joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-timotheum-homiliae-1-18 pg062_0508.5
α’ . Μέγα τὸ τοῦ Ἀποστόλου ἀξίωμα ἦν , μέγα καὶ θαυμαστόν · καὶ πανταχοῦ ὁρῶμεν τὸν Παῦλον προτιθέντα τὰς αἰτίας τοῦ ἀξιώματος , οὐχ ὡς ἀρπάζοντα τὴν τιμὴν , ἀλλ’ ὡς ἐγχειρισθέντα , καὶ ἀνάγκην ἔχοντα . Καὶ γὰρ ὅταν λέγῃ κλητὸν ἑαυτὸν , καὶ ὅταν λέγῃ , Διὰ θελήματος Θεοῦ , καὶ πάλιν ἀλλοχοῦ , Ἀνάγκη γὰρ μοι ἐπικεῖται , καὶ ὅταν εἰς τοῦτο ἀχωρίσθαι λέγῃ , ταῦτα πάντα ἀναφέρει , φιλοτιμίας καὶ ἀλαζονείας ἐστίν . Ὅσπερ γὰρ ὁ ἐπιπθὼν μὴ δεδομένην παρὰ Θεοῦ τιμήν , μέμψεως ἄξιος τῆς ἐσχάτης · οὕτως ὁ διακρουόμενος καὶ ἀποπθὼν , ἐτέρων ἐστὶν ὀυλημάτων ὑπεύθυνος , παρακοῆς καὶ ἀπειθείας . Τοῦτο γοῦν καὶ νῦν ἐν ἀρχῇ τῆς πρὸς Τιμόθεον ἐπιστολῆς ὁ Παῦλος φησίν , οὕτω λέγων , Παῦλος ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ κατ’ ἐπιταγὴν Θεοῦ . Οὐχ εἶπεν ἐνταῦθα , Παῦλος κλητός , ἀλλὰ , Κατ’ ἐπιταγὴν . Ἵνα γὰρ μὴ τι ἀνθρώπινον πάθῃ ὁ Τιμόθεος , νομίζων ἐξ ἰσῆς αὐτῷ διαλέγεσθαι καὶ τοῖς μαθηταῖς , διὰ τοῦτο οὕτως ; [ 549 ] ἠρέστω . Καὶ ποῦ ἐπέταξεν αὐτῷ ὁ Θεός ; Εὑρίσκεται τὸ Πνεῦμα λέγον ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἀποστόλων , Ἀφορίσατέ μοι τὸν Παῦλον καὶ τὸν Βαρνᾶβαν . Καὶ πανταχοῦ δὲ γράφων προστίθησι τὸ ὄνομα τοῦ Ἀποστόλου , παιδεύων τὸν ἀκούοντα μὴ νομίζειν ἀνθρώπινα εἶναι τὰ λεγόμενα · ὁ γὰρ Ἀπόστολος οὐδὲν ἂν ἴδιον λέγοι · καὶ εἰπὼν Ἀπόστολον , εὐθέως τοῦ ἀκροατοῦ τὴν διάνοιαν εἰς τὸν ἀποστείλαντα παραπέμπει . Διὰ τοῦτο πασίν τῶν ἐπιστολῶν τοῦτο προτίθησι , δεξιούμενος τὸν λόγον ποιῶν , καὶ οὕτω λέγων · Παῦλος ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ κατ’ ἐπιταγὴν Θεοῦ Σωτῆρος ἡμῶν . Καὶ μὴν οὐδαμοῦ φαίνεται ὁ Πατὴρ ἐπιτάξας , ἀλλὰ πανταχοῦ ὁ Χριστὸς αὐτῷ διαλέγεται · τί γὰρ φησί ; Πρεσβύ , ὅτι ἐγὼ εἰς ἔθνη μακρὰν ἀποστελῶ σε · καὶ πάλιν , Καίσφρι σε δεῖ παραστῆναι . Ἀλλ’ ἄπερ ἄν ὁ Υἱὸς ἐπιτάξη , [ καὶ ] τὰ τοῦ Πατρὸς ἐπιτάγματα λέγει εἶναι , ὥσπερ καὶ τὰ τοῦ Πνεῦματος
Lemmas: ὅς . Μέγης ὁ ὁ ἀπόστολος ἀξίωμα εἰμί , μέγας καί θαυμαστός · καί πανταχοῦ ὁράω ὁ Παῦλος προστίθημι ὁ αἴτιος ὁ ἀξίωμα , οὐ ὡς ἀρπάζω ὁ τιμή , ἀλλά ὡς ἐγχειρίζω , καί ἀνάγκη ἔχω . καί γάρ ὅταν λέγω κλητός ἑαυτοῦ , καί ὅταν λέγω , Ζεύς θέλημα Θεός , καί πάλιν αλλοχοω , Ἀνάγκη γάρ ἐγώ επίκειται , καί ὅταν εἰς οὗτος ἄχωρ λέγω , οὗτος πᾶς ἀναφέρω , φιλοτιμία καί ἀλαζονεία εἰμί . ὅσπερ γάρ ὁ ἐπιπάσχω μή δίδωμι παρά Θεός τιμή , μέμψις ἄξιος ὁ ἔσχατος · οὕτως ὁ διακρούω καί ἀποπίνω , ἕτερος εἰμί ουλημαω ὑπεύθυνος , παρακοή καί ἀπείθεια . οὗτος γοῦν καί νῦν ἐν ἀρχή ὁ πρός Τιμόθεος ἐπιστολή ὁ Παῦλος φημί , οὗτος λέγω , Παῦλος ἀπόστολος Ἰησοῦς Χριστός κατά ἐπιταγή Θεός . οὐχ εἶπον ἐνταῦθα , Παῦλος κλητός , ἀλλά , κατά ἐπιταγή . ἵνα γάρ μή τίς ἀνθρώπινος πάσχω ὁ Τιμόθεος , νομίζω ἐκ ἴσος αὐτός διαλέγω καί ὁ μαθητής , διά οὗτος οὕτως ; [ 549 ] ἀρεστέω . καί ποῦ ἐπιτάσσω αὐτός ὁ Θεός ; εὑρίσκω ὁ πνεῦμα λέγω ἐν ὁ Πρᾶξις ὁ ἀπόστολος , ἀφορίζω ἐγώ ὁ Παῦλος καί ὁ Βαρναβᾶς . καί πανταχοῦ δέ γράφω προστίθημι ὁ ὄνομα ὁ ἀπόστολος , παιδεύω ὁ ἀκούω μή νομίζω ἀνθρώπινος εἰμί ὁ λέγω · ὁ γάρ ἀπόστολος οὐδείς εἄν ἴδιος λέγω · καί εἶπον ἀπόστολος , εὐθύς ὁ ἀκροατής ὁ διάνοια εἰς ὁ ἀποστέλλω παραπέμπω . Ζεύς οὗτος πᾶς ὁ ἐπιστολή οὗτος προτίθημι , δεξιόομαι ὁ λόγος ποιέω , καί οὗτος λέγω · Παῦλος ἀπόστολος Ἰησοῦς Χριστός κατά ἐπιταγή Θεός Σωτήρ ἐγώ . καί μήv οὐδαμοῦ φαίνω ὁ πατήρ ἐπιτάσσω , ἀλλά πανταχοῦ ὁ Χριστός αὐτός διαλέγω · τίς γάρ φημί ; πρέσβυς , ὅτι ἐγώ εἰς ἔθνος μακράν ἀποστέλλω σύ · καί πάλιν , Καίσφρι σύ δεῖ παρίστημι . ἀλλά Ἄπερ ἄν ὁ υἱός ἐπιτάσσω , [ καί ] ὁ ὁ πατήρ ἐπίταγμα λέγω εἰμί , ὥσπερ καί ὁ ὁ πνεῦμα