joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-thessalonicenses-homiliae-1-11 pg062_0469.2
Καὶ εἰδὲ τοῦτο μόνον , ἀλλὰ καὶ ἕτερον εἶδος τοῦτο χαλεπώτερον · θαυματοποιοῦς τοὺς πέντας ἠνάγκασεν εἶναι καὶ αἰσχρολόγους καὶ γελοιοποιοῦς . Ὅταν γὰρ κύλικας καὶ μισοῦδα καὶ ποτήρια τοῖς δακτυλίοις ἐνεῖρων , καὶ περαινθὲς κυμβαλίζῃ , καὶ σύριγγα ἔχων ἤδη δι’ αὐτῆς τὰ ἄσματα τὰ αἰσχρὰ καὶ ἔρωτος γέμοντα , καὶ διὰ τῆς φωνῆς ἀναβοᾷ · εἶτα πολλοὶ περιεστήκωσι , καὶ οἱ μὲν τρύφος ἄρτου , οἱ δὲ ὀβολὸν , οἱ δὲ ἕτερον τι παρέχωνσι , καὶ κατέχουσι ἐπὶ πολὺ , καὶ τέλπουσι · καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες , τί τοῦτο χαλεπώτερον ; οὐχὶ πολλοῦ στεναγμοῦ ταῦτα ἄξια ; Μικρὰ μὲν ἔστι , καὶ νομίζεται μικρὰ · μεγάλα δὲ ἐναποτίθεται τοὺς θῆσαι ἡμῖν τὰ ἁμαρτήματα . Ὅταν γὰρ αἰσχρὸν τι λεχθῇ καὶ ἡδὺ μέλος , ἐμαλάκῃ τὴν διάνοιαν , καὶ αὐτὴν ἐκείνην διεθώρει τὴν ψυχήν . Καὶ οὐ μὲν τὸν Θεὸν κάλων πένης , καὶ ἐπαυχόμενος ὑμῖν μυρία ἀγαθά , οὐδὲ λόγου ἀξιοῦται παρ’ ὑμῶν · οὐ δὲ ἀντὶ τούτων τὰ νεωτερικὰ ἐπιστάγων , θαυμάζεται . Ὁ δὲ μὲ νῦν ἐπιστήλθεν εἰπεῖν πρὸς ὑμᾶς , ἐκεῖνο ἐρῶ . Ποῖον δὲ τοῦτο ; Ὅταν πενία καὶ νόσος περιολιθῆς , εἰ καὶ μηδαμὲν ἄλλαχθῶν , ἀπὸ γοῦν τῶν ἐπαιτοῦντων τῶν διὰ τῶν στενωπῶν χωροῦντων μάθε εὐχαριστεῖν τῷ Δεσπότῃ . Οὗτοι γὰρ πάντα τὸν βίον ἐν τῷ ἐπαιτεῖν καταναλίσκοντες , οὐ βλασφημοῦσι , οὐκ ἐναγκατοῦσι οὐδὲ δυσχεραίνουσι , ἀλλὰ πᾶσαν τὴν τῆς ἐπαιτήσεως δίψην ἐν εὐχαριστίᾳ ποιοῦνται , μέγαν τὸν Θεὸν [ 507 ] ποιοῦντες καὶ φιλάνθρωπον . Ὁ μὲν λιμὸς φθειρόμενος , φιλάνθρωπον καλεῖ · οὐ δὲ ὁ ἐν ἀθονίᾳ ζῶν , ἄν μὴ τὰ πάντων λάβῃ , ὧν λῆγει . Πῶς βελτίων ἐκεῖνος ; πῶς ἡμᾶς τότε κατακρίνει ; Κοινὸς διδασκάλλους ἡμῖν τῶν συμφορῶν καὶ παραμυθίας ἀφήκε διὰ τῆς οἰκονομίας ὁ Θεὸς τοὺς πέντας . Ἐπαθὲς τι τῶν ἀδουλήτων · ἀλλ’ οὐδὲν τοιούτον , ὅσον ἐκεῖνος . Ἐξἐκλαψεν τὸν ὀφθαλμόν · ἀλλ’ ἐκεῖνος τοὺς δύο . Ἐνόσησας νόσον μακράν · ἀλλ’ ἐκεῖνος ἀνίατον ἔχει . Ἀπέβαλες τοὺς παῖδας · ἀλλ’ ἐκεῖνος καὶ τὴν ὑγίειαν τοῦ οἴκλου σώματος . Ἐζημιώθης ζημίαν μεγάλην · ἀλλ’ οὐδὲ πρὸς τὸ ἕτερον δεῖσαι κατέστη . Οὐκ οὖν εὐχαρίστησον
Lemmas: καί ἀνάκλεις οὗτος μόνος , ἀλλά καί ἕτερος εἶδος οὗτος χαλεπός · θαυματοποιός ὁ Πέντας ἀναγκάζω εἰμί καί αἰσχρολόγος καί γελοιοποιός . ὅταν γάρ κύλιξ καί μισοῦδα καί ποτήριον ὁ δακτύλιος ἐνείρω , καί περαινθὲς κυμβαλίζω , καί σῦριγξ ἔχω ἤδη διά αὐτός ὁ ἄσμα ὁ αἰσχρός καί Ἔρως γέμω , καί διά ὁ φωνή ἀναβοάω · εἶτα πολύς περιίστημι , καί ὁ μέν τρύφος ἄρτος , ὁ δέ ὀβολός , ὁ δέ ἕτερος τίς παρέχω , καί κατέχω ἐπί πολύς , καί τελπους · καί ἀνήρ καί γυνή , τίς οὗτος χαλεπός ; οὐ πολύς στεναγμός οὗτος ἄξιος ; μικρός μέν εἰμί , καί νομίζω μικρός · μέγας δέ ἐναποτίθημι ὁ θῆσαι ἐγώ ὁ ἁμάρτημα . ὅταν γάρ αἰσχρός τίς λέγω καί ἡδύς μέλος , μαλάσσω ὁ διάνοια , καί αὐτός ἐκεῖνος διεθώρει ὁ Ψυχή . καί οὖον μέν ὁ θεός καλός πένης , καί ἐπαυχέω σύ μυρίος ἀγαθός , οὐδέ λόγος ἀξιόω παρά σύ · οὖον δέ ἀντί οὗτος ὁ νεωτερικός ἐπιστάζω , θαυμάζω . ὁ δέ ἐγώ νῦν ἐπιστέλλω εἶπον πρός σύ , ἐκεῖνος εἴρω . Ποῖον δέ οὗτος ; ὅταν πενία καί νόσος περιολιθῆς , εἰμί καί μηδαμός ἀλλάσσω , ἀπό γοῦν ὁ ἐπαιτέω ὁ διά ὁ στενωπός χωρέω μανθάνω εὐχαριστέω ὁ δεσπότης . οὗτος γάρ πᾶς ὁ βίος ἐν ὁ ἐπαιτέω καταναλίσκω , οὖον βλασφημέω , οὐ εναγκατους οὐδέ δυσχεραίνω , ἀλλά πᾶς ὁ ὁ ἐπαίτησις δίψος ἐν εὐχαριστία ποιέω , μέγας ὁ θεός [ 507 ] ποιέω καί φιλάνθρωπον . ὁ μέν λιμός φθείρω , φιλάνθρωπον καλέω · οὖον δέ ὁ ἐν ἀθονίᾳ ζῶ , ἄν μή ὁ πᾶς λαμβάνω , ὅς λήγω . Πῶς ἀγαθός ἐκεῖνος ; πῶς ἐγώ τότε κατακρίνω ; Κοινός διδάσκαλος ἐγώ ὁ συμφορά καί παραμυθία ἀφίημι διά ὁ οἰκονομία ὁ θεός ὁ Πέντας . πάσχω τίς ὁ αδουλητη · ἀλλά οὐδείς τοιοῦτος , ὅσος ἐκεῖνος . Ἐξἐκλαψεν ὁ ὀφθαλμός · ἀλλά ἐκεῖνος ὁ δύο . νοσέω νόσος μακρός · ἀλλά ἐκεῖνος ἀνίατος ἔχω . ἀποβάλλω ὁ παῖς · ἀλλά ἐκεῖνος καί ὁ ὑγίεια ὁ οικαλεω σῶμα . ζημιόω ζημία μέγας · ἀλλά οὐδέ πρός ὁ ἕτερος δείδω καθίστημι . οὐ οὖν εὐχαριστέω