joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0306.4
χνυσιν , ὅτι οὐχ ἄλλος ἄρχηστος μόνον ὁ τούτου , ἀλλὰ καὶ ἑαυτῷ , εἰ γέ οὐ νοῦς αὐτῷ ἀκαρπος ; Ἕὰν γὰρ τις φθέγγηται μόνον τῇ Περσῶν γλώσσῃ , ἡ ἑτέρα τινὶ ἀλλοτρίῃ , μὴ εἴδῃ δὲ ἡ λέγει , ἄρα καὶ ἑαυτῷ λοιπὸν ἔσται βάρβαρος , οὐχ ἑτέρῳ μόνον , διὰ τὸ μὴ πειδεῖν τὴν δύναμιν τῆς φωνῆς . Καὶ γὰρ ἑαυτὸν τὸ παιδεῖν καὶ χάρισμα εὐχῆς ἔχοντες πολλοὶ μετὰ γλώττης , καὶ πύχοντο μὲν , καὶ ἡ γλῶττα ἐφθέγγετο , ἡ δὲ Περσῶν , ἡ δὲ Ῥωμαίων φωνὴ εὐχομένη , ὁ νοῦς δὲ οὐκ ἔδει τὸ λεγόμενον . Διὸ καὶ ἔλεγεν , Ἕὰν προσεύξωμαι τῇ γλώττῃ , τὸ πνεῦμά μου προσεύχεται , τουτέστιν , τὸ χάρισμα τὸ δοθὲν μοι καὶ κινεῖ τὴν γλῶτταν , ὁ δὲ νοῦς μου ἀκαρπὸς ἐστι . Τί ποτ' οὖν τὸ ἀρίστον καὶ τὸ ὠφέλιμον ; καὶ πῶς χρή ποιεῖν , ἢ τί αἰτεῖν παρὰ τοῦ Θεοῦ ; Τὸ καὶ τῷ Πνεύματι , τουτέστιν , τῇ χαρίσματι , καὶ τῇ διανοίᾳ προσεύχεσθαι . Διὸ καὶ ἔλεγε , Προσεύξομαι τῷ πνεύματι , προσεύξομαι δὲ καὶ τῷ νοῦ · ψαλῶ τῷ πνεύματι , ψαλῶ δὲ καὶ τῷ νοῦ . Τὸ αὐτὸ πάλιν καὶ ἑνταῦθα ὁλοῖ , Ἕνα καὶ ἡ γλῶττα φθέγγηται , καὶ ὁ νοῦς μὴ ἀγνοῇ τὰ λεγόμενα . Ἕὰν γὰρ μὴ τοῦτο ἡ , καὶ ἑτέρα σύγχυσις ἔσται . Καὶ γὰρ ἐὰν εὐλογήσῃς , φησὶ , τῷ πνεύματι , ὁ ἀναπληρῶν τὸν τόπον τοῦ Ἰωδῶν , πῶς ἐρεῖ τὸ Ἁμὴν ἐπὶ τῇ σῇ εὐχαριστίᾳ , ἐπειδὴ τί λέγεις οὐκ οἶδας . Σὺ μὲν γὰρ καλῶς εὐχαριστεῖς , ἀλλ' ὁ ἕτερος οὐκ οἰκοδομεῖται . Σκοπεῖ πῶς πάλιν ἑνταῦθα πρὸς τὴν σπάρτην τὸν λόγον ἄγει , τὴν οἰκοδομὴν πανταχοῦ ζητῶν τῆς Ἕκκλησίας . Ἰδιώτην δὲ τὸν λαϊκὸν λέγει , καὶ δείκνυσιν καὶ αὐτὸν οὐ μικρὰν ὑπομένουσαν τὴν ζημίαν , ὅταν τὸ Ἁμὴν εἰπεῖν μὴ δύνῃται . Ὁ δὲ λέγει , τοῦτο ἐστίν Ἕὰν εὐλογήσῃς τῇ τῶν βαρβάρων φωνῇ , οὐκ εἰδὼς τί λέγεις , οὐδὲ ἐρμηνεύσαι δυνάμενος , οὐ δύναται ὑποφωνῆσαι τὸ Ἁμὴν ὁ λαϊκός . Οὐ γὰρ ἀκούει τὸ , Εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων , ὅπαρ ἐπὶ τέλους , οὐ λέγει τὸ , Ἁμὴν . Εἶτα πάλιν παραμιθούμενος τοῦτο , ἵνα μὴ δόξῃ σφόδρα ἐξευτελίζειν τὸ χάρισμα ὅπερ ἀνωτέρω λέγειν , ὅτι λαλεῖ μυστηρία , καὶ , Θεῷ λαλεῖ , καὶ , ἑαυτὸν οἰκοδομεῖ , καὶ , ὅτι τῷ πνεύματι προσεύχεται , παραμιθὼν ἐπανοῦν οὐ μικρὰν ἐκ τούτων , τοῦτο καὶ ἑνταῦθα ποιεῖ , λέγων · Σὺ [ 526 ] μὲν γὰρ καλῶς εὐχαριστεῖς · Πνεύματι γὰρ κινούμενος φθέγγῃ · ἀλλ' ἐκεῖνος οὐδὲν ἀκούειν , οὐδὲ εἰδὼς τὰ λεγόμενα , ἑστηκὲν οὐ πολλὴν δεχόμενος τὴν ὠφελίαν .
Lemmas: χνυσιν , ὅτι οὐ ἄλλος ἄρχηστος μόνος ὁ οὗτος , ἀλλά καί ἑαυτοῦ , εἰμί γε οὖον νόος αὐτός ἄκαρπος ; ἐάν γάρ τις φθέγγομαι μόνος ὁ Πέρσης γλῶσσα , ὁ ἕτερος τις ἀλλότριος , μή οἶδα δέ ὁ λέγω , ἄρα καί ἑαυτοῦ λοιπός εἰμί βάρβαρος , οὐ ἕτερος μόνος , διά ὁ μή πειδηω ὁ δύναμις ὁ φωνή . καί γάρ ἑαυτοῦ ὁ παιδεύω καί χάρισμα εὐχή ἔχω πολύς μετά γλῶσσα , καί πύχοντο μέν , καί ὁ γλῶσσα φθέγγομαι , ὁ δέ Πέρσης , ὁ δέ Ῥωμαῖος φωνή εὔχομαι , ὁ νόος δέ οὐ ἐσθίω ὁ λέγω . Διὸ καί λέγω , ἐάν προσεύχομαι ὁ γλῶσσα , ὁ πνεῦμα ἐγώ προσεύχομαι , τουτέστιν , ὁ χάρισμα ὁ δίδωμι ἐγώ καί κινέω ὁ γλῶσσα , ὁ δέ νόος ἐγώ ἄκαρπος εἰμί . τις πρός οὖν ὁ ἀριστάω καί ὁ ὠφέλιμος ; καί πῶς χρή ποιέω , ἢ τίς αἰτέω παρά ὁ Θεός ; ὁ καί ὁ πνεῦμα , τουτέστιν , ὁ χάρισμα , καί ὁ διάνοια προσεύχομαι . Διὸ καί λέγω , προσεύχομαι ὁ πνεῦμα , προσεύχομαι δέ καί ὁ νόος · ψάλλω ὁ πνεῦμα , ψάλλω δέ καί ὁ νόος . ὁ αὐτός πάλιν καί ἐνταῦθα ὄλλυμι , ἕνος καί ὁ γλῶσσα φθέγγομαι , καί ὁ νόος μή ἀγνοέω ὁ λέγω . ἐάν γάρ μή οὗτος ὁ , καί ἕτερος σύγχυσις εἰμί . καί γάρ ἐάν εὐλογέω , φημί , ὁ πνεῦμα , ὁ ἀναπληρόω ὁ τόπος ὁ ἰώδης , πῶς εἴρω ὁ ἁμός ἐπί ὁ σός εὐχαριστία , ἐπεί τίς λέγω οὐ οἶδα . σύ μέν γάρ καλῶς εὐχαριστέω , ἀλλά ὁ ἕτερος οὐ οἰκοδομέω . σκοπέω πῶς πάλιν ἐνταῦθα πρός ὁ Σπάρτη ὁ λόγος ἄγω , ὁ οἰκοδομή πανταχοῦ ζητέω ὁ ἐκκλησία . Ἰδιώτης δέ ὁ λαικός λέγω , καί δείκνυμι καί αὐτός οὖον μικρός ὑπομένω ὁ ζημία , ὅταν ὁ ἁμός εἶπον μή δύναμαι . ὁ δέ λέγω , οὗτος εἰμί ἐάν εὐλογέω ὁ ὁ βάρβαρος φωνή , οὐ εἰδοί τίς λέγω , οὐδέ ἐρμηνεύω δύναμαι , οὖον δύναμαι ὑποφωνέω ὁ ἁμός ὁ λαϊκός . οὖον γάρ ἀκούω ὁ , εἰς ὁ αἰών ὁ αἰών , ὅς ἐπί τέλος , οὖον λέγω ὁ , ἁμός . εἶτα πάλιν παραμιθεω οὗτος , ἵνα μή δόξα σφόδρα ἐξευτελίζω ὁ χάρισμα ὅσπερ ἀνωτέρω λέγω , ὅτι λαλέω μυστήριον , καί , Θεός λαλέω , καί , ἑαυτοῦ οἰκοδομέω , καί , ὅτι ὁ πνεῦμα προσεύχομαι , παραμύθα ἐπανίημι οὖον μικρός ἐκ οὗτος , οὗτος καί ἐνταῦθα ποιέω , λέγω · σύ [ 526 ] μέν γάρ καλῶς εὐχαριστέω · πνεῦμα γάρ κινέω φθέγγομαι · ἀλλά ἐκεῖνος οὐδείς ἀκούω , οὐδέ εἰδοί ὁ λέγω , ἵστημι οὖον πολύς δέχομαι ὁ ὠφέλεια .