joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0194.2
τὴν ἡδονὴν παραστήσαι δυνήσεται λόγῳ , ἕως ἂν αὐτῆς ἀπολαύσωμεν . Τότε γὰρ καὶ πικρώτερον χολῆς εὐρήσομεν τὴν χακίαν , ὅταν τοῦ τῆς ἀρετῆς ἀπογευσόμεθα μέλιτος . Ἔστι μὲν γὰρ καὶ νῦν ἀπὴς καὶ φορτικὴ καὶ ἐπαχθὴς , καὶ πρὸς τοῦτο οὐδὲ αὐτοὶ οἱ θεραπεύοντες αὐτὴν ἀντεροῦσι · ὅταν δὲ αὐτῆς ἀπεστώμεν , τότε αὐτῆς ἀκριβέστερον αἰσθανόμεθα τῶν πικρῶν ἐπιταχθέντων . Εἰ δὲ πολλοὶ πρὸς αὐτὴν τρέχουσι , θαυμαστὸν οὐδὲν · ἐπεὶ καὶ παῖδες πολλάκις τὰ ἡττον ἡδὴ ἐλόμενοι , τῶν μειόνως εὐφραίνοντων καταφρονοῦσι · καὶ οἱ νοσοῦντες ὑπὲρ προσκαιροῦ χάριτος τὴν διηνεκὴ καὶ ἀσφαλεστέραν εὐφροσύνην ἀπὠλεσαν . Τοῦτο δὲ τῆς τῶν ἐρώτων ἀσθενείας τε καὶ ἀνοίας ἐστίν , οὐ τῆς τῶν πραγμάτων φύσεως . Ὁ γὰρ μὲν ἡδονῆς ζῶν , ὁ ἀνάρετός ἐστιν , ὁ πλουτῶν δυνάμεναι δυνάμεως ἐλεύθερος ὤν . Εἰ δὲ τις τὰ μὲν ἄλλα συγχωροῖν τῇ ἀρετῇ , ἐλευθερίαν , ἀδειαν , τὸ φροντίζειν ἀπηλλάχθαι , τὸ μηδὲν δεδοίχθαι , τὸ μηδὲν ὑποπτεύειν , τὴν δὲ ἡδονὴν μὴ συγχωροῖ , καὶ γελᾶσαι μοι λοιπὸν βαφλῆς ἐνταῦθα ἐπέρχεται . Τί γὰρ ἕτερόν ἐστιν ἡδονή , ἡ τὸ φροντίζειν ἀπηλλάχθαι καὶ φόβου καὶ ἀθυμίας , καὶ πάντων ἀχειρώτων εἶναι ; Τίς γὰρ ἐν ἡδονῇ , ἐπὶ μοι , ὁ μαινόμενος καὶ σαφάδζων καὶ κεντούμενος ὑπὸ ἐπιθυμιῶν πολλῶν , καὶ οὐδὲ ἐν ἐαυτῷ ὤν , ἡ ὁ τούτων πάντων ἀπηλλαγμένος τῶν χωμάτων , καὶ ὥσπερ ἐν λιμένι τῇ φιλοσοφίᾳ καθημένος ; οὐχ εὐδὸγλον ὅτι οὗτος ; Ἄλλὰ τῆς ἀρετῆς ἴδιον τοῦτο ἀνεφάνη . Ὡστε ἡ χακία ὄνομα μόνον ἡδονῆς ἔχει · τοῦ δὲ πράγματος ἐστὶν ἐρημος · καὶ πρὸ μὲν τῆς ἀπολαύσεως 200 μανία ἐστιν , οὐχ ἡδονή , μετὰ δὲ τὴν ἀπόλαυσιν εὐθὺς καὶ αὐτὴ σθένειν . Εἰ τοίνυν οὔτε ἐν ἀρχῇ οὔτε μετὰ ταῦτα ἐστὶν ἰδεῖν αὐτῆς τὴν ἡδονήν , ποῦ φαίνεται καὶ πότε ; Ἴνα δὲ σαφέστερον , ὁ λέγω , μάθῃς , ἐπὶ ὑποδείγματος τὸν λόγον γυμνάσωμεν · σκόπει δὲ · ἡράσθη τις γυναικὸς ὡραίας καὶ εὐμήρου · οὗτος ἕως μὲν ἂν μὴ ἐπιτύχῃ τοῦ ἔρωτος , τοῖς ἑξεστηκόσιν ἕοιχε καὶ παραπαίουσιν · ἐπειδὰν δὲ ἐπιτύχῃ , ἔσβεσε τὴν ἐπιθυμίαν . Εἰ τοίνυν μὴ ἐν ἀρχῇ ἡδεῖται · μανία γὰρ τὸ πράγμα ἐστίν · μὴ ἐν τῷ τέλει · καταλεῖται γὰρ τὴ μίξει τὸν οἴστρον · ποῦ λοιπὸν αὐτὴν εὐρήσομεν ; Ἄλλ' οὐ τὰ ἡμέτερα τοιαῦτα , ἀλλὰ καὶ ἐν ἀρχῇ ταραχὴς ἀπηλλάκται πάσης , καὶ μέχρι τέλους ἀκμάζουσα μένει ἡ ἡδονή · μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἐστὶ τέλος παρ' ἡμῖν ἡδονῆς , οὐδὲ ἔχει πέρας · ἡμῶν τὰ ἀγαθά , οὐδὲ καταλύεται ποτὲ αὐτὴ ἡ ἡδονή . Ταῦτ' οὖν ἀπαντὰ ἐνοήσαντες , εἰ γε ἡδονῆς ἐρωμεν , ἐπιλαβόμεθα ἀρετῆς , ἵνα καὶ τῶν παρόντων καὶ τῶν μελλόντων ἐπιτύχωμεν ἀγαθῶν ὧν γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν , χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ . καὶ τὰ ἕξης .
Lemmas: ὁ ἡδονά παρίστημι δύναμαι λόγος , ἠώς εἄν αὐτός ἀπολαύω . τότε γάρ καί πικρός χολή εὑρίσκω ὁ κακία , ὅταν ὁ ὁ ἀρετή ἀπογεύω μέλι . εἰμί μέν γάρ καί νῦν ἄπειμι καί φορτικός καί ἐπαχθής , καί πρός οὗτος οὐδέ αὐτός ὁ θεραπεύω αὐτός ἀντιλέγω · ὅταν δέ αὐτός ἀφίστημι , τότε αὐτός ἀκριβής αἰσθάνομαι ὁ πικρός ἐπιτάσσω . εἰμί δέ πολύς πρός αὐτός τρέχω , θαυμαστός οὐδείς · ἐπεί καί παῖς πολλάκις ὁ κακός ἤδη αἱρέω , ὁ μειόνως εὐφραίνω καταφρονέω · καί ὁ νοσέω ὑπέρ πρόσκαιρος χάρις ὁ διηνεκής καί ἀσφαλής Εὐφρόσυνος ἀπόλλυμι . οὗτος δέ ὁ ὁ Ἔρως ἀσθένεια τε καί ἄνοια εἰμί , οὖον ὁ ὁ πρᾶγμα φύσις . ὁ γάρ μέν ἡδονή ζῶ , ὁ ἀνάρετος εἰμί , ὁ πλοῦτος δύναμαι δύναμις ἐλεύθερος εἰμί . εἰμί δέ τις ὁ μέν ἄλλος συγχωρέω ὁ ἀρετή , ἐλευθερία , ἄδεια , ὁ φροντίζω ἀπαλλάσσω , ὁ μηδείς δεδοίχθαι , ὁ μηδείς ὑποπτεύω , ὁ δέ ἡδονά μή συγχωρέω , καί γελάω ἐγώ λοιπός βαφλῆς ἐνταῦθα ἐπέρχομαι . τις γάρ ἕτερος εἰμί ἡδονή , ὁ ὁ φροντίζω ἀπαλλάσσω καί φόβος καί ἀθυμία , καί πᾶς ἀχείρωτος εἰμί ; Τῖς γάρ ἐν ἡδονή , ἐπί ἐγώ , ὁ μαίνομαι καί σαφάδζων καί κεντέω ὑπό ἐπιθυμία πολύς , καί οὐδέ ἐν αὐτός εἰμί , ὁ ὁ οὗτος πᾶς ἀπαλλάσσω ὁ χῶμα , καί ὥσπερ ἐν λιμήν ὁ φιλοσοφία κάθημαι ; οὐ Ευδόγλου ὅτι οὗτος ; ἀλλά ὁ ἀρετή ἴδιος οὗτος ἀναφαίνω . ὡστε ὁ χάκι ὄνομα μόνος ἡδονή ἔχω · ὁ δέ πρᾶγμα εἰμί ἐρῆμος · καί πρό μέν ὁ ἀπόλαυσις 200 μανία εἰμί , οὐ ἡδονή , μετά δέ ὁ ἀπόλαυσις εὐθύς καί αὐτός σθένω . εἰμί τοίνυν οὔτε ἐν ἀρχή οὔτε μετά οὗτος εἰμί ὁράω αὐτός ὁ ἡδονή , ποῦ φαίνω καί πότε ; ἵνα δέ σαφής , ὁ λέγω , μανθάνω , ἐπί ὑπόδειγμα ὁ λόγος γυμνάζω · σκοπέω δέ · ἔραμαι τις γυνή ὡραῖος καί εὔμηρος · οὗτος ἠώς μέν εἄν μή ἐπιτυγχάνω ὁ Ἔρως , ὁ ἐξίστημι οἴχω καί παραπαίω · ἐπειδάν δέ ἐπιτυγχάνω , σβέννυμι ὁ ἐπιθυμία . εἰμί τοίνυν μή ἐν ἀρχή ἐδέω · μανία γάρ ὁ πράγμα εἰμί · μή ἐν ὁ τέλος · καταλέω γάρ ὅς μίξις ὁ οἶστρος · ποῦ λοιπός αὐτός εὑρίσκω ; ἄλλος οὖον ὁ ἡμέτερος τοιοῦτος , ἀλλά καί ἐν ἀρχή ταραχή ἀπαλλάσσω πᾶς , καί μέχρι τέλος ἀκμάζω μένω ὁ ἡδονή · μᾶλλον δέ οὐδέ εἰμί τέλος παρά ἐγώ ἡδονή , οὐδέ ἔχω πέρας · ἐγώ ὁ ἀγαθός , οὐδέ καταλύω ποτέ αὐτός ὁ ἡδονή . ταῦτα οὖν ἀπαντάω νοέω , εἰμί γε ἡδονή ἐράω , ἐπιλαμβάνω ἀρετή , ἵνα καί ὁ πάρειμι καί ὁ μέλλω ἐπιτυγχάνω ἀγαθός ὅς γίγνομαι πᾶς ἐγώ ἐπιτυγχάνω , χάρις καί φιλανθρωπία . καί ὁ έξειμι .