joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-thessalonicenses-homiliae-1-5 pg062_0488.1
δετὸς ἐπικυλίει , καὶ ἀχαναὶ ἀποπνίγουσιν . [ 526 ] " Ὡστε οὐχ ἀρκεῖ μόνον ἅπας καταβαλόντα ἀπηλλάχθαι , ἀλλὰ πολλῆς δεῖ τῆς κημμελείας καὶ τῆς προσεόρειας τῷ μέλλοντι τοὺς καρποὺς συγκομίζειν , ἀποσσοῦντι τὰ πετεινὰ , τὰς ἀχάνθας ἐκκόπτοντι , τὰ πετρώδη γῆς πληροῦντι πολλῆς , πᾶσαν λῦμην καλύπτον · καὶ ἀποστεί[ζ]οντι καὶ ἀναίρουσιν . " Ἀλλ' ἐπὶ μὲν τῆς γῆς τὸ πᾶν τοῦ γεωργοῦ γίνεται · ἀψυχος γὰρ ἐκείνη ὑπόκειται , πρὸς τὸ παιδεῖν ἐτοιμὴς οὖσα μόνον · ἐπὶ δὲ ταύτης τῆς γῆς τῆς πνευματικῆς οὐδαμῶς · οὐ τῶν διδασκάλων ἐστὶ τὸ πᾶν , ἀλλ' , εἰ μὴ τὸ πλεόν , τὸ γοῦν ἡμῖν καὶ τῶν μαθητῶν . " Μαθὼν μὲν οὖν καταβαλεῖν ἐστι τῶν σπόρων , ὑμῶν δὲ ποιεῖν τὰ λεγόμενα , τῇ μνήμῃ διὰ τῶν ἔργων ἐπιδείκνυσθαι τοὺς καρποὺς , τὰς ἀχάνθας προρρίζους ἀνασπᾶν . " Ἀχανθα γὰρ δυνατὸς ὁ πλούσιος , οὐδένια καρπῶν ἔχων , δυσειδῆς καὶ δορβηλὴς καὶ χρήσασθαι ἀπθὴς , λυπῶν τοὺς ἀπομένουσιν , οὐ μόνον αὐτὸς οὐκ ἔχων καρπόν , ἀλλὰ καὶ τῷ βλαστόντι ἐμποδίζων . Τοιούτων ἐστιν ὁ πλούσιος · οὐ μόνον αὐτὸς οὐ φέρει καρπὸν αἰώνιον,ἀλλὰ καὶ τοὺς βουλομένους κατέχει ἀμπωθίζειν . " Ἀδυνatos εἰσὶ τροφαὶ αἱ ἀχαναὶ καμηλίων<sup>a</sup> . πυρόσεσι βρώσις καὶ διατράνῃ πρὸς οὐδὲν χρήσιμοι . Τοιούτων καὶ ὁ πλούσιος , πρὸς οὐδὲν χρήσιμος , ἀλλ' ἢ πρὸς τὰ ἀνύσαι καὶ μῖσιν , πρὸς τὴν τῆς ἡμέρας ἀνάφαι ἐκείνην τὴν ὡς κλίδανον καιομένην , πρὸς τὸ θραῦσαι τὰ ἄλογα πάθη , μνησικακίαν καὶ ὀργήν . Τοιούτων γὰρ καὶ ἡ τρώγουσα κάμηλος τὰς ἀχάνθας . Λέγεται γὰρ ὑπὸ τῶν τὰ τοιαῦτα εἰδότων μηδὲν εἶναι ἐν τοῖς κτήνεσιν οὕτω βαρύμυθον καὶ δυσόμουν καὶ μνησικακον , ὡς ἡ κάμηλος . Τοιούτων ὁ πλούσιος ἐστι · τὰ ἄλογα πάθη τρέφει τῆς ψυχῆς , τὰ δὲ λογικὰ κεντεῖ καὶ ἐπιτρώσκει , καθάπερ ἐπὶ τῶν ἀχανθῶν . Σκληρὸν τί ἐστι καὶ τραχύ τοῦτο τὸ φυτόν , ἀπόθματον φύεται . " Ἰδομεν δὲ καὶ ποῦ φύεται , ἵνα ἐκκόψωμεν αὐτὸ · ἐν τοῖς ἀποκήρμνοις τῶν χωρίων , ἐν τοῖς λιθώδεσιν , ἐν τοῖς ξηροῖς , ἔνθα νοῦς οὐκ ἔστιν . " Ὅταν οὖν τραχὺς τις ἢ καὶ ἀπόκηρμνος , τοὔτεστιν ἀνελέγμων , ἡ ἀχανθα φύεται ἐν αὐτῷ . " Ἀλλ' ὅταν αὐτὰς ἐκκόψαι βούλονται γεωργῶν παῖδες , οὐ σιδηρῷ τοῦτο ποιοῦσιν , ἀλλὰ πῦρ · πῦρ ἐπαφέντες , οὕτω πᾶσαν ἐξέλκουσι τὴν κακίαν τῆς γῆς . " Ἐπειδὴ γὰρ οὐχ ἀρκεῖ τὸ τεμεῖν ἀνωθεν , τῆς ρίζης κάτω μενούσης , ἀλλ' οὐδὲ τὴν ρίζαν ἐξελεῖν ( ἀπὸ γὰρ τῆς κακίας ἐναπομένει τῇ γῇ , καὶ καθάπερ τις λοιμὸς εἰς σῶμα ἐνοικήφαντος ἐπὶ μένει καὶ λαίψανα ) , πᾶσαν ἐκείνην τὴν νοτίδα τὴν τῶν ἀχανθῶν τὸ πῦρ ἀνωθεν ἀνιμώμενον , ὡσπερ τινὰ ἰὸν , ἐξέλκει διὰ τῆς θερμότητος ἀπὸ τῶν λαγόνων τῆς γῆς . Καθάπερ γὰρ ἡ σιχία ἐπιθεμένη πᾶσαν κακίαν ἔχει πρὸς ἐαυτήν · οὕτω καὶ τὸ πῦρ πᾶσαν κακίαν τὴν ἐκ τῶν ἀχανθῶν ἀνιμάται , καὶ καθαρὰν αὐτὴν ποιεῖ . Τίνος δὴ ἔνεκεν ταῦτα εἴπον ; " Ὅτι δεῖ τὴν πρὸς τὸν πλοῦτον συμπάθειαν πάντοθεν ἐκκαθαιρεῖν . " Ἔστι καὶ παρ' ἡμῖν πῦρ , ἀπὸ ψυχῆς [ 527 ] ταύτην ἔλκον τὴν κακίαν , τὸ τοῦ πνεύματος λόγῳ · ἄν τοῦτο ἐπαφώμεν , οὐ τὰς ἀχάνθας μόνον , ἀλλὰ καὶ τὴν ἐξ αὐτῶν νοτίδα ἀναφραίνειν δυνήσόμεθα · ὡς ἐὰν ὅσιν ἐμπεπηγυαί , πάντα γίνεται μάτην . " Ὅρα γάρ · εἰσῆλθε πλούσιος ἐνταῦθα , ἢ καὶ πλουτοῦσα
Lemmas: δετός ἐπικυλίω , καί ἀχάνη ἀποπνίγω . [ 526 ] " ὡστε οὐ ἀρκέω μόνος ἅπας καταβάλλω ἀπαλλάσσω , ἀλλά πολύς δεῖ ὁ κημμελείας καί ὁ προσορέω ὁ μέλλω ὁ καρπός1 συγκομίζω , ἀποσσοῦντι ὁ πετεινόν , ὁ ἄκανθα ἐκκόπτω , ὁ πετρώδης γῆ πληρόω πολύς , πᾶς λύω καλύπτω · καί ἀποστεί[ζ]οντι καί ἀναιρέω . " ἀλλά ἐπί μέν ὁ γῆ ὁ πᾶς ὁ γεωργός γίγνομαι · άψυχος γάρ ἐκεῖνος ὑπόκειμαι , πρός ὁ παιδεύω ἑτοῖμος εἰμί μόνος · ἐπί δέ οὗτος ὁ γῆ ὁ πνευματικός οὐδαμῶς · οὖον ὁ διδάσκαλος εἰμί ὁ πᾶς , ἀλλά , εἰμί μή ὁ πλέω , ὁ γοῦν ἐγώ καί ὁ μαθητής . " μανθάνω μέν οὖν καταβάλλω εἰμί ὁ σπόρος , σύ δέ ποιέω ὁ λέγω , ὁ μνήμη διά ὁ ἔργον ἐπιδείκνυμι ὁ καρπός1 , ὁ ἄκανθα πρόρριζος ἀνασπάω . " Ἀχανθα γάρ δυνατός ὁ πλούσιος , οὐδενία καρπός ἔχω , δυσειδής καί δορβηλὴς καί χράω ἀποτίθημι , λύπη ὁ ἀπομένω , οὖον μόνος αὐτός οὐ ἔχω καρπός , ἀλλά καί ὁ βλαστάνω ἐμποδίζω . τοιοῦτος εἰμί ὁ πλούσιος · οὖον μόνος αὐτός οὖον φέρω καρπός αἰώνιος καί ὁ βούλομαι κατέχω αμπωθιζεω . " Ἀδυνatos εἰμί τροφή ὁ ἀχάνη καμηλίων<sup>a</sup> . πυρόσεσι βρῶσις καί διατρέω πρός οὐδείς χρήσιμος . τοιοῦτος καί ὁ πλούσιος , πρός οὐδείς χρήσιμος , ἀλλά ἢ πρός ὁ ἀνύω καί Μίσιν , πρός ὁ ὁ ἡμέρα ἀνάφη ἐκεῖνος ὁ ὡς κλίδανον καίω , πρός ὁ θραύω ὁ ἄλογος πάθος , μνησικακία καί ὀργή . τοιοῦτος γάρ καί ὁ τρώγω κάμηλος ὁ ἄκανθα . λέγω γάρ ὑπό ὁ ὁ τοιοῦτος οἶδα μηδείς εἰμί ἐν ὁ κτῆνος οὗτος βαρυμυθος καί δυσόμουν καί μνησικακέω , ὡς ὁ κάμηλος . τοιοῦτος ὁ πλούσιος εἰμί · ὁ ἄλογος πάθος τρέφω ὁ Ψυχή , ὁ δέ λογικός κεντέω καί ἐπιτρώσκω , καθάπερ ἐπί ὁ ἄκανθα . σκληρός τίς εἰμί καί τραχύς οὗτος ὁ φυτός , ἀπόθματον φύω . " ὁράω δέ καί ποῦ φύω , ἵνα ἐκκόπτω αὐτός · ἐν ὁ ἀπόκρημνος ὁ χωρίον , ἐν ὁ λιθώδης , ἐν ὁ ξηρός , ἔνθα νόος οὐ εἰμί . " ὅταν οὖν τραχύς τις ἢ καί ἀπόκηρμνος , τουτέστιν ἀνελέγμων , ὁ ἀχανθα φύω ἐν αὐτός . " ἀλλά ὅταν αὐτός ἐκκόπτω βούλομαι γεωργός παῖς , οὖον σιδήρεος οὗτος ποιέω , ἀλλά πῦρ · πῦρ ἐφάπτω , οὗτος πᾶς ἐξέλκω ὁ κακία ὁ γῆ . " ἐπεί γάρ οὐ ἀρκέω ὁ τέμνω ἄνωθεν , ὁ ῥίζα κάτω Μένων , ἀλλά οὐδέ ὁ ῥίζα ἐξαιρέω ( ἀπό γάρ ὁ κακία απομένω ὁ γῆ , καί καθάπερ τις λοιμός εἰς σῶμα ἐνοικήφαντος ἐπί μένω καί λαίψανα ) , πᾶς ἐκεῖνος ὁ νοτίς ὁ ὁ ἄκανθα ὁ πῦρ ἄνωθεν ἀνιμάω , ὡς τις ἰός , ἐξέλκω διά ὁ θερμότης ἀπό ὁ λαγών ὁ γῆ . καθά γάρ ὁ σιχία ἐπιτίθημι πᾶς κακία ἔχω πρός ἑαυτοῦ · οὗτος καί ὁ πῦρ πᾶς κακία ὁ ἐκ ὁ ἄκανθα ἀνιμάω , καί καθαρός αὐτός ποιέω . τίς δή ἐνέλκω οὗτος εἶπον ; " ὅτι2 δεῖ ὁ πρός ὁ πλοῦτος συμπάθεια πάντοθεν ἐκκαθαίρω . " εἰμί καί παρά ἐγώ πῦρ , ἀπό Ψυχή [ 527 ] οὗτος ἕλκω ὁ κακία , ὁ ὁ πνεῦμα λόγος · ἄν οὗτος ἐπαφάω , οὖον ὁ ἄκανθα μόνος , ἀλλά καί ὁ ἐκ αὐτός νοτίς ἀναφράζω δύναμαι · ὡς ἐάν αἵμων ἐμπήγνυμι , πᾶς γίγνομαι μάτην . " Ὅρας γάρ · εἰσέρχομαι πλούσιος ἐνταῦθα , ἢ καί πλουτέω