joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0511.1
ἐνεκεν τοῦ ἀδικηθέντος . Ἵνα γὰρ μὴ λέγωσι , Τί οὖν ἡμῖν ἐπιτιμάς , εἰ ἀγῶν ἡμῶν ἐπὶ τῷ πράγματι ; πρὸς τοῦτο ἰστάμενος καὶ ἀναστρέφει , καὶ προδοικοῦμενος αὐθ , Ἔλεγεν ἄπαρ ἔλεγεν , οἷον , Οὐ μεταμέλωμαι , εἰ καὶ μετεμελήμη . Τοσοῦτον γὰρ ἀπέχω σοῦ μετανοεῖν νῦν ἐφ' οἷς ἔγραψα τότε , ἔφην , ὅτι τότε μᾶλλον μετανόησα ἢ νῦν , ὅτε ἑαυτοὺς συνεισῆκατε . Εἶδες πάλιν αὐτοῦ τὸ βλαῖον καὶ φιλότιμον , πῶς εἰς τοὐναντίον τὸν λόγον περιέστρεψεν ; Ἐξ ὧν γὰρ ἐνόμιζον αὐτὸν διατετραῦθαι , ὡς εἰκὴ ἐπιτιμησαιτα , διὰ τὴν προκοπὴν αὐτῶν , ἀπὸ τούτων δείκνυσιν ὅτι παρρησιάζεσθαι αὐτὸν δίκαιον . Οὐδὲ γὰρ παρατείνεται λοιπὸν χαρίζεσθαι ἀδίκως , ὅταν ἐξῆ τοῦτο ποιεῖν . Ὁ γὰρ τοιαῦτα λῶγων ἀναστρέφει , ὅτι Ὁ καλλώμενος τῇ κόρῃ , ἐν σμῶδι ὅστι · καὶ , Παράδοτε τὸν εἰωθότα τῷ Σατανᾷ εἰς ὀλεθρον τῆς σαρκός · καὶ , Πᾶρ ἀμάρτημα , ὅ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος , ἔκτος τοῦ σώματος ὅστι · καὶ ὅσα τοιαῦτα , πῶς ἐνταῦθά φησιν , Οὐχ ἕνεκεν τοῦ ἀδικησαμένου , σὺδὲ ἕνεκεν τοῦ ἀδικηθέντος ; Οὐκ ἐναντιούμενος ἑαυτῷ , ἀλλὰ καὶ σφόδρα ἀκολουθῶν . Πῶς ἑαυτῷ ἀκολουθῶν ; Ὅτι περισποδαστον ἦν αὐτῷ , δεῖξαι τὸ φιλέρον ὅ περὶ αὐτοὺς εἶχεν . Οὐ τοίνυν ἀναιρεῖ τὸ ἠθέσθαι ἐκείνου , ἀλλ' ἐνδείκνυσαι καὶ τὴν ἀγάπην τὴν περὶ αὐτοὺς , ὅπαρ ἔφην , καὶ ὅτι μελῶν αὐτῶν κατέσεισε φόβον περὶ πάσης τῆς Ἐκκλησίας . Ἔδεδεικαι . γὰρ μὴ ἐπὶ πλέον νεμηθῆ τὸ κακόν , καὶ οὕτω βαθεῖζον , ὅλην καταλάβῃ τὴν Ἐκκλησίαν . Διὰ καὶ ἔλεγεν , Μικρὰ ζύμη ὅλον τὸ φύραμα ζυμοῖ . Ἄλλὰ τοῦτο μὲν τότε · νῦν δέ , ἐπειδὴ κατεψύχοντο , οὐκέτι αὐτὸ οὕτω τίθησιν , ἀλλ' ἑτέρως · καὶ τὸ αὐτὸ μὲν αἰνίττεται , γλυκύτερον δὲ μεταχειρίζεται τὸν λόγον , λέγων , Ἐνεκεν τοῦ φανερωθῆναι τὴν σπουδὴν ἡμῶν τῇ ὑπὲρ ὑμῶν πρὸς τοὺς ἄλλους , τοιούτους , Ἵνα εἴδητε [ 546 ] πῶς ὑμᾶς φιλοῦ . Τοῦτο δὲ τὸ αὐτὸ μὲν ἐστὶ τῷ προτέρῳ , ἑτέρως δὲ ἐρμηνευθὲν , ἑτέραν ἔδοξεν ἔμφασιν παρέχειν . Ἐπειδὴ τὸ αὐτὸ ἐστιν , ἀνάπτυξον αὐτοῦ τὴν ἔνοιαν , καὶ οὐδὲν βίαι τὸ μέσον . Ἐπειδὴ γὰρ σφόδρα φιλοῦ ὑμᾶς , φησιν , δεδειόκατιν μὴ τι πάθητε ἐκείθεν ἄνδρες , μὴ αὐτοὶ δέξησθε τὴν λύπην . Ὦσπερ οὖν ὅταν λέγῃ , Μὴ τῶν βούρ μέλει τῷ Θεῷ ; οὐ τοῦτο λέγει , ὅτι οὐ μέλει · οὐδὲ γὰρ ἐν τι συστήναι τῶν δυνάων τῆς προνοίας ἀποστερηθὲν τοῦ Θεοῦ · ἀλλ' ὅτι οὐ προηγουμενῶς διὰ τοὺς ὁδὰς ἐνομοθετεῖ · οὕτω καὶ ἐνταῦθα , Πρῶτον μὲν δι' ὑμᾶς ἔγραψον , δεύτερον δὲ καὶ δι' ἐκείνους , Καὶ ἔχων μὲν τὴν ἀγάπην ἐν ἑαυτῷ , καὶ χωρὶς τῆς ἐπιστολῆς , φησίν . Ἔδουλόμην δὲ αὐτὴν καὶ ὑμῖν δείξαι καὶ πᾶσιν ἀπλῶς διὰ τῶν γραμμάτων ἐκείνων . Διὰ τοῦτο παρακαλελήμαθα · ἐπειδὴ καὶ τὴν σπουδὴν ἰδεῖν ἑμεν τὴν περὶ ὑμᾶς , καὶ τὸ πᾶν ἡμῖν κατιθωθεῖν . Καθάπαρ καὶ ἄλλοχοῦ ἔλεγεν , Νῦν ζωῶμεν , ὅταν ὑμεῖς στήκητε ἐν Κυρίῳ · καὶ πάλιν Τίς γὰρ ἄνθρω ἐλάχι , ἢ χαρά , ἢ στέφανος καυχήσεως ; ἢ οὐχὶ καὶ ὑμεῖς ; Τοῦτο γὰρ ζωή , τοῦτο παράκλησις , τοῦτο παραμυθία διδασκάλῳ νουν ἔχοντι , ἢ ἐπίδοσις τῶν μαθητευομένων .
Lemmas: ἕνεκα ὁ ἀδικέω . ἵνα γάρ μή λέγω , τις οὖν ἐγώ ἐπιτιμάω , εἰμί ἄγος ἐγώ ἐπί ὁ πρᾶγμα ; πρός οὗτος ἰστάμενος καί ἀναστρέφω , καί προδικέω αὐθ , λέγω ἄπαρος λέγω , οἷος , οὖον μεταμέλω , εἰμί καί μετεμελήμη . τοσοῦτος γάρ ἀπέχω σύ μετανοέω νῦν ἐπί ὅς γράφω τότε , φημί , ὅτι τότε μᾶλλον μετανοώ ἢ νῦν , ὅτε ἑαυτοῦ συνίημι . εἶδον πάλιν αὐτός ὁ βλαῖον καί φιλότιμος , πῶς εἰς ἐναντίος ὁ λόγος περιστρέφω ; ἐς ὅς γάρ νομίζω αὐτός διατετραίνω , ὡς εἰκῇ ἐπιτιμάω , διά ὁ προκοπή αὐτός , ἀπό οὗτος δείκνυμι ὅτι παρρησιάζομαι αὐτός Δίκαιος . οὐδέ γάρ παρατείνω λοιπός χαρίζομαι ἄδικος , ὅταν ἔξεστι οὗτος ποιέω . ὁ γάρ τοιοῦτος λωγάω ἀναστρέφω , ὅτι ὁ καλλώμενος ὁ κόρη , ἐν σμῶδι ὅστις · καί , παραδίδωμι ὁ εἴωθα ὁ Σατανᾶς εἰς ὄλεθρος ὁ σάρξ · καί , Παρά ἁμάρτημα , ὅς ἐάν ποιέω ἄνθρωπος , ἕκτος ὁ σῶμα ὅστις · καί ὅσος τοιοῦτος , πῶς ἐνταῦθα φημί , οὐχ ἕνεκα ὁ ἀδικέω , σύ ἕνεκα ὁ ἀδικέω ; οὐ ἐναντιόομαι ἑαυτοῦ , ἀλλά καί σφόδρα ἀκολουθέω . Πῶς ἑαυτοῦ ἀκολουθέω ; ὅτι2 περισποδαστον εἰμί αὐτός , δείκνυμι ὁ φίλερος ὅς περί αὐτός ἔχω . οὖον τοίνυν ἀναιρέω ὁ ἤθω ἐκεῖνος , ἀλλά ἐνδείκνυμι καί ὁ ἀγάπη ὁ περί αὐτός , ὅς φημί , καί ὅτι μέλος αὐτός κατασείω φόβος περί πᾶς ὁ ἐκκλησία . Ἔδεδεικαι . γάρ μή ἐπί πλέω νέμω ὁ κακός , καί οὗτος βαθύς , ὅλος καταλαμβάνω ὁ ἐκκλησία . Ζεύς καί λέγω , μικρός ζύμη ὅλος ὁ φύραμα ζυμόω . ἀλλά οὗτος μέν τότε · νῦν δέ , ἐπεί καταψύχω , οὐκέτι αὐτός οὗτος τίθημι , ἀλλά ἑτέρως · καί ὁ αὐτός μέν αἰνίσσομαι , γλυκύς δέ μεταχειρίζω ὁ λόγος , λέγω , ἕνεκα ὁ φανερόω ὁ σπουδή ἐγώ ὁ ὑπέρ σύ πρός ὁ ἄλλος , τοιοῦτος , ἵνα οἶδα [ 546 ] πῶς σύ φιλέω . οὗτος δέ ὁ αὐτός μέν εἰμί ὁ πρότερος , ἑτέρως δέ ἐρμηνεύω , ἕτερος δοκέω ἔμφασις παρέχω . ἐπεί ὁ αὐτός εἰμί , ἀναπτύσσω αὐτός ὁ νοια , καί οὐδείς βία ὁ μέσος . ἐπεί γάρ σφόδρα φιλέω σύ , φημί , δείδω μή τίς πάσχω ἐκεῖθεν ἀνήρ , μή αὐτός δέχομαι ὁ λύπη . ὥσπερ οὖν ὅταν λέγω , μή ὁ βουρ μέλος ὁ Θεός ; οὖον οὗτος λέγω , ὅτι οὖον μέλος · οὐδέ γάρ ἐν τίς συνίστημι ὁ δύναμαι ὁ πρόνοια ἀποστερέω ὁ Θεός · ἀλλά ὅτι οὖον προηγουμένως διά ὁ ὁδάω νομοθετέω · οὗτος καί ἐνταῦθα , Πρῶτος μέν διά σύ γράφω , δύο δέ καί διά ἐκεῖνος , καί ἔχω μέν ὁ ἀγάπη ἐν ἑαυτοῦ , καί Χωρὶς ὁ ἐπιστολή , φημί . εδουλομεις δέ αὐτός καί σύ δείκνυμι καί πᾶς ἀπλόος διά ὁ γράμμα ἐκεῖνος . Ζεύς οὗτος παρακαλέω · ἐπεί καί ὁ σπουδή ὁράω εἰμί ὁ περί σύ , καί ὁ πᾶς ἐγώ κατιθωθεῖν . Καθάπαρ καί αλλοχοω λέγω , νῦν ζῷον , ὅταν σύ στήκω ἐν κύριος · καί πάλιν Τῖς γάρ ἄνθρω λαγχάνω , ἢ χαρά , ἢ στέφανος καύχησις ; ἢ οὐ καί σύ ; οὗτος γάρ ζωή , οὗτος παράκλησις , οὗτος παραμυθία διδάσκαλος νόος ἔχω , ἢ Ἐπίδοσις ὁ μαθητεύω .