joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0298.1
καὶ δι' ἐκείνης συγγενῶν ὁρμᾶθων , καὶ μητέρα , καὶ πατέρα , καὶ ἀδελφούς , καὶ τοὺς τούτων ἐκτιηθείους · ἰδὲς πόσους τρόπους ἡμᾶς συνέδησεν . Ἄλλ' ὅμως οὐδὲ ταῦτα αὐτῇ ἤρκεσεν , ἀλλὰ καὶ ἀλλήλων χρήζειν παρασκευάσασθ , ἵνα καὶ οὕτως ἡμᾶς συναγάγῃ , ἐπειδὴ μάλιστα τὰς φιλίας αἱ χρεῖαι ποιοῦσι . Διὰ δὲ τοῦτο οὐδὲ πάντα ἀρξάμε πανταχοῦ γίνεσθαι , ἵνα κάμτειδὲν ἀλλήλοις ἀναμῖγνυσθαι ἀναγκάσῃ . Καταστήσας δὲ ἡμᾶς ἐν χρείᾳ ἀλλήλων , εὐχολον πάλιν τὴν ἐπιμελίαν ἐποίησεν · ἐπεὶ εἰ μὴ τοῦτο ἦν , εἰς ἑτέραν λαβόντες τὸ πρᾶγμα περιττοῦτο καὶ δυσχέραιον . Εἰ γὰρ ἰατροῦ δεόμενον ἢ τέκτονος ἢ ἑτέρου δημιουργγοῦ , μακρὰν ἔδει στέλλεσθαι ἀποδημῶν , τὸ πᾶν ἀπολλύοι . Διὰ δὲ τοῦτο καὶ πόλεις κατεσκεύασε , καὶ πάντας ὁμοῦ συνήγαγεν . Ἵνα δὲ καὶ τοῖς πόρρωθεν ῥαδίως ἐπιχωριάζωμεν , θάλατταν εἰς μέσον ἔπλασε , καὶ ἀνέμων ταχύτητα ἔδωκε , ῥαδίως ἐντεῦθεν τὰς ἀποδημίας ποιῶν . Παρὰ δὲ τὴν ἀρχὴν καὶ ἐν ἑνὶ πάντας συνέηγε χωρίῳ , καὶ οὐ πρῶτον διέσπειρεν , ὥς εἰς κακὸν ἐχρήσαντο τῇ ὁμοινοίᾳ οἱ πρῶτοι λαβόντες τὸ ζῆσον · ἀλλὰ πάντοθεν ἡμᾶς συνέηγε , καὶ ἀπὸ φύσεως καὶ ἀπὸ συγγενείας καὶ ἀπὸ γλώστῃς καὶ ἀπὸ τόπου . Καὶ ὤσπερ οὐκ ἐδούλετο ἐκπασεῖν ἡμᾶς τοῦ παραδείσου ( εἰ γὰρ ἐδούλετο , οὐδ' ἂν ἐκεῖ κατέθετο ἂν ἐποίησεν ἄνθρωπον τὴν ἀρχήν ) , ἀλλ' ὁ παρακούσας αὐτὸς οὕτως οὐδὲ ἀλλοιούσους εἶναι ἠθέλησεν · ἐπεὶ κἂν ἐξ ἀρχῆς τοῦτο ἐποίησε · νῦν δὲ πᾶσα ἡ γῆ χείλος ἐν ἔν , καὶ φωνὴ μία πᾶσι . Διὰ δὲ τοῦτο οὐδὲ ἥνικα τὴν γῆν ἀφανισθῆναι ἔδει , εὐθὲς τότε ἡμᾶς ἐξ ἄλλης ἐποίησεν . Ὁλῃς , οὐδὲ μετῆρκε τὸν δίκαιον , ἀλλ' ἀφεὶς αὐτὸν ἐν μέσῳ τῷ κλυδονίῳ , ὡςπερ τινὰ σπινῆρα τῆς οἰκουμένης , ἀνῆγε πάλιν ἡμῶν τὸ γένος ἐκεῖθεν ἀπὸ τοῦ μακαρίου Νώε . Καὶ ἐξ ἀρχῆς μὲν μίαν ἐποίησεν ἀρχήν , τὸν ἄνδρα ἐπιστήσας τῇ γυναικί · ἐπειδὴ δὲ εἰς πολλὴν ἐξώκειλεν ἀταξίαν τὸ γένος ἡμῶν , καὶ ἑτέρας κατέστησε , τὰς τῶν δεσποτῶν [ 316 ] , τὰς τῶν ἀρχόντων · καὶ τοῦτο δὲ δι' ἀγάπην . Ἐπειδὴ γὰρ ἡ κακία διαλυτικὴν καὶ ἀναρετικὴν ἡμῶν τοῦ γένους , ὡςπερ τινὰς ἰατροὺς ἐν μέσῳ τὰς πόλειςιν ἐκάθισε τοὺς δικάζοντας , ἵν' ὡςπαρ τινὰ λοιμὸν τῆς ἀγάπης τὴν κακίαν ἀπελαύνοντες , πάντας εἰς ἓν συναγάγωσιν . Ἵνα δὲ μὴ μόνον ἐν ταῖς πόλεσι,ν , ἀλλὰ καὶ ἐν ἐκάστῃ οἰκίᾳ πολλὴ ἡ ὁμόνοια ἦ , τὸν μὲν ἄνδρα τῇ ἀρχῇ καὶ τῇ ὑπεροχῇ τιμήσας , τὴν δὲ γυναῖκα τῇ ἐπιθυμίᾳ καθοπλίσας , καὶ τὸ τῆς παιδοποιίας δὲ δῶρον εἰς μέσον ἀμοφερόρους καταθεὶς , καὶ ἑτέρα μετὰ τούτων συναγωγῇ τῆς ἀγάπης κατεσκευάσεν . Οὐτε γὰρ πάντα ἐπέτρεψε τῷ ἀνδρί , οὔτε πάντα τῇ γυναικί , ἀλλὰ καὶ ταῦτα διείλεν ἐκάστῳ , τῇ μὲν τὴν οἰκίαν , τῷ δὲ τὴν ἀγορὰν ἐχειρίσας , καὶ τὸ μὲν τὸ ἐρέψιν , γεωργίᾳ γάρ · τῇ δὲ τὸ περιβάλλειν , ἵσθὲ γὰρ καὶ ἡλακάτη τῆς γυναικός · αὐτὸς γὰρ ἔδωκε τῇ γυναικί ὑφασμᾶσιν σοφίαν . Ἄλλ' ἀπώλετο ἡ φιλαργυρία , οὐκ ἀφείσα ταύτην φαίνεσθαι τὴν διάκρισιν . Ἡ γὰρ βλακεία τῶν πολλῶν καὶ τοὺς ἄνδρας εἰς τοὺς ἰστούς ἐπείσαγάγε , καὶ χειρίδας αὐτοῖς ἐνεχείρισε καὶ κρόχην καὶ στήμονας . Ἄλλ' ὅμως καὶ οὕτω διαλάμπει τῆς θείας οἰκονομίας ἡ πρόνοια . Καὶ γὰρ καὶ τῆς γυναικὸς ἐν ἀλλοῖς ἀναγκαιεστέρος σφόδρα δεδόμη , καὶ τῶν ἐιατεχνῶν ἐν τοῖς συνέχοσι τὸν βίον ἡμῶν χρήζομεν · καὶ τοσαύτη τῆς χρείας ἐστὶν ἡ ἀνάγκη , ὅτι κἂν πᾶντων ἀνθρώπων πλουσιώτερος ἦ τις , οὐδὲ οὕτω
Lemmas: καί διά ἐκεῖνος συγγενής ὁρμαθός , καί μήτηρ , καί πατήρ , καί ἀδελφός , καί ὁ οὗτος ἐκτίθημι · βατίς πόσος τρόπος ἐγώ συνδέω . ἄλλος ὅμως οὐδέ οὗτος αὐτός ἀρκέω , ἀλλά καί ἀλλήλων χρῄζω παρασκευάζω , ἵνα καί οὕτως ἐγώ συνάγω , ἐπεί μάλιστα ὁ φίλιος ὁ χρεία ποιέω . Ζεύς δέ οὗτος οὐδέ πᾶς ἄρχω πανταχοῦ γίγνομαι , ἵνα κάμτειδὲν ἀλλήλων ἀναμίγνυμι ἀναγκάζω . καθίστημι δέ ἐγώ ἐν χρεία ἀλλήλων , ευχολος πάλιν ὁ ἐπιμελία ποιέω · ἐπεί εἰμί μή οὗτος εἰμί , εἰς ἕτερος λαμβάνω ὁ πρᾶγμα περιττοῦτο καί δυσχέραιον . εἰμί γάρ ἰατρός δήω ἢ τέκτων ἢ ἕτερος δημιουργός , μακράν ἐσθίω στέλλω ἀποδημέω , ὁ πᾶς ἀπόλλυμι . Ζεύς δέ οὗτος καί πόλις κατασκευάζω , καί πᾶς ὁμοῦ συνάγω . ἵνα δέ καί ὁ πόρρωθεν ῥᾳδίως ἐπιχωριάζω , θάλασσα εἰς μέσος πλάσσω , καί ἄνεμος ταχύτης δίδωμι , ῥᾳδίως ἐντεῦθεν ὁ ἀποδημία ποιέω . παρά δέ ὁ ἀρχή καί ἐν εἷς πᾶς συνάγω χωρίον , καί οὖον πρῶτος διασπείρω , ὅς εἰς κακός χράω ὁ ὁμοινοίᾳ ὁ πρῶτος λαμβάνω ὁ ζῶ · ἀλλά πάντοθεν ἐγώ συνάγω , καί ἀπό φύσις καί ἀπό συγγένεια καί ἀπό γλώστῃς καί ἀπό τόπος . καί ὤσπερ οὐ δουλόω ἐκπίπτω ἐγώ ὁ παράδεισος ( εἰμί γάρ δουλόω , οὐδέ εἄν ἐκεῖ κατατίθημι εἄν ποιέω ἄνθρωπος ὁ ἀρχή ) , ἀλλά ὁ παρακούω αὐτός οὕτως οὐδέ ἀλλοιόω εἰμί ἐθέλω · ἐπεί κἀν ἐκ ἀρχή οὗτος ποιέω · νῦν δέ πᾶς ὁ γῆ χείλος ἐν ἐν , καί φωνή εἷς πᾶς . Ζεύς δέ οὗτος οὐδέ ἑνίζω ὁ γῆ ἀφανίζω ἐσθίω , εὐθύς τότε ἐγώ ἐκ ἄλλος ποιέω . ὅλος , οὐδέ μεταίρω ὁ Δίκαιος , ἀλλά ἀφίημι αὐτός ἐν μέσος ὁ κλυδονιον , ὡς τις σπινηρος ὁ οἰκέω , ἀνάγω πάλιν ἐγώ ὁ γένος ἐκεῖθεν ἀπό ὁ μακάριος Νώε . καί ἐκ ἀρχή μέν εἷς ποιέω ἀρχή , ὁ ἀνήρ ἐφίστημι ὁ γυνή · ἐπεί δέ εἰς πολύς ἐξοκέλλω ἀταξία ὁ γένος ἐγώ , καί ἕτερος καθίστημι , ὁ ὁ δεσπότης [ 316 ] , ὁ ὁ ἄρχω · καί οὗτος δέ διά ἀγάπη . ἐπεί γάρ ὁ κακία διαλυτικός καί ἀναρετικὴν ἐγώ ὁ γένος , ὡς τις ἰατρός ἐν μέσος ὁ πόλειςιν καθίζω ὁ δικάζω , ἵνα ὁράω τις λοιμός ὁ ἀγάπη ὁ κακία ἀπελαύνω , πᾶς εἰς εἷς συνάγω . ἵνα δέ μή μόνος ἐν ὁ πολύς , ἀλλά καί ἐν ἐκάστης οἰκίον πολύς ὁ Ὁμόνοια εἰμί , ὁ μέν ἀνήρ ὁ ἀρχή καί ὁ ὑπεροχή τιμάω , ὁ δέ γυνή ὁ ἐπιθυμία καθοπλίζω , καί ὁ ὁ παιδοποιία δέ δῶρον εἰς μέσος αμοφεροροος κατατίθημι , καί ἕτερος μετά οὗτος συναγωγή ὁ ἀγάπη κατασκευάζω . οὐ γάρ πᾶς ἐπιτρέπω ὁ ἀνήρ , οὔτε πᾶς ὁ γυνή , ἀλλά καί οὗτος διαιρέω ἕκαστος , ὁ μέν ὁ οἰκίον , ὁ δέ ὁ ἀγορά χειρίζω , καί ὁ μέν ὁ ἔρεψις , γεωργία γάρ · ὁ δέ ὁ περιβάλλω , ἵημι γάρ καί ἠλακάτη ὁ γυνή · αὐτός γάρ δίδωμι ὁ γυνή ὕφασμα σοφία . ἄλλος ἀπόλλυμι ὁ φιλαργυρία , οὐ ἀφίημι οὗτος φαίνω ὁ διάκρισις . ὁ γάρ βλακεία ὁ πολύς καί ὁ ἀνήρ εἰς ὁ ἱστός ἐπεισάγω , καί χειρίδα αὐτός ἐγχειρίζω καί κρόκη καί στήμων . ἄλλος ὅμως καί οὗτος διαλάμπω ὁ θεῖος οἰκονομία ὁ πρόνοια . καί γάρ καί ὁ γυνή ἐν ἄλλος ἀναγκαῖος σφόδρα δομέω , καί ὁ ειατεχνεω ἐν ὁ συνέχω ὁ βίος ἐγώ χρῄζω · καί τοσοῦτος ὁ χρεία εἰμί ὁ ἀνάγκη , ὅτι κἀν πᾶς ἄνθρωπος πλούσιος εἰμί τις , οὐδέ οὗτος