joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0411.3
α' . Ἐνταῦθα πάλιν καὶ ἑτέραν παρακλητικὸς ὑπόθεσιν οὐ μικρὰν ἡμῖν ἀνακαλύπτει , ἀλλὰ καὶ σφόδρα μεγάλην , καὶ ἰκανὴν ἀναθῦσαι διάνοιαν ὑπὸ κινδύνων βαπτιζομένην . Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν , ὅτι Ὁ θεὸς ἡμᾶς ἐδήλωσεν , καὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς αὐτοῦ καὶ τὰς εὐχὰς τούτων τὸ πᾶν ἀνέθηκεν · ἵνα μὴ ταύτῃ τὸν ἀκροατὴν θοῦτον ποιήσῃ , τῷ ἄλλῳ τοῦ θεοῦ μόνον καὶ ταῖς ἑτέρων εὐχαῖς θαρροῦντα , δείκνυσιν ὅτι καὶ αὐτοὶ οὐ μικρὸν οἴδασι συνεισήνεγκαν . Καὶ ἄδηλως μὲν αὐτὸ καὶ ἐμπροσθεν εἶπεν , ὅτι Καθὼς περιποιεῖται τὰ παθήματα τοῦ Χριστοῦ , περιποιεῖται καὶ τὴν παρακλήσιν ἡμῶν · ἐνταῦθα δὲ καὶ ἑτέρω τὶ λέγει · οἰκείαν καύχημα . Ποῖον δὲ τοῦτο ; Ὅτι ἐν καθαρῷ συνειδὲι καὶ ἀδήλῳ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἀναστρεφόμεθα , φησίν . Οὐ μικρὸν δὲ τοῦτο ἡμῖν εἰς παραμυθίαν καὶ παρακλῆσιν · μᾶλλον δὲ οὐκ εἰς παρακλῆσιν μόνον , ἀλλὰ καὶ εἰς ἕτερον , ὁ πολλῷ μᾶλλον τῆς παρακλησεως ἐστίν , καὶ εἰς καύχησιν . Ταῦτα δὲ ἔλεγε , χάριν παιδιῶν ἐν ταῖς θλίψεσι μὴ καταπίπτειν , ἀλλὰ καὶ ἐναθρύνειν , ὅταν καθαρὸν ἔχωσι συνειδός , καὶ θρέψαι καθαπτόμενος τῶν ψευδαποστόλων . Καὶ ὡς περ ἐν τῇ προτέρᾳ φησίν , ὅτι Ἀπέσταλκέ με Χριστὸς εὐαγγελίζεσθαι , οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου , ἵνα μὴ κανιώσῃ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ · καὶ , ἵνα ἡ πίστις ὑμῶν μὴ ᾖ ἐν σοφίᾳ ἀνθρώπων , ἀλλ' ἐν δυνάμει θεοῦ · οὕτω καὶ ἐνταῦθα φησίν · Οὐκ ἐν σοφίᾳ , ἀλλ' ἐν χάριτι Χριστοῦ . Καὶ ἕτερον δὲ τι ἠγάπα εἰπών , Οὐκ ἐν σοφίᾳ , τουτέστιν , οὐκ ἐν ἀπάτῃ , καὶ ταύτῃ βάλλων τὴν ἐκείνους παιδείαν . Ἡ γὰρ καύχησις ἡμῶν αὐτὴ ἐστίν , φησίν , τὸ μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν · τουτέστιν , Ἡ συνείδησις [ 442 ] ἡμῶν , οὐκ ἔχουσα ἡμᾶς καταδικάζειν , ὡς ἐπὶ πονηροῖς πράγμασιν ἐλαυνομένους . Κἄν γὰρ μυρία πάσχωμεν δεινά , κἂν πάντοθεν βαλλώμεθα καὶ κινδυνεύωμεν , ἀρκεῖ εἰς παραμυθίαν ἡμῖν , μᾶλλον δὲ οὐ μόνον εἰς παραμυθίαν , ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ στεφανοῦσθαι , ὅτι συνειδὸς καθαρόν ἔχω καὶ μαρτυροῦν ἡμῖν , ὅτι οὐδὲν πονηρόν , ἀλλὰ διὰ τὸ τῷ θεῷ δοκοῦν ταῦτα πάσχομεν , δι' ἀρετὴν , διὰ φιλοσοφίαν , διὰ τὴν τῶν πολλῶν σωτηρίαν . Ἐκεῖνη μὲν οὖν ἡ προτέρα παρακλῆσις παρὰ τοῦ θεοῦ ἦν · αὕτη δὲ παρ' αὐτῶν τῆς τοῦ βίου καθαρότητος συνεισήγετο . Διὸ καὶ καύχησιν αὐτὴν καλεῖ , ὅτι τῆς οἰκείας αὐτῶν ἀρετῆς παρόρθωμα ἦν . Τίς οὖν ἐστιν ἡ καύχησις , καὶ τί μαρτυρεῖ ἡμῖν τὸ συνειδὸς ἡμῶν , Ὅτι ἐν ἀπλότητι καὶ ἐν εἰλικρινείᾳ ; Τουτέστιν , οὐδὲν δολιόν , οὐχ ὑπόκρισιν , οὐχ εἰρωνείαν , οὐχ κολακείαν , οὐχ ἐπιβουλὴν καὶ ἀπάτην , οὐχ ἄλλο τι τῶν τοιούτων τῶν , ἀλλ' ἐν ἐλευθερίᾳ πάσης , ἐν ἀπλότητι , ἐν ἀληθείᾳ , ἐν καθαρᾷ καὶ ἀπονήρῳ γνώμῃ , ἐν ἀδόλῳ διανοίᾳ , οὐδὲν ἔχοντες συνεσπασμένον ,
Lemmas: ὅς . ἐνταῦθα πάλιν καί ἕτερος παρακλητικός ὑπόθεσις οὖον μικρός ἐγώ ἀνακαλύπτω , ἀλλά καί σφόδρα μέγας , καί ἱκανός ἀνατίθημι διάνοια ὑπό κίνδυνος βαπτίζω . ἐπεί γάρ εἶπον , ὅτι ὁ θεός ἐγώ δηλόω , καί ὁ οἰκτιρμός αὐτός καί ὁ εὐχή οὗτος ὁ πᾶς ἀνατίθημι · ἵνα μή οὗτος ὁ ἀκροατής θεόω ποιέω , ὁ ἄλλος ὁ θεός μόνος καί ὁ ἕτερος εὐχή θαρσέω , δείκνυμι ὅτι καί αὐτός οὖον μικρός οἶδα συνεισφέρω . καί ἀδήλως μέν αὐτός καί ἔμπροσθεν εἶπον , ὅτι καθώς περιποιέω ὁ πάθημα ὁ Χριστός , περιποιέω καί ὁ παράκλησις ἐγώ · ἐνταῦθα δέ καί ἕτερος τίς λέγω · οἰκεῖος καύχημα . Ποῖον δέ οὗτος ; ὅτι2 ἐν καθαρός σύνοιδα καί ἄδηλος πανταχοῦ ὁ οἰκέω ἀναστρέφω , φημί . οὖον μικρός δέ οὗτος ἐγώ εἰς παραμυθία καί παράκλησις · μᾶλλον δέ οὐ εἰς παράκλησις μόνος , ἀλλά καί εἰς ἕτερος , ὁ πολύς μᾶλλον ὁ παράκλησις εἰμί , καί εἰς καύχησις . οὗτος δέ λέγω , χάρις παιδιά ἐν ὁ θλῖψις μή καταπίπτω , ἀλλά καί εναθρυνεος , ὅταν καθαρός ἔχω σύνοιδα , καί τρέφω καθάπτω ὁ ψευδαπόστολος . καί ὡς περ ἐν ὁ πρότερος φημί , ὅτι ἀποστέλλω ἐγώ Χριστός εὐαγγελίζω , οὐ ἐν σοφία λόγος , ἵνα μή κανίζω ὁ σταυρός ὁ Χριστός · καί , ἵνα ὁ πίστις σύ μή εἰμί ἐν σοφία ἄνθρωπος , ἀλλά ἐν δύναμις θεός · οὗτος καί ἐνταῦθα φημί · οὐ ἐν σοφία , ἀλλά ἐν χάρις Χριστός . καί ἕτερος δέ τίς ἀγαπάω εἶπον , οὐ ἐν σοφία , τουτέστιν , οὐ ἐν ἀπάτη , καί οὗτος βάλλω ὁ ἐκεῖνος παιδεία . ὁ γάρ καύχησις ἐγώ αὐτός εἰμί , φημί , ὁ μαρτύριον ὁ συνείδησις ἐγώ · τουτέστιν , ὁ συνείδησις [ 442 ] ἐγώ , οὐ ἔχω ἐγώ καταδικάζω , ὡς ἐπί πονηρός πρᾶγμα ἐλαύνω . κἀν γάρ μυρίος πάσχω δεινός , κἀν πάντοθεν βάλλω καί κινδυνεύω , ἀρκέω εἰς παραμυθία ἐγώ , μᾶλλον δέ οὖον μόνος εἰς παραμυθία , ἀλλά καί εἰς ὁ στεφανόω , ὅτι σύνοιδα καθαρός ἔχω καί μαρτυρέω ἐγώ , ὅτι οὐδείς πονηρός , ἀλλά διά ὁ ὁ θεός δοκέω οὗτος πάσχω , διά ἀρετή , διά φιλοσοφία , διά ὁ ὁ πολύς σωτηρία . ἐκεῖνος μέν οὖν ὁ πρότερος παράκλησις παρά ὁ θεός εἰμί · οὗτος δέ παρά αὐτός ὁ ὁ βίος καθαρότης συνεισάγω . Διὸ καί καύχησις αὐτός καλέω , ὅτι ὁ οἰκεῖος αὐτός ἀρετή παρόρθωμα εἰμί . Τῖς οὖν εἰμί ὁ καύχησις , καί τίς μαρτυρέω ἐγώ ὁ σύνοιδα ἐγώ , ὅτι2 ἐν ἀπόλλυμι καί ἐν εἰλικρίνεια ; τουτέστιν , οὐδείς δόλιος , οὐ ὑπόκρισις , οὐ εἰρωνεία , οὐ κολακεία , οὐ ἐπιβουλή καί ἀπάτη , οὐ ἄλλος τίς ὁ τοιοῦτος ὁ , ἀλλά ἐν ἐλευθερία πᾶς , ἐν ἀπόλλυμι , ἐν ἀλήθεια , ἐν καθαρός καί ἀπόνηρος γνώμη , ἐν ἄδολος διάνοια , οὐδείς ἔχω συσπάω ,