joannes-chrysostomus.in-genesim-homiliae-1-67 pg054_0095.3
ε’ . Ἀλλὰ μηδεὶς ἀκούων ταῦτα ξενιζέσθω , ὁρῶν μετὰ ταῦτα τὸν ἀδελφὸν ἀλῆτην γεγόνεν διὰ τὸν παρὰ τοῦτο φόβον , καὶ εἰς τὴν ἀλλοτρίαν ἐπειργόμενον , μηδὲ τοὺς προοιμίοις προσέχων , νομιζέτω διαπίπτειν τὴν πρόρρησιν . Ὅταν γὰρ ὁ Δεσπότης τι ὑποσχήται , κἂν ἐναντία τῶν ὑποψέσεων ἴδωμεν ἐν τοῖς προοιμίοις ἐκβαίνοντα , μὴ θυμβώμεθα · οὐ γὰρ οἷόν τέ ποτε μέχρι τέλους διαμαρτεῖν . Τοῦτο δὲ γίνεται , ἵνα λαμπρότεροι πᾶσιν τῶν ὑποψέσεων ἴδωμεν τὰς περιουσίας τῆς τοῦ Θεοῦ δυνάμεως καταδήλων ἡμῖν ἅπασα γενέσθαι παρασκευασάτω . Καὶ ἐν’ ἑκάστου τῶν δικαίων τοῦτο εὐρήσεις , εἰ βουλήθης ἅπασας μετὰ ἀκριβείας κατιδεῖν τὰς ἱστορίας , ὁ δὴ καὶ νῦν γεγένηται . Μὴ γὰρ δι’ τοῦτο ἴδης , ὅτι νῦν εὐθέως φυγὰς ἐγένετο , ἀλλὰ τὴν μετὰ ταῦτα περιφάνειαν λογίζου , καὶ ὅτι τοῦ χρόνου παραδραμόντος αὐτὸς οὗτος ὁ φοβερὸς αὐτῷ γεγονὼς τοσαύτην περὶ αὐτὸν ἐπιδείκνυται τὴν αὐτὴν , καὶ ὅτι εἰς τοσαύτην ἤλθε δόξαν μετὰ τὴν ἐπὶ τῆς ξένης καταιπορίαν , ὡς καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ τεχθέντας εἰς ἄπειρον πλῆθος ἐκταθῆναι , καὶ διὰ τῆς τοῦτο προσρήσεως ἤπαν τὸ ἔθνος χαρακτηρίζεισθαι . Νυνὶ δὲ διδάσκουσα ἡμᾶς ἡ δεῖα Γραφὴ τοῦ ἀδελφοῦ τὸν θυμὸν , καὶ ὅτι πρὸς φόνον ἀπέλειπε , φησίν · Καὶ ἐνεκέτει Ἡσαῦ τῷ Ἰακώβ περὶ τῆς εὐλογίας , ἥς εὐλόγησεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ . Καὶ ἵνα μάθωμεν , ὅτι οὐχ ἁπλῶς ὀργὴ τὴν πρόσκαιρον τοῦτο , διὰ τῆς λέξεως ἐσήμανεν ἡμῖν τὴν κακίαν αὐτοῦ τὴν ὑπερβολὴν . Ἐνεκέτει γὰρ , φησίν , ἀντὶ τοῦ , ἐνέκειτο , ἐπέμεινε , ὡς καὶ διὰ τῶν ῥημάτων τὴν ἐν τῷ βάθει χρωπτομένην γνώμην φανερὰν καταστήσας . Εἶπε γὰρ , φησίν , ἐν τῇ διατολᾷ · Ἐγγισάτωσαν αἱ ἡμέραι τοῦ πένθους τοῦ πατρὸς μου , ἵνα ἀποκτείνω Ἰακώβ τὸν ἀδελφόν μου . Ὄντως ἤρα καὶ τῶν μαινομένων αὐτῶν οὐκ ἐλαττον ὁ θυμούμενος παραπαλεῖ . Σκόπει [ 521 ] γὰρ , ὅπως καλῶτε τοὺς μαινομένους ὁ δαίμων ἐκείνος ἐπισελῶν ἐκφρονας ἐργάζεται , καὶ ἐναντία τοῖς ὁρωμένοις διαπράττεσθαι ἀναπείθει . Οὐ γὰρ ὁρῶνιν ὁνῶς , οὔτε ἕτερὸν τὸ διαπράττεσθαι τὸν χρησίμων , ἀλλὰ καλῶτε τὰς αἰσθήσεις πεπτηρωμένοι , καὶ τὸ διακριτικὸν διαφθείραντες , οὕτως ἅπαντα ἐργάζονται . Οὕτω καὶ οἱ θυμούμενοι , οὐ τοὺς παρόντας ἐπιγινώσκουσιν , οὐ συγγενείας μέμνηνται , οὐ φιλίας , οὐ συνηθείας , οὐκ ἀξιώματος , οὐκ ἄλλου τινὸς ἐνόσιον λαμβάνοντες , ἀλλ’ ὅλοι ὑπὸ τοῦ θυμοῦ τυραννουμένοι κατὰ χρινοὺν φέρονται . Τὸ οὖν ἐν ἐφ’ τῶν τοιούτων ἐλεεινότερον , ὅταν ἀλόντες ὑπὸ τοῦ πάθους , καὶ αἰχμάλωτοι γεγόντες , καὶ πρὸς φόνον ἐπεῖγονται ; Διὰ τοῦτο ὁ μακάριος Παῦλος τὴν ῥίζαν ἀποσπάσαι βουλόμενος τοῦ κακοῦ , γράφων παρήγει , οὕτω λέγων , Πᾶσα ὀργὴ καὶ θυμὸς καὶ κραυγὴ ἀρθῆτω ἀφ’ ὑμῶν σὺν πάσῃ κακίᾳ . Οὐ μόνον , φησίν , θυμοῦσθαι ὑμᾶς οὐ βούλομαι , οὐδὲ μὴ ὀργίζεσθαι , ἀλλὰ μηδὲ μετὰ κραυγῆς τοῦ πλῆθους διαλέγεσθαι , κραυγὴν ἐνταῦθα λέγων , τὴν ὑπὸ τοῦ θυμοῦ γινομένην . Ὅταν γὰρ τὸ πάθος ἐνθόδεν διεγείρηται , καὶ ἡ καρδία οἰδαίνῃ , οὐχ ἔτι λοιπὸν ἡ γλῶσσα τρέμα φθόγγευσαι ἀνέχεται , ἀλλὰ τὴν διάθεσιν τῆς καρδίας ἐμφαίνουσα , μετὰ κραυγῆς τῷ πλησίον διαλέγεσθαι παρασκευάζεται . Βουλόμενος οὖν ἐν γαλήνῃ διάγειν διηνεκῇ τοὺς αὐτῷ πειθομένους ὁ μακάριος οὗτος , εἶπων , Πᾶσα ὀργή , ἵδειε τί ἐστι Πᾶσα ὀργή , ἡ ἀφ’ οὐοῦ δὴ ποτε πράγματος γινομένη · καὶ πᾶς θυμὸς
Lemmas: εἰ . ἀλλά μηδείς ἀκούω οὗτος ξενίζω , ὁράω μετά οὗτος ὁ ἀδελφός ἀλήτης γίγνομαι διά ὁ παρά οὗτος φόβος , καί εἰς ὁ ἀλλότριος ἐπείργω , μηδέ ὁ προοίμιον προσέχω , νομίζω διαπίπτω ὁ πρόρρησις . ὅταν γάρ ὁ Δεσπότης τίς ὑπισχνέομαι , κἀν ἐναντίος ὁ ὑποψέσεων ὁράω ἐν ὁ προοίμιον ἐκβαίνω , μή τυμβόω · οὖον γάρ οἷος τε ποτός μέχρι τέλος διαμαρτάνω . οὗτος δέ γίγνομαι , ἵνα λαμπρός πᾶς ὁ ὑποψέσεων ὁράω ὁ περιουσία ὁ ὁ Θεός δύναμις κατάδηλος ἐγώ ἅπας γίγνομαι παρασκευάζω . καί ἐν ἕκαστος ὁ Δίκαιος οὗτος εὑρίσκω , εἰμί βούλομαι πάσσω μετά ἀκρίβεια καθοράω ὁ ἱστορία , ὁ δή καί νῦν γίγνομαι . μή γάρ διά οὗτος ἴδη , ὅτι νῦν εὐθύς φυγάς γίγνομαι , ἀλλά ὁ μετά οὗτος περιφάνεια λογίζομαι , καί ὅτι ὁ χρόνος παρατρέχω αὐτός οὗτος ὁ φοβερός αὐτός γίγνομαι τοσοῦτος περί αὐτός ἐπιδείκνυμι ὁ αὐτός , καί ὅτι εἰς τοσοῦτος ἔρχομαι δόξα μετά ὁ ἐπί ὁ ξένος καταιπορίαν , ὡς καί ὁ ἐκ αὐτός τίκτω εἰς ἤπειρος πλῆθος ἐκτείνω , καί διά ὁ οὗτος πρόσρησις ἠπάω ὁ ἔθνος χαρακτηρίζω . νυνί δέ διδάσκω ἐγώ ὁ δεία γραφή ὁ ἀδελφός ὁ θυμός , καί ὅτι πρός φόνος ἀπολείπω , φημί · καί φέρω Ἡσαῦ ὁ Ἰακώβ περί ὁ εὐλογία , ἥς εὐλογέω αὐτός ὁ πατήρ αὐτός . καί ἵνα μανθάνω , ὅτι οὐ ἁπλόος ὀργή ὁ πρόσκαιρος οὗτος , διά ὁ λέξις σημαίνω ἐγώ ὁ κακία αὐτός ὁ ὑπερβολή . Ἐνεκέτει γάρ , φημί , ἀντί ὁ , ἔγκειμαι , ἐπιμένω , ὡς καί διά ὁ ῥῆμα ὁ ἐν ὁ βάθος χρωπτομένην γνώμη φανερός καθίστημι . εἶπον γάρ , φημί , ἐν ὁ διατολᾷ · ἐγγίζω ὁ ἡμέρα ὁ πένθος ὁ πατήρ ἐγώ , ἵνα ἀποκτείνω Ἰακώβ ὁ ἀδελφός ἐγώ . ὄντως ἐράω καί ὁ μαίνομαι αὐτός οὐ μικρός ὁ θυμόω παραπάλλω . σκοπάω [ 521 ] γάρ , ὅπως καλέω ὁ μαίνομαι ὁ δαίμων ἐκείνος επισελας ἐκφρονέω ἐργάζομαι , καί ἐναντίος ὁ ὁράω διαπράσσω ἀναπείθω . οὖον γάρ ὁράω Ὀνῶς , οὔτε ἕτερος ὁ διαπράσσω ὁ χρήσιμος , ἀλλά καλέω ὁ αἴσθησις πεπτηρωμένοι , καί ὁ διακριτικός διαφθείρω , οὕτως ἅπας ἐργάζομαι . οὕτως καί ὁ θυμόω , οὖον ὁ πάρειμι ἐπιγιγνώσκω , οὖον συγγένεια μιμνήσκω , οὖον φίλιος , οὖον συνήθεια , οὐ ἀξίωμα , οὐ ἄλλος τις Νόσιος λαμβάνω , ἀλλά ὅλος ὑπό ὁ θυμός τυραννέω κατά χρίω φέρω . ὁ οὖν ἐν ἐπί ὁ τοιοῦτος ἐλεεινός , ὅταν ἀλέω ὑπό ὁ πάθος , καί αἰχμάλωτος γίγνομαι , καί πρός φόνος ἐπείγω ; Ζεύς οὗτος ὁ μακάριος Παῦλος ὁ ῥίζα ἀποσπάω βούλομαι ὁ κακός , γράφω παράγω , οὗτος λέγω , πᾶσα ὀργή καί θυμός καί κραυγή ἀραρίσκω ἀπό σύ σύν πᾶς κακία . οὖον μόνος , φημί , θυμόω σύ οὖον βούλομαι , οὐδέ μή ὀργίζω , ἀλλά μηδέ μετά κραυγή ὁ πλῆθος διαλέγω , κραυγή ἐνταῦθα λέγω , ὁ ὑπό ὁ θυμός γίγνομαι . ὅταν γάρ ὁ πάθος ἐνθόδεν διεγείρω , καί ὁ καρδία οἰδαίνω , οὐ ἔτι λοιπός ὁ γλῶσσα τρέμη φθογγευσος ἀνέχω , ἀλλά ὁ διάθεσις ὁ Καρδία ἐμφαίνω , μετά κραυγή ὁ πλησίος διαλέγω παρασκευάζω . βούλομαι οὖν ἐν γαλήνη διάγω διηνεκής ὁ αὐτός πείθω ὁ μακάριος οὗτος , εἶπον , πᾶσα ὀργή , ὁράω τίς εἰμί πᾶσα ὀργή , ὁ ἀπό οὖον δή ποτός πρᾶγμα γίγνομαι · καί πᾶς θυμός