joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0558.2
γ . Ταῦτα δὲ λέγω , οὐχ ἵνα ἀκούωμεν μόνον , ἀλλ' ἵνα καὶ μαζδάνωμεν . Εἰ γὰρ ἐκεῖνος τῶν πρὸ τοῦ λουτροῦ πλημμελημάτων ἐμέμνητο , καὶτοι πάντων ἀφανισθέντων , τίνα ἂν σχοίμεν συγγνώμην οἱ τῶν μετὰ τὸ λουτρὸν ἀμνημονοῦντες ἡμείς ; Τί λᾶγεις , ἄνθρωπε ; προσέχρουσας τῷ Θεῷ , καὶ ἐπιλανθάνη ; Δευτέρα αὐτὴ πρόσχρουσις , δευτέρα ἀπέχθεια . Ποῖον οὖν ἁμαρτημάτων αἴτις λύσιν ; ὃν οὐδὲ οἶδας αὐτό ; Πάνυ γε . Οὐ γὰρ μεριμνᾷς καὶ φροντίζεις πῶς λόγον δώσεις , οὐ μηδὲ μεμνήσθαι αὐτῶν σπουδάζεις , ἀλλὰ παίζων ἐν οὐ παικτοῖς . Ἄλλ' ἔσται καιρός , ὅτε οὐκέτι προχωρήσει τὰ τῆς παιδιᾶς ἡμῖν . Καὶ γὰρ δεῖ ἡμᾶς πάντας ἀποθανεῖν ( διὰ γὰρ τὴν πολλὴν ἀναίσθησιν τῶν πολλῶν . καὶ ὑπὲρ τῶν φαίνεσθαι διαλέγεσθαι δεῖ ) , καὶ ἀναστῆναι πάντας , καὶ κριθῆναι πάντας , καὶ κολασθῆναι · μᾶλλον δὲ τοῦτο οὐ πάντας , ἂν θέλωμεν . Ἐκείνων μὲν γὰρ οὐχ ἡμῖς · κύριον , οὔτε τῆς τελευτῆς ἡμῶν , οὔτε τῆς ἀναστάσεως , οὔτε τῆς κρίσεως , ἀλλ' ὁ Δεσπότης ὁ ἡμέτερος · τοῦ μέντοι διδόναι [ 593 ] δίκην , ἢ μὴ ἡμεῖς κύριοι · τοῦτο γὰρ τῶν ἐνδεχομένων ἐστίν . Ἄλλ' ἐὰν θέλωμεν , τῶν ἀδυνάτων αὐτὸ ποίησωμεν , ὡσπεροῦν Παῦλος , ὡς Πέτρος , ὡς ὁ ἅγιος πάντες · καὶ γὰρ ἐκείνους κολασθῆναι ἀδύνατον . Ἄν τοίνυν ἐθελώμεν , καὶ ἡμᾶς ὁμοίως ἀδύνατον τι παθεῖν . Κἂν γὰρ μυρία παπλημμελημένα ὦμεν , δυνατὸν ἀνακτισάσθαι , ἕως ἂν ἐνταῦθα ὦμεν . Ἀνακτισοῦμεθα τοίνυν ἑαυτούς · καὶ ὁ μὲν γέρων ἐννοεῖτω , ὅτι μικρὸν ὑστερον ἀπαλεύσεται , ὅτε ἰκανῶς ἐνετρύψθη τῇ ἡλικίᾳ ( καὶτοι γε ποία τοῦτο τρυφὴ ἢ ἐν κακίᾳ διᾶγειν ; ἀλλὰ τέως πρὸς τὴν ἐκείνου δόξαν τοῦτο φημι ) · ἐννοεῖτω μετὰ τοῦτο , ὅτι ἐξεστίν αὐτῷ ἐν βραχεῖ χρόνῳ τὸ πᾶν ἀπονίψασθαι . Ὁ νέος πάλιν καὶ αὐτὸς τὸ ἀδηλον λογιζέσθω τῆς τελευτῆς , καὶ ὅτι πολλῶν πολλάκις πρεσβυτέρων μενόντων ἐνταῦθα , οἱ νέοι πρὸ αὐτῶν ἀπηνέχθησαν . Ἴνα γὰρ μὴ πραγματευώμεθα τὴν τελευτὴν ἡμῶν , διὰ τοῦτο ἐν ἀδήλῳ κατένε . Διὸ καὶ σοφὸς τις παραίνει λέγων , Μὴ ἀνδρὸς ἐπιστρέφειν πρὸς Κύριον , καὶ μὴ ἀναβάλλειν ἡμέραν ἐξ ἡμέρας · οὐ γὰρ οἶδας τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα . Ἐκ μὲν γὰρ τοῦ ἀναβάλλεσθαι κίνδυνος καὶ φόβος , ἐκ δὲ τοῦ μὴ ἀναβάλλεσθαι σωτηρία δηλὴ καὶ ἀσφαλής . Ἔχου τοίνυν τῆς ἀρετῆς . ὥντα γοῦ , κἂν νόσος ἀπέλησε , ἀσφαλῶς ἀπελήθες · κἂν εἰς γῆρας ἐλθῃ , μετὰ πολλῆς ἀπηλθες τῆς εὐπορίας · καὶ δικὴ ἑορτὴ διὰ παντὸς ἐξεῖς τοῦ βίου , κακίας τε ἀπεχόμενος , καὶ ἀρετῆς ἐπαλλημένος . Μὴ λέγε , Ἔσται καιρὸς ὅταν ἐπιστρέψω · δέη · ταῦτα γὰρ τὰ ῥήματα σφόδρα παροργίζει τὸν Θεόν .
Lemmas: γ . οὗτος δέ λέγω , οὐ ἵνα ἀκούω μόνος , ἀλλά ἵνα καί μαζδάνωμεν . εἰμί γάρ ἐκεῖνος ὁ πρό ὁ λουτρόν πλημμέλημα μιμνήσκω , καίτοι πᾶς ἀφανίζω , τίς εἄν ἔχω συγγνώμη ὁ ὁ μετά ὁ λουτρόν ἀμνημονέω ἡμεῖς ; τις λᾶγος , ἄνθρωπος ; προσεχρουω ὁ Θεός , καί ἐπιλανθάνομαι ; δεύτερος αὐτός προσχρουτις , δύο ἀπέχθεια . Ποῖον οὖν ἁμάρτημα αἴτις λύσις ; ὅς οὐδέ οἶδα αὐτός ; πάνυ γε . οὖον γάρ μεριμνάω καί φροντίζω πῶς λόγος δίδωμι , οὖον μηδέ μιμνήσκω αὐτός σπουδάζω , ἀλλά παίζω ἐν οὖον παικτός . ἄλλος εἰμί καιρός , ὅτε οὐκέτι προχωρέω ὁ ὁ παιδιά ἐγώ . καί γάρ δεῖ ἐγώ πᾶς ἀποθνῄσκω ( διά γάρ ὁ πολύς ἀνίημι ὁ πολύς . καί ὑπέρ ὁ φαίνω διαλέγω δεῖ ) , καί ἀνίστημι πᾶς , καί κρίνω πᾶς , καί κολάζω · μᾶλλον δέ οὗτος οὖον πᾶς , εἄν ἐθέλω . ἐκεῖνος μέν γάρ οὐ ἡμεῖς · κύριος , οὔτε ὁ τελευτή ἐγώ , οὔτε ὁ ἀνάστασις , οὔτε ὁ κρίσις , ἀλλά ὁ Δεσπότης ὁ ἡμέτερος · ὁ μέντοι δίδωμι [ 593 ] δίκη , ἢ μή ἐγώ κύριος · οὗτος γάρ ὁ ἐνδέχομαι εἰμί . ἄλλος ἐάν ἐθέλω , ὁ ἀδύνατος αὐτός ποιέω , ὥσπεροῦν Παῦλος , ὡς Πέτρος , ὡς ὁ ἅγιος πᾶς · καί γάρ ἐκεῖνος κολάζω ἀδύνατος . ἄν τοίνυν ἐθέλω , καί ἐγώ ὁμοίως ἀδύνατος τίς πάσχω . κἀν γάρ μυρίος παπλημμελημένα εἰμί , δυνατός ἀνακτίζω , ἠώς εἄν ἐνταῦθα εἰμί . Ἀνακτίζω τοίνυν ἑαυτοῦ · καί ὁ μέν γέρων ἐννοέω , ὅτι μικρός ὕστερος απαλευσετα , ὅτε ἱκανῶς ἐνετρύψθη ὁ ἡλικία ( καίτοι γε ποῖος οὗτος τρυφή ἢ ἐν κακία διάγω ; ἀλλά τέως πρός ὁ ἐκεῖνος δόξα οὗτος φημί ) · ἐννοέω μετά οὗτος , ὅτι ἔξεστι αὐτός ἐν βραχύς χρόνος ὁ πᾶς ἀπονίζω . ὁ νέος πάλιν καί αὐτός ὁ ἄδηλος λογίζομαι ὁ τελευτή , καί ὅτι πολύς πολλάκις πρέσβυς μένω ἐνταῦθα , ὁ νέος πρό αὐτός ἀποφέρω . ἵνα γάρ μή πραγματεύομαι ὁ τελευτή ἐγώ , διά οὗτος ἐν ἄδηλος κατανέω . Διὸ καί σοφός τις παραινέω λέγω , μή ἀνήρ ἐπιστρέφω πρός κύριος , καί μή ἀναβάλλω ἡμέρα ἐκ ἡμέρα · οὖον γάρ οἶδα τίς τίκτω ὁ ἔπειμι . ἐκ μέν γάρ ὁ ἀναβάλλω κίνδυνος καί φόβος , ἐκ δέ ὁ μή ἀναβάλλω σωτηρία δηλέομαι καί ἀσφαλής . ἔχω τοίνυν ὁ ἀρετή . εἰμί γου , κἀν νόσος ἀπολανθάνω , ἀσφαλῶς ἀπέρχομαι · κἀν εἰς γῆρας ἔρχομαι , μετά πολύς ἀπέρχομαι ὁ εὐπορία · καί δική ἑορτή διά πᾶς ἐξίημι ὁ βίος , κακία τε ἀπέχω , καί ἀρετή ἐπαλλημένος . μή λέγω , εἰμί καιρός ὅταν ἐπιστρέφω · δήω · οὗτος γάρ ὁ ῥῆμα σφόδρα παροργίζω ὁ Θεός .