joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0491.1
μένον ἐκεῖνα γενναίως ἔφερε τὰ ἐν τῷ σώματι , τὰς θλίψεις , καὶ ὅσα ἀπηρημέχθαιτο , ἀλλὰ καὶ τὰ τῆς ψυχῆς μόνης καθαπτόμενα · οὐδὲ γὰρ καὶ ταῦτα ἀπλῶς ὀφρυδεῖν εἴωθεν . Ὅ γοῦν Ἱερμίας πολλοὺς ἐνεχών καιρασμοὺς , πρὸς ταῦτα ἀπαγόρευσ , καὶ ἐπαθὴ ἀνακλίζετο , ἔλεγεν · Οὐ μὴ προσητεύσω , οὐδὲ μὴ ἀνομάσω τὸ ὄνομα Κυρίου . Καὶ ὁ Δαυὶδ διὰ παλλαγὴν τὴν ὀνειδισμὸν ἀποδύεται . Καὶ ὁ Ἠσαΐας μετὰ πολλὰ ὑπὲρ τούτου παρακαλεῖ , λέγων · Ὀνειδσμὸν τῶν ἀνθρώπων μὴ φοβοῦσθε , καὶ τῷ φαυλισμῷ αὐτῶν μὴ ἠττάσθε . Καὶ ὁ Χριστὸς δὲ πάλιν τοῖς μαθηταῖς , Ὅταν εἰσῶσι πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι , χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε , φησίν , ὅτι ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τοῖς οὐρανοῖς . Ἄλλαχοὶ δὲ φησι , Καὶ σιγρηθήσεται . Οὐχ ἂν διὰ τοσούτων ἔθους τὸν μισθόν , εἰ μὴ πολὺς ἦν ὁ ἀγών . Ἐν μὲν γὰρ ταῖς βασάνοις καὶ τὸ σῶμα μερίζεται μετὰ τῆς ψυχῆς τὰς ἀλγηδόνας · καὶ γὰρ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς ὁ πόνος ἐστίν · ἐκεῖ δὲ τῆς ψυχῆς μόνης . Πολλοὶ γοῦν ἀπὸ τούτων μόνον ἔπαυσαν , καὶ τὴν ψυχὴν τὴν ἐκτὸν ἀπώλεσαν . Καὶ τῷ Ἰωβ διὰ τῶν σκληρῶν καὶ τῶν τραυμάτων φορτιώτερα ἐφάνη τὰ παρὰ τῶν φίλων ὀνειδῆ . Οὐ γὰρ ἐστιν , οὐχ ἐστιν οὐδὲν ἀπορητώτερον τοῖς θλινομένοις λόγου δυναμένου δακεῖν ψυχὴν [ 525 ] . Διὸ μετὰ τῶν κινδύνων καὶ τῶν ἱδρωτῶν καὶ ταῦτα τίθησι , λέγων · Διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας . Πολλοὶ γοῦν καὶ τῶν Ἰουδαίων διὰ τὴν δόξαν τὴν τῶν πολλῶν οὐκ ἠθέλησαν πιστῶσαι . Ἐφοβοῦντο γὰρ οὐχ ἵνα μὴ κολασθῶσιν , ἀλλ’ ἵνα μὴ ἀποσυνάγωγοι γένωνται · διὸ λέγει , Πῶς δύνασθε πιστεύειν , δόξαν παρ’ ἀλλήλων λαμβάνοντες ; Καὶ πολλοὺς ἂν ἴδοιμεν , οἱ πάντων μὲν κατεφρόνησαν τῶν δεινῶν , ὑπὸ δὲ δόξης ἥττηθησαν . Ὡς πλάνοι , καὶ ἀληθεῖς . Τοῦτό ἐστι , Διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας . Ὡς ἀγροσόμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι . Τοῦτό ἐστι , Διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας . Τοὺς μὲν γὰρ ἤσαν γνώριμοι , καὶ περισπούδαστοι , οἱ δὲ οὐδὲ εἰδέναι αὐτοὺς ἠξίου . Ὡς ἀποθνησκόντες , καὶ ἰδοὺ ζῶμεν . Ὡς ἐπιπανάτιοι καὶ κατεδίκιοι · ἦν καὶ αὐτὸ τὸ ἀτιμίας ἦν .
Lemmas: μένω ἐκεῖνος γενναῖος φέρω ὁ ἐν ὁ σῶμα , ὁ θλῖψις , καί ὅσος ἀπηρημέχθαιτο , ἀλλά καί ὁ ὁ Ψυχή μόνος καθάπτω · οὐδέ γάρ καί οὗτος ἀπλόος οφρυδηω εἴωθα . ὅς γοῦν Ἱερμίας πολύς ἐνέχω καιρασμοὺς , πρός οὗτος ἀπαγορεύω , καί πάθος ἀνακλίνω , λέγω · οὖον μή προσητεύσω , οὐδέ μή ἀνομάσω ὁ ὄνομα κύριος . καί ὁ Δαυίδ διά παλλαγὴν ὁ ὀνειδισμός ἀποδύω . καί ὁ Ἠσαΐας μετά πολύς ὑπέρ οὗτος παρακαλέω , λέγω · Ὀνειδισμός ὁ ἄνθρωπος μή φοβόω , καί ὁ φαυλισμός αὐτός μή ηττώμαι . καί ὁ Χριστός δέ πάλιν ὁ μαθητής , ὅταν εἴσειμι πᾶς πονηρός ῥῆμα κατά σύ ψεύδω , χαίρετε καί ἀγαλλιάω , φημί , ὅτι ὁ μισθός σύ πολύς ἐν ὁ οὐρανός . Ἄλλαχοὶ δέ φημί , καί σιγρηθήσεται . οὐχ εἄν διά τοσοῦτος ἔθος ὁ μισθός , εἰμί μή πολύς εἰμί ὁ ἀγών . ἐν μέν γάρ ὁ βάσανος καί ὁ σῶμα μερίζω μετά ὁ Ψυχή ὁ ἀλγηδών · καί γάρ ὁ σῶμα καί ὁ Ψυχή ὁ πόνος εἰμί · ἐκεῖ δέ ὁ Ψυχή μόνος . πολλός γοῦν ἀπό οὗτος μόνος παύω , καί ὁ ψυχή ὁ ἕκτος ἀπόλλυμι . καί ὁ Ἰώβ διά ὁ σκληρός καί ὁ τραῦμα φόρτιος φαίνω ὁ παρά ὁ Φίλων ὄνειδος . οὖον γάρ εἰμί , οὐ εἰμί οὐδείς ἄπορος ὁ θλίβω λόγος δύναμαι δάκνω ψυχή [ 525 ] . Διὸ μετά ὁ κίνδυνος καί ὁ ἱδρώς καί οὗτος τίθημι , λέγω · Ζεύς δόξα καί ἀτιμία . πολλός γοῦν καί ὁ Ἰουδαῖος διά ὁ δόξα ὁ ὁ πολύς οὐ ἐθέλω πιστόω . φοβέω γάρ οὐ ἵνα μή κολάζω , ἀλλά ἵνα μή ἀποσυνάγωγος γίγνομαι · διό λέγω , Πῶς δύναμαι πιστεύω , δόξα παρά ἀλλήλων λαμβάνω ; καί πολύς εἄν ὁράω , ὁ πᾶς μέν καταφρονέω ὁ δεινός , ὑπό δέ δόξα ἡσσάομαι . ὡς πλάνος , καί ἀληθής . οὗτος εἰμί , Ζεύς δυσφημία καί Εὐφημία . ὡς αγροσομενω καί ἐπιγιγνώσκω . οὗτος εἰμί , Ζεύς δόξα καί ἀτιμία . ὁ μέν γάρ ἀσάω γνώριμος , καί περισπούδαστος , ὁ δέ οὐδέ οἶδα αὐτός ἀξιόω . ὡς ἀποθνῄσκω , καί ἰδού ζῶ . ὡς ἐπιπανάτιοι καί καταδικέω · εἰμί καί αὐτός ὁ ἀτιμία εἰμί .