joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-thessalonicenses-homiliae-1-5 pg062_0501.2
542 Σ . Τὸ δὲ αἴτιον , καὶ πῶθεν ἡν τοῦτο φοβερὸν τότε · ἐπειδὴ καὶ τὸ εἶναι μετ᾿ αὐτῶν μέγα ἀγαθὸν αὐτοῖς ἐνομίζετο . Καθάπερ γὰρ οἰκίαν μίαν οἰκοῦντες , καὶ ὑπὸ πατέρα ἕνα ὄντες , καὶ μίας τραπεζῆς μετέχοντες , οὕτως ὁρῶν τοτε καθ᾿ ἑκάστην Ἐκκλησίαν . Τὸ τοίνυν τοσαύτης ἐκπεσεῖν ἀγάπης , πόσον κακὸν ἦν ; Νῦν δὲ οὐδὲ δοκεῖ ἡ μέγα δοκεῖ , διὰ τὸ μηδὲ μέγα τι νομίζεσθαι , ὅταν μετ᾿ ἀλλήλων ὦμεν . Ὡπερ ἐν τάξει τιμωρίας ἦν τότε , τοῦτο διὰ τὴν πολλὴν ψύξιν τῆς ἀγάπης καὶ χωρὶς τιμωρίας γίνεται νῦν , καὶ στέλλομεθα ἀπ᾿ ἀλλήλων εἰκῇ , καὶ ἀπὸ ψυχρότητος . Τὸ γὰρ πάντων αἴτιον τῶν κακῶν , τὸ μὴ εἶναι ἀγάπην · τοῦτο πάντα διέλυσε καὶ ἡρόνισεν τὰ σιμνὰ καὶ λαμπρὰ τῆς Ἐκκλησίας , ἐφ᾿ οἷς ἀγάλλεσθαι ἔδει . Μεγάλη διδασκάλου παρρησία , ὅταν ἐκ τῶν οἰκείων παθορρωμάτων ἔχῃ τοῖς μαθηταῖς ἐπιτιμῆσαι . Διὸ καὶ Παῦλος ἔλεγεν · Αὐτοὶ γὰρ οἴδατε πῶς δεῖ μιμεῖσθαι ἡμᾶς · καὶ τοῦ βίου μᾶλλον ὀφείλει διδάσκαλος εἶναι , ἢ τοῦ λόγου . Μηδεὶς δὲ νομίζετω τοῦτο μεγαλωρίας εἶναι · εἰς γὰρ ἀνάγκην καταστᾶς τοῦτο ἐφθέγξατο , καὶ πρὸς τὸ κοινὴ χρήσιμον . Ὅτι οὐκ ἠτακτήσαμεν , φησίν , ἐν ὑμῖν . Ἀπὸ τοῦτοῦ οὐχ ὁρᾷς τὴν ταπεινοφροσύνην , ἣν δωρεὰν καλεῖ καὶ εὐταξίαν ; Οὐκ ἠτακτήσαμεν , φησίν , ἐν ὑμῖν , οὐδὲ δωρεὰν ἄρτον ἐφάγομεν . Δείκνυσιν ἐνταῦθα καὶ πέντας αὐτοὺς ἴσως ὄντας . Καὶ μὴ μοι εἴπης , Ἄλλ᾿ οὐ πάντες πέντες ἦσαν · περὶ γὰρ πενθῶν καὶ τῶν οὐχ ἄλλως τῆς ἀναγκαίας εὐπορουμένων τροφῆς , ἢ ἀπὸ τῆς τῶν χειρῶν ἐργασίας διαλέγεται . Οὐ γὰρ εἶπεν , Ἵνα ἀπὸ πατέρων ἔχωσιν , ἀλλ᾿ , Ἵνα ἐργαζόμενοι τὸν ἑαυτῶν ἄρτον ἐσθίωσιν . Εἰ γὰρ ὁ κήρυξ ἐγώ , φησίν , τοῦ λόγου τῆς διδασκαλίας ἐφοβήθην βαρῆσαι ὑμᾶς , πολλῷ μᾶλλον ὁ μηδὲν ὠφελῶν . Τοῦτο γὰρ δυντὸς βάρος ἐστίν . Βάρος δὲ ἐστιν , ὅταν τις μὴ μετὰ προθυμίας πολλῆς διδῷ . Ἄλλ᾿ οὐ τοῦτο αἰνίττεται , ἀλλ᾿ ὡς οὐκ ἔχοντων εὐκόλως . Διὰ τί γὰρ οὐκ ἐργάζη ; χεῖράς σοι εἰς τοῦτο ἔδωκεν ὁ Θεός , οὐχ ἵνα παρ᾿ ἑτέρων λαμβάνῃς , ἀλλ᾿ ἵνα ἑτέροις παρέχῃς . Ὁ δὲ Κύριος , φησίν , μοι᾿ ὑμῶν . Τοῦτο ἔξεστι καὶ
Lemmas: 542 Σ . ὁ δέ αἴτιος , καί πίνω ἐάν οὗτος φοβερός τότε · ἐπεί καί ὁ εἰμί μετά αὐτός μέγας ἀγαθός αὐτός νομίζω . καθά γάρ οἰκίον εἷς οἰκέω , καί ὑπό πατήρ εἷς εἰμί , καί μίας τραπεζεύς μετέχω , οὕτως ὁράω τότε κατά ἕκαστος ἐκκλησία . ὁ τοίνυν τοσοῦτος ἐκπίπτω ἀγάπη , πόσος κακός εἰμί ; νῦν δέ οὐδέ δοκέω ὁ μέγας δοκέω , διά ὁ μηδέ μέγας τίς νομίζω , ὅταν μετά ἀλλήλων εἰμί . ὅσπερ ἐν τάξις τιμωρία εἰμί τότε , οὗτος διά ὁ πολύς ψῦξις ὁ ἀγάπη καί Χωρὶς τιμωρία γίγνομαι νῦν , καί στέλλω ἀπό ἀλλήλων εἰκῇ , καί ἀπό ψυχρότης . ὁ γάρ πᾶς αἴτιος ὁ κακός , ὁ μή εἰμί ἀγάπη · οὗτος πᾶς διαλύω καί ἡρόνισεν ὁ σιμός καί λαμπρός ὁ ἐκκλησία , ἐπί ὅς ἀγάλλομαι ἐσθίω . Μεγάλη διδάσκαλος παρρησία , ὅταν ἐκ ὁ οἰκέω παθορρωμάτων ἔχω ὁ μαθητής ἐπιτιμάω . Διὸ καί Παῦλος λέγω · αὐτός γάρ οἶδα πῶς δεῖ μιμέομαι ἐγώ · καί ὁ βίος μᾶλλον ὀφείλω διδάσκαλος εἰμί , ἢ ὁ λόγος . μηδείς δέ νομίζω οὗτος μεγαλωρίας εἰμί · εἰς γάρ ἀνάγκη καθίστημι οὗτος φθέγγομαι , καί πρός ὁ κοινός χρήσιμος . ὅτι2 οὐ ἀτακτέω , φημί , ἐν σύ . ἀπό οὗτος οὐ ὁράω ὁ ταπεινοφροσύνη , ὅς δωρεά καλέω καί εὐταξία ; οὐ ἀτακτέω , φημί , ἐν σύ , οὐδέ δωρεά ἄρτος ἐσθίω . δείκνυμι ἐνταῦθα καί Πέντας αὐτός ἴσως εἰμί . καί μή ἐγώ εἶπον , ἄλλος οὖον πᾶς Πέντες εἰμί · περί γάρ πένθος καί ὁ οὐ ἄλλως ὁ ἀναγκαῖος εὐπορέω τροφή , ἢ ἀπό ὁ ὁ χείρ ἐργασία διαλέγω . οὖον γάρ εἶπον , ἵνα ἀπό πατήρ ἔχω , ἀλλά , ἵνα ἐργάζομαι ὁ ἑαυτοῦ ἄρτος ἐσθίω . εἰμί γάρ ὁ κῆρυξ ἐγώ , φημί , ὁ λόγος ὁ διδασκαλία φοβέω βαρέω σύ , πολύς μᾶλλον ὁ μηδείς ὠφελέω . οὗτος γάρ Δύντος βάρος εἰμί . Βάρος δέ εἰμί , ὅταν τις μή μετά προθυμία πολύς δίδωμι . ἄλλος οὖον οὗτος αἰνίσσομαι , ἀλλά ὡς οὐ ἔχω εὐκόλως . Ζεύς τίς γάρ οὐ ἐργάζομαι ; χείρ σύ εἰς οὗτος δίδωμι ὁ Θεός , οὐ ἵνα παρά ἕτερος λαμβάνω , ἀλλά ἵνα ἕτερος παρέχω . ὁ δέ Κύριος , φημί , μοιόν σύ . οὗτος ἔξεστι καί