joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0606.2
γ . Τοὺς μὲν γὰρ ἑξω , φησίν , τότε ἀπαίτησει δίκην κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως · ὑμᾶς δὲ καὶ νῦν , ὅπως ἐκαίνης ἐξελάσθαι τῆς τιμωρίας . Ἄλλ’ ὅμως καὶ τὸ πηδεμονικὸν τοῦτο διὰ φιλοστοργίας γινώμενον , ὅρα πῶς μετὰ φόβου τίθησι καὶ πολλοῦ τοῦ θυμοῦ , λέγων · Ὡς οὐχ ἀσθενεῖ εἰς ὑμᾶς , ἀλλὰ δύναται ἐν ὑμῖν . Καὶ γὰρ εἰ ἑσταυρώθῃ ἐξ ἀσθενείας , ἀλλὰ ζῇ ἐκ δυνάμεως Θεοῦ . Τί ἐστιν , Εἰ ἑσταυρώθῃ ἐξ ἀσθενείας ; Καὶ γὰρ εἰ εἶπετο , φησίν , πράγμα ὑπομείναι δοκοῦν ἀσθενείας ἔχειν ὑποληψιν , ἀλλ’ οὐδὲν τοῦτο τὴν δύναμιν αὐτοῦ διακωπεῖ · μᾶν γὰρ αὐτὴ δυνάμεως οὖσα , καὶ οὐδὲν τὸ [ 645 ] πρᾶγμα τὸ δοκοῦν ἀσθενείας εἶναι ταύτην παρέλαβεν , ἀλλ’ αὐτὸ μὲν οὖν τοῦτο μάλιστα αὐτοῦ δείκνυσιν τὴν ἰσχύν , ὅτι καὶ τοιούτου πράγματος ὑπέμεινε , καὶ τὰ τῆς δυνάμεως αὐτοῦ οὐκ ἑχρημάτισεν . Μὴ τοίνυν σε θορυδεῖν ἡ λέξις τῆς ἀσθενείας · καὶ γὰρ καὶ ἀλλαχοῦ φησι · Τὸ μακρὸν τοῦ Θεοῦ σῳζώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστι , καὶ τὸ δεινὸν τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων ἐστι · καίτοι οὔτε μακρὸν , οὔτε ἀσθενὲς οὐδὲν ὁ Θεὸς ἔχει · ἀλλὰ τὸν σταυρόνους ἑκάλεσε , τὴν τῶν ἀπίστων ὑπόνοιαν περὶ αὐτοῦ ἐξηγοῦμενος . Ἄκουσον γοῦν αὐτοῦ ἑαυτὸν ἐρμηνεύοντος · Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστι , τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι · καὶ πάλιν · Ἡμεῖς δὲ κηρύττομεν Θεὸν ἑσταυρωμένον , Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον , Ἕλλησι δὲ μωρίαν , αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι Χριστόν , Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν · καὶ πάλιν , Ψυχικὸς δὲ ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ Πνεύματος · μωρία γὰρ αὐτῷ ἐστιν . Ὅρα πῶς πανταχοῦ τῶν ἀπίστων τὴν ὑπόνοιαν ἐρμηνεύει , μωρίαν καὶ ἀσθένειαν τοῦ σταυροῦ νομιζόντων . Οὕτω δὴ καὶ ἑνταῦθα οὐ τὴν οὖσαν ἀσθένειαν λέγει , ἀλλὰ τὴν ὑποπτευομένην παρὰ τοῖς ἀπίστοις . Οὐ τοῦτο οὖν φησιν , ὅτι ἀσθενὴς ἄν ἑσταυρώθῃ , ἀπαγε . Ὅτι γὰρ θύναντο μὴ σταυρωθῆναι διὰ πάντων ἑθεῖδε , νῦν μὲν ὀπίσους βίβας , νῦν δὲ
Lemmas: γ . ὁ μέν γάρ ἔξω , φημί , τότε ἀπαιτέω δίκη κατά ὁ ἡμέρα ὁ κρίσις · σύ δέ καί νῦν , ὅπως καίνω ἐξελαύνω ὁ τιμωρία . ἄλλος ὅμως καί ὁ πηδεμονικὸν οὗτος διά φιλοστοργία γίγνομαι , ὁράω πῶς μετά φόβος τίθημι καί πολύς ὁ θυμός , λέγω · ὡς οὐ ἀσθενής εἰς σύ , ἀλλά δύναμαι ἐν σύ . καί γάρ εἰμί σταυρόω ἐκ ἀσθένεια , ἀλλά ζῶ ἐκ δύναμις Θεός . τις εἰμί , εἰμί σταυρόω ἐκ ἀσθένεια ; καί γάρ εἰμί εἶπον , φημί , πράγμα ὑπομένω δοκέω ἀσθένεια ἔχω ὑπόληψις , ἀλλά οὐδείς οὗτος ὁ δύναμις αὐτός διακόπτω · τιμή γάρ αὐτός δύναμις εἰμί , καί οὐδείς ὁ [ 645 ] πρᾶγμα ὁ δοκέω ἀσθένεια εἰμί οὗτος παραλαμβάνω , ἀλλά αὐτός μέν οὖν οὗτος μάλιστα αὐτός δείκνυμι ὁ ἰσχύς , ὅτι καί τοιοῦτος πρᾶγμα ὑπομένω , καί ὁ ὁ δύναμις αὐτός οὐ χρηματίζω . μή τοίνυν σύ θορυδηω ὁ λέξις ὁ ἀσθένεια · καί γάρ καί ἀλλαχοῦ φημί · ὁ μακρός ὁ Θεός σῴζω ὁ ἄνθρωπος εἰμί , καί ὁ δεινός ὁ Θεός ἰσχυρός ὁ ἄνθρωπος εἰμί · καίτοι οὔτε μακρός , οὔτε ἀσθενής οὐδείς ὁ θεός ἔχω · ἀλλά ὁ σταυρονοος καλέω , ὁ ὁ ἄπιστος ὑπόνοια περί αὐτός ἐξηγέομαι . ἀκούω γοῦν αὐτός ἑαυτοῦ ἐρμηνεύω · ὁ λόγος γάρ ὁ ὁ σταυρός ὁ μέν ἀπόλλυμι μωρία εἰμί , ὁ δέ σῴζω ἐγώ δύναμις Θεός εἰμί · καί πάλιν · ἐγώ δέ κηρύσσω θεός σταυρόω , Ἰουδαῖος μέν σκάνδαλον , Ἕλλην δέ μωρία , αὐτός δέ ὁ κλητός Ἰουδαῖος τε καί Ἕλλην Χριστός , Θεός δύναμις καί Θεός σοφία · καί πάλιν , ψυχικός δέ ἄνθρωπος οὖον δέχομαι ὁ ὁ πνεῦμα · μωρία γάρ αὐτός εἰμί . Ὅρας πῶς πανταχοῦ ὁ ἄπιστος ὁ ὑπόνοια ἑρμηνεύω , μωρία καί ἀσθένεια ὁ σταυρός νομίζω . οὕτως δή καί ἐνταῦθα οὖον ὁ εἰμί ἀσθένεια λέγω , ἀλλά ὁ ὑποπτεύω παρά ὁ ἄπιστος . οὖον οὗτος οὖν φημί , ὅτι ἀσθενής ἄν σταυρόω , ἀπάγω . ὅτι2 γάρ θύνω μή σταυρόω διά πᾶς ἔθος , νῦν μέν ὀπίζω Βίβας , νῦν δέ