ καταστέλλω , καί ἐξορίζω ἐκ ὁ ἑαυτοῦ Ψυχή πᾶς ἐπιθυμία ἄτοπος , πᾶς πονηρός λογισμός , ὀργή , θυμός , βασκανία , καί ὁ εὐηγορία ὁ Ψυχή διά πᾶς καλλωπίζω , ἵνα φαιδρυς αὐτός καί λαμπρός ὁ κάλλος κατασκευάζω ἐπισπάω ἑαυτοῦ ὁ ὁ οὐρανός δεσπότης , καί μονή παρά ἐγώ καταξιόω ποιέω . ’Ενθα γάρ εἄν ὁράω Ψυχή εὐμορφία , εὐθύς ἐκεῖ ἐφίστημι . αὐτός γάρ εἴρω , ὅτι Εἶπος τίς ἐπιβλέπω , ἀλλά ἢ ἐπί ὁ πρᾶος , καί Ἡσύχιος , καί ταπεινός , καί τρέμω ἐγώ ὁ λόγος ; εἶδον πῶς ἐγώ εἰδόαξεν ἅπας ὁ πνευματικός χρῆμα ὁ δύναμαι ὁ Ψυχή ὁ εὐμορφία φαιδρυς ἀπεράω * ; Εἶπος ὁ πρᾶος , φημί , καί Ἡσύχιος , καί ταπεινός . εἶτα ὁ πᾶς κατασκευαστικός ἐπάγω , καί τρέμω ἐγώ ὁ λόγος . τις εἰμί ὁ καί τρέμω ἐγώ ὁ λόγος ; ὁ ὑπακοή