joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0471.1
εἰώθης μέχρις ἡλικίας ἰσχύσας ἐν πολέμοις καὶ πόνοις , καὶ πολλάκις ἐκάτερος αὐτῶν ἀπήλθεν , ὁ μὲν τοῦ πλούτου τῶν φορτίων , ὁ δὲ μετὰ τῆς νίκης καὶ τῆς ζωῆς αὐτῆς ἐκπεσών . Τίνα οὖν ἔφρεμεν [ 504 ] ἀπολογίαν , εἰπέ μοι , ἐν μὲν τοῖς βιωτικοῖς ; τὰ ἐπίπονα προτιμῶντες , ἵνα μικρὸν ἀναπαυσώμεθα , ἢ οὐδὲ μικρὸν ( καὶ γὰρ ἀδηλὸς ἡ ἡλικία ) · ἐν δὲ τοῖς πνευματικοῖς ἀντιστρόφως τοῦτο ποιοῦντες , καὶ δρατον κῆλαιον ἐπισπώμενοι διὰ μικρὸν ῥᾳθυμίαν ; Διὸ παρακαλῶ πάντας ὑμᾶς · οὐδὲ γοῦν ποτε ἐκ τῆς παραπληξίας ταύτης ἀνεγενήσιν . Οὐδεὶς γὰρ ἡμᾶς ἐξαρθήσεται ἐν ταύτῃ τῇ καιρῷ , οὐχ ἀδελφός , οὐ πατήρ , οὐ παῖς , οὐ φίλος , οὐ γείτων , οὐχ ἄλλος οὐδεὶς · ἀλλ’ ἂν ὑπὸ τῶν ἔργων προδοθῶμεν , πάντα οἰχήσεται , καὶ ἀπολούμεθα πάντως . Πόσα δὲ πλούσιος ἐθρήησεν ἐκεῖνος , καὶ τὸν πατριάρχην παρεκάλεσε , καὶ περιφθῖναι τὸν Ἀδράμ . Ἄδιος μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἡμῶν , ὥστε μηδὲ βουλομένους δεξίαν διαβῆναι ἀπεί . Πόσα παρεκάλεσαν αἱ παρθένοι ἐκεῖναι τὰς ὁμηλίας ὑπὲρ ὀλίγου ἐλαίου ; Ἀλλ’ ἀκούσον καὶ ἐκεῖναι τί λέγουσι · Μήποτε οὐ μὴ ἀφνίσῃ ὑμῖν καὶ ἡμῖν · καὶ οὐδεὶς αὐτὰς ἔσχυσεν εἰς τὸν νυμφῶνα εἰσαγαγεῖν . Ταῦτα δὲ λογιζόμενοι καὶ ἡμεῖς ἐπιμελώμεθα τῆς ἡμετέρας ζωῆς . Ὅσους γὰρ ἂν εἴπης πόνους , καὶ ὅσας ἂν προσενέγκῃς τιμωρίας , οὐδὲν ἀπαντα ταῦτα ἔσται πρὸς τὰ μέλλοντα ἀγαθά . Τίθε γοῦν , εἰ βούλει , πῦρ καὶ σίδηρον καὶ θηρία , καὶ εἰ τι τούτων χαλεπωτέρων · ἀλλ’ ὅμως οὐδὲ σκιά ταῦτα πρὸς ἐκεῖνα τὰ βασανιστήρια . Ταῦτα μὲν γὰρ ὅταν σφοδρότερον ἐπιπέσῃ , τότε μάλιστα γίνεται κοῦφα , ταχεῖαν ποιοῦντα τὴν ἀπαλλαγήν , τοῦ σώματος οὐχ ἀρχόντος καὶ εἰς σφοδρότητα καὶ εἰς μήκος κολάστου · ἐκεῖ δὲ οὐχ οὕτως , ἀλλ’ ἀμφότερα συνέχεται , καὶ παράτασις καὶ ὑπερβολή , καὶ ἐν τοῖς χρηστοῖς καὶ ἐν τοῖς λυπροῖς . Ἔως οὖν ἐστι καιρός , προφθάσωμεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐν ἐξομολογήσει , ἵνα ἡμερον αὐτὸν ἴδωμεν τότε καὶ γαληνόν , ἵνα τὰς ἀπειληφόρους ἐκεῖνας δυνάμεις διαφύγωμεν . Οὐχ ὁρᾷς τοῦ ; ἐνταῦθα στρατεύεσθαι τοὺς τοὺς ἀρχούς διακονουμένους , πῶς ἕλκονται , πῶς δεσμεύει , πῶς μαστιγούσι , πῶς τὰς πλευρὰς διορτῶσιν , πῶς λαμπάδας τὰς βαζάνους προσάγουσι , πῶς ἀποτεμνοῦσιν ; Ἄλλα πάντα ταῦτα παίγνια καὶ γέλως πρὸς ἐκεῖνας τὰς τιμωρίας . Καὶ γὰρ πρόσκαιροι αὐταὶ αἱ κολάσεις · ἐκεῖ δὲ οὔτε ὁ σκόλιος τελευτᾷ , οὔτε τὸ πῦρ σβέννυται · καὶ γὰρ τὸ σῶμα ἀφθαρτὸν ἐστιν . Ἄλλὰ μὴ γένοιτο πείραζα ἡμᾶς μαθεῖν , ἀλλὰ μέχρι ἡμέρας στῆναι ἡμῖν τὰ φοβερὰ · μὴδὲ παραδοθῆναι τοῖς βασανισταῖς ἐκεῖνοις , ἀλλ’ ἐνταῦθα σωφρονισθῆναι . Πόσα τότε ἐροῦμεν , ἐαυτὸν κατηγοροῦντες ; πόσα ὀλοφυρούμεθα ; πόσα οἰμώξομεν ; Ἄλλ’ οὐδὲν ὠφελος λοιπόν · ἐπεὶ οὐδὲ οἱ ναῦται , τοῦ πλοίου διαλυθέντος καὶ καταδύτος , ὠφελησαὶ τι δύνανται · ἂν λοιπὸν οὔτε λατροῖ , τοῦ κάμνοντος ἀπελθόντος · ἀλλ’ ἐροῦσι μὲν πολλάκις , ὅτι Τὸ καὶ τὸ ποιῆσαι ἔχρην , πάντα δὲ εἴκη καὶ μάτην . Ἔως μὲν γὰρ ἐκ τῆς διορθώσεως ἐλπίδας μένουσι , καὶ λέγεται ἅπαντα καὶ ποιεῖν χρή · ἐπεὶδὰν δὲ μηκέτι κύριον μηδενὸς ὡμεν , τοῦ παντὸς [ 505 ] διαφθαρέντος , εἰκὴ καὶ λέγεται πάντα καὶ γίνεσθαι . Καὶ γὰρ καὶ Ἰουδαῖοι ἐροῦσι τότε , Εὐλογημένος ὁ ἄρχων ὁ ἐν ὀνόματι Κυρίου · ἀλλ’ οὐδὲν ταύτης ἀπάνθασιν δυνησονται τῆς φωνῆς , εἰς τὸ τὴν κόλασιν διαφυγεῖν · ὅτε γὰρ ἔδει εἰπεῖν , οὐκ εἴπον . Ἴν’ οὖν μὴ καὶ ἡμεῖς ἐπὶ τῆς πολιτείας τοῦτο πειρώμεν , ἐντεῦθεν ἤδη μεταβαλλώμεθα , ἵνα τῇ βήματι τοῦ Χριστοῦ μετὰ παρρησίας παραστῶμεν πᾶσης ἥς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν , χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ , μαθ’ οὐ τῷ Πατρὶ ἅμα τῷ ἀγίῳ Πνεύματι δόξα , καὶ τῇ ἐξῆς .
Lemmas: εἴωθα μέχρι ἡλικία ἰσχύω ἐν πόλεμος καί πόνος , καί πολλάκις ἐκάς αὐτός ἀπέρχομαι , ὁ μέν ὁ πλοῦτος ὁ φορτίον , ὁ δέ μετά ὁ Νίκη καί ὁ ζωή αὐτός ἐκπίπτω . τίς οὖν φέρω [ 504 ] ἀπολογία , εἶπον ἐγώ , ἐν μέν ὁ βιωτικός ; ὁ ἐπίπονος προτιμάω , ἵνα μικρός ἀναπαύω , ἢ οὐδέ μικρός ( καί γάρ ἄδηλος ὁ ἡλικία ) · ἐν δέ ὁ πνευματικός ἀντιστρόφως οὗτος ποιέω , καί δράω κήλεος ἐπισπάω διά μικρός ῥᾳθυμία ; Διὸ παρακαλέω πᾶς σύ · οὐδέ γοῦν ποτός ἐκ ὁ παραπληξία οὗτος ἀναγίγνομαι . οὐδείς γάρ ἐγώ ἐξαίρω ἐν οὗτος ὁ καιρός , οὐ ἀδελφός , οὖον πατήρ , οὖον παῖς , οὖον φίλος , οὖον γείτων , οὐ ἄλλος οὐδείς · ἀλλά εἄν ὑπό ὁ ἔργον προδίδωμι , πᾶς οἴχομαι , καί ἀπόλλυμι πάντως . Πόσα δέ πλούσιος θηράω ἐκεῖνος , καί ὁ πατριάρχης παρακαλέω , καί περιφθινα ὁ Ἀδράμ . α̅δ̅ι̅ο̅ς̅ μεταξύ σύ καί ἐγώ , ὥστε μηδέ βούλομαι δεξιός διαβαίνω ἄπειμι . Πόσα παρακαλέω ὁ παρθένος ἐκεῖνος ὁ ὁμηλία ὑπέρ ὀλίγος ἔλαιον ; ἀλλά ἀκούω καί ἐκεῖνος τίς λέγω · μήποτε οὖον μή ἀφνίσῃ σύ καί ἐγώ · καί οὐδείς αὐτός ἔχω εἰς ὁ νύμφη εἰσάγω . οὗτος δέ λογίζομαι καί ἐγώ ἐπιμελέομαι ὁ ἡμέτερος ζωή . ὅσος γάρ εἄν εἶπον πόνος , καί ὅσος εἄν προσφέρω τιμωρία , οὐδείς ἅπας οὗτος εἰμί πρός ὁ μέλλω ἀγαθός . τίθος γοῦν , εἰμί βούλομαι , πῦρ καί σίδηρος καί θηρίον , καί εἰμί τίς οὗτος χαλεπός · ἀλλά ὅμως οὐδέ σκιά οὗτος πρός ἐκεῖνος ὁ βασανιστήριον . οὗτος μέν γάρ ὅταν σφοδρός ἐπιπίπτω , τότε μάλιστα γίγνομαι κοῦφος , ταχύς ποιέω ὁ ἀπαλλαγή , ὁ σῶμα οὐ ἄρχω καί εἰς σφοδρότητα καί εἰς μήκος κολαστής · ἐκεῖ δέ οὐ οὕτως , ἀλλά ἀμφότερος συνέχω , καί παράτασις καί ὑπερβολή , καί ἐν ὁ χρηστός καί ἐν ὁ λυπρός . ἔως οὖν εἰμί καιρός , προφθάνω ὁ πρόσωπον αὐτός ἐν ἐξομολόγησις , ἵνα ἥμερος αὐτός ὁράω τότε καί γαληνός , ἵνα ὁ ἀπολαμβάνω ἐκεῖνος δύναμις διαφεύγω . οὐχ ὁράω ὁ ; ἐνταῦθα στρατεύω ὁ ὁ ἀρχός διακονέω , πῶς ἕλκω , πῶς δεσμεύω , πῶς μαστιγέω , πῶς ὁ πλευρά διόρθωσις , πῶς λαμπάς ὁ βαζάνους προσάγω , πῶς ἀποτέμνω ; ἄλλος πᾶς οὗτος παίγνιον καί γέλως πρός ἐκεῖνος ὁ τιμωρία . καί γάρ πρόσκαιρος αὐτός ὁ κολάζω · ἐκεῖ δέ οὔτε ὁ σκολιός τελευτάω , οὔτε ὁ πῦρ σβέννυμι · καί γάρ ὁ σῶμα ἄφθαρτος εἰμί . ἀλλά μή γίγνομαι πειράζω ἐγώ μανθάνω , ἀλλά μέχρι ἡμέρα ἵστημι ἐγώ ὁ φοβερός · μηδέ παραδίδωμι ὁ βασανιστής ἐκεῖνος , ἀλλά ἐνταῦθα σωφρονίζω . Πόσα τότε εἴρω , ἑαυτοῦ κατηγορέω ; πόσος ὀλοφύρομαι ; πόσος οἰμώζω ; ἄλλος οὐδείς ὠφελής λοιπός · ἐπεί οὐδέ ὁ ναύτης , ὁ πλοῖον διαλύω καί κατάδυτος , ὠφελέω τίς δύναμαι · εἄν λοιπός οὔτε λατροῖ , ὁ κάμνω ἀπέρχομαι · ἀλλά εἴρω μέν πολλάκις , ὅτι ὁ καί ὁ ποιέω χρή , πᾶς δέ ἵημι καί μάτην . ἔως μέν γάρ ἐκ ὁ διόρθωσις ἐλπίς μένω , καί λέγω ἅπας καί ποιέω χρή · ἐπειδάν δέ μηκέτι κύριος μηδείς εἰμί , ὁ πᾶς [ 505 ] διαφθείρω , εἰκῇ καί λέγω πᾶς καί γίγνομαι . καί γάρ καί Ἰουδαῖος εἴρω τότε , εὐλογέω ὁ ἄρχω ὁ ἐν ὄνομα κύριος · ἀλλά οὐδείς οὗτος ἀπάνθησις δύναμαι ὁ φωνή , εἰς ὁ ὁ κόλασις διαφεύγω · ὅτε γάρ ἐσθίω εἶπον , οὐ εἶπον . ἵνα οὖν μή καί ἐγώ ἐπί ὁ πολιτεία οὗτος πειράω , ἐντεῦθεν ἤδη μεταβάλλω , ἵνα ὁ βῆμα ὁ Χριστός μετά παρρησία παρίστημι πᾶς ἥς γίγνομαι πᾶς ἐγώ ἐπιτυγχάνω , χάρις καί φιλανθρωπία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός , μά οὖον ὁ πατήρ ἅμα ὁ ἅγιος πνεῦμα δόξα , καί ὁ ἑξῆς .