joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0407.4
Εὐπερίστατον γὰρ ἡ ἁμαρτία , πάντοθεν ἰσταμένη , ἔμπροσθεν , ὀπίσθεν , καὶ οὕτως ἡμᾶς καταβάλλουσα . Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν ὁ δεῖ γενέσθαι παρ' ἡμῖν , ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ καταγιγόμεθα , τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ μνημονεύειν , τὰ δικαιώματα αὐτοῦ φυλάσσειν · πειθὲς λοιπόν , τὴν οὐδὲ ταῦτα ἀρκεῖ , ἄν μὴ αὐτὴς πᾶσῃ καὶ βοηθῇ . Ἔστιν γὰρ μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον , εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες αὐτόν · καὶ μάλιστα ἐπὶ τούτων , οἱ ἐπὶ πρόχεινται τῷ διαβόλῳ , καὶ ὑπὸ τὴν ἀρχὴν εἰσι τῆς αὐτοῦ . Καὶ ἵστε ταῦτα οἱ μαθηματικοί . Ἀναμενησθῆτε γοῦν τῶν ἁρμάτων ἐκείνων , δι' ὧν ἀπετέτασθε αὐτοῦ τῇ τυραννίδι , γόνυ κλίναντες , καὶ πρὸς τὴν Βασιλέα αὐτομολήσαντες , καὶ τὰ φρικτὰ ἐκεῖνα φθεγξαμένοι ῥήματα , δι' ὧν παιδευόμεθα μηδὲν αὐτῷ καθόλου παιδεύεσθαι . Ἀντικειμένον δὲ αὐτὸν καλεῖ καὶ διάβολον , ἐπειδὴ καὶ Θεὸν πρὸς ἀνθρώπους διαβάλλει , καὶ ἡμᾶς πρὸς Θεόν , καὶ πάλιν ἡμᾶς αὐτοὺς πρὸς ἑαυτούς · ποτὲ μὲν γὰρ τὸν Ἰωβ πρὸς τὸν Θεόν , λέγων · Μὴ δωρεὰν σέβεται · Ἰδοὺ τὸν Κύριον · καὶ πάλιν τὸν Θεὸν πρὸς τὸν Ἰωβ · Πῶρ κατηξίωσεν ἐκ σοῦ σύγκρινον · καὶ πρὸς τὸν Ἀδὰμ πάλιν τὸν Θεόν , ὅτε ἔλεγε διανοηθῆσεσθαι αὐτῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς · καὶ πρὸς πολλοὺς τῶν νῦν ἀνθρώπων , λέγων · Οὐ προνοεῖ Θεὸς τῶν δρωμένων , ἀλλὰ δαιμόνιοι ἀρξαι καὶ καθ' ἡμᾶς · καὶ πρὸς πολλοὺς δὲ τῶν Ἰουδαίων τὸν Χριστὸν διέβαλε , πλάνον καὶ γόητα καλῶν . Πῶς δὲ ἐνεργεῖ , ἵσως βούλεταί τις 439 ἀκούσαι . Ὅταν μὴ εὐχὴ νοῦν ἐνδον , ὅταν μὴ σώφρονα ψυχήν , ὅταν μὴ μνημονεύῃ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ , μηδὲ φυλάσσῃ τὰ δικαιώματα αὐτοῦ , τότε αἰχμάλωτον λαβὼν ἀπείσιν . Ὁ γοῦν Ἀδὰμ εἰ ἐμνημονεύει τῆς ἐντολῆς λεγούσης , Ἀπὸ παντὸς ξύλου φαγή , εἰ ἐφυλάσσει τὸ δικαίωμα τὸ λέγον , Ἡ ἄν ἡμέρα φάγης , τότε θανάτῳ ἀποθανεῖσθε · οὐκ ἂν ἔπαθεν ὃπερ ἔπαθεν . Ἵνα καταξιώσῃ αὐτοὺς ἐν καιρῷ εὐθέτῳ τῆς τοῦ λουτροῦ παλιγγενεσίας , τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν . Τὰ μὲν γὰρ παρόντα αἰτοῦμεν , τὰ δὲ μέλλοντα · καὶ φιλοσοφοῦμεν ὑπὲρ τοῦ λουτροῦ , καὶ ἐν τῇ αἰτήσει παιδεύομεν αὐτοὺς εἰδέναι αὐτοῦ τὴν ἰσχύν . Ἐντεῦθεν γὰρ ἤδη ὁ λόγος
Lemmas: εὐπερίστατος γάρ ὁ ἁμαρτία , πάντοθεν ἵστημι , ἔμπροσθεν , ὄπισθεν , καί οὕτως ἐγώ καταβάλλω . ἐπεί γάρ εἶπον ὁ δεῖ γίγνομαι παρά ἐγώ , ἐν ὁ νόμος αὐτός κατάγω , ὁ ἐντολή αὐτός μνημονεύω , ὁ δικαίωμα αὐτός φυλάσσω · πείθω λοιπός , ὁ οὐδέ οὗτος ἀρκέω , ἄν μή αὐτός πᾶς καί βοηθέω . ἔρτις γάρ μή Κύριος οἰκοδομέω οἶκος , εἰς μάτην κοπιάω ὁ οἰκοδομέω αὐτός · καί μάλιστα ἐπί οὗτος , ὁ ἐπί προχέω ὁ διάβολος , καί ὑπό ὁ ἀρχή εἰμί ὁ αὐτός . καί οἶδα οὗτος ὁ μαθηματικός . Ἀναμενησθῆτε γοῦν ὁ ἅρμα ἐκεῖνος , διά ὅς ἀποτείνω αὐτός ὁ τυραννίς , γόνυ κλίνω , καί πρός ὁ Βασιλεύς αὐτομολέω , καί ὁ φρικτός ἐκεῖνος φθέγγομαι ῥῆμα , διά ὅς παιδεύω μηδείς αὐτός καθόλου παιδεύω . ἀντίκειμαι δέ αὐτός καλέω καί διάβολος , ἐπεί καί θεός πρός ἄνθρωπος διαβάλλω , καί ἐγώ πρός Θεός , καί πάλιν ἐγώ αὐτός πρός ἑαυτοῦ · ποτέ μέν γάρ ὁ Ἰώβ πρός ὁ Θεός , λέγω · μή δωρεά σέβομαι · ἰδέ ὁ κύριος · καί πάλιν ὁ θεός πρός ὁ Ἰώβ · Πῶρος καταξιόω ἐκ σύ συγκρίνω · καί πρός ὁ Ἀδάμ πάλιν ὁ Θεός , ὅτε λέγω διανοέομαι αὐτός ὁ ὀφθαλμός · καί πρός πολύς ὁ νῦν ἄνθρωπος , λέγω · οὖον προνοέω θεός ὁ δράω , ἀλλά δαιμόνιος ἄρχω καί κατά ἐγώ · καί πρός πολύς δέ ὁ Ἰουδαῖος ὁ Χριστός διαβάλλω , πλάνος καί γόης καλός . Πῶς δέ ἐνεργέω , ἴσως βούλομαι τις 439 ἀκούω . ὅταν μή εὐχή νόος ἔνδον , ὅταν μή σώφρων Ψυχή , ὅταν μή μνημονεύω ὁ ἐντολή ὁ Θεός , μηδέ φυλάσσω ὁ δικαίωμα αὐτός , τότε αἰχμάλωτος λαμβάνω ἄπειμι . ὁ γοῦν Ἀδάμ εἰμί μνημονεύω ὁ ἐντολή λέγω , ἀπό πᾶς ξύλον φαγή , εἰμί φυλάσσω ὁ δικαίωμα ὁ λέγω , ὁ ἄν ἡμέρα ἐσθίω , τότε θάνατος ἀποθνῄσκω · οὐ εἄν πάσχω ὅσπερ πάσχω . ἵνα καταξιόω αὐτός ἐν καιρός εὔθετος ὁ ὁ λουτρόν παλιγγενεσία , ὁ ἄφεσις ὁ ἁμαρτία . ὁ μέν γάρ πάρειμι αἰτέω , ὁ δέ μέλλω · καί φιλοσοφέω ὑπέρ ὁ λουτρόν , καί ἐν ὁ αἰτέω παιδεύω αὐτός οἶδα αὐτός ὁ ἰσχύς . ἐντεῦθεν γάρ ἤδη ὁ λόγος