joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-timotheum-homiliae-1-18 pg062_0508.6
τοῦ Υἱοῦ . Ἰδοὺ γὰρ ἐξεπέμφθη , ὑπὸ τοῦ Πνεύματος , ἀφορίσθη ὑπὸ τοῦ Πνεύματος , καὶ φησιν ἐπιταγὴν εἶναι Θεοῦ . Τί οὖν ; μὴ ἄρα ἐλαττοῖ τοῦ Υἱοῦ τὴν ἐξουσίαν τὸν Ἀπόστολον αὐτοῦ κατ’ ἐπιταγὴν τοῦ Πατρὸς πεπέμφθαι ; Οὐδαμῶς · ὅρα γὰρ πῶς αὐτὴν κοινὴν ἐποίησεν . Εἰπὼν γὰρ , Κατ’ ἐπιταγὴν Θεοῦ Σωτῆρος ἡμῶν , ἐπήγαγε , Καὶ Κυρίου Χριστοῦ Ἰησοῦ , τῆς ἐλπίδος ἡμῶν . Ὅρα πῶς κυρίως τὰ ἐπώνυμα τέθεικε . Καὶ μὴν ὁ Ψαλμὸς περὶ τοῦ Πατρὸς τοῦτο φησί , λέγων , Ἡ ἐλπίς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς · καὶ πάλιν ὁ μακάριος Παῦλος γράφων ἐπιρῶδὶ φησιν , Εἰς τοῦτο γὰρ κοπιώμεν καὶ ἀνειδιζόμεθα , ὅτι ἡ ἐλπίς ἡμῶν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι καὶ ἀληθινῷ . Τὸν διδασκάλων ἀναγκαῖον κινδύνους ὑπομένειν , καὶ πολλοὺς τῶν μαθητῶν πλεῖονας . Πατάρω γὰρ , φησί , τὸν ποιμένα , καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα . Ἐπεὶ οὖν τοῦτο γίνεται , σφοδρότερον κατ’ αὐτῶν ὁ διάβολος πνεῖ , ἄτε ἐν τῇ τούτων ἀναίρεσει καὶ τοῦ ποιμνίου διασπαραμένου . Πρόβατα μὲν γὰρ ἀποκτείνας , τὸ ποιμνιον ἡλάττωσε · τὸν δὲ ποιμένα ἐκ μέσου ποιήσας , ὁλόκληρον τὴν ποιμνὴν ἐλυμήνατο . Ἄτε οὖν ἐν ἐλάττονι πᾶν μέζονα ἐργαζόμενος , καὶ ἐν μιᾷ ψυχῇ τὸ πᾶν λυμαίνόμενος , τοῦτο ἐφίσταται μᾶλλον . Διὰ τοῦτο εὐθέως ἐκ προοιμίων αὐτοῦ τὴν ψυχὴν ἀνιστᾷ λέγων , Σωτῆρα τὸν Θεὸν ἔχομεν , καὶ ἐλπίδα τὸν Χριστόν . Πολλὰ πάσχομεν , ἀλλ’ ἔχομεν ἐλπίδας μεγάλας · κινδυνεύομεν , ἐπιβουλευόμεθα , ἀλλ’ ἔχομεν σώζοντα , οὐχ ἄνθρωπον , ἀλλὰ Θεόν . Οὔτε οὖν ὁ σώζων ἀσθενεῖ · Θεὸς γὰρ ἐστι , καὶ οὐοι ἐὰν ὦσιν οἱ κίνδυνοι , οὐ περιέσονται ἡμῶν · οὔτε ἡ ἐλπίς καταισχύνεται · Χριστὸς γὰρ ἐστι . Αὐτὸ γὰρ τοῦτοις φέρομεν τοὺς κινδύνους , ἢ ταχέως αὐτῶν ἀπαλλάττομενοι , ἢ χρησταῖς ἐλπίσι τρεφόμενοι . Πῶς δὲ οὐδαμοῦ τοῦ Πατρὸς Ἀπόστολον ἑαυτὸν εἶναι φησιν , ἀλλὰ τοῦ Χριστοῦ ; Πάντα κοινοποιοῦ , καὶ Εὐαγγέλιον δὲ αὐτὸ λέγει τοῦ Θεοῦ . Ὅσα γὰρ ἂν πώσωμεν , φησιν , οὐδὲν ἐστὶ τὰ ἐνταῦθα ἄ . Τιμοθέῳ , γνησίῳ τέκνῳ ἐν πίστει . Καὶ τοῦτο παρακλητικόν . Εἰ γὰρ τοσαύτην ἐπεδείξατο πίστιν , ὡς Παύλου γενέσθαι τέκνον , οὐχ ἁπλῶς , ἀλλὰ γνήσιον , ὀφείλει καὶ περὶ τῶν μελλόντων . Πίστεως δὲ τῷ , [ 550 ] κἂν ἐναντία ταῖς ἐπαγγελίαις ἢ τὰ γινόμενα , μὴ
Lemmas: ὁ υἱός . ἰδέ γάρ ἐκπέμπω , ὑπό ὁ πνεῦμα , ἀφορίζω ὑπό ὁ πνεῦμα , καί φημί ἐπιταγή εἰμί Θεός . τις οὖν ; μή ἄρα ἐλασσόω ὁ υἱός ὁ ἐξουσία ὁ ἀπόστολος αὐτός κατά ἐπιταγή ὁ πατήρ πέμπω ; οὐδαμός · ὁράω γάρ πῶς αὐτός κοινός ποιέω . εἶπον γάρ , κατά ἐπιταγή Θεός Σωτήρ ἐγώ , ἐπάγω , καί κύριος Χριστός Ἰησοῦς , ὁ ἐλπίς ἐγώ . Ὅρας πῶς κύριος ὁ ἐπώνυμος τίθημι . καί μήv ὁ ψαλμός περί ὁ πατήρ οὗτος φημί , λέγω , ὁ ἐλπίς πᾶς ὁ πέρας ὁ γῆ · καί πάλιν ὁ μακάριος Παῦλος γράφω ἐπιρῶδὶ φημί , εἰς οὗτος γάρ κοπιάω καί ανειδιζω , ὅτι ὁ ἐλπίς ἐγώ ἐπί Θεός ζῶ καί ἀληθινός . ὁ διδάσκαλος ἀναγκαῖος κίνδυνος ὑπομένω , καί πολύς ὁ μαθητής πλείων . Πάταρος γάρ , φημί , ὁ ποιμήν , καί διασκορπίζω ὁ πρόβατον . ἐπεί οὖν οὗτος γίγνομαι , σφοδρός κατά αὐτός ὁ διάβολος πνέω , αὔγ-ασμα ἐν ὁ οὗτος ἀναίρεσις καί ὁ ποίμνιον διασπείρω . Πρόβατον μέν γάρ ἀποκτείνω , ὁ ποίμνη ελαττώνω · ὁ δέ ποιμήν ἐκ μέσος ποιέω , ὁλόκληρος ὁ ποίμνη λυμαίνομαι . αὔγ-ασμα οὖν ἐν μικρός πᾶς μέγας ἐργάζομαι , καί ἐν εἷς Ψυχή ὁ πᾶς λυμαίνω , οὗτος ἐφίστημι μᾶλλον . Ζεύς οὗτος εὐθύς ἐκ προοίμιον αὐτός ὁ ψυχή ἀνίστημι λέγω , Σωτήρ ὁ θεός ἔχω , καί ἐλπίς ὁ Χριστός . πολύς πάσχω , ἀλλά ἔχω ἐλπίς μέγας · κινδυνεύω , ἐπιβουλεύω , ἀλλά ἔχω σῴζω , οὐ ἄνθρωπος , ἀλλά Θεός . οὔτε οὖν ὁ σῴζω ἀσθενής · θεός γάρ εἰμί , καί οὐοι ἐάν εἰμί ὁ κίνδυνος , οὖον περίειμι ἐγώ · οὔτε ὁ ἐλπίς καταισχύνω · Χριστός γάρ εἰμί . αὐτός γάρ οὗτος φέρω ὁ κίνδυνος , ἢ ταχέως αὐτός ἀπαλλάσσω , ἢ χρηστός ἐλπίς τρέφω . Πῶς δέ οὐδαμοῦ ὁ πατήρ ἀπόστολος ἑαυτοῦ εἰμί φημί , ἀλλά ὁ Χριστός ; Πάν κοινοποιέω , καί Εὐαγγέλιος δέ αὐτός λέγω ὁ Θεός . ὅσα γάρ εἄν πίνω , φημί , οὐδείς εἰμί ὁ ἐνταῦθα ὅς . Τιμόθεος , γνήσιος τέκνον ἐν πίστις . καί οὗτος παρακλητικός . εἰμί γάρ τοσοῦτος ἐπιδείκνυμι πίστις , ὡς Παῦλος γίγνομαι τέκνον , οὐ ἁπλόος , ἀλλά γνήσιος , ὀφείλω καί περί ὁ μέλλω . πίστις δέ ὁ , [ 550 ] κἀν ἐναντίος ὁ ἐπαγγελία ἢ ὁ γίγνομαι , μή