joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0518.7
Τοῦτο δὲ καὶ τὸν Τίτον εὐγνώμονα δείκνυσι περὶ τοὺς εὐεργέτας , εἰ γε λαβὼν αὐτοὺς ἐν τῇ ψυχῇ ἐπανῆλθεν ἅπαντας , καὶ διηνεκῶς αὐτῶν μέμνηται , καὶ ἐκείνους ἐπὶ στόματος ἔχει καὶ ἐπὶ διανοίας . Καὶ Κορινθίους πάλιν κοσμεῖ μειζόνως , ὅτι αὐτὸν οὕτω χειρωσάμενοι ἐξέπεμψαν . Εἶτα καὶ τὴν ὑπακοὴν αὐτῶν λέγει , ἐπιτείνων αὐτῶν τὴν σπουδὴν · διὸ καὶ ἐπάγει ταῦτα , Ὡς μετὰ φόβου καὶ τρόμου ἐδέξασθε αὐτόν . Οὐ μετὰ ἀγάπης μόνον , ἀλλὰ καὶ μετὰ τιμῆς ἐππεταμένης . Εἶδες πῶς διπλὴν αὐτοῖς ἀρετὴν μαρτυρεῖ , καὶ ὅτι οἱ πατέρες ἐφθόνου , καὶ ὡς ἄρχοντα ἐδεδοίκεσαν , οὔτε διὰ τὸν φόβον ἀμαυροῦντες τὴν ἀγάπην , οὔτε διὰ τὴν ἀγάπην ἐκλύοντος τὸν φόβον ; Τοῦτο καὶ ἀνωτέρω ἔλεγεν , ὅτι Τὸ κατὰ Θεὸν λυπηθῆναι ὑμᾶς , πόσῃν κατειργάσατο ἐν ὑμῖν σπουδὴν , ἀλλὰ φόβον , ἀλλὰ ἐπιζήλοιαν ; Καίρω οὖν , ὅτι ἐν παντὶ θαρρῶ ἐν ὑμῖν . Ὅρᾳ ὅτι δι' αὐτοὺς μᾶλλον χαίρει ; Ὅτι οὐδαμοῦ τὸν διδάσκαλον κατηχούντας , φησίν , οὐδὲ ἀνάξιοι φαίνεσθε τῆς ἐμῆς μαρτυρίας . Ὥστε οὐχ οὕτως διὰ Τίτον ἔχαιρεν , ὅτι τιμῆς ἀπήλαυσε τοιαύτης , ὡς δι' αὐτοὺς , ὅτι τοιαύτην ἐπεδείξαντο εὐγνωμοσύνην . Ἴνα γὰρ μὴ νομισθῇ δι' ἐκεῖνον χαίρειν μᾶλλον , ὅρα πῶς καὶ ἐνταῦθα τὴν αἰτίαν τίθησιν . Ὡσπερ οὖν [ 555 ] ἀνωτέρω εἶπεν , Ὅτι εἰ εἰ αὐτῷ κεκαύχημαι ὑπὲρ ὑμῶν , οὐ κατηχούντων · οὕτω καὶ ἐνταῦθα , Ὅτι ἐν παντὶ θαρρῶ ἐν ὑμῖν . Κἂν ἐπιπλήξαι δέοι , οὐ δέδοικα μὴ ἀπορραγήτε , κἂν καυχάσθαι , οὐ φοβοῦμαι , ὡς ἐλεγχόμενος , κἂν ὡς πειθόμενος ἐπαινέσαι , κἂν ὡς ἀγαπητικούς , κἂν ὡς ζῆλον ἔχοντας , θαρρῶ ἐν ὑμῖν . Εἶπον ἐκκῶμαι , καὶ ἐδεξόμην · εἶπον δέξασθε , καὶ ἐδέξασθε · εἶπον ὅτι μέγαλοί τινές ἐστε καὶ θαυμαστοὶ ἐπὶ Τίτῳ καὶ διδασκάλους εἰδότας αἰδεῖσθαι · ἀλήθῃ διὰ τῶν ἔργων ταῦτα ἐδείξατε . Καὶ οὐχ οὕτως ἔμαθὲ ταῦτα παρ' ἐμοῦ , ὡς παρ' ὑμῶν . Ἐπανῆλθε γοῦν σφοδρὸς ἐραστὴς ὑμῶν γεγὼνως , πλείονα τῶν λόγων ἐπιδείξασθαι ὑμῶν . Γνωρίζω δὲ ὑμῖν , ἀδελφοί , τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δεδομένην ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις τῆς Μακεδονίας .
Lemmas: οὗτος δέ καί ὁ Τίτος εὐγνώμων δείκνυμι περί ὁ εὐεργέτης , εἰμί γε λαμβάνω αὐτός ἐν ὁ Ψυχή ἐπανέρχομαι ἅπας , καί διηνεκής αὐτός μιμνήσκω , καί ἐκεῖνος ἐπί στόμα ἔχω καί ἐπί διάνοια . καί Κορίνθιος πάλιν κοσμέω μέγας , ὅτι αὐτός οὗτος χειρόω ἐκπέμπω . εἶτα καί ὁ ὑπακοή αὐτός λέγω , ἐπιτείνω αὐτός ὁ σπουδή · διό καί ἐπάγω οὗτος , ὡς μετά φόβος καί τρόμος δέχομαι αὐτός . οὖον μετά ἀγάπη μόνος , ἀλλά καί μετά τιμή πετάννυμι . εἶδον πῶς διπλός αὐτός ἀρετή μαρτυρέω , καί ὅτι ὁ πατήρ φθονέω , καί ὡς ἄρχω δείδω , οὔτε διά ὁ φόβος ἀμαυρόω ὁ ἀγάπη , οὔτε διά ὁ ἀγάπη ἐκλύω ὁ φόβος ; οὗτος καί ἀνωτέρω λέγω , ὅτι ὁ κατά θεός λυπέω σύ , πόσος κατεργάζομαι ἐν σύ σπουδή , ἀλλά φόβος , ἀλλά ἐπίζηλος ; Καῖρος οὖν , ὅτι ἐν πᾶς θαρσέω ἐν σύ . ὁράω ὅτι διά αὐτός μᾶλλον χαίρω ; ὅτι2 οὐδαμοῦ ὁ διδάσκαλος κατηχέω , φημί , οὐδέ ἀνάξιος φαίνω ὁ ἐμός μαρτυρία . ὥστε οὐ οὕτως διά Τίτος χαίρω , ὅτι τιμή ἀπαλαύω τοιοῦτος , ὡς διά αὐτός , ὅτι τοιοῦτος ἐπιδείκνυμι εὐγνωμοσύνη . ἵνα γάρ μή νομίζω διά ἐκεῖνος χαίρω μᾶλλον , ὁράω πῶς καί ἐνταῦθα ὁ αἴτιος τίθημι . ὡς οὖν [ 555 ] ἀνωτέρω εἶπον , ὅτι2 εἰμί εἰμί αὐτός καυχάομαι ὑπέρ σύ , οὖον κατηχέω · οὗτος καί ἐνταῦθα , ὅτι2 ἐν πᾶς θαρσέω ἐν σύ . κἀν ἐπιπλήσσω δήω , οὖον δείδω μή ἀπορράσσω , κἀν καυχάομαι , οὖον φοβέω , ὡς ἐλέγχω , κἀν ὡς πείθω ἐπαινέω , κἀν ὡς αγαπητικός , κἀν ὡς ζῆλος ἔχω , θαρσέω ἐν σύ . εἶπον ἐκκάω , καί δέχομαι · εἶπον δέχομαι , καί δέχομαι · εἶπον ὅτι μέγας τις εἰμί καί θαυμαστός ἐπί Τίτος καί διδάσκαλος οἶδα αἰδέομαι · ἀλάομαι διά ὁ ἔργον οὗτος δείκνυμι . καί οὐ οὕτως μανθάνω οὗτος παρά ἐγώ , ὡς παρά σύ . ἐπανέρχομαι γοῦν σφοδρός ἐραστής σύ γέγωνα , πλείων ὁ λόγος ἐπιδείκνυμι σύ . γνωρίζω δέ σύ , ἀδελφός , ὁ χάρις ὁ Θεός ὁ δίδωμι ἐν ὁ ἐκκλησία ὁ Μακεδονία .