joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-timotheum-homiliae-1-18 pg062_0536.3
532 λεις ; Εἰδὲς ὑπερβολὴν κακίας ; Εἰ τῷ μὴ ἀφεῖναι οὐκ ἀφίεται , τῷ τὸν δεσπότην παρακαλοῦντι μὴ ἀφεῖναι , πῶς ἀφεθήσεται ; Οὐχ ἐκεῖνον βλέπεις , ἀλλὰ σαυτὸν . Τί δῆποτε ; Εἰ γὰρ καὶ ἀκούσασαι ἐμελλες ὑπὲρ τῶν σαυτοῦ , διὰ ταῦτα οὐδέποτε εἰσακουσθήσῃ , ὅτι μιᾶρῷ στόματι τὰς εὐχὰς ποιεῖς · μιᾶρον γὰρ δυτως τὸ τοιούτων στόμα καὶ ἀκάθαρτον , πάσης δυσωδίας ἐμπλεσθὲν μένου , πάσης ἀκαθαρσίας . Δέος ἐστὶ τῶν σῶν τρέμειν ἁμαρτημάτων , καὶ τὸν ἄγῶνα πάντα ὑπὲρ τούτων ποιεῖσθαι , σὺ δὲ προσφέρῃ τὸν Θεὸν κινήσων κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ ; οὐ γὰρ δέδοικας καὶ μεριμνᾷς τὰ σαυτοῦ ; οὐχ ὁρᾷς τί διαπράττῃ ; Μίμησαι κἀν τὰ παιδιὰ τὰ εἰς διδασκαλεῖον φοιτῶντα , ὅπερ ἐπειδὰν τῇ ἐαυτῶν συμμορίᾳ ἐνδὸν ἴδῃ τῶν μαθημάτων ἀπαιτουμένην τὰς εὐθύνας , καὶ διὰ τὴν ῥαθυμίαν ἅπαντας τυπτομένους , καὶ καθ’ ἕνα ἐκαστον ἐξεταζόμενον πικρῶς καὶ κοπτομένον ὑπὸ τῶν πληγῶν , ἀποτέθηκεν ὑπὸ τοῦ δέους · κἀν μυρία τις αὐτὰ πλήθη τῶν συμφοιτητῶν , οὐχ ἀνέχεται ὀργισθῆναι , τοῦ φόβου τὴν ψυχὴν κατέχοντος , οὐδὲ ἀντιχεῖν τῷ διδασκάλῳ , ἀλλ’ εἰς ἐν μόνον ὀρᾷ τὸ εἰσελθεῖν καὶ ἀπαλλαγῆναι πληγῶν χωρὶς , καὶ πρὸς ἐκεῖνον τὸν καιρὸν σκοπεῖ · κἀν ἐξέλθῃ , εἰτε πληγὰς λαβὼν εἰτε μὴ λαβὼν , οὐδὲ εἰς νοῦν ἐκεῖνα λοιπὸν βάλλεται ὑπὸ τῆς ἡδονῆς . Σὺ δὲ ἐστὼς καὶ μεριμνῶν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτημάτων τῶν σῶν , οὐ φρίττεις τῶν ἐτέρων μνημονεύων ; καὶ πῶς τὸν Θεὸν παρακαλεῖς ; Δι’ ὧν γὰρ αὐτὸν κατ’ ἐκείνου ἀξιοῖς , διὰ τούτων καὶ τὰ σαυτοῦ πικρότερα ἐργάζῃ , οὐκ ἀφίεις αὐτὸν συγγνώμην δῦναι τοῖς σοῖς . Πῶς γὰρ , εἰ θέλεις μὲ γίνεσθαι , φησιν , ἐξετάστη ἀχριδῆ τῶν εἰς σὲ πεπλημελημένων , πῶς [ 581 ] τῶν παρὰ σοῦ εἰς ἐμὲ γεγενημένων ἀξίος γενέσθαι τὴν συγχώρησιν ; Μάθωμεν ποτε εἶναι Χριστιανοί · εἰ εὐχεσθαι οὐκ ἴσμεν , ὅπερ ἐστιν εὐκόλως καὶ σφόδρα ῥάδιον , τὶ τῶν ἄλλων εἰσμέθα ; Μάθωμεν εὐχεσθαι ὡς Χριστιανοί · Ἑλλήνων εἰσὶν ἐκεῖνοι αἱ εὐχαί , Ἰουδαίων ἐκεῖναι αἱ δεήσεις · τοῦ Χριστιανοῦ δὲ ἐναντία , ἀφεσιν καὶ ἀμνησίαν αἰτεῖν τῶν εἰς ἡμᾶς πεπλημελημένων . Λοιδοροῦμενοι , φησίν , εὐλογοῦμεν , διακωμῶντες ἀγαθοῦμεν , βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν . Ἄκουε τοῦ Στεφάνου λέγοντος , Κύριε , μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν παραίτησιν ταύτην . Οὐ μόνον οὐ κατηγόρετο , ἀλλὰ καὶ ὑπερῆγετο · σὺ δὲ οὐ μόνον οὐχ ὑπερῆγες , ἀλλὰ καὶ κατηγῶ . Ὡσπερ οὖν θαυμασίως ἐκεῖνος , οὕτω σὺ κάκιστος . Τίνα θαυμαζόμεν , εἴπέ μοι ; τοὺς ὑπὲρ ὧν ἠθέτο , ἢ τὸν ὑπερευχόμενον ; Τούτων δηλοῦσι · εἰ δὲ ἡμεῖς , πολλῷ μᾶλλον ὁ Θεός . Βούλει πληττεσθαι τὸν ἐχθρόν ; εὐξαι ὑπὲρ αὐτοῦ , ἀλλὰ μὴ τοιαύτῃ διανοίᾳ , μὴ ὡς πληττόν · τοῦτο μὲν γὰρ γίνεται , σὺ δὲ μὴ τοιούτῳ ποιεῖ τῷ σκοπῷ . Καίτοι ὁ μακάριος ἐκεῖνος ἀδίκως πάντα ἔπαθεν , καὶ ὑπερῆγετο · ἡμεῖς δὲ πολλά καὶ δικαίως πάσχομεν παρὰ τῶν ἐχθρῶν . Εἰ δὲ ὁ ἀδίκως παθὼν οὐκ ἐτόλμησε μὴ ὑπερεύξεσθαι , οἱ δικαία πάσχοντες , καὶ μὴ μόνον οὐχ ὑπερευχόμενοι , ἀλλὰ καὶ κατευχόμενοι , τίνος οὐχ ἔοικεν ἄξιοι τιμωρίας ; Δοκεῖς μὲν ἐκείνῳ διδόναι τὴν πληγὴν , τὸ δὲ ἀληθὲς κατὰ σαυτοῦ τὸ ἔργος ὁδεῖς , οὐχ ἀφίεις τὸν δικαστὴν τοῖς σοῖς ἁμαρτήμασι γενέσθαι ἡμέρον , δι’ ὧν αὐτὸν κατὰ ἐτέρων παροξύνεις . Ὁ γὰρ μέγας μετρίως , ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν , φησι , καὶ ᾧ κρῖματι κολᾶτε , κριθήσσεσθε . Γενώμεθα τοίνυν συγγνωμονικοί , ἵνα τοιούτου τύχωμεν τοῦ Θεοῦ .
Lemmas: 532 λίς ; ἀνάκλεις ὑπερβολή κακία ; εἰμί ὁ μή ἀφίημι οὐ ἀφίημι , ὁ ὁ δεσπότης παρακαλέω μή ἀφίημι , πῶς ἀφίημι ; οὐχ ἐκεῖνος βλέπω , ἀλλά σαυτοῦ . τις δήποτε ; εἰμί γάρ καί ἀκούω μέλλω ὑπέρ ὁ σεαυτοῦ , διά οὗτος οὐδέποτε εἰσακούω , ὅτι μιαρός στόμα ὁ εὐχή ποιέω · μιαρός γάρ δυτως ὁ τοιοῦτος στόμα καί ἀκάθαρτος , πᾶς δυσωδία ἐμπίμπλημι μένω , πᾶς ἀκαθαρσία . Δέος εἰμί ὁ σός τρέμω ἁμάρτημα , καί ὁ ἀγών πᾶς ὑπέρ οὗτος ποιέω , σύ δέ προσφέρω ὁ θεός κινέω κατά ὁ ἀδελφός ; οὖον γάρ δείδω καί μεριμνάω ὁ σεαυτοῦ ; οὐ ὁράω τίς διαπράσσω ; μιμέομαι ἐν ὁ παιδιά ὁ εἰς διδασκαλεῖον φοιτάω , ὅσπερ ἐπειδάν ὁ ἑαυτοῦ συμμορία ἐνδίδωμι ὁράω ὁ μάθημα ἀπαιτέω ὁ εὐθύνω , καί διά ὁ ῥᾳθυμία ἅπας τύπτω , καί κατά εἷς ἕκαστος ἐξετάζω πικρός καί κόπτω ὑπό ὁ πληγή , ἀποτίθημι ὑπό ὁ δέος · ἐν μυρίος τις αὐτός πλῆθος ὁ συμφοιτητής , οὐ ἀνέχω ὀργίζω , ὁ φόβος ὁ ψυχή κατέχω , οὐδέ ἀντέχω ὁ διδάσκαλος , ἀλλά εἰς ἐν μόνος ὁράω ὁ εἰσέρχομαι καί ἀπαλλάσσω πληγή Χωρὶς , καί πρός ἐκεῖνος ὁ καιρός σκοπέω · ἐν ἐξέρχομαι , εἴτε πληγάς λαμβάνω εἴτε μή λαμβάνω , οὐδέ εἰς νόος ἐκεῖνος λοιπός βάλλω ὑπό ὁ ἡδονή . σύ δέ ἵστημι καί μεριμνάω ὑπέρ ὁ ἁμάρτημα ὁ σός , οὖον φρίττω ὁ ἕτερος μνημονεύω ; καί πῶς ὁ θεός παρακαλέω ; διά ὅς γάρ αὐτός κατά ἐκεῖνος ἀξιόω , διά οὗτος καί ὁ σεαυτοῦ πικρός ἐργάζομαι , οὐ ἀφίημι αὐτός συγγνώμη δύο ὁ σός . Πῶς γάρ , εἰμί ἐθέλω ἐγώ γίγνομαι , φημί , ἐξεταστής ἀχριδῆ ὁ εἰς σύ πεπλημελημένων , πῶς [ 581 ] ὁ παρά σύ εἰς ἐγώ γίγνομαι Ἀξιός γίγνομαι ὁ συγχώρησις ; Μάθωμεν ποτός εἰμί Χριστιανός · εἰμί εὔχομαι οὐ οἶδα , ὅσπερ εἰμί εὐκόλως καί σφόδρα ῥούδιον , τίς ὁ ἄλλος ἕννυμι ; Μάθωμεν εὔχομαι ὡς Χριστιανός · Ἕλλην εἰμί ἐκεῖνος ὁ εὐχή , Ἰουδαῖος ἐκεῖνος ὁ δήω · ὁ Χριστιανός δέ ἐναντίος , ἄφεσις καί ἀμνησία αἰτέω ὁ εἰς ἐγώ πεπλημελημένων . λοιδορέω , φημί , εὐλογέω , διακωμῶντες ἀγαθόω , βλασφημέω παρακαλέω . Ἄκουος ὁ Στέφανος λέγω , κύριος , μή ἵστημι αὐτός ὁ παραίτησις οὗτος . οὖον μόνος οὖον κατηγορέω , ἀλλά καί ὑπεράγω · σύ δέ οὖον μόνος οὐ ὑπεράγω , ἀλλά καί κατηγέομαι . ὡς οὖν θαυμάσιος ἐκεῖνος , οὗτος σύ κακός . τίς θαυμάζω , εἶπον ἐγώ ; ὁ ὑπέρ ὅς αἴθω , ἢ ὁ ὑπερεύχομαι ; οὗτος δηλόω · εἰμί δέ ἐγώ , πολύς μᾶλλον ὁ Θεός . βούλομαι πλήσσω ὁ ἐχθρός ; εὔχομαι ὑπέρ αὐτός , ἀλλά μή τοιοῦτος διάνοια , μή ὡς πλήσσω · οὗτος μέν γάρ γίγνομαι , σύ δέ μή τοιοῦτος ποιέω ὁ σκοπός . καίτοι ὁ μακάριος ἐκεῖνος ἄδικος πᾶς πάσχω , καί ὑπεράγω · ἐγώ δέ πολύς καί δικαίως πάσχω παρά ὁ ἐχθρός . εἰμί δέ ὁ ἄδικος πάσχω οὐ τολμάω μή ὑπερεύχομαι , ὁ Δίκαιος πάσχω , καί μή μόνος οὐ ὑπερέχω , ἀλλά καί κατεύχομαι , τίς οὐ ἔοικα ἄξιος τιμωρία ; δοκεύς μέν ἐκεῖνος δίδωμι ὁ πληγή , ὁ δέ ἀληθής κατά σεαυτοῦ ὁ ἔργος ὁδέω , οὐ ἀφίημι ὁ δικαστής ὁ σός ἁμάρτημα γίγνομαι ἥμερος , διά ὅς αὐτός κατά ἕτερος παροξύνω . ὁ γάρ μέγας μέτριος , ἀντιμετρέω σύ , φημί , καί ὅς κρίμα Κολάτος , κρίνω . γίγνομαι τοίνυν συγγνωμονικός , ἵνα τοιοῦτος τυγχάνω ὁ Θεός .