joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0347.1
ἀπιτον , οὐχ εἰπεν , ὅτι οὐκ ἐστιν ἀκάθαρτος ἡ γυνὴ οὐδ' , ὅτι οὐδὲν θλάττεται παρὰ τοῦ ἀπίστου , ἀλλ' ὁ πολλῷ πλεῖον ἦν , ὅτι καὶ ὁ ἄπιστος ἡγίζετο δι' αὐ τῆς , οὐ τοῦτο δεῖξαι βουλόμενος , ὅτι ἡ Ἑλλην ἄγιος ἐγένετο ἐξ ἐκείνης , ἀλλὰ τῇ ὑπερβολῇ τοῦ ῥήματος τὸν φόβον αὐτῆς ἐκλύειν σπεύδων . Οὕτω καὶ ἐνταῦθα τῇ παρομοίᾳ τῆς λέξεως τὸ δεινὸς ἐκεῖνο δόγμα ἀνελεῖν ἐσπουδακώς , εἴπεν ὅπερ εἴρηχεν . ὡςπερ γὰρ ἀσθεῖν τὸν Υἱὸν ὑποπτεύειν , τῆς ἰσχύος παρανομίας ἐστι · διόπερ αὐτὸ διορθοῦνταί λέγων , ὅτι Πάντας εὐὺς ἐχθρούς αὐτοῦ θήσει ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτοῦ · οὕτω πάλιν ἀσθεῖστερον τούτου τὸ ἐλάττονα σομίζειν τὸν Πατέρα . Διὰ καὶ αὐτὸ μετὰ πολλῆς ἀναίρε τῆς ὑπερβολῆς . Καὶ ὅρα πῶς αὐτὸ τίθησιν · οὐ γὰρ εἴ παν , Ἐκτὸς τοῦ ὑποτάξαντος , ἀπλῶς , ἀλλὰ , Διήλου δε . Εἰ γὰρ καὶ ἀμολύγηται , φησίν , ἀλλ' ὅμως ἀσφα λίζομαι . Καὶ ἵνα μάθῃς , ὅτι αὕτη ἐστιν ἡ αἰτία τῶν εἰρημένων , ἐκεῖνο ἄν σε ἐροίμην · Ἄρα προσθήκη γίνεται ὑποταγὴς τότε τῷ Υἱῷ ; καὶ πῶς οὐχ ἀτοπον καὶ Θεοῦ ἀνάξιον ; ἡ γὰρ μεγίστη ὑποταγὴ καὶ ὑπακοὴ αὕτη , τὸ τὸν Θεὸν ὄντα δουλοῦ μορφὴν λα δεῖν . Πῶς οὖν τότε ὑποταγήσεται ; Ὅρᾷς ὅτι τὴν ἀτοπον ὑποψίαν ἀναιρῶν , τοῦτο τέθεικε , καὶ τοῦτο δὲ μετὰ τῆς προσήκουσος ὑπονοίας ; Ὡς γὰρ Υἱὸ προσήκει καὶ Θεῷ , οὕτως ὑπακούει , οὐχ ἀνθρώποις , ἀλλ' ἐλευθεριάζων καὶ ἐξουσίαν πᾶσαν ἔχων . Ἐπεὶ πῶς , σύντροφος ; πῶς ; ὡς ὁ Πατὴρ εἴρειρε , οὕτω καὶ αὐτὸς οὗ θέλει ; πῶς δὲ τοῦ Πατρὸς , αὐτοῦ πάντα , καὶ τὰ αὐτοῦ , τοῦ Πατρὸς ; Ταῦτα γὰρ ἐξουσίαν ἀπηκριδωμένην πρὸς τὸν γεγεννηκότα ἡμῖν ἐνδείκνυ ται . Τὶ δὲ ἐστι , Ὅταν παραδοθῇ τῇ βασιλείᾳ ; Βασιλείας τοῦ Θεοῦ δύο οἴδεν ἡ Γραφή , τὴν μὲν πα' οικείωσιν , τὴν δὲ κατὰ δημιουργίαν . Βασιλεύει μὲν γὰρ ἀπάντων , καὶ Ἑλλήνων καὶ Ἰουδαίων καὶ δαι μόνων καὶ τῶν ἀντεισταγμένων , κατὰ τὸν τῆς δη μιουργίας λόγον · βασιλεύει δὲ τῶν πιστῶν καὶ εὐόν των καὶ ὑποταγμένων , κατὰ τὸν τῆς οικείωσεως . Αὕτη ἡ βασιλεία ἥν ἀρχὴν ἔχειν λέγεται · περὶ γὰρ ταύτης φησὶ καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ ψαλμῷ · Λεήσεται παρ' ἐμοῦ , καὶ δώσω σοι δόνη τὴν κληρονομίαν σου · περὶ ταύτης καὶ [ 372 ] αὐτὸς εἴρηκε τοῖς μαθη ταῖς · Ἐδόθη μοι πᾶσα ἐξουσία ὑπὸ τοῦ Πατρὸς μου , τῷ γεγεννηκότῃ ἀπαντα ἀνατίθεις , οὐχ ὡς αὐ τὸς οὐχ ἀρχῶν , ἀλλὰ δεῖκνὺς ὅτι Υἱὸς ἐστι , καὶ οὐχὶ ἀδελφὴντες . Ταύτην οὖν παραδιδούς , τοῦτο ἐστι , καταρ θοῦ . Τί ποτ' οὖν περὶ τοῦ Πνεύματος , φησίν , οὐδὲν εἴρηχεν ; Ὅτι οὐ περὶ τούτου ὁ λόγος αὐτῷ ἦν νῦν , οὐδὲ ὁμοῦ πάντα συγγεῖ · ἐπεὶ καὶ ὅταν λέγῃ , Εἰς ὁ Θεὸς ὁ Πατὴρ , καὶ εἰς Κύριος Ἰησοῦς , οὐ πάντως ἑλαττον ἀφελς εἶναι τὸ Πνεῦμα , διὰ τοῦτο σιγῇ , ἀλλ' ἑπαληθῇ τῶς οὐ κατήπαγε , τοῦτο εἴπεν . Οἶδες γὰρ καὶ τοῦ Πατρὸς μεμνησθαι μόνο , οὐ διὰ τοῦτο τὸν Υἱὸν ἐκβαλοῦμεν · οἷς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύ ματος μόνοῦ , καὶ οὐ διὰ τοῦτο τὸν Πατέρα ἀθετήσο μεν . Τὶ δὲ ἐστιν ; Ἴνα ἦ ὁ Θεὸς πᾶντα ἐν πᾶσιν , Ἴνα ἀπαντα εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένα · ἵνα μὴ δύο τις ἀρχὰς ἀνάρχους ὑποπτεύῃ , μηδὲ ἑτέραν βασιλείαν ἀπαγοιζομένην . Ὅταν γὰρ οἱ μὲν ἐχθροὺ ὑπὸ τοὺς πόδας ἐξῆμμενος μὴ στασιάσῃ πρὸς τὸν γεγενηκότα , ἀλλ' ὁμοψυχὴ μετὰ πολλῆς τῆς ἀκριβείας , ἀπ τὸς ἔσται τὰ πάντα ἐν πᾶσι . Τινὲς δὲ τῆς κακίας τὴν ἀναίρεσιν δηλοῦντα τοῦτο αὐτὸν εἰρηκέναι φασιν , ὡς πάντων εἰκόντων λοιπὸν καὶ οὐδενὸς ἀνθισταμένου οὐδὲ πονηρευομένου . Ὅταν γὰρ ἀμαρτία μὴ ἦ , εὐ δηλον ὅτι ὁ Θεὸς ἔσται τὰ πάντα ἐν πᾶσιν . Εἰ δὲ μὴ ἀνίστανται τὰ σώματα , πῶς ταῦτα ἀληθῆ ; ὁ γὰρ χαλεπώτατος ἐχθρὸς ἀπάντων θάνατος μένει ἀνίας ὅπερ ἠθέλησεν . Οὐχί , φησίν · οὐδὲ γὰρ περὶ τοῦ θανάτου τῆς ψυχῆς , ἀλλὰ περὶ τοῦ σωματικοῦ διαλέ γεται ἐνταῦθα . Πῶς οὖν καταργεῖται ; νίκη γὰρ τοῦτο ἐστι , καὶ τὰ ἀφαιρεῖσθαι καὶ καταχέσθαι λαβεῖν . Εἰ δὲ μέλλει κατέχεσθαι ἐν τῇ γῇ τὰ σώματα , ἄρα μένει αὐτοῦ ἡ τυραννίς , τούτων μὲν κατέχοντι , ἐτέρου δὲ οὐκ ἄνευ σώματος ἕνα ἡττηθῆναι . Ἄν δὲ τοῦτο , ὅπερ εἴπεν ὁ Παῦλος , γενήται , ὡςπερ σὺν καὶ γενή σεται , καὶ λαμπρὰ ἡ νίκη φανείσεται τοῦ Θεοῦ δυνα θέντος ἀπαλῆσαι τὰ κατασχεθέντα ὑπ' αὐτοῦ σώ ματα . Ἐπεὶ καὶ πολέμιον τότε τις νομίζ , ὅταν λάβῃ τὰ σκῦλα , οὐχὶ ὅταν ἀφῇ παρ' αὐτῷ μένειν · εἰ δὲ μὴ τις τοιούμην τὰ αὐτοῦ λαβεῖν , πῶς ἂν φαίμεν αὐ τὸν ἡττηθῆναι ; Ἐ . Τοῦτον καὶ ὁ Χριστὸς τῆς νίκης τὸν τρόπον ἐν τοῖς Εὐαγγελίοις νενικηκέναι φησίν , οὕτω λέγων · Ὅταν δὴσῃ τὸν λοχιοῦν , τότε καὶ τὰ σκεῦα αὐτοῦ δια σφραδεται . Ἐπεὶ εἰ μὴ τοῦτο γένοιτο , οὐδὲ νίκη σαφὴς ἂν εἴη . Ὅσπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ θανάτου τῆς ψυχῆς ὁ ἀποθανὼν δεικνύεται ἀπὸ τῆς ἀμαρτίας , καὶ οὐχ ἂν εἴποιμεν τοῦτο νίκην εἶναι · ἐκεῖνος γὰρ ἐστιν ὁ νε νικηκώς , οὐχ ὁ μὴ προσθεὶς τοῖς κακοῖς , ἀλλ' ὁ τὴν ἤδη γεγεννημένην τῶν παθῶν ἀρχιμαλυσίαν διαλύσας · οὕτω δὴ καὶ ἐνταῦθα , οὐ τὸ σῴζειν τὸν θάνατον ἐπι μεμόμενον τὰ σώματα φαῖν ἂν εἶναι νίκην λαμπράν , ἀλλὰ τὰ τὰ κατασχεθέντα ἤδη παρ' αὐτοῦ ἀποσπα σθῆναι . Εἰ δὲ ἐστι φιλονεικοῦν καὶ λέγοντι περὶ τοῦ ψυχικοῦ [ 373 ] θανάτου ταῦτα εἰρησθαι , πῶς ἔοχτος καταργεῖται οὕτως ; καὶ γὰρ ἐπ' ἑκάστῳ βαπτιζομένῳ καταργηθῆ τελείων . Ἄν μὲν τοῦ περὶ σώματος λέγῃ , ἔχει χώραν τὸ εἰρημένον , ὅσον ὅτι ἔοχτος καταργεῖ ται . Εἰ δὲ τις ἀποροῖ τινὸς ἐνεχεν περὶ ἀναστάσεως διαλεγόμενος , οὐ παρέχεν εἰς μέσον τὰ ἀναστάντα σώματα ἐπὶ τοῦ Κυρίου , ἐκεῖνο ἂν εἴποιμεν , ὅτι οὐχ ἤν τοῦτο ὑπὸ τῆς ἀναστάσεως ἐπιτεῖ . Τὸ γὰρ τοὺς ἀναστάντας δεῖξαι πάλιν ἀποθνῄσκοντας , οὐχ ἤν ἀπο δεῖκνυντος ὅτι εἰς τέλος καταργεῖται ὁ θάνατος . Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ ἔοχτον αὐτὸν εἴπε καταργεῖσθαι , ἵνα μηκέτι ὑποπτεύσῃ αὐτὸν ἀνίστασθαι . Τῆς γὰρ κακίας ἀναῖρεθείσης , πολλῷ μᾶλλον ὁ θάνατος παύσεται . Οὐδὲ γὰρ ἂν ἔχοι λόγον , τῆς πηγῆς ἐξηρανισμένης , τὸν δὲ αὐτῆς συναστάσει ποταμὸν καὶ τῆς βίχης ἀφανισομένης , τὸν χαρπὸν μένειν . Ἐπεὶ οὖν ἐν τῇ τελευταίᾳ ἡμέρᾳ ὁ ἐχθρὸς καταργούται τοῦ Θεοῦ μετὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δαιμό νων , μὴ ἀχάλλωμεν ἐπὶ τοῖς εὐημεροῦσιν ἐχθροῖς τοῦ Θεοῦ . Οἱ γὰρ ἐχθροὶ τοῦ Κυρίου ἄμα τῷ δεξε σθῆναι αὐτοὺς καὶ ὑφισθῆναι ἐκλείποντες , ἀφελ κα πνὸς ἐξελίπουν . Ὅταν ἴδῃ τινὰ ἐχθρὸν τοῦ Θεοῦ
Lemmas: ἄπειμι , οὐ εἶπον , ὅτι οὐ εἰμί ἀκάθαρτος ὁ γυνή οὐδέ , ὅτι οὐδείς θλάττω παρά ὁ ἄπιστος , ἀλλά ὁ πολύς πλείων εἰμί , ὅτι καί ὁ ἄπιστος ἁγίζω διά αὖος ὁ , οὖον οὗτος δείκνυμι βούλομαι , ὅτι ὁ Ἕλλην ἅγιος γίγνομαι ἐκ ἐκεῖνος , ἀλλά ὁ ὑπερβολή ὁ ῥῆμα ὁ φόβος αὐτός ἐκλύω σπεύδω . οὕτως καί ἐνταῦθα ὁ παρόμοιος ὁ λέξις ὁ δεινός ἐκεῖνος δόγμα ἀναιρέω σπουδάζω , εἶπον ὅσπερ λέγω . ὡς γάρ ἀείδω ὁ υἱός ὑποπτεύω , ὁ ἰσχύς παρανομία εἰμί · διόπερ αὐτός διορθόω λέγω , ὅτι Πᾶς υἱός ἐχθρός αὐτός τίθημι ὑπό ὁ πούς αὐτός · οὗτος πάλιν ἀσθεῖστερον οὗτος ὁ μικρός σομιζεω ὁ πατήρ . Ζεύς καί αὐτός μετά πολύς ἀναίρω ὁ ὑπερβολή . καί ὁράω πῶς αὐτός τίθημι · οὖον γάρ εἰμί πᾶς , ἐκτός ὁ ὑποτάσσω , ἀπλόος , ἀλλά , διηλόω δέ . εἰμί γάρ καί αμολυγητης , φημί , ἀλλά ὅμως ἀσφα λίζω . καί ἵνα μανθάνω , ὅτι οὗτος εἰμί ὁ αἰτία ὁ εἴρω , ἐκεῖνος ἄν σύ εἴρω · ἄρας προσθήκη γίγνομαι υποταγή τότε ὁ υἱός ; καί πῶς οὐ ἄτοπος καί Θεός ἀνάξιος ; ὁ γάρ μέγας ὑποταγή καί ὑπακοή οὗτος , ὁ ὁ θεός εἰμί δουλόω μορφή λάω δήω . Πῶς οὖν τότε ὑποτάσσω ; ὁράω ὅτι ὁ ἄτοπος ὑποψία ἀναιρέω , οὗτος τίθημι , καί οὗτος δέ μετά ὁ προσήκω ὑπόνοια ; ὡς γάρ υιός προσήκω καί Θεός , οὕτως ὑπακούω , οὐ ἄνθρωπος , ἀλλά ἐλευθεριάζω καί ἐξουσία πᾶς ἔχω . ἐπεί πῶς , σύντροφος ; πῶς ; ὡς ὁ πατήρ εἴρω , οὗτος καί αὐτός ὅς ἐθέλω ; πῶς δέ ὁ πατήρ , αὐτός πᾶς , καί ὁ αὐτός , ὁ πατήρ ; οὗτος γάρ ἐξουσία ἀπηκριδωμένην πρός ὁ γεννάω ἐγώ ἐνδείκνυμι ὁ . τίς δέ εἰμί , ὅταν παραδίδωμι ὁ βασίλεια ; Βασίλεια ὁ Θεός δύο οἶδα ὁ γραφή , ὁ μέν παῖς οἰκέω , ὁ δέ κατά δημιουργία . βασιλεύω μέν γάρ ἀπαντάω , καί Ἕλλην καί Ἰουδαῖος καί δή μόνος καί ὁ ἀντεισταγμένων , κατά ὁ ὁ δη μιουργίας λόγος · βασιλεύω δέ ὁ πιστός καί εὕω ὁ καί υποτάσσω , κατά ὁ ὁ οἰκείωσις . Ἄτη ὁ βασίλειος ὅς ἀρχή ἔχω λέγω · περί γάρ οὗτος φημί καί ἐν ὁ δύο ψαλμός · Λεήσεται παρά ἐγώ , καί δίδωμι σύ Δόνη ὁ κληρονομία σύ · περί οὗτος καί [ 372 ] αὐτός εἴρω ὁ μανθάνω ὁ · δίδωμι ἐγώ πᾶς ἐξουσία ὑπό ὁ πατήρ ἐγώ , ὁ γεννάω ἅπας ἀνατίθημι , οὐ ὡς αὖος τός οὐ ἀρχή , ἀλλά δείκνυμι ὅτι υἱός εἰμί , καί οὐ ἀδελφὴντες . οὗτος οὖν παραδίδωμι , οὗτος εἰμί , Κατάρ τίθημι . τις πρός οὖν περί ὁ πνεῦμα , φημί , οὐδείς λέγω ; ὅτι2 οὖον περί οὗτος ὁ λόγος αὐτός εἰμί νῦν , οὐδέ ὁμοῦ πᾶς συγγίγνομαι · ἐπεί καί ὅταν λέγω , εἰς ὁ θεός ὁ πατήρ , καί εἰς Κύριος Ἰησοῦς , οὖον πάντως μικρός ἀφελής εἰμί ὁ πνεῦμα , διά οὗτος σιγή , ἀλλά ἐπαλήθω Τῶς οὖον καταπήγνυμι , οὗτος εἶπον . Οἶδος γάρ καί ὁ πατήρ μιμνήσκω μόνος , οὖον διά οὗτος ὁ υἱός ἐκβάλλω · ὅς καί ὁ υἱός καί ὁ πνεύ μα μόνος , καί οὖον διά οὗτος ὁ πατήρ ἀθετέω μέν . τίς δέ εἰμί ; ἵνα εἰμί ὁ θεός λήγω ἐν πᾶς , ἵνα ἅπας εἰς αὐτός ἀναρτάω · ἵνα μή δύο τις ἀρχή ἄναρχος ὑποπτεύω , μηδέ ἕτερος βασίλειος ἀπαγοιζομένην . ὅταν γάρ ὁ μέν ἐχθρός ὑπό ὁ πούς ἐξάπτω μή στασιάζω πρός ὁ γίγνομαι , ἀλλά ομόψυχος μετά πολύς ὁ ἀκρίβεια , ἀπό τός εἰμί ὁ πᾶς ἐν πᾶς . Τινές δέ ὁ κακία ὁ ἀναίρεσις δηλόω οὗτος αὐτός εἴρω φημί , ὡς πᾶς εἴκω λοιπός καί οὐδείς ἀνθίστημι οὐδέ πονηρεύω . ὅταν γάρ ἁμαρτία μή εἰμί , εὕω δῆλος ὅτι ὁ θεός εἰμί ὁ πᾶς ἐν πᾶς . εἰμί δέ μή ἀνίστημι ὁ σῶμα , πῶς οὗτος ἀληθής ; ὁ γάρ χαλεπός ἐχθρός ἀπαντάω θάνατος μένω ἀνία ὅσπερ ἐθέλω . οὐ , φημί · οὐδέ γάρ περί ὁ θάνατος ὁ Ψυχή , ἀλλά περί ὁ σωματικός διάβολος Γέτης ἐνταῦθα . Πῶς οὖν καταργέω ; νίκη γάρ οὗτος εἰμί , καί ὁ ἀφαιρέω καί κατάγω λαμβάνω . εἰμί δέ μέλλω κατέχω ἐν ὁ γῆ ὁ σῶμα , ἄρα μένω αὐτός ὁ τυραννίς , οὗτος μέν κατέχω , ἔτερον δέ οὐ ἄνευ σῶμα εἷς ἡσσάομαι . ἄν δέ οὗτος , ὅσπερ εἶπον ὁ Παῦλος , γενήτημι , ὡς σύν καί γενή σέτα , καί λαμπρός ὁ νίκη φαίνω ὁ Θεός δυνα θέω ἀπαλάομαι ὁ κατέχω ὑπό αὐτός σός μάτη . ἐπεί καί πολέμιος τότε τις νομίζω , ὅταν λαμβάνω ὁ σκῦλα , οὐ ὅταν ἀφίημι παρά αὐτός μένω · εἰμί δέ μή τις τοιουμεις ὁ αὐτός λαμβάνω , πῶς εἄν φημί αὖος ὁ ἡσσάομαι ; εἰ . οὗτος καί ὁ Χριστός ὁ Νίκη ὁ τρόπος ἐν ὁ Εὐαγγέλιος νικάω φημί , οὗτος λέγω · ὅταν δήω ὁ λοχίζω , τότε καί ὁ Σκεύα αὐτός διά σφραδεται . ἐπεί εἰμί μή οὗτος γίγνομαι , οὐδέ νίκη σαφής εἄν εἰμί . ὅσπερ γάρ ἐπί ὁ θάνατος ὁ Ψυχή ὁ ἀποθνήσκω δείκνυμι ἀπό ὁ ἁμαρτία , καί οὐ εἄν εἶπον οὗτος Νίκη εἰμί · ἐκεῖνος γάρ εἰμί ὁ νε νικάω , οὐ ὁ μή προστίθημι ὁ κακός , ἀλλά ὁ ὁ ἤδη γεννάω ὁ πάθος ἀρχιμαλυσίαν διαλύω · οὗτος δή καί ἐνταῦθα , οὖον ὁ σῴζω ὁ θάνατος ἐπι μένω ὁ σῶμα φαίνω εἄν εἰμί Νίκη λαμπρός , ἀλλά ὁ ὁ κατέχω ἤδη παρά αὐτός ἀποσπάω ἵημι . εἰμί δέ εἰμί φιλονεικέω καί λέγω περί ὁ ψυχικός [ 373 ] θάνατος οὗτος εἴρω , πῶς όχθη καταργέω οὕτως ; καί γάρ ἐπί ἕκαστος βαπτίζω καταργέω τέλειος . ἄν μέν ὁ περί σῶμα λέγω , ἔχω χώρα ὁ εἴρω , ὅσος ὅτι όχθη καταργέω ὁ . εἰμί δέ τις ἀπορέω τις ἐνέχω περί ἀνάστασις διαλέγω , οὖον παρέχω εἰς μέσος ὁ ἀνίστημι σῶμα ἐπί ὁ κύριος , ἐκεῖνος εἄν εἶπον , ὅτι οὐ ἐάν οὗτος ὑπό ὁ ἀνάστασις ἐφίημι . ὁ γάρ ὁ ἀνίστημι δείκνυμι πάλιν ἀποθνήσκω , οὐ ἐάν ἀπος δείκνυμι ὅτι εἰς τέλος καταργέω ὁ θάνατος . Ζεύς γάρ οὗτος καί ἔχω αὐτός εἶπον καταργέω , ἵνα μηκέτι ὑποπτεύω αὐτός ἀνίστημι . ὁ γάρ κακία ἀναιρέω , πολύς μᾶλλον ὁ θάνατος παύω . οὐδέ γάρ εἄν ἔχω λόγος , ὁ πηγή ἐξηρανισμένης , ὁ δέ αὐτός συνίστημι ποταμός καί ὁ βίχης ἀφανίζω , ὁ καρπός μένω . ἐπεί οὖν ἐν ὁ τελευταῖος ἡμέρα ὁ ἐχθρός καταργέω ὁ Θεός μετά ὁ θάνατος καί ὁ διάβολος καί ὁ δαιμό νάω , μή ἀχάλλωμεν ἐπί ὁ εὐημερέω ἐχθρός ὁ Θεός . ὁ γάρ ἐχθρός ὁ κύριος ἄμη ὁ δέχομαι ἵημι αὐτός καί ὑφίημι ἐκλείπω , ἀφαιρέω ἄν ΠΝΟΣ ἐκλείπω . ὅταν ὁράω τις ἐχθρός ὁ Θεός