joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0394.4
δόσα καρδοῖσιν . Οὐδὲν γὰρ ἐστιν ἀνιαρὸν , ἀλλ’ ἡ τῷ Θεῷ προσκρούειν . Τούτου δὲ οὐχ ὅντος , οὐ θλίψεις , οὐχ ἐπιβουλαί , οὐχ ἄλλο οὐδὲν δυνατὸν λυπεῖσαι τὴν εὐ φρονούσαν ψυχήν · ἀλλὰ καθάπερ σπινθῆρα μικρὸν εἰς ἀδυσον πολλὴν ἑμβαλὼν εὐθέως κατεσβέσας · οὕτω καὶ ἀθυμίας ἀπάσης σπεραβὴ εἰς συνειδὸς ἐμπασοῦσα ἀγαθὸν ἀπολύεται καὶ ἀφανίζεται ῥαδίως . Διὰ δὲ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος ἑχαίρεν δαι , ἐπειδὴ ἐν τοῖς κατὰ ἑαυτὸν ἐθάρρησε , καὶ οὐδὲ αἰσθησιν τῶν τοσούτων κακῶν ἐλάμβανεν · ἀλλ’ ἤλγει · μὲν ὡς ἄνθρωπος , οὐ μὴν κατεπίπτεν . Οὕτως καὶ ὁ πατριάρχης ἐκεῖνος ἐν ἡδονῇ ἦν , πολλὰ παθὼν ὀδυνηρά . Σωῦπαι δέ · Πατριρὶδες ἐβιάσθη , ὀδοιπορίας ὑπέστη μακρὰς καὶ χαλεπὰς , ἐπὶ τῆς ἀλλοτρίας ἐλθὼν οὐδὲ βίμα εἶχε ποδός . Ἐντεῦθεν πάλιν λυμὰς αὐτὸν διελέξατο καὶ μετανόστην ἐποίησε , καὶ τὴν λυμὴν διαδέχεται πάλιν ἀρπαγὴ γυναικός , καὶ θανάτου φόβος καὶ ἀπαισία καὶ πόλεμος καὶ κίνδυνος καὶ ἐπιβουλαί , καὶ τὸ τελευταῖον ὁ καλοφών τῶν ἀδελφῶν , ὁ τοῦ μονογενοῦς παιδὸς σφαγή , ἡ δύναρχα ἐκείνη καὶ ἀνήκεστος . Μὴ δὴ γὰρ , ἐπειδὴ εὐχλῶς ὑπήκουσε , νομίσης αὐτὸν καὶ ἀπαθὲς πάντα ἐκεῖνα ὑποστῆσαι . Εἰ γὰρ καὶ μυριάδας δίκαιας ἦν , ὅπερ οὐν καὶ ἦν , ἀλλ’ ἄνθρωπος ἦν , καὶ τὰ τῆς φύσεως ἑπασεν . Ἄλλ’ ὅμως οὐδὲν αὐτὸν τούτων κατέβαλεν , [ 424 ] ἀλλ’ εἰστήκει καθάπερ ἀθλητὴς γενναῖος , καὶ στεφανιτὴς ἐφ’ ἑκάστῳ τούτων ἀνακηρυττόμενος . Οὕτω καὶ ὁ μακάριος Παῦλος νηφάλως πειρασμῶν ὁρῶν καθ’ ἑκάστην ἐποιοῦσας ἡμέραν , ὡς ἐν μέσῳ παραδείσῳ τρωφῶν , οὕτως ἑχαίρε καὶ ἠγάλλετο . Ὦσπερ οὖν ὁ ταύτῃ χαίρων τὴν χαρὰν οὐχ ἑστιν ἀλῶσιμος ἀδυμίας , οὕτως ὁ μὴ ταύτῃ ἐλόμενος πασὶν ἐστιν εὐχείρωτος , καὶ πάσχει ταῦτον , ὅσον εἰ τις δίπλα ἔχων σαθρά , καὶ ὑπὸ τῆς τυχούσης νεροδόκου πληγῆς . Ἄλλ’ οὐχ ὁ καλῶς πάντοθεν περιεφραγμένος , ἀλλ’ ἄπαν ἀχόντων ἐπὶν διακροῖεται . Καὶ γὰρ δίπλου παντὸς ἰσχυρότερον ἡ κατὰ Θεὸν ἡδονή · καὶ οὐδὲν τὸν τοιοῦτον ποιήσει κατηφῆ καὶ σχυθρωπὸν δύναται · ἀν , ἀλλὰ πάντα φέρει γενναίως . Τί γὰρ πυρὸς χειρόν ; τί βασάνων ἐπινηκῶν ὀδυνηρότερον ; Κἂν γὰρ μυρία τες ἀπολὼς κτήματα , κἂν παῖδας , κἂν οἰκοῦν , τοῦτο πάντων τυραννικώτερον εἰς ὀδύνην λόγον ἐστι . Δέρμα γὰρ , φησίν , ὑπὲρ δέρματος , καὶ πάντα ὅσα ἐπάρχει ἀνθρώπῳ , δώσει ὑπὲρ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ . Καὶ οὐδὲν ἄν γένοιτο δύναμι χαλεπώτερον . Ἄλλ’ ὅμως καὶ τὰ τῇ ἀκοῇ ἀφόρητα , ταῦτα φορητὰ καὶ ποθεινὰ διὰ τὴν κατὰ Θεὸν ἡδονὴν γίνεται . Κἂν ἀτάγης τὸν μάρτυρα ἑτι μπεῖντα μικρὸν ἀπὸ τοῦ ξύλου , ἢ ἀπὸ τῶν τυχόντων , τοσαύτην εὐφροσύνην ἀποκεῖμένην αὐτῷ χαρὰν , ὅσην οὐδὲ εἰπεῖν ἐνί . Καὶ τί πάθω , φησίν , ὅτι μαρτυρίου καιρὸς οὐ πάρἐστι νῦν ; Τί φης ; οὐ πάρεισι μαρτυρίου καιρός ; Οὐδέποτε μὲν οὐν ἑστιν ἄπιστον , ἀλλ’ ἀεὶ πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἐστι τῶν ἡμετέρων , ἐὰν νήφωμεν . Οὐδὲ γὰρ τὸ ἐπὶ ξύλου κρέμασθαι μόνον , τοῦτο ποιεῖ μάρτυρα · ἐπεὶ εἰ τοῦτο ἦν , ἐκτὸς τῶν στεφάνων τούτων
Lemmas: δοσάς κάρδος . οὐδείς γάρ εἰμί ἀνιαρός , ἀλλά ὁ ὁ Θεός προσκρούω . οὗτος δέ οὐ εἰμί , οὖον θλῖψις , οὐ ἐπιβουλή , οὐ ἄλλος οὐδείς δυνατός λυπέω ὁ εὕω φρονέω Ψυχή · ἀλλά καθάπερ σπινθήρ μικρός εἰς αδυσος πολύς ἐμβάλλω εὐθύς κατασβέννυμι · οὗτος καί ἀθυμία ἀπασάω σπεραβὴ εἰς σύνοιδα ἐμπάσσω ἀγαθός ἀπολύω καί ἀφανίζω ῥᾳδίως . Ζεύς δέ οὗτος καί ὁ Παῦλος χαίρω δή , ἐπεί ἐν ὁ κατά ἑαυτοῦ θαρσέω , καί οὐδέ αἴσθησις ὁ τοσοῦτος κακός λαμβάνω · ἀλλά ἀλγέω · μέν ὡς ἄνθρωπος , οὖον μήv καταπίπτω . οὕτως καί ὁ πατριάρχης ἐκεῖνος ἐν ἡδονή εἰμί , πολύς πάσχω ὀδυνηρός . σωυπαις δέ · Πατριρὶδες βιάζομαι , οδοιπορία ὑφίστημι μακρός καί χαλεπός , ἐπί ὁ ἀλλότριος ἔρχομαι οὐδέ βίμα ἔχω πούς . ἐντεῦθεν πάλιν Λυμᾶς αὐτός διαλέγω καί μετανίστημι ποιέω , καί ὁ λύω διαδέχομαι πάλιν ἁρπάζω γυνή , καί θάνατος φόβος καί απαίσιος καί πόλεμος καί κίνδυνος καί ἐπιβουλή , καί ὁ τελευταῖος ὁ καλόφα ὁ ἀδελφός , ὁ ὁ μονογενής παῖς σφαγή , ὁ δύναρχα ἐκεῖνος καί ἀνήκεστος . μή δή γάρ , ἐπεί εὐχλῶς ὑπακούω , νομίζω αὐτός καί ἀπαθής πᾶς ἐκεῖνος ὑφίστημι . εἰμί γάρ καί μυριάς δίκαιος εἰμί , ὅσπερ ὀν καί εἰμί , ἀλλά ἄνθρωπος εἰμί , καί ὁ ὁ φύσις πάσσω . ἄλλος ὅμως οὐδείς αὐτός οὗτος καταβάλλω , [ 424 ] ἀλλά εἰστήκω καθάπερ ἀθλητής γενναῖος , καί στεφανίτης ἐπί ἕκαστος οὗτος ἀνακηρύσσω . οὕτως καί ὁ μακάριος Παῦλος νηφάλιος πειρασμός ὁράω κατά ἕκαστος ποιέω ἡμέρα , ὡς ἐν μέσος παράδεισος τροφή , οὕτως χαίρω καί ἀγάλλομαι . ὥσπερ οὖν ὁ οὗτος χαίρω ὁ χαρά οὐ εἱμί αλώσιμος αδυεις , οὕτως ὁ μή οὗτος αἱρέω πᾶς εἰμί εὐχείρωτος , καί πάσχω ταῦτος , ὅσος εἰμί τις δίπλα ἔχω σαθρός , καί ὑπό ὁ τυγχάνω νεροδοκεω πληγή . ἄλλος οὐ ὁ καλῶς πάντοθεν περιφράσσω , ἀλλά ἅπας ἄχω ἐπί διακρούω . καί γάρ διπλόος πᾶς ἰσχυρός ὁ κατά θεός ἡδονή · καί οὐδείς ὁ τοιοῦτος ποιέω κατηφής καί σκυθρωπός δύναμαι · εἰς , ἀλλά πᾶς φέρω γενναῖος . τις γάρ πυρός χείρων ; τίς βάσανος ἐπινικάω ὀδυνηρός ; κἀν γάρ μυρίος αἱρέω Ἀπόλως κτῆμα , κἀν παῖς , κἀν οἰκέω , οὗτος πᾶς τυραννικός εἰς ὀδύνη λόγος εἰμί . δέρμα γάρ , φημί , ὑπέρ δέρμα , καί πᾶς ὅσος ἐπάρχω ἄνθρωπος , δίδωμι ὑπέρ ὁ Ψυχή αὐτός . καί οὐδείς ἄν γίγνομαι δύναμις χαλεπός . ἄλλος ὅμως καί ὁ ὁ ἀκοή ἀφόρητος , οὗτος φορητός καί ποθεινός διά ὁ κατά θεός ἡδονά γίγνομαι . κἀν ἀτταγᾶς ὁ μάρτυς ἔτι μπειειντα μικρός ἀπό ὁ ξύλον , ἢ ἀπό ὁ τυγχάνω , τοσοῦτος Εὐφρόσυνος ἀπόκειμαι αὐτός χαρά , ὅσος οὐδέ εἶπον ἐν . καί τίς πάσχω , φημί , ὅτι μαρτύριον καιρός οὖον πάρειμι νῦν ; τις φημί ; οὖον πάρειμι μαρτύριον καιρός ; οὐδέποτε μέν ὀν εἱμί ἄπιστος , ἀλλά ἀεί πρό ὁ ὀφθαλμός εἰμί ὁ ἡμέτερος , ἐάν νήφω . οὐδέ γάρ ὁ ἐπί ξύλον κρεμάννυμι μόνος , οὗτος ποιέω μάρτυς · ἐπεί εἰμί οὗτος εἰμί , ἐκτός ὁ στέφανος οὗτος