joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-thessalonicenses-homiliae-1-11 pg062_0412.2
ἐτόλμων ; Ὅρᾷς , πῶς αὐτὸ εἰσήγαγε μεγάλην ἔχον τὴν παραμυθίαν ; Καὶ συνεχῶς τοῦτο στρέφει , καὶ ἐν πάσαις σχεδὸν εὐροῖς τις ἐν αὐτῷ εὑρεῖ · ἐπιστολαὶ ἀκριβῶς ἐξετάζων , πῶς ἐν τοῖς πειρασμοῖς ἀεὶ τῶν Χριστῶν παραφέρει διαφόρως . Ὅρα γοῦν · καὶ ἐνταῦθα κατηγόρουν τῶν Ἰουδαίων , εἰς ἀναγνῶσιν αὐτοὺς φέρει τοῦ Δεσπότου , καὶ τῶν τοῦ Δεσπότου παθημάτων · οὕτως οὐδε μεγίστην παραμυθίαν ἔχον τὸ πρᾶγμα . Τῶν καὶ τὸν Κύριον ἀποκτεινάντων , φησίν . Ἄλλ' ἠγνόησαν αὐτὸν Ἰσὼς . Μάλιστα μὲν οὖν ἤθεσαν . Τί δαἰ ; οὐχὶ καὶ τοὺς ἰδίους προφήτας ἀπέκτειναν καὶ ἐλιθοβόλησαν , ὧν καὶ τὰ τεῦχη περιφέρουσι ; Καὶ μὴν ταῦτα οὐχ ἀληθεῖας ἕνεκεν διεπράξαντο . Οὐχ ἄρα παραμυθία μόνον ἐστὶν ἐπὶ τοῖς πειρασμοῖς , ἀλλὰ καὶ ὑπόμνησις τοῦ μὴ νομίζειν ὅτι δι' ἀληθείαν ταῦτα ποιοῦσι , καὶ διὰ τοῦτο θορυβεῖσθαι . Καὶ ἡμᾶς , φησίν , ἐκδιώξαντων . Καὶ ἡμεῖς , φησίν , μυρία δεῖνὰ πεπόνθαμεν . Καὶ Θεῷ μὴ ἀρεσκόντων , καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ἐναντίων , κωλύνοντων ἡμῖν τοῖς ἔθνεσι λαλῆσαι ἵνα σωθῶσι . Πᾶσιν ἀνθρώποις , φησίν , ἐναντίων . Πῶς ; Εἰ γὰρ τῇ οἰκουμένῃ δεῖ λαλῆσαι , οὕτω δὲ κωλύουσι , κοινοὶ τῆς οἰκουμένης εἰσὶν ἔχθροι . Τὸν Χριστὸν ἐφόνευσε , τοὺς προφήτας , τὸν Θεὸν ὑβρίζει , κοινοὶ τῆς οἰκουμένης εἰσὶν ἔχθροι , ἡμᾶς ἐλαύνουσι τοὺς ἐπὶ σωτηρίᾳ παραγενομένους · τί θαυμαστὸν , εἰ καὶ εἰς ὑμᾶς τοιαῦτα ἐπεδείξαντο , ὅπου γε καὶ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ; Κωλύνοντων ἡμᾶς , φησίν , τοῖς ἔθνεσι λαλῆσαι ἵνα σωθῶσι . Βασιλείας ἄρα ἐστὶ τὴν τῶν πάντων τὴν ἐπιβολὴν σωτηρίαν . Εἰς τὸ ἀναπληρῶσαι αὐτῶν τὰς ἁμαρτίας πάντοτε . Ἐφθασε δὲ ἐπ' αὐτοὺς ἡ ὀργὴ εἰς τέλος . Οὐκέτι ταῦτα μόνον οἱ τὰ πρότερα , οὐκέτι ἐπάνοδος , οὐκέτι πέρα · ἀλλ' ἐγγὺς ἐφώσθηκεν ἡ ὀργή . Πόθεν δῆλον ; Ἀπὸ τούτου , ἀφ' οὗ προσέπεν ὁ Χριστός . Οὐ γὰρ τοῦτο μόνον ἔχει παραμυθίαν τὸ κοινωνοὺς τῶν θλίψεων λαβεῖν , ἀλλὰ καὶ τὸ τοὺς θλίβοντας ἀκούσαι τιμωρουμένους . Εἰ δὲ ἡ ἀναβολὴ λυπεῖ , παραμυθεῖσθω τὴν μηκέτι ἀναυτεῖν αὐτούς . Μᾶλλον δὲ καὶ τὴν ἀναβολὴν συνέτειλε τῷ εἰπεῖν , Ἡ ὀργή , δεῖκνύς πάλιν ἀφειλομένην καὶ προωρισμένην , [ 443 ] καὶ προφητευομένην . Ἡμεῖς δέ , ἀδελφοί , ἀπορριφθέντες ἀφ' ὑμῶν πρὸς καιρὸν ὥρας , προσώπω , οὐ καρδία , περισσοτέρως ἐσπουδάσαμεν τὸ πρόσωπον ὑμῶν ἰδεῖν ἐν πολλῇ ἐπιθυμίᾳ . Οὐχ εἶπε , χωρισθέντες , ἀλλ' ὁ πλέον ἦν . Εἶπεν ἀνωτέρω περὶ τῆς χολακείας , δεῖκνύς ὅτι οὐ χολακεῖ , ὅτι οὐ ζητεῖ δόξαν · λέγει ἐνταῦθα περὶ τῆς ἀγάπης . Ἐπειδὴ εἶπεν ἀνωτέρω · Ὅς πατὴρ τέκνα , Ὅς τροφός , ἐνταῦθα καὶ ἑτέρων φησίν , Ἀπορριφθέντες , ὅπερ ἐστὶ παιδὸν πατέρας ζητοῦντων . Καὶ τοῦτο μὴν ἐκείνοις ἀπαργαδιόθουν . Οὐ , φησίν , ἀλλ' ἡμεῖς . Εἰ γὰρ τις τὸν πόθον ἐξετάσειε , καθάπερ παιδία μικρὰ ἀπροστάτευτα , ἄωρον ὀρφανίας ὑποσπάται , ἐν πολλῇ πόθῳ τῶν γονέων εἰσίν , οὐ διὰ τὴν φύσιν μόνον αὐτὴν , ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ὀρφανίαν · οὕτω δὲ καὶ ἡμεῖς . Ἐκ τούτου καὶ τὴν ἀθυμίαν αὐτοῦ δεῖκνυσιν , ἐν ᾧ ἦν διὰ τὴν χωρισμὸν . Καὶ ταῦτα , φησίν , οὐχ ἕνε εἰπεῖν , ὅτι παλὶν χρόνον ἀνεμείναμεν , ἀλλὰ Πρὸς καιρόν , καὶ τοῦτο Προσώπω , οὐ καρδία · αἰ γὰρ ὑμᾶς ἔχομεν ἐν τῇ διανοίᾳ . Ὅρα δση ἀγάπη · καίτοι ἔχων αὐτοὺς διαπαντὸς ἐν καρδίᾳ , καὶ τὴν κατ' ὧν ἐξήτει παρουσίαν . Μὴ μοι λέγε τὴν
Lemmas: τολμάω ; ὁράω , πῶς αὐτός εἰσάγω μέγας ἔχω ὁ παραμυθία ; καί συνεχῶς οὗτος στρέφω , καί ἐν πᾶς σχεδόν εὑρίσκω τις ἐν αὐτός εὐρύς · ἐπιστολή ἀκριβῶς ἐξετάζω , πῶς ἐν ὁ πειρασμός ἀεί ὁ Χριστός παραφέρω διάφορος . Ὅρας γοῦν · καί ἐνταῦθα κατηγορέω ὁ Ἰουδαῖος , εἰς ἀναγιγνώσκω αὐτός φέρω ὁ δεσπότης , καί ὁ ὁ δεσπότης πάθημα · οὕτως οὐ μέγας παραμυθία ἔχω ὁ πρᾶγμα . ὁ καί ὁ κύριος ἀποκτείνω , φημί . ἄλλος ἀγνοέω αὐτός Ἰσῶς . μάλιστα μέν οὖν τίθημι . τις δάϊς ; οὐ καί ὁ ἴδιος προφήτης ἀποκτείνω καί λιθοβολέω , ὅς καί ὁ τεῦχος περιφέρω ; καί μήv οὗτος οὐ ἀλήθεια ἕνεκα διαπράσσω . οὐχ ἄρα παραμυθία μόνος εἰμί ἐπί ὁ πειρασμός , ἀλλά καί ὑπόμνησις ὁ μή νομίζω ὅτι διά ἀλήθεια οὗτος ποιέω , καί διά οὗτος θορυβέω . καί ἐγώ , φημί , ἐκδιώκω . καί ἐγώ , φημί , μυρίος δεῖνα πάσχω . καί Θεός μή ἀρέσκω , καί πᾶς ἄνθρωπος ἐναντίος , κωλύω ἐγώ ὁ ἔθνος λαλέω ἵνα σῴζω . Πᾶσιν ἄνθρωπος , φημί , ἐναντίος . Πῶς ; εἰμί γάρ ὁ οἰκέω δεῖ λαλέω , οὗτος δέ κωλύω , κοινός ὁ οἰκέω εἰμί ἐχθρός . ὁ Χριστός φονεύω , ὁ προφήτης , ὁ θεός ὑβρίζω , κοινός ὁ οἰκέω εἰμί ἐχθρός , ἐγώ ἐλαύνω ὁ ἐπί σωτηρία παραγίγνομαι · τίς θαυμαστός , εἰμί καί εἰς σύ τοιοῦτος ἐπιδείκνυμι , ὅπου γε καί ἐν ὁ Ἰουδαῖος ; Κωλύνοντων ἐγώ , φημί , ὁ ἔθνος λαλέω ἵνα σῴζω . Βασίλεια ἄρα εἰμί ὁ ὁ πᾶς ὁ ἐπιβολή σωτηρία . εἰς ὁ ἀναπληρόω αὐτός ὁ ἁμαρτία πάντοτε . φθάνω δέ ἐπί αὐτός ὁ ὀργή εἰς τέλος . οὐκέτι οὗτος μόνος ὁ ὁ πρότερος , οὐκέτι Ἐπάνοδος , οὐκέτι πέρα · ἀλλά ἐγγύς φώγω ὁ ὀργή . πόθεν δῆλος ; ἀπό οὗτος , ἀπό ὅς προσπίπτω ὁ Χριστός . οὖον γάρ οὗτος μόνος ἔχω παραμυθία ὁ κοινωνός ὁ θλῖψις λαμβάνω , ἀλλά καί ὁ ὁ θλίβω ἀκούω τιμωρέω . εἰμί δέ ὁ ἀναβολή λυπέω , παραμυθέομαι ὁ μηκέτι ἀναϋτέω αὐτός . μᾶλλος δέ καί ὁ ἀναβολή συντέλλω ὁ εἶπον , ὁ ὀργή , δείκνυμι πάλιν ἀφαιρέω καί προορίζω , [ 443 ] καί προφητεύω . ἐγώ δέ , ἀδελφός , ἀπορρίπτω ἀπό σύ πρός καιρός ὥρα , πρόσωπον , οὖον καρδία , περισσός σπουδάζω ὁ πρόσωπον σύ ὁράω ἐν πολύς ἐπιθυμία . οὐχ εἶπον , χωρίζω , ἀλλά ὁ πλέω εἰμί . εἶπον ἀνωτέρω περί ὁ κολακεία , δείκνυμι ὅτι οὖον χολακεω , ὅτι οὖον ζητέω δόξα · λέγω ἐνταῦθα περί ὁ ἀγάπη . ἐπεί εἶπον ἀνωτέρω · ὅς πατήρ τέκνον , ὅς τροφός , ἐνταῦθα καί ἕτερος φημί , Ἀπορρίπτω , ὅσπερ εἰμί παιδνός πατήρ ζητέω . καί οὗτος μήv ἐκεῖνος απαργαδιοθεω . οὖον , φημί , ἀλλά ἐγώ . εἰμί γάρ τις ὁ πόθος ἐξετάζω , καθάπερ παιδίον μικρός απροστάτευτα , ἄωρος ὀρφανία ὑποσπάω , ἐν πολύς πόθος ὁ γονεύς εἰμί , οὖον διά ὁ φύσις μόνος αὐτός , ἀλλά καί διά ὁ ὀρφανία · οὗτος δέ καί ἐγώ . ἐκ οὗτος καί ὁ ἀθυμία αὐτός δείκνυμι , ἐν ὅς εἰμί διά ὁ χωρισμός . καί οὗτος , φημί , οὐ ἕνος εἶπον , ὅτι πάλιν χρόνος ἀναμένω , ἀλλά πρός καιρός , καί οὗτος πρόσωπον , οὖον καρδία · ὁ γάρ σύ ἔχω ἐν ὁ διάνοια . Ὅρας δέση ἀγάπη · καίτοι ἔχω αὐτός διαπαντός ἐν Καρδία , καί ὁ κατά ὅς ἐξαιτέω παρουσία . μή ἐγώ λέγω ὁ