joannes-chrysostomus.in-epistulam-ii-ad-corinthios-homiliae-1-30 pg061_0479.3
α’ . Ταῦτα οὖν εἰδὼς , φησὶ , τὸ δικαστήριον ἐκεῖνο τὸ φοβερόν , πάντα πράττομεν ὥστε μὴ δούναί ὑμῖν λαβῆν μηδὲ πρόσκομμα μηδὲ ψευδὴ τινὰ ὁποίαν πονηρὰς πράξεις καθ’ ἡμῶν . Εἰδὲς πολιτείας ἀχριδειαν , καὶ σπουδὴν ψυχῆς κηδεμονικῆς ; Οὐ γὰρ δὴ μόνον , ἂν πονηρὸν τι πράξωμεν , φησίν , ἐγκαλούμεθα · ἀλλ’ ἐὰν μὴ πράξωμεν , ὑποπτευθῶμεν δὲ , καὶ κύριοι τῆν ὁποίαν ἄντες ἀποκρούσασθαι , καταφρονήσωμεν , δίκην τίνωμεν . Οὐ γὰρ ἐαυτοὺς συνιστάνομεν , ἀλλ’ ἀφορμὴν διδόντες ὑμῖν καυχήματος ὑπὲρ ἡμῶν . Ὅρα πῶς συνεχῶς διορθοῦνται τὸν τοῦ δοκεῖν ἐγκαυμάζον ἀποθεῖν ὑπόνοιαν . Οὐδὲν γὰρ οὕτω προσίσταται τοῖς ἀσεβοῦσιν , ὡς τὸ περὶ ἑαυτοῦ τινα λέγειν μεγάλα καὶ θαυμαστά . Ἐπεὶ οὖν ἠναγκάζετο εἰς ταύτην τῶν λόγων ἀμύπτειν τὴν ὑπόθεσιν , ἐπιδηρῶσαι κέχρηται λέγων , ὅτι Τοῦτο δι’ ὑμᾶς ποιοῦμεν , οὐ δι’ ἡμᾶς , ἵνα ὑμεῖς ἔχητε καλλεπίζεσθαι , οὐχ ἵνα ἡμεῖς · καὶ οὐδὲ τοῦτο ἀπλῶς , ἀλλὰ διὰ τοὺς ψευδαποστόλους . Διὸ καὶ ἐπήγαγε , Πρὸς τοὺς ἐν προσώπῳ καυχώμενους , καὶ οὐ καρδία . Εἰδὲς πῶς αὐτοὺς ἀπέστησεν ἐκείνων , [ 513 ] καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἐπέκλινεν , ἐνδείκνυμενος , ὅτι καὶ αὐτοὶ ποθοῦσιν οἱ Κορίνθιοι λαβεῖν τινα ἀφορμὴν , δι’ ἧς δυνήσονται ὑπὲρ αὐτοῦ λέγειν , καὶ ἀπολογεῖσθαι τοῖς ἐγκαλοῦσιν ; Οὐ γὰρ ἵνα ἡμεῖς καυχήσωμεθα , φησὶ , ταῦτά φαμεν , ἀλλ’ ἵνα ὑμεῖς ἔχητε ἀλευθεροστομεῖν ὑπὲρ ἡμῶν · ὅπερ πολλὴν αὐτοῖς ἐστὶ μαρτυροῦντος ἀγάπην · καὶ οὐχ ἵνα ἀπλῶς καυχήσησθε , ἀλλ’ ἵνα μὴ παρασυρῆτε . Ἄλλ’ οὕτω μὲν οὐ λέγει σαφῶς , ἕτερως δὲ καὶ ἡμερώτερον μεθοδεύει τὸν λόγον , καὶ χωρὶς τοῦ πλήξειν ἐκείνους , λέγων · Ἵνα ἔχητε καυχᾶσθαι πρὸς τοὺς ἐν προσώπῳ καυχώμενους . Ἄλλ’ οὐδὲ τοῦτο ἀπλῶς κελεύει ποιεῖν , αἰτίας οὐκ ὁδῶς , ἀλλ’ ὅταν ἐκεῖνοι ἐαυτοὺς ἐπαίρουν · πανταχοῦ γὰρ τὸν καιρὸν ἐπίστησι . Οὐ τοίνυν ἵνα ἑαυτὸν δείξῃ λαμπρόν , ἀλλ’ ἵνα ἐκείνους παύσῃ ἀτόπως καὶ τῇ βλάβῃ τούτων τῷ πράγματι χρωμένων , τοῦτο ποιεῖ . Τί δέ ἐστιν , Ἐν προσώπῳ ; Ἐν τοῖς ὁρωμένοις , ἐν τοῖς πρὸς ἐπίδειξιν . Τοιούτοι γὰρ ἦσαν ἐκεῖνοι , πρὸς φιλοτιμίαν πάντα ποιούντες , καὶ ἔνδον δὲντες κενοί , καὶ εὐλαβείας μὲν ἔχοντες πρόσωπον καὶ σέμνον φαινόμενοι , ἔργων δὲ ἀγαθῶν ἔρημοι καθεστῶτες . Εἰτε γὰρ ἐξέστημεν , Θεῷ · εἰτε σωφρονοῦμεν , ὑμῖν . Ἄν τί τι , φησὶ , μέγα φθεγξώμεθα ( ἔκστασιν γὰρ τοῦτο καλεῖ , ὥσπερ οὖν καὶ ἀλλαγὴν ἀπροσύνης ) , διὰ τὸν Θεὸν τοῦτο ποιοῦμεν , ἵνα μὴ ὑμεῖς νομίζετε ἡμᾶς ὑπελαβεῖν , καταφρονήσεσθαι , καὶ ἀπλῆσθαι · ἂν δὲ μέτριόν τι καὶ ταπεινόν , δι’ ὑμᾶς , ἵνα μὴ ὑπερηφανοῦσθε . Ἡ καὶ ἐκεῖνο πάλιν φησίν , εἰ μὲν μείνεσθαι τις ἡμᾶς νομίζει , ἡμεῖς παρὰ τοῦ Θεοῦ τὸν μισθὸν ἀπαιτοῦμεν , δι’ ὃν ἐπὶ τούτοις ὑποπτευόμεθα · εἰ δὲ σωφρονεῖν ἡγεῖται , αὐτὸς ἀπολαύει τῆς σωφροσύνης ἡμῶν . Καὶ πάλιν ἄλλως · Μαινέσθαι τίς ἡμᾶς φησι ; Διὰ τὸν Θεὸν τοιαῦτα μαινόμεθα . Διὸ καὶ ἐπάγει · Ἡ γὰρ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ συνέχει ἡμᾶς , κρίναντας τοῦτο . Οὐ γὰρ ὁ τῶν μελλόντων φόβος , φησὶ , μόνον , ἀλλὰ καὶ τὰ ἤδη γεγενημένα οὐκ ἀφήσιν ἡμᾶς βαθυμύειν εὐθὺ ὑπνώσαι , ἀλλὰ διανίστασθαι πρὸς τοὺς ὑπὲρ ὑμῶν πόννους , καὶ ὀλεῖ . Καὶ τίνα ἐστὶ τὰ ἤδη γεγενημένα ; Ὅτι εἰ εἰς ὑπὲρ πάντων ἀπέθανεν , ἄρα οἱ πάντες ἀπέθανον . Οὐκοῦν ἄς πάντων ἀπολωμένων , φησίν . Οὐ γὰρ ἂν , εἰ μὴ πάντες ἀπέθανον , ὑπὲρ πάντων ἀπέθανεν . Ἐνταῦθα γὰρ εἰσὶν αἱ τῆς σωτηρίας ἀφορμαί , ἵνα δὲ οὐχὶ διὰ τοῦτο φησι , Σὺν-ἔχει ἡμᾶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ , καὶ οὐκ ἀφήσιν ἡμᾶς ἡσυχαζεῖν . Ἐσχατὴς γὰρ ἐστιν ἀθλιότης , καὶ γεγένεσθαι αὐτὴς χαλεπώτερον , αὐτοῦ πράγμα τοσούτῳ ἐπιδεικνύμενον , εὐρεθῆναι τινα ; μετὰ τὴν τοσαύτην αὐτοῦ πρόνοιαν μηδὲν καρποῦμένους . Καὶ γὰρ πολλὴ τῆς ἀγάπης ἡ ὑπερβολή , καὶ τὸ ἀποθανεῖν ὑπὲρ τοσαύτης [ 514 ] οἰκουμένης , καὶ οὕτω διακιμένης ἀποθανεῖν . Ἵνα οἱ ζῶντες μη·τι ἑαυτοῖς ζῶσιν , ἀλλὰ τῷ ὑπὲρ αὐτῶν ἀποθανόντι καὶ ἐγερθέντι . Εἰ τοίνυν οὐ δεῖ ἡμᾶς ἑαυτοὺς ζῆν , μὴ ταράττεσθε , φησὶ , μὴδὲ θορυβεῖσθε κινδύνων ἐπὶτων καὶ θανάτων . Καὶ λογισμὸν δὲ εἴησιν ἀναμερίδολον , δι’ οὐ δείκνυσιν ὀφειλὴν τὸ πράγμα ὅν . Εἰ γὰρ δι’ αὐτοῦ ζῶμεν ἀποθνῄσκοντες , αὐτῷ τὴν ὀφειλομεν δι’ ὃν ζῶμεν . Καὶ δοκεῖ μὲν ἐν εἶναι τὸ εἰρημένον , εἰ δὲ τις ἀκριβῶς ἐξετάσεις , διὸ ταῦτά ἐστιν · ἐν μὲν , ὅτι · δι’ αὐτὸν ζῶμεν , ἕτερον δὲ , ὅτι · αὐτὸς δι’ ἡμᾶς ἀπέθανεν · ὧν ἕκαστον καὶ καθ’ ἑαυτὸ ἰκανὸν ὑπευθύνους ποιήσει · ὅταν δὲ καὶ ἀμφότερα συνἕλθῃ , ἐννόησον ἡλίκον ἐστὶ τὸ ὀφείλημα . Μᾶλλον δὲ καὶ τρία ταῦτά ἐστι . Καὶ γὰρ τὴν ἀπαρχὴν διὰ σὲ ἀνέστησας , καὶ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνῆγες · διὸ καὶ προσἔθηκε , Τῷ ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντι καὶ ἐγερθέντι . Ὅστε ἡμεῖς ἀπὸ τοῦ νῦν οὐδὲν οἴδαμεν κατὰ
Lemmas: ὅς . οὗτος οὖν εἰδοί , φημί , ὁ δικαστήριον ἐκεῖνος ὁ φοβερός , πᾶς πράσσω ὥστε μή δίδωμι σύ λαβή μηδέ πρόσκομμα μηδέ ψευδής τις ὁποῖος πονηρός πρᾶξις κατά ἐγώ . ἀνάκλεις πολιτεία ἀχριδειαν , καί σπουδή Ψυχή κηδεμονικός ; οὖον γάρ δή μόνος , εἄν πονηρός τίς πράσσω , φημί , ἐγκαλέω · ἀλλά ἐάν μή πράσσω , ὑποπτεύω δέ , καί κύριος ὁ ὁποῖος ἀνθίημι ἀποκρούω , καταφρονέω , δίκη τίνω . οὖον γάρ ἑαυτοῦ συνίστημι , ἀλλά ἀφορμή δίδωμι σύ καύχημα ὑπέρ ἐγώ . Ὅρας πῶς συνεχῶς διορθόω ὁ ὁ δοκέω εγκαυμαστος ἀποθέω ὑπόνοια . οὐδείς γάρ οὗτος προσίστημι ὁ ἀσεβέω , ὡς ὁ περί ἑαυτοῦ τις λέγω μέγας καί θαυμαστός . ἐπεί οὖν ἀναγκάζω εἰς οὗτος ὁ λόγος ἀμύπτειν ὁ ὑπόθεσις , ἐπιτηρέω χράομαι λέγω , ὅτι οὗτος διά σύ ποιέω , οὖον διά ἐγώ , ἵνα σύ ἔχω καλλεπιζω , οὐ ἵνα ἐγώ · καί οὐδέ οὗτος ἀπλόος , ἀλλά διά ὁ ψευδαπόστολος . Διὸ καί ἐπάγω , πρός ὁ ἐν πρόσωπον καυχάομαι , καί οὖον καρδία . ἀνάκλεις πῶς αὐτός ἀφίστημι ἐκεῖνος , [ 513 ] καί πρός ἑαυτοῦ ἐπικλίνω , ἐνδείκνυμι , ὅτι καί αὐτός ποθέω ὁ Κορίνθιος λαμβάνω τις ἀφορμή , διά ὅς δύναμαι ὑπέρ αὐτός λέγω , καί ἀπολογέομαι ὁ ἐγκαλέω ; οὖον γάρ ἵνα ἐγώ καυχάομαι , φημί , οὗτος φημί , ἀλλά ἵνα σύ ἔχω ἀλευθεροστομεῖν ὑπέρ ἐγώ · ὅσπερ πολύς αὐτός εἰμί μαρτυρέω ἀγάπη · καί οὐ ἵνα ἀπλόος καυχάομαι , ἀλλά ἵνα μή παρασύρω . ἄλλος οὗτος μέν οὖον λέγω σαφῶς , ἑτέρως δέ καί ἥμερος μεθοδεύω ὁ λόγος , καί Χωρὶς ὁ πλήσσω ἐκεῖνος , λέγω · ἵνα ἔχω καυχάομαι πρός ὁ ἐν πρόσωπον καυχάομαι . ἄλλος οὐδέ οὗτος ἀπλόος κελεύω ποιέω , αἴτιος οὐ ὁδάω , ἀλλά ὅταν ἐκεῖνος ἑαυτοῦ ἐπαίρω · πανταχοῦ γάρ ὁ καιρός ἐφίστημι . οὖον τοίνυν ἵνα ἑαυτοῦ δείκνυμι λαμπρός , ἀλλά ἵνα ἐκεῖνος παύω ἄτοπος καί ὁ βλάβη οὗτος ὁ πρᾶγμα χράω , οὗτος ποιέω . τις δέ εἰμί , ἐν πρόσωπον ; ἐν ὁ ὁράω , ἐν ὁ πρός ἐπίδειξις . τοιοῦτος γάρ εἰμί ἐκεῖνος , πρός φιλοτιμία πᾶς ποιέω , καί ἔνδον Δέντες κενός , καί εὐλάβεια μέν ἔχω πρόσωπον καί Σέμνον φαίνω , ἔργον δέ ἀγαθός ἐρῆμος καθίστημι . εἴτε γάρ ἐξίστημι , Θεός · εἴτε σωφρονέω , σύ . ἄν τίς τίς , φημί , μέγας φθέγγομαι ( ἔκστασις γάρ οὗτος καλέω , ὥσπερ οὖν καί ἀλλαγή απροσυνιημι ) , διά ὁ θεός οὗτος ποιέω , ἵνα μή σύ νομίζω ἐγώ ὑπολαμβάνω , καταφρονέω , καί ἀπέρχομαι · εἄν δέ μέτριος τίς καί ταπεινός , διά σύ , ἵνα μή ὑπερηφανέω . ὁ καί ἐκεῖνος πάλιν φημί , εἰμί μέν μένω τις ἐγώ νομίζω , ἐγώ παρά ὁ Θεός ὁ μισθός ἀπαιτέω , διά ὅς ἐπί οὗτος ὑποπτεύω · εἰμί δέ σωφρονέω ἡγέομαι , αὐτός ἀπολαύω ὁ σωφροσύνη ἐγώ . καί πάλιν ἄλλως · μαίνομαι τίς ἐγώ φημί ; Ζεύς ὁ θεός τοιοῦτος μαίνομαι . Διὸ καί ἐπάγω · ὁ γάρ ἀγάπη ὁ Θεός συγχέω ἐγώ , κρίνω οὗτος . οὖον γάρ ὁ ὁ μέλλω φόβος , φημί , μόνος , ἀλλά καί ὁ ἤδη γίγνομαι οὐ ἀφίημι ἐγώ βαθυμυω εὐθύς2 ὑπνόω , ἀλλά διανίσταμαι πρός ὁ ὑπέρ σύ πόννος , καί ὄλλυμι . καί τίς εἰμί ὁ ἤδη γίγνομαι ; ὅτι2 εἰμί εἰς ὑπέρ πᾶς ἀποθνῄσκω , ἄρα ὁ πᾶς ἀποθνῄσκω . οὐκοῦν ἄς πᾶς ἀπόλλυμι , φημί . οὖον γάρ εἄν , εἰμί μή πᾶς ἀποθνῄσκω , ὑπέρ πᾶς ἀποθνῄσκω . ἐνταῦθα γάρ εἰμί ὁ ὁ σωτηρία ἀφορμή , ἵνα δέ οὐ διά οὗτος φημί , συνεχής ἐγώ ὁ ἀγάπη ὁ Θεός , καί οὐ ἀφίημι ἐγώ ἡσυχάζω . ἔσχατος γάρ εἰμί ἀθλιότης , καί γίγνομαι αὐτός χαλεπός , αὐτός πράγμα τοσοῦτος ἐπιδείκνυμι , εὑρίσκω τις ; μετά ὁ τοσοῦτος αὐτός πρόνοια μηδείς καρπούμενος . καί γάρ πολύς ὁ ἀγάπη ὁ ὑπερβολή , καί ὁ ἀποθνῄσκω ὑπέρ τοσοῦτος [ 514 ] οἰκέω , καί οὗτος διάκειμαι ἀποθνῄσκω . ἵνα ὁ ζῶ μη·τι ἑαυτοῦ ζῶ , ἀλλά ὁ ὑπέρ αὐτός ἀποθνῄσκω καί ἐγείρω . εἰμί τοίνυν οὖον δεῖ ἐγώ ἑαυτοῦ ζῶ , μή ταράσσω , φημί , μηδέ θορυβέω κίνδυνος ἔπειμι καί θάνατος . καί λογισμός δέ ἴασις αναμεριδολος , διά οὖον δείκνυμι ὀφειλή ὁ πράγμα ὅς . εἰμί γάρ διά αὐτός ζῶ ἀποθνήσκω , αὐτός ὁ ὀφείλω διά ὅς ζῶ . καί δοκέω μέν ἐν εἰμί ὁ εἴρω , εἰμί δέ τις ἀκριβῶς ἐξέτασις , διό οὗτος εἰμί · ἐν μέν , ὅτι · διά αὐτός ζῶ , ἕτερος δέ , ὅτι · αὐτός διά ἐγώ ἀποθνῄσκω · ὅς ἕκαστος καί κατά ἑαυτοῦ ἱκανός ὑπεύθυνος ποιέω · ὅταν δέ καί ἀμφότερος συνέρχομαι , ἐννοέω ἡλίκος εἰμί ὁ ὀφείλημα . μᾶλλος δέ καί τρεῖς οὗτος εἰμί . καί γάρ ὁ ἀπαρχή διά σύ ἀνίστημι , καί εἰς ὁ οὐρανός ἀνάγω · διό καί προστίθημι , ὁ ὑπέρ ἐγώ ἀποθνῄσκω καί ἐγείρω . ὅστε ἐγώ ἀπό ὁ νῦν οὐδείς οἶδα κατά