joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0414.1
τὴν εἰς αὐτὸν ἔλπίδα . Ὅτι καύχημα ὑμῶν ἐσμεν , καθάπερ καὶ ὑμεῖς ἡμῶν , ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ . Ἐνεπίστα τὸν ἐκ τῶν εἰρημένων ὑπομείναι θρόνον , μεριστὰς αὐτοῦ καὶ κοινωνοὺς ποιήσας τῆς δόξης τῶν αὐτοῦ καὶ οὐδὲν ἡμῶν ἐστὶν , ἀλλὰ καὶ εἰς ὑμᾶς διαβαίνει , καὶ πάλιν ἀφ’ ὑμῶν εἰς ἡμᾶς . Ἐπαῖνι γὰρ καὶ τὸν παρειληφότων παρ’ ἐχεν ἀποδείξαι , καὶ τὰ μέλλοντα ἐνεργησατο · ὥστε μὴ ἐπισκήψαι τοὺς ἀκούοντας ὡς μεγαληγοροῦντι , μηδὲ εἰς βασανίαν , ὅπερ ἔφη , ἐξενηχθῆναι , κοινὸν τὸ καύχημα , καὶ αὐτῶν εἶναι φησι τὸν τῶν ἔχων μῶν στέφανον τοῦτον . Ἄν γὰρ τοιούτοι φαίνωμεν , φησίν , ὁ ἔπαινος ἡμῶν ὑμῶν ἡ δόξα · ὥσπερ σὺν καὶ ὑμῶν εὐδοκιμοῦσιν ἡμεῖς · ἀγαλλιομένους , καὶ στεφανούμεθα . Πάλιν καὶ ταῦτα πολὺ τὸ τῆς ταπεινοφροσύνης αὐτοῦ δι’ ὧν εἴρηκεν ἐπιδείκνυται . Οὐ γὰρ ὡς διδάσκαλος μαθηταῖς , ἀλλ’ ὡς μαθητὴς μαθηταῖς ὁμοίοις διαλεγόμενος , οὕτως ἐξιάζει τὸν λόγον . Καὶ θέα πῶς αὐτοὺς ὑψηλοὺς ποιεῖ , καὶ φιλοφρονίας πληροῖ , παραπέμπων ἐκεῖνη τῇ ἡμέρᾳ . Μὴ γὰρ μοι τὰ παρόντα εἴπητε , φησί , τοῦτο ἐστι , τὰς λοιδορίας , τὰ σώματα τὰ παρὰ τῶν πολλῶν · οὐδὲν γὰρ μέγα τὰ ἐνταῦθα , οὔτε τὰ χρηστὰ οὔτε τὰ λυπηρά , οὔ τὰ σώματα , οὔ τὰ ἐγκώμια τὰ παρὰ τῶν ἀνθρώπων · ἀλλ’ ἀναμνήσθητέ μοι τῆς ἡμέρας ἐκείνης τῆς φοβερᾶς καὶ φρικώδους , ἐν ᾗ πάντα ἀνακεκαλυμμένα . Τότε γὰρ καὶ ἡμεῖς ἐν ὑμῖν καὶ ὑμεῖς ἐν ἡμῖν καλλωπισθήσεσθε , ὅταν καὶ ὑμεῖς φαίνησθε τοιούτους ἔχοντες διδασκάλους , μηδὲν ἀνθρώπινον διδάσκοντας , μηδὲ πονηρὰ συνειχότας , μηδὲ λαθὼν τινὰ δεδικότας , ἀλλ’ ἡμεῖς τοιούτους ἔχοντες μαθητάς , μηδὲν ἀνθρώπινον πλάζοντας , μηδὲ σαλευομένους , ἀλλὰ μετὰ προθυμίας πάντα ὑποδεχομένους , καὶ μηδαμὸν παραλαβόντες . Καὶ νῦν γὰρ τὰ ὁδοὺς τοῦ νοῦ ἔχουσι · τότε δὲ πᾶσιν . Ὥστε εἰ καὶ ὀλιγόμεια [ 444 ] νῦν , οὐ μικρὸν καὶ ταύτην ἔχομεν παραμυθίαν · νῦν μὲν τὴν ἀπὸ τοῦ συνειδότος , τότε δὲ καὶ τὴν ἀπὸ τῆς ἐκλαμφῆς αὐτῆς . Νῦν μὲν γὰρ τὸ συνειδὸς ἡμῶν οἶδεν , ὅτι χάριτι Θεοῦ πάντα ποιοῦμεν , ὡς καὶ ὑμεῖς ἴστε καὶ εἴσεσθε · τότε δὲ καὶ πάντες μαθήσονται · ἀνθρωποι καὶ τὰ ἡμέτερα καὶ τὰ ὑμῶν , καὶ δόξονται δι’ ἀλλήλων ἡμᾶς δοξαζομένους . Ἵνα γὰρ μὴ δόξῃ μόνος αὐτὸς εἶναι λαμπρὸς ἀπὸ τῆς καυχήσεως , καὶ αὐτοὺς δίδωσιν αἰτίαν τοῦ καυχήματος , καὶ ἀπάγει τῶν παρόντων λυπηρῶν . Καὶ ὅπερ ἐπὶ τῆς παρακλήσεως ἐποίησεν εἰπὼν , ὅτι Δι’ ὑμᾶς παρακαλῶ , τοῦτο καὶ ἐνταῦθα ποιεῖ , Δι’ ὑμᾶς καυχώμεθα λέγων , ὡςπερ καὶ ὑμεῖς δι’ ἡμᾶς , πανταχοῦ κοινωνοὺς αὐτοὺς ποιῶν ἀπάντων , τῆς παρακλήσεως , τῶν παθημάτων , τῆς σωτηρίας , τῆς αὐτοῦ · καὶ γὰρ τὴν σωτηρίαν ταύτην ταῖς εὐχαῖς αὐτῶν λείψεται · Συνυπουργγούντων γὰρ ὑμῖν τῇ δεήσει , φησίν , ἐφρόντισεν ἡμᾶς ὁ Θεός . Οὕτω δὲ καὶ τὰ καύχηματα κοινὰ τίνει . Ὡσπερ γὰρ ἐκεῖ φησίν · Εἰδότες ὅτι ὡσπερ κοινωνοὶ ἐστε τῶν παθημάτων , οὕτω καὶ τῆς παρακλήσεως · οὕτω καὶ ἐνταῦθα , Καύχημα ὑμῶν ἐσμεν , καθάπερ καὶ ὑμεῖς ἡμῶν . Καὶ ταύτη τῇ
Lemmas: ὁ εἰς αὐτός ἐλπίς . ὅτι2 καύχημα σύ εἰμί , καθάπερ καί σύ ἐγώ , ἐν ὁ ἡμέρα ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός . Ἐνεπίστα ὁ ἐκ ὁ εἴρω ὑπομένω θρόνος , μεριστός αὐτός καί κοινωνός ποιέω ὁ δόξα ὁ αὐτός καί οὐδείς ἐγώ εἰμί , ἀλλά καί εἰς σύ διαβαίνω , καί πάλιν ἀπό σύ εἰς ἐγώ . ἐπαινέω γάρ καί ὁ παραλαμβάνω παρά ἔχω ἀποδείκνυμι , καί ὁ μέλλω ἐνεργέω · ὥστε μή ἐπισκήπτω ὁ ἀκούω ὡς μεγαληγορέω , μηδέ εἰς βασανίαν , ὅσπερ φημί , ἐκφέρω , κοινός ὁ καύχημα , καί αὐτός εἰμί φημί ὁ ὁ ἔχω μῶν στέφανος οὗτος . ἄν γάρ τοιοῦτος φαίνω , φημί , ὁ ἔπαινος ἐγώ σύ ὁ δόξα · ὥσπερ σύν καί σύ εὐδοκιμέω ἐγώ · ἀγαλλιάω , καί στεφανόω . πάλιν καί οὗτος πολύς ὁ ὁ ταπεινοφροσύνη αὐτός διά ὅς εἴρω ἐπιδείκνυμι . οὖον γάρ ὡς διδάσκαλος μαθητής , ἀλλά ὡς μαθητής μαθητής ὅμοιος διαλέγω , οὕτως εξιαζομαι ὁ λόγος . καί θέα πῶς αὐτός ὑψηλός ποιέω , καί φιλοφρονίας πληρόω , παραπέμπω ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα . μή γάρ ἐγώ ὁ πάρειμι εἶπον , φημί , οὗτος εἰμί , ὁ λοιδορία , ὁ σῶμα ὁ παρά ὁ πολύς · οὐδείς γάρ μέγας ὁ ἐνταῦθα , οὔτε ὁ χρηστός οὔτε ὁ λυπηρός , οὖον ὁ σῶμα , οὖον ὁ ἐγκώμιον ὁ παρά ὁ ἄνθρωπος · ἀλλά ἀναμιμνήσκω ἐγώ ὁ ἡμέρα ἐκεῖνος ὁ φοβερός καί φρικώδης , ἐν ὅς πᾶς ἀνακαλύπτω . τότε γάρ καί ἐγώ ἐν σύ καί σύ ἐν ἐγώ καλλωπίζω , ὅταν καί σύ φαίνω τοιοῦτος ἔχω διδάσκαλος , μηδείς ἀνθρώπινος διδάσκω , μηδέ πονηρός συνέχω , μηδέ λανθάνω τις δείκνυμι , ἀλλά ἐγώ τοιοῦτος ἔχω μαθητής , μηδείς ἀνθρώπινος πλάζω , μηδέ σαλεύω , ἀλλά μετά προθυμία πᾶς ὑποδέχομαι , καί μηδαμός παραλαμβάνω . καί νῦν γάρ ὁ ὁδός ὁ νόος ἔχω · τότε δέ πᾶς . ὥστε εἰμί καί ολιγομειης [ 444 ] νῦν , οὖον μικρός καί οὗτος ἔχω παραμυθία · νῦν μέν ὁ ἀπό ὁ σύνοιδα , τότε δέ καί ὁ ἀπό ὁ ἐκλάμπω αὐτός . νῦν μέν γάρ ὁ σύνοιδα ἐγώ οἶδα , ὅτι χάρις Θεός πᾶς ποιέω , ὡς καί σύ οἶδα καί εἶμι · τότε δέ καί πᾶς μανθάνω · ἄνθρωπος καί ὁ ἡμέτερος καί ὁ σύ , καί δοκέω διά ἀλλήλων ἐγώ δοξάζω . ἵνα γάρ μή δόξα μόνος αὐτός εἰμί λαμπρός ἀπό ὁ καύχησις , καί αὐτός δίδωμι αἴτιος ὁ καύχημα , καί ἀπάγω ὁ πάρειμι λυπηρός . καί ὅσπερ ἐπί ὁ παράκλησις ποιέω εἶπον , ὅτι διά σύ παρακαλέω , οὗτος καί ἐνταῦθα ποιέω , διά σύ καυχάομαι λέγω , ὡς καί σύ διά ἐγώ , πανταχοῦ κοινωνός αὐτός ποιέω ἀπαντάω , ὁ παράκλησις , ὁ πάθημα , ὁ σωτηρία , ὁ αὐτός · καί γάρ ὁ σωτηρία οὗτος ὁ εὐχή αὐτός λείπω · Συνυπουργγούντων γάρ σύ ὁ δήω , φημί , φροντίζω ἐγώ ὁ Θεός . οὕτως δέ καί ὁ καύχημα κοινός τίνω . ὡς γάρ ἐκεῖ φημί · οἶδα ὅτι ὡς κοινωνός εἰμί ὁ πάθημα , οὗτος καί ὁ παράκλησις · οὗτος καί ἐνταῦθα , καύχημα σύ εἰμί , καθάπερ καί σύ ἐγώ . καί οὗτος ὁ