joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-thessalonicenses-homiliae-1-11 pg062_0456.3
πρὸς κακίαν . Νεκρὸν χὰν πληγῇ τις , οὐκ αἰσθάνεται , οὐδὲ ἀμύνεται · ἀλλ’ ὡσπερ ξύλον σῶν b οὕτω καὶ ἡ ψυχὴ αὐτῶν · ὀντως ἐστίν , ἀποβαλοῦσα τὴν ζωὴν μυρία καθ’ ἑκάστην ἡμέραν λαμβάνει τραύματα , καὶ οὐδεὺς αἰσθάνεται , ἀλλ’ ἀναλγητὸς πρὸς πάντα διὰκεῖται . Οὐχ ἂν τις ἀμάρτοι τοὺς μεμηθισμένους αὐτοὺς παραβάλλειν , τοὺς μεθύουσι , τοὺς παραπαίουσι . Πάντα δὲ ταῦτα ἔχει ἡ κακία , καὶ πάντων ἐστὶ χαλιπωτέρα . Ὁ μαινόμενος ἔχει πολλὴν συγγνώμην παρὰ τῶν ὁρώντων · οὐ γὰρ ἐστὶν προαιρέσεως τὸ νόσημα . ἀλλὰ φύσεως μόνης · ὁ δὲ ἐν κακίᾳ διάγων , πῶθεν συγγνωσθήσεται ; Πλῶθεν , οὖν ἡ κακία · πῶθεν οἱ πλεῖους κακοί ; Πλῶθεν , ἐρωτᾷς ; εἴπέ μοι σύ , πῶθεν ἡ κακία τῶν νοσημάτων ; πῶθεν φρενίτις ; πῶθεν ὑπὸν βαρύς ; οὐχὶ ἐξ ἀπροσεξίας ; Εἰ τὰ φυσικὰ νοσήματα ἀπὸ προαιρέσεως ἔχει τὴν ἀρχήν , πολλῷ μᾶλλον τὰ προαιρετικά . Ἡ μέθη πλῶθεν ; οὐχὶ ἐξ ἀκρασίας ψυχῆς ; ἡ φρενίτις οὐχὶ ἀπὸ ὑπερβολῆς πυρετοῦ ; ὁ δὲ πυρετὸς οὐχὶ ἀπὸ πλεονάζοντων ἐν ἡμῖν στοιχείων ; ἡ πλεονεξία δὲ τῶν ἐν ἡμῖν στοιχείων οὐχὶ ἐξ ἀπροσεξίας ; Ὅταν γὰρ ἡ ἐνδεία , ἡ πλεονεξία εἰς ἁμαρτίας τὴν ἐν ἡμῖν ἐξαγάγωμεν , ἀνάπτωμεν ἑαυτὸν [ 492 ] τὸν πῦρ . Πάλιν , ἐκ τῆς φιλογς ἀρθεῖσης , ἐπιμένωμεν καταφρονούντες , καθ’ ἑαυτῶν ἐργαζόμεθα πυράν , ἥν οὐδὲ σβέσαι δυνάμεθα . Οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς κακίας γίνεται · ὅταν ἀρβάζωμεν αὐτὴν μὴ χαλιωμεν , μηδὲ ἐκκόπτωμεν , οὐδὲ ἐπικέσθαι δυνάμεθα τοῦ τέλους λοιπὸν , ἀλλὰ μεῖζων γίνεται τῆς ἡμετέρας ἰσχύος . Διὸ , παρακαλῶ , πάντα πράττωμεν , ὥστε μηδέποτε ἀπονυστάζειν . Οὐχ ὁρᾶτε τοὺς φύλακας , ἐπὶ πολλάκις μικρὸν ἑαυτοὺς δόντες τῷ ὑπνῳ , οὐδὲν ἀπναντο τῆς πολλῆς φυλακῆς ; δι’ ἐκεῖνον γὰρ τοῦ μικροῦ τὸ πᾶν διέφθειρεν , τῷ βουλομένῳ κλέψαι πολλὴν δόντες τὴν ἀδειαν . Καθάπερ γὰρ οὐχ οὕτως ἡμεῖς τοὺς κλέπτας ὁρῶμεν , ὡς ἐκεῖνοι ἡμᾶς ὁρῶσιν · οὕτω καὶ ὁ διάβολος μάλιστα πυνεῖν ἐφέστηκεν καὶ ἐνεδρεύει , καὶ τρίζει τοὺς ὀδόντας . Μὴ νυστάζωμεν τοίνυν μὴ ἐπιψωμεν , παρὰ τοῦτο οὐδὲν , παρ’ ἐκεῖνο οὐδέν . Ὅθεν οὐ προσεδοκῆμεν , πολλάκις ἐτυλθημεν . Οὕτω καὶ ἐπὶ κακίας · ὅθεν οὐ προσεδοκήσαμεν , ἀπωλέσθαι . Πάντα περισκοποῦμεν ἀκριβῶς , μὴ μενυκώμεθα , καὶ οὐχ ὑπνώσωμεν · μὴ τρυφῶμεν , καὶ οὐ καθευδήσωμεν μὴ μαινύμεθα πρὸς τὰ ἔξω , καὶ οὐ νήψει διατελέσωμεν . Ῥυθμίζωμεν ἑαυτοὺς πάντοθεν . Καὶ καθάπερ ἐπὶ σχοίνου τεταμένοι βαδίζοντας οὐχ ἔνι ῥαθυμῆσαι οὐδὲ μικρόν · τὸ γὰρ μικρὸν μέγα ἐργάζεται κακόν · περιτραπέσις γὰρ εὐθὲς κατηνέγκη καὶ ἀπιώλει · οὕτως οὐδὲ ἡμᾶς δυνατὸν ῥαθυμεῖν . Στενὴν βαδίζομεν ὁδὸν ὑπὸ χρησμῶν ἐκατέρωθεν ἀπειλημένην , ὁμοῦ δύο πόδας οὐ δεχομένην . Ὅρᾷς πόσης ἡμῖν ἀκριβείας δεῖ ; Οὐχ ὅρᾷς τοὺς τὰς ἀμφιχρήνους ὁδοιποροῦντας ὁδοὺς , πῶς οὐ τοὺς πόδας ἀσφαλίζονται μόνον , ἀλλὰ καὶ τοὺς ὀφθαλμούς ; Ἄν γὰρ δόξῃ ε ἐτέρωθι προσέχειν αὐτὴν , χὰν ὁ ποὺς βεβαίως ἐστήκη , ἰληχθησεται ἀπὸ τοῦ βάθους ὁ ὀφθαλμὸς τοῦπὸν κατήνεγκεν . Ἄλλ’ ἑαυτῷ δεῖ προσἔχειν , καὶ τῇ βαδίσει · διὰ τοῦτο φησίν . Μήτε δεξιά , μήτε ἀριστερά . Πολὺς ὁ βυθὸς τῆς κακίας ἐστι , μεγάλος ὁ χρημνοῖ , πολὺ κάτω σκότος , στενὴ ἡ ὁδός · προσέχωμεν μετὰ φόβου , μετὰ τρόμου περιπατῶμεν . Οὐδεὶς τοιαύτην ὁδεῖων ὁδὸν , ἐκκέχυται γέλως , οὐδὲ
Lemmas: πρός κακία . νεκρός χήν πλήσσω τις , οὐ αἰσθάνομαι , οὐδέ ἀμύνω · ἀλλά ὡς ξύλον σός b οὗτος καί ὁ ψυχή αὐτός · ὀντως εἰμί , ἀποβάλλω ὁ ζωή μυρίος κατά ἕκαστος ἡμέρα λαμβάνω τραῦμα , καί οὖδας αἰσθάνομαι , ἀλλά ἀνάλγητος πρός πᾶς διάκειμαι . οὐχ εἄν τις ἁμαρτάνω ὁ μεμηθισμένους αὐτός παραβάλλω , ὁ μεθύω , ὁ παραπαίω . Πάν δέ οὗτος ἔχω ὁ κακία , καί πᾶς εἰμί χαλιπωτέρα . ὁ μαίνομαι ἔχω πολύς συγγνώμη παρά ὁ ὁράω · οὖον γάρ εἰμί προαίρεσις ὁ νόσημα . ἀλλά φύσις μόνος · ὁ δέ ἐν κακία Διάγων , πίνω συγγιγνώσκω ; Πλῶθεν , οὖν ὁ κακία · πίνω ὁ πλείων κακός ; Πλῶθεν , ἐρωτάω ; εἶπον ἐγώ σῦς , πίνω ὁ κακία ὁ νόσημα ; πίνω φρενῖτις ; πίνω ὕπειμι βαρύς ; οὐ ἐκ ἀπροσεξία ; εἰμί ὁ φυσικός νόσημα ἀπό προαίρεσις ἔχω ὁ ἀρχή , πολύς μᾶλλον ὁ προαιρετικός . ὁ μέθη πλήθω ; οὐ ἐκ ἀκράτεια Ψυχή ; ὁ φρενῖτις οὐ ἀπό ὑπερβολή πυρετός ; ὁ δέ πυρετός οὐ ἀπό πλεονάζω ἐν ἐγώ στοιχεῖον ; ὁ πλεονεξία δέ ὁ ἐν ἐγώ στοιχεῖον οὐ ἐκ ἀπροσεξία ; ὅταν γάρ ὁ ἔνδεια , ὁ πλεονεξία εἰς ἁμαρτία ὁ ἐν ἐγώ ἐξάγω , ἀνάπτω ἑαυτοῦ [ 492 ] ὁ πῦρ . πάλιν , ἐκ ὁ φιλογς ἀείρω , ἐπιμένω καταφρονέω , κατά ἑαυτοῦ ἐργάζομαι πυρά , ὅς οὐδέ σβέννυμι δύναμαι . οὕτως καί ἐπί ὁ κακία γίγνομαι · ὅταν ἀρβάζωμεν αὐτός μή χαλιειμι , μηδέ ἐκκόπτω , οὐδέ ἐφικνέομαι δύναμαι ὁ τέλος λοιπός , ἀλλά μείζων γίγνομαι ὁ ἡμέτερος ἰσχύς . Διὸ , παρακαλέω , πᾶς πράσσω , ὥστε μηδέποτε ἀπονυστάζω . οὐχ ὁράω ὁ φύλαξ , ἐπί πολλάκις μικρός ἑαυτοῦ δίδωμι ὁ ὕπνος , οὐδείς ἀπαντάω ὁ πολύς φυλακή ; διά ἐκεῖνος γάρ ὁ μικρός ὁ πᾶς διαφθείρω , ὁ βούλομαι κλέπτω πολύς δίδωμι ὁ ἄδεια . καθά γάρ οὐ οὕτως ἐγώ ὁ κλέπτης ὁράω , ὡς ἐκεῖνος ἐγώ ὁράω · οὗτος καί ὁ διάβολος μάλιστα πυνεος ἐφίστημι καί ἐνεδρεύω , καί τρίζω ὁ ὀδούς . μή νυστάζω τοίνυν μή ἐπιψάω , παρά οὗτος οὐδείς , παρά ἐκεῖνος οὐδείς . ὅθεν οὖον προσδοκάω , πολλάκις τυλόω . οὕτως καί ἐπί κακία · ὅθεν οὖον προσδοκάω , ἀπόλλυμι . Πάν περισκοπέω ἀκριβῶς , μή μενυκαω , καί οὐ ὑπνόω · μή τρυφάω , καί οὖον καθεύδω μή μηνύω πρός ὁ ἔξω , καί οὖον νῆψις διατελέω . ῥυθμίζω ἑαυτοῦ πάντοθεν . καί καθάπερ ἐπί σχοῖνος τείνω βαδίζω οὐ ἐν ῥᾳθυμέω οὐδέ μικρός · ὁ γάρ μικρός μέγας ἐργάζομαι κακός · περιτρέπω γάρ εὐθύς καταφέρω καί ἀπιώλει · οὕτως οὐδέ ἐγώ δυνατός ῥαθυμέω . στενός βαδίζω ὁδός ὑπό χρησμός ἑκατέρωθεν ἀπειλέω , ὁμοῦ δύο πούς οὖον δέχομαι . ὁράω πόσος ἐγώ ἀκρίβεια δεῖ ; οὐχ ὁράω ὁ ὁ ἀμφιχρήνους ὁδοιπορέω ὁδός , πῶς οὖον ὁ πούς ἀσφαλίζω μόνος , ἀλλά καί ὁ ὀφθαλμός ; ἄν γάρ δόξα ε ἑτέρωθι προσέχω αὐτός , χήν ὁ πούς βεβαίως ἵστημι , ἰληχθησεται ἀπό ὁ βάθος ὁ ὀφθαλμός τουπειμι καταφέρω . ἄλλος ἑαυτοῦ δεῖ προσέχω , καί ὁ βάδισις · διά οὗτος φημί . μήτε δεξιός , μήτε ἀριστερός . Πολύς ὁ βυθός ὁ κακία εἰμί , μέγας ὁ κρημνός , πολύς κάτω σκότος , στενός ὁ ὁδός · προσέχω μετά φόβος , μετά τρόμος περιπατέω . οὐδείς τοιοῦτος ὁδεία ὁδός , ἐκχέω γέλως , οὐδέ