joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0586.3
δ . Καὶ γὰρ ὁ τῶν Ἑβραίων δῆμος , ὅτε μὲν ἐκακοῦντο καὶ ἠλαιοῦντο , ἔστενον καὶ τὸν Θεὸν παρεκάλουν , [ 622 ] καὶ πολλὴν ἀνοδὴν ἐπεσπώντο τὴν ῥοπὴν · ὅτε δὲ ἐλιπόνθησαν , ἀπεσείροντο . Οἱ Νινευῖται πάλιν , ὅτε μὲν ἀδείας ἀπήλαυν , οὕτω τὸν Θεὸν πᾶρῳψαν , ὡς ὁλόκληρον ἀπαλῆσαι τὴν πόλιν ἐκ βάρρων ἀνασφῆν · ὅτε δὲ ὑπὸ τοῦ χρηγήματος ἐπαπεινώθησαν ἐκεῖνοι , πᾶσαν ἐπεδείξαντο φιλοσοφίαν . Εἰ δὲ καὶ ἄνδρα καθ’ ἑαυτὸν ἰδεῖν βούλει , ἐννόησον τὸν Σολομῶνα . Καὶ γὰρ οὗτος ὅτε μὲν ἦν ἐν φροντίσι καὶ ταραχῇ περὶ τῆς ἀρχῆς τοῦ ἔθνους ἐκείνου βουλευμένος , τῆς θείας ἡξιώθη ἐκείνης · ὅτε δὲ ἐν τρυφῇ γέγονεν , εἰς αὐτὴς τῆς κακίας τὸ βάραθρον ἐξωλίσθη . Τί δὲ τοῦτο πατήρ ; πότε θαυμαστὸς ἦν καὶ παράδοξος ; οὐχ ὅτε ἐν πειρασμοῖς ἦν ; “ Ὁ δὲ Ἀδσαλωμ , οὐχ ἕως μὲν ἐφευγεν , ἐσωφρόνει , ἐπειδὴ δὲ ἐπανἦλθε , καὶ τυραννίδας καὶ πατροκλίας ἐγένετο ; Τί δὲ ὁ Ἰώβ ; Οὗτος γὰρ λαμπρὸς μὲν ἦν καὶ ἐν ἀνέσει , λαμπρότερος δὲ μετὰ τὴν θλίψιν ἐφάνη . Καὶ τί δεῖ λέγειν τὰ ἀρχαῖα καὶ παλαιά ; ἄν γὰρ τὰ ἡμέτερα τις ἐξετάσῃ τὰ νῦν , ὑμεῖς ἠλίου τῆς θλίψεως τὸ κέρδος . Νῦν μὲν γὰρ εἰρήνης ἀπολαύοντες , ἀναπεπτώκαμεν , καὶ διεβρύημεν , καὶ μυρίων τὴν Ἐκκλησίαν ἐνεπλήσαμεν κακῶν · ὅτε δὲ ἠλαιοῦμεθα , καὶ σωφρονέστεροι καὶ ἐπεικώτεροι καὶ σπουδαιώτεροι καὶ περὶ τοὺς συλλόγους τούτους ἡμεν προθυμώτεροι , καὶ περὶ τὴν ἀχράσιν . “ Ὅπερ γὰρ τῷ χρυσίῳ τὸ πῦρ , τοῦτο , ἡ θλιψις ταῖς ψυχαῖς , τὸν μύτον ἀποσκήχουσα , καθαροὺς ἐργαζομένη , λαμπροὺς κατασκευάζουσα καὶ φαιδρούς . Αὕτη εἰς βασιλείαν εἰσάγει , ἐκεῖνη δὲ εἰς γένναν . Διὸ ἡ μὲν ἐστὶν εὐρύχωρος , ἡ δὲ στενή . Διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ἔλεγεν , “ Ἐν τῷ κόσμῳ ὀλίγην ἔξετε · ὡς μέγα τι καταβάλλον ἡμῖν ἀγαθόν . Τὸ γοῦν μαθητὴς εἶ , τὴν στενὴν καὶ ταθλιμένην ὁδὸν , μηδὲ δυσχεραίνειν μηδὲ ἀποδυσκεῖν . Κἄν γὰρ οὕτω μὴ θλίψῃ , ἀνάγκη θλιθῆναι πάντως ἐξ ἑτέρας · ὑποθέσεως ἀκερούς . Καὶ γὰρ ὁ βάκκανος , καὶ ὁ χρημάτων ἔρως , καὶ ὁ πόρνης περιαιρούμενος , καὶ ὁ μενθόρος , καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστος τῶν τὰ πονηρὰ ἐπιόντων πολλὰς ἀθυμίας ὑπομένει καὶ θλίψεις , καὶ τῶν πανθοῦντων οὐκ ἐλάττω θλίβεται . Εἰ δὲ μὴ χαίρειν μηδὲ πανθεῖ , δι’ αἰσχύνην καὶ ἀναίσθησίαν · ὡς εἰ γε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καταμάθοις , μυρίων ὄψει κυμάτων γέμουσαν . “ Ὅταν οὖν καὶ τοῦτον καὶ ἐκεῖνον μετιδὼς τὸν βίον ἀνάγκη θλίβεσθαι , διὰ τί μὴ τοῦτον αἱρούμεθα τὸν μετὰ θλιψεως μυρίους φέροντα στεφάνους ; Καὶ γὰρ τοῦτο ἀπαντας οὕτως ἠγαπεν ὁ Θεὸς διὰ θλίψεως καὶ στενοχωρίας , ὁμοῦ μὲν ἐκείνους ὠφελῶν , ὁμοῦ δὲ τοὺς λοιποὺς ἀσφαλίζομενος , ὥστε μὴ μειζονα τῆς ἀξίας περὶ αὐτῶν δόξαν ἔχειν .
Lemmas: δ . καί γάρ ὁ ὁ Ἑβραῖος δῆμος , ὅτε μέν κακόω καί ἐλαιόω , στένω καί ὁ θεός παρακαλέω , [ 622 ] καί πολύς ἀνοδὴν ἐπισπάω ὁ ῥοπή · ὅτε δέ ἐλιπόνθησαν , ἀπεσείροντο . ὁ Νινευῖται πάλιν , ὅτε μέν ἄδεια ἀπελαύνω , οὗτος ὁ θεός παροράω , ὡς ὁλόκληρος ἀπαλάομαι ὁ πόλις ἐκ Βάρρων ἀνασφῆν · ὅτε δέ ὑπό ὁ χρηγήματος ἐπαπεινώθησαν ἐκεῖνος , πᾶς ἐπιδείκνυμι φιλοσοφία . εἰμί δέ καί ἀνήρ κατά ἑαυτοῦ ὁράω βούλομαι , ἐννοέω ὁ Σολομών . καί γάρ οὗτος ὅτε μέν εἰμί ἐν φροντίς καί ταραχή περί ὁ ἀρχή ὁ ἔθνος ἐκεῖνος βουλεύω , ὁ θεῖος ἀξιόω ἐκεῖνος · ὅτε δέ ἐν τρυφή γίγνομαι , εἰς αὐτός ὁ κακία ὁ βάραθρον ἐξόλλυμι . τις δέ οὗτος πατήρ ; πότε θαυμαστός εἰμί καί παράδοξος ; οὐ ὅτε ἐν πειρασμός εἰμί ; “ ὁ δέ Ἀδσαλωμ , οὐ ἠώς μέν φεύγω , σωφρονέω , ἐπεί δέ επανέρχομαι , καί τυραννίς καί Πατροκλίας γίγνομαι ; τις δέ ὁ Ἰώβ ; οὗτος γάρ λαμπρός μέν εἰμί καί ἐν ἄνεσις , λαμπρός δέ μετά ὁ θλῖψις φαίνω . καί τίς δεῖ λέγω ὁ ἀρχαῖος καί παλαιός ; ἄν γάρ ὁ ἡμέτερος τις ἐξετάζω ὁ νῦν , σύ Ἠλίας ὁ θλῖψις ὁ κέρδος . νῦν μέν γάρ εἰρήνη ἀπολαύω , ἀναπίπτω , καί διεβρύημεν , καί μυρίος ὁ ἐκκλησία ἐμπίμπλημι κακός · ὅτε δέ ἐλαιόω , καί σώφρων καί ἐπεικώτεροι καί σπουδαίος καί περί ὁ σύλλογος οὗτος ἠμέν πρόθυμος , καί περί ὁ ἀχράς . “ ὅπερ γάρ ὁ χρυσίον ὁ πῦρ , οὗτος , ὁ θλῖψις ὁ Ψυχή , ὁ μύτον αποσκηχουω , καθαρός ἐργάζομαι , λαμπρός κατασκευάζω καί φαιδρός . ἄτη εἰς βασίλειος εἰσάγω , ἐκεῖνος δέ εἰς γέννα . Διὸ ὁ μέν εἰμί εὐρύχωρος , ὁ δέ στενός . Ζεύς οὗτος καί αὐτός λέγω , “ ἐν ὁ κόσμος ὀλίγος ἔχω · ὡς μέγας τίς καταβάλλω ἐγώ ἀγαθός . ὁ γοῦν μαθητής εἰμί , ὁ στενός καί θάλλω ὁδός , μηδέ δυσχεραίνω μηδέ ἀποδύω . κἀν γάρ οὗτος μή θλίβω , ἀνάγκη θλίβω πάντως ἐκ ἕτερος · ὑπόθεσις άκερος . καί γάρ ὁ βάκκανος , καί ὁ χρῆμα Ἔρως , καί ὁ πόρνη περιαιρέω , καί ὁ Μέντωρ , καί ὁ ἄλλος ἕκαστος ὁ ὁ πονηρός ἔπειμι πολύς ἀθυμία ὑπομένω καί θλῖψις , καί ὁ πάνθος οὐ μικρός θλίβω . εἰμί δέ μή χαίρω μηδέ πάντῃ , διά αἰσχύνη καί ἀναισθησία · ὡς εἰμί γε ὁ ψυχή αὐτός καταμανθάνω , μυρίος ὁράω κῦμα γέμω . “ ὅταν οὖν καί οὗτος καί ἐκεῖνος μετιδὼς ὁ βίος ἀνάγκη θλίβω , διά τίς μή οὗτος αἱρέω ὁ μετά θλῖψις μυρίος φέρω στέφανος ; καί γάρ οὗτος ἅπας οὕτως ἀγαπάω ὁ θεός διά θλῖψις καί στενοχωρία , ὁμοῦ μέν ἐκεῖνος ὠφελέω , ὁμοῦ δέ ὁ λοιπός ἀσφαλίζω , ὥστε μή μείζων ὁ ἄξιος περί αὐτός δόξα ἔχω .