joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0571.1
ἀποστέλλομενος τὴν ὑπόμνησιν , ἀνέθουσα δὴν βίαν ὑπέμενεν εἰς τὸ λέγειν , καὶ πῶς ἔδεινε καὶ ἐδιδάξετο εἰπεῖν . Ἄλλ’ ὅμως καὶ οὕτως μετρίως τῷ πράγματι κήχρηται . Οὐ γὰρ εἶπεν , Ἵνα καυχήσῃσθε . Καὶ μικρὸν μέλλων καυχᾶσθαι , πάλιν καὶ ἕτερα κήχρηται παραυτίθαι , λέγων , Ὦ λαλῶ , οὐ κατὰ Κύριον λαλῶ , ἀλλ’ ὡς ἐν ἀπροσύνῃ , ἐν ταύτῃ τῇ ὀκωστάσει τῆς καυχήσεως . Ὅρᾷς πῶς τῇ καυχᾶσθαι οὐκ ἐστι κατὰ Κύριον ; Ὅταν γὰρ πάντα κοσμήσητε , φησί , λέγετε , ὅτι Ἄχρειοι δοῦλοι ἐσμεν . Ἄλλ’ αὐτὸ μὲν καθ’ ἑαυτὸ οὐκ ἐστὶ κατὰ Κύριον · ἀπὸ δὲ τῆς διανοίας τοῦτο γίνεται . Διὰ τοῦτο εἶπεν , Ὦ λαλῶ · οὐ τὴν αἰτίαν διαβάλλων , ἀλλὰ τὰ ῥήματα . Ἐπεὶ ὁ σκοπὸς οὕτως θαυμαστὸς , ὡς καὶ τὰ ῥήματα σεμνύνειν . Ὅσπερ γὰρ ὁ φονεὺς τὸν σφόδρα κακολυμένον ἄν , ἀπὸ διανοίας πολλάκις ἠδοκίμησε , καὶ τὸ περιτίμωσθαι οὐκ ἂν κατὰ Κύριον , ἀπὸ τῆς δινοίας τοῦτο γέγονεν · οὕτως καὶ τὸ καυχᾶσθαι . Καὶ τὶ δήποτε οὐ κήχρηται ἀκριβολογία τοσαύτῃ ; Ὅτι πρὸς ἕτερον ἐπαίγεται , καὶ ἐκ περιουσίας καὶ τοὺς ἐπιλαμβανόμενοι βουλομένους χαρίζεσθαι μόνον , ἵνα εἴπῃ τὸ ὠφελούνητα · καὶ γὰρ ἵκανά νῦν πᾶσαν ἀνάλειν τὴν ὑποψίαν λεχθέντα . Ἄλλ’ ὡς ἐν ἀπροσύνῃ . Πρόσταρόν φησιν , Ὅζελον ἠγείχεσθαι μου μικρὸν τῇ ἀπροσύνῃ · νυνὶ δὲ , Ὡς ἐν ἀπροσύνῃ . Ὅσφ γὰρ πρᾶσις , τοσοῦτον μᾶλλον ἐκκαθαίρει τὸν λόγον . Εἶτα , ἵνα μὴ νομίζῃς πανταχοῦ ἀνοηταίνειν αὐτὴν , προσἔθηκεν , Ἐν ταύτῃ τῇ ὀκωστάσει τῆς καυχήσεως . Κατὰ τοῦτο τὸ μέρος , φησίν · ὥσπερ καὶ ἀλλοχόθι ἔλεγεν , Ἵνα μὴ παταῖσχυνοῦμαι · καὶ προσετίθει , Ἐν ταύτῃ τῇ ὀκωστάσει τῆς καυχήσεως . Καὶ ἀλλοχόθι πάλιν εἶπιν , Ἡ βουλεύομαι κατὰ σάρκα βουλεύομαι , ἵνα ἡ παρ’ ἐμοὶ τὸ , Ναί , ναί , καὶ τὸ , Οὐ , οὐ · καὶ δείξας , ὅτι οὐ δύναται πανταχοῦ ὑπερ ἐπαγγέλλεται καὶ πληροῦν , ἐπειδὴ οὐ κατὰ σάρκα βουλεύεται , ἵνα μὴ τὴν ὑπόνοιαν ταύτην καὶ ἐπὶ τοῦ λόγματος ἐλικύωσι τινες , φησί · Πιστὸς δὲ ὁ Θεός , ὅτι ὁ λόγος ἡμῶν ὁ πρὸς ὑμᾶς οὐκ ἄντερε Ναί καὶ Οὐ .
Lemmas: ἀποστέλλω ὁ ὑπόμνησις , ἀνατίθημι δήν βία ὑπομένω εἰς ὁ λέγω , καί πῶς δεινός καί διδάσκω εἶπον . ἄλλος ὅμως καί οὕτως μέτριος ὁ πρᾶγμα χαίρω . οὖον γάρ εἶπον , ἵνα καυχάομαι . καί μικρός μέλλω καυχάομαι , πάλιν καί ἕτερος χαίρω παραυτιθη , λέγω , ὦ λαλέω , οὖον κατά κύριος λαλέω , ἀλλά ὡς ἐν ἀπροσύνῃ , ἐν οὗτος ὁ ὀκωστάσει ὁ καύχησις . ὁράω πῶς ὁ καυχάομαι οὐ εἰμί κατά κύριος ; ὅταν γάρ πᾶς κοσμέω , φημί , λέγω , ὅτι ἄχρεος δοῦλος εἰμί . ἄλλος αὐτός μέν κατά ἑαυτοῦ οὐ εἰμί κατά κύριος · ἀπό δέ ὁ διάνοια οὗτος γίγνομαι . Ζεύς οὗτος εἶπον , ὦ λαλέω · οὖον ὁ αἴτιος διαβάλλω , ἀλλά ὁ ῥῆμα . ἐπεί ὁ σκοπός οὕτως θαυμαστός , ὡς καί ὁ ῥῆμα σεμνύνω . ὅσπερ γάρ ὁ φονεύς ὁ σφόδρα κακολυμενω ἄν , ἀπό διάνοια πολλάκις ἀδοκιμάζω , καί ὁ περιτιμάω οὐ εἄν κατά κύριος , ἀπό ὁ δίνω οὗτος γίγνομαι · οὕτως καί ὁ καυχάομαι . καί τίς δήποτε οὖον χαίρω ἀκριβολογία τοσοῦτος ; ὅτι2 πρός ἕτερος ἐπάγω , καί ἐκ περιουσία καί ὁ ἐπιλαμβάνω βούλομαι χαρίζομαι μόνος , ἵνα εἶπον ὁ ωφελουνητη · καί γάρ ἱκανός νῦν πᾶς ἀναλίσκω ὁ ὑποψία λέγω . ἄλλος ὡς ἐν ἀπροσύνῃ . Πρόσταρόν φημί , Ὅζελον ἐγχέω ἐγώ μικρός ὁ ἀπροσύνῃ · νυνί δέ , ὡς ἐν ἀπροσύνῃ . Ὅς γάρ πρᾶσις , τοσοῦτος μᾶλλον ἐκκαθαίρω ὁ λόγος . εἶτα , ἵνα μή νομίζω πανταχοῦ ἀνοηταίνω αὐτός , προστίθημι , ἐν οὗτος ὁ ὀκωστάσει ὁ καύχησις . κατά οὗτος ὁ μέρος , φημί · ὥσπερ καί ἀλλοχόθι λέγω , ἵνα μή παταισχυνεομαι · καί προστίθημι , ἐν οὗτος ὁ ὀκωστάσει ὁ καύχησις . καί ἀλλοχόθι πάλιν εἶπον , ὁ βουλεύω κατά σάρξ βουλεύω , ἵνα ὁ παρά ἐγώ ὁ , Ναίς , ναί , καί ὁ , οὖον , οὖον · καί δείκνυμι , ὅτι οὖον δύναμαι πανταχοῦ ὑπερ ἐπαγγέλλω καί πληρόω , ἐπεί οὖον κατά σάρξ βουλεύω , ἵνα μή ὁ ὑπόνοια οὗτος καί ἐπί ὁ λόγματος ελικυω τις , φημί · πιστός δέ ὁ Θεός , ὅτι ὁ λόγος ἐγώ ὁ πρός σύ οὐ ἀντερῶ Ναίς καί οὖον .