joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-timotheum-homiliae-1-10 pg062_0633.1
μᾶλλον ἰσχυροτέραν αὐτῷ τὴν ἀγρυπνίαν ἐργάζεται . Τί δὲ αἱ κατάραι αἱ τῶν ἀδικουμένων , αἱ ἐντυχίαι · τὶ δὲ , ἂν καὶ νόσος προσπέσῃ ; οὐ γὰρ ἔστιν , οὐκ ἔστιν ἐν νόσῳ γενόμενον , χάν ἀπάντων ἀθεώτερος ᾖ , μὴ ἐκεῖνα μεριμνᾶν μὴδὲ φροντίζειν , ὅτε οὐδὲν δύναται ἐργασάσθαι . Ἦως μὲν γὰρ ἐνταῦθα ὤμεν , ἡ ψυχὴ ἡμῶνθούσα οὐκ ἀνέχεται τῶν λυπηρῶν · ἐπειδὰν δὲ ἀποπθῶν μέλη τοῦ σώματος , τότε αὐτὴν μεῖζον φόβος συνέχει , ὅτε εἰς αὐτὴ τοῦ δικαστηρίου καὶ πρόθυρα ἤκουσαν . Ἐπεὶ καὶ οἱ ἱστοῖ ἐν μὲν τῷ δεσμοτηρίῳ ζῶντες , ἀδεῖς ζῶσιν · ὅταν δὲ παρὰ τὸ παραπέτασμα ἀγαγῶν τις στῇῃ αὐτούς , διαλύονται τῷ φθῷ . Ὅταν γὰρ ὁ τοῦ θανάτου φόβος ἐπιστή , καθάπερ πῦρ πάντα ἐκεῖνα ἐκκόψας , φιλοσοφεῖν αὐτὴν ἀναγκάζει , καὶ τὰ ἔχει μεριμνᾶν · οὐκέτι χρημάτων ἐπιθυμία κατέχει , οὐκέτι πλεονεξίας ἔρος , οὐκέτι σωμάτων . Ὡσπερ οὖν νέφη ταῦτα παραληθὲντα ἀφήσει τοῦ κριτηρίου εἶναι καθαρόν καὶ τῆς λύπης ἐπεισελθοῦσης καὶ μαλαττοῦσης τὸ σκληρόν . Οὐδὲν γὰρ οὕτως ὡς σπατάλῃ πρὸς φιλοσοφίαν ἐναντίον , ὡσπερ οὐν καὶ τὸ ἐναντίον ὀλίγης πρὸς φιλοσοφίαν ἐπιτρέπειν . Ἐννοεῖς μοι τὸς ἔσται ἡ πλεονέκτης τότε ; Ἄρα γάρ , φησὶ , κακώσεως , ἐπιλαβμορὴ ποιεῖ πολλῆς τρυφῆς . Τίς ἔσται τοὺς ἠττασμένους ἄννων , τοὺς ἡδικημένους , τοὺς πλεονεκτηθέντας ; τὶς ἔσται ὁρῶν τῆς πλεονεξίας ἕτερου ἀπολαύοντας , ἐναυτὸν δὲ μέλλοντα τὴν δίκην τίνειν ; Οὐ γὰρ ἐνι , οὐκ ἐνὶ ἐμπεισόντα μὴ καὶ ταῦτα , ὕποπτεύσαι · πολλάκις αὐτὴ ἡ ψυχὴ στρέφεται · κάτωθεν , ἀγωνιῶσα , τρέμουσα . Πόση τοῦτο πικρία ; εἴπε μοι . Ταῦτα γὰρ καθ’ ἕκαστην νόσον ἀνάγκη γίνεσθαι . Εἰ δὲ καὶ κολαφειοὺς ἴδοι , εἰ δὲ καὶ ἀποδηήσκοντας , [ 691 ] τί οὐ πέσεσται ; Καὶ ταῦτα μὲν ἐνταῦθα · τὰ δὲ ἐκεῖ , οὐδὲ εἰπεῖν ἐνι , ὅση ἡ κόλασις , ὅσαι αἱ τιμωρίαι , ὅσαι αἱ βάσανοι , ὅσα τὰ σκεδαστήρια . Ταῦτα λέγομεν ἡμεῖς · ὁ δὲ ἔχοι ὅσα
Lemmas: μᾶλλον ἰσχυρός αὐτός ὁ ἀγρυπνία ἐργάζομαι . τις δέ ὁ καταίρω ὁ ὁ ἀδικέω , ὁ ἐντυχία · τίς δέ , εἄν καί νόσος προσπίπτω ; οὖον γάρ εἰμί , οὐ εἰμί ἐν νόσος γίγνομαι , χήν ἀπαντάω ἄθεος εἰμί , μή ἐκεῖνος μεριμνάω μηδέ φροντίζω , ὅτε οὐδείς δύναμαι ἐργάζομαι . ἠώς μέν γάρ ἐνταῦθα εἰμί , ὁ ψυχή ημωνθουω οὐ ἀνέχω ὁ λυπηρός · ἐπειδάν δέ ἀποπίνω μέλος ὁ σῶμα , τότε αὐτός μείζων φόβος συγχέω , ὅτε εἰς αὐτός ὁ δικαστήριον καί πρόθυρον ἀκούω . ἐπεί καί ὁ ἱστός ἐν μέν ὁ δεσμωτήριον ζῶ , ἀείδω ζῶ · ὅταν δέ παρά ὁ παραπέτασμα ἄγω τις ἵστημι αὐτός , διαλύω ὁ φθάνω . ὅταν γάρ ὁ ὁ θάνατος φόβος ἐφίστημι , καθάπερ πῦρ πᾶς ἐκεῖνος ἐκκόπτω , φιλοσοφέω αὐτός ἀναγκάζω , καί ὁ ἔχω μεριμνάω · οὐκέτι χρῆμα ἐπιθυμία κατέχω , οὐκέτι πλεονεξία Ἔρως , οὐκέτι σῶμα . ὡς οὖν νέφος οὗτος παραλέω ἀφίημι ὁ κριτήριον εἰμί καθαρός καί ὁ λύπη ἐπεισέρχομαι καί μαλάσσω ὁ σκληρός . οὐδείς γάρ οὕτως ὡς σπατάλη πρός φιλοσοφία ἐναντίος , ὡς ὀν καί ὁ ἐναντίος ὀλίγος πρός φιλοσοφία ἐπιτρέπω . ἐννοέω ἐγώ τός εἰμί ὁ πλεονέκτης τότε ; ἄρας γάρ , φημί , κάκωσις , ἐπιλαβμορὴ ποιέω πολύς τρυφή . Τῖς εἰμί ὁ ἠττασμένους Ἄννων , ὁ αδικώ , ὁ πλεονεκτέω ; τις εἰμί ὁράω ὁ πλεονεξία έτερος ἀπολαύω , εναυος δέ μέλλω ὁ δίκη τίνω ; οὖον γάρ ἐνι , οὐ ἐν ἐμπίπτω μή καί οὗτος , ὑποπτεύω · πολλάκις αὐτός ὁ ψυχή στρέφω · κάτωθεν , ἀγωνιάω , τρέμω . Πόση οὗτος πικρία ; εἶπον ἐγώ . οὗτος γάρ κατά ἕκαστος νόσος ἀνάγκη γίγνομαι . εἰμί δέ καί κολαφειοὺς ὁράω , εἰμί δέ καί ἀποδέω , [ 691 ] τίς οὖον πέσσω ; καί οὗτος μέν ἐνταῦθα · ὁ δέ ἐκεῖ , οὐδέ εἶπον ἐνι , ὅσος ὁ κόλασις , ὅσος ὁ τιμωρία , ὅσος ὁ βάσανος , ὅσος ὁ σκεδαστήρια . οὗτος λέγω ἐγώ · ὁ δέ ἔχω ὅσος