joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0106.1
κεν · Ἐν μὲν τοῖς πόνοις φησὶν εἶναι πάντα κοινὰ καὶ ἡμῖν καὶ ὑμῖν , ἐν δὲ τοῖς ἐπαθλοῖς καὶ τοῖς στεφάνοις ὑμεῖς πρῶτοι . Ἄλλ’ οὐχ ἀληθὲ ταῦτα λέγων · διὸ καὶ ἐπήγαγε · Καὶ δρελῶν γε ἐδασιλεύσατε . Εἶτα , ἵνα μὴ δόξῃ εἰρωνεία τις εἶναι , ἐπἤγγειν · Ἴνα καὶ ἡμεῖς ὑμῖν συμβασιλεύσωμεν . Καὶ γὰρ ἂν , φησὶ , καὶ ἡμεῖς τούτων ἐπαύτομεν ατῶν ἀγαθῶν . Εἰδὲς πῶς ὁμοῦ καὶ τὴν βαρύτητα καὶ τὴν χρηδεμονίαν ἐνδείκνυται καὶ τὴν φιλόσοφον γνώμην · Ὑπὲρ πῶς καθαίρει καὶ τὸν τύφον δι’ ὧν ἐπάγει λέγων · Δοκῶ<sup>b</sup> γὰρ ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν , ὡς ἐπιθανατούους . Πολλὴν τὴν ἔμφασιν καὶ τὴν βαρύτητα ἐνδεικνυται τῷ εἰπεῖν , Ἡμᾶς . Καὶ οὐδὲ τοῦτο ἠρεσέθη , ἀλλὰ καὶ τὸ ἀξίωμα ἐπήγαγε , σφόδρα αὐτὸν παθωνεύμενος · Ἡμᾶς , φησὶ , τοὺς ἀποστόλους · τοὺς δὲ μυρία σπομίζοντας κακὰ , τοὺς σοῦιροντας τὸ κῆρυγμα τῆς εὐσεβείας , τοὺς ἐπὶ τὴν φιλосоφίαν ταύτην ὁρᾶς ἄγοντας · τούτους ἐσχάτους ἀπέδειξεν , ὡς ἐπιθανάτους , τουτοῖστιν , ὡς καταδικους . Ἐπειδὴ γὰρ εἶπεν , Ἴνα καὶ ἡμεῖς ὑμῖν συμβασιλεύσωμεν , καὶ ἔχλασε τῷ λόγῳ τὸ σφοδρόν · ἵνα μὴ αὐτοὺς ἐκλύσῃ , ἀναλαμβάνει πάλιν αὐτὸ μετὰ πλείονος βαρύτητος , καὶ φησὶ · Δοκῶ γάρ , ὅτι ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν , ὡς ἐπιθανάτους . Ὡς γὰρ ὁρῶ , φησὶ , καὶ ἐξ ὧν ὑμεῖς φατε , οἱ πάντων ἀτιμώτεροι καὶ οἱ κακάδικοι ἡμεῖς ἐσμεν , οἱ εἰς τὸ πάσχειν καὶ κακῶς προδειδήμεθα · ὑμεῖς δὲ τὴν βασιλείαν καὶ τιμὰς καὶ τὰ ἐπαθλα φαντάζεσθε . Βουλόμενος δὲ εἰς πλείονα ἀτοπίαν ἀπαγαγεῖν τὸν λόγον , καὶ δεῖξαι αὐτὸν ἀπίθανον μηδ’ ὑπερβολῇς , οὐχ εἶπεν , Εἰτ’ Ἀπλῶς ἡμεῖς ἐσμεν ἐσχάτοι , ἀλλ’ , Ὁ Θεὸς ἡμᾶς ἐσχάτους ἐποίησε . Καὶ οὐχ ἡμεῖσιν τῷ εἰπεῖν Ἐσχάτους , ἀλλὰ προσέθηκε καὶ Ἐπιθανάτους · ἵνα καὶ ὁ σφόδρα ἀνόητος συνεῖδῃ τῶν εἰρημένων τὸ ἀπίθανον , καὶ μὴ ἀλοῦντος ἤν τὰ λεγόμενα καὶ σφόδρα αὐτοὺς ἐντρέπουσιν . γ . Καὶ ὅρα Παύλου σύνεσιν . Ἀφ’ ὧν ἐαυτὸν , ἥνικα ἂν ἡ καιρὸς , ἐπαίρει καὶ σεμνὸν δείκνυσι καὶ μέγαν ποιεῖ , ἀπὸ τούτων ποιοῦσι ἐντρέπεται νῦν , κατάδικον ἐαυτὸν καλῶν . Τοσοῦτόν ἐστι μετὰ τοῦ [ 100 ] προσήκοντος καιροῦ πάντα ποιεῖν . Ἐπιθανάτους δὲ ἐντῶν τοῖς καταδίκοις λέγει , καὶ μυρίων θανάτων ἀξίους . Ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ καὶ ἀγγέλους καὶ ἀνθρώποις . Τί ἐστι , θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ ; Οὐχ ἐν γωνίᾳ μᾶλ’ οὐδ’ ἐν μικρῇ τῆς οἰκουμένης μερεῖ ταῦτα πάσχομεν , φησίν , ἀλλὰ πανταχοῦ καὶ ἐπὶ πάντων . Τί δὲ ἐστι , Καὶ ἀγγέλοις ; Ἄνελ τοῦ , Ἔστι μὲν ἀνθρώποις εἶναι θέατρον , μαρτεῖ δὲ ἀγγέλοις , ὅταν εὐτελῆ τὰ γινόμενα ἦ · τὰ δὲ ἡμῶν καλαίσθητα τοιαῦτα , ὡς καὶ τῆς ἀγγελικῆς θεωρίας ἄξια εἶναι . Ὅρα ἄφ’ ὧν ἐαυτὸν ἐξευτελίζει , πῶς πάλιν μέγαν δείκνυσι · ἀφ’ ὧν δὲ ἐκεῖνοι μέγα φρονεῦσι , πῶς αὐτοὺς εὐτελεῖς ἀποφαίνει . Ἐπειδὴ γὰρ τὸ μωροὺς εἶναι τοῦ φρονίμους φαινεσθαι , καὶ τὸ ἀσθενεῖς εἶναι τοῦ ἰσχυροὺς γίνεσθαι , καὶ τὸ ἀτίμους εἶναι τοῦ ἐνδόξους καὶ περιφανεῖς εὐσελτέστερον εἶναι ἴδοιεν , καὶ τὰ μὲν ἐκεῖνοι μέλει προαιρεῖσθαι , τὰ δὲ αὐτὸς κατεδίδετο · δείκνυσιν ὅτι ταῦτα ἐκεῖνοι ὁμῶς , εἰ γε διὰ ταῦτα μὴ μόνον ἀνθρώπων , ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν ἀγγέλων τὴν δήμον πρὸς τὴν θεωρίαν ἐπιστρέφει τὴν ἐαυτῶν . Οὐ γὰρ πρὸς ἀνθρώπους ἡμῖν ἡ πόλη μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰς ἀσωμάτους δυνάμεις . Διὰ τοῦτο καὶ μέγα θέατρον κάθεται . Ἡμεῖς
Lemmas: ἄν · ἐν μέν ὁ πόνος φημί εἰμί πᾶς κοινός καί ἐγώ καί σύ , ἐν δέ ὁ ἔπαθλον καί ὁ στέφανος σύ πρῶτος . ἄλλος οὐ ἀλήθω οὗτος λέγω · διό καί ἐπάγω · καί δρέλα γε εδασιλευσσω . εἶτα , ἵνα μή δόξα εἰρωνεία τις εἰμί , ἐπάγω · ἵνα καί ἐγώ σύ συμβασιλεύω . καί γάρ εἄν , φημί , καί ἐγώ οὗτος παύω κωδᾶς ἀγαθός . ἀνάκλεις πῶς ὁμοῦ καί ὁ βαρύτης καί ὁ χρηδεμονίαν ἐνδείκνυμι καί ὁ φιλόσοφος γνώμη · ὑπέρ πῶς καθαίρω καί ὁ τύφω διά ὅς ἐπάγω λέγω · Δοκῶ<sup>b</sup> γάρ ὅτι ὁ θεός ἐγώ ὁ ἀπόστολος ἔσχατος ἀποδείκνυμι , ὡς ἐπιθάνατος . Πολύς ὁ ἔμφασις καί ὁ βαρύτης ἐνδείκνυμι ὁ εἶπον , ἡμός . καί οὐδέ οὗτος ἐρέσσω , ἀλλά καί ὁ ἀξίωμα ἐπάγω , σφόδρα αὐτός παθωνεύμενος · ἡμός , φημί , ὁ ἀπόστολος · ὁ δέ μυρίος σπομίζοντας κακός , ὁ σοῦιροντας ὁ κήρυγμα ὁ εὐσέβεια , ὁ ἐπί ὁ φιλосоφίαν οὗτος ὁράω ἄγω · οὗτος ἔσχατος ἀποδείκνυμι , ὡς ἐπιθάνατος , τουτός , ὡς καταδικός . ἐπεί γάρ εἶπον , ἵνα καί ἐγώ σύ συμβασιλεύω , καί κλάω ὁ λόγος ὁ σφοδρός · ἵνα μή αὐτός ἐκλύω , ἀναλαμβάνω πάλιν αὐτός μετά πλείων βαρύτης , καί φημί · δοκάζω γάρ , ὅτι ὁ θεός ἐγώ ὁ ἀπόστολος ἔσχατος ἀποδείκνυμι , ὡς ἐπιθάνατος . ὡς γάρ ὁράω , φημί , καί ἐκ ὅς σύ φημί , ὁ πᾶς ἄτιμος καί ὁ κακάς ἐγώ εἰμί , ὁ εἰς ὁ πάσχω καί κακῶς προδείδω · σύ δέ ὁ βασίλειος καί τιμή καί ὁ ἔπαθλον φαντάζω . βούλομαι δέ εἰς πλείων ἀτοπία ἀπάγω ὁ λόγος , καί δείκνυμι αὐτός ἀπίθανος μηδέ ὑπερβολή , οὐ εἶπον , εἶτα ἀπλόος ἐγώ εἰμί ἔσχατος , ἀλλά , ὁ θεός ἐγώ ἔσχατος ποιέω . καί οὐ ἡμεῖς ὁ εἶπον ἔσχατος , ἀλλά προστίθημι καί Ἐπιθάνατος · ἵνα καί ὁ σφόδρα ἀνόητος σύνοιδα ὁ εἴρω ὁ ἀπίθανος , καί μή ἀλέω ἐάν ὁ λέγω καί σφόδρα αὐτός ἐντρέπω . γ . καί ὁράω Παῦλος σύνεσις . ἀπό ὅς ἑαυτοῦ , ἑνίζω εἄν ὁ καιρός , ἐπαίρω καί σεμνός δείκνυμι καί μέγας ποιέω , ἀπό οὗτος ποιέω ἐντρέπω νῦν , κατάδικος ἑαυτοῦ καλός . τοσοῦτόν εἰμί μετά ὁ [ 100 ] προσήκω καιρός πᾶς ποιέω . Ἐπιθάνατος δέ ἵημι ὁ κατάδικος λέγω , καί μυρίος θάνατος ἄξιος . ὅτι2 θέατρον γίγνομαι ὁ κόσμος καί ἄγγελος καί ἄνθρωπος . τις εἰμί , θέατρον γίγνομαι ὁ κόσμος ; οὐχ ἐν γωνία μῆλον οὐδέ ἐν μικρός ὁ οἰκέω μέρος οὗτος πάσχω , φημί , ἀλλά πανταχοῦ καί ἐπί πᾶς . τις δέ εἰμί , καί ἄγγελος ; ἀναιρέω ὁ , εἰμί μέν ἄνθρωπος εἰμί θέατρον , μαρτεῖ δέ ἄγγελος , ὅταν εὐτελής ὁ γίγνομαι εἰμί · ὁ δέ ἐγώ καλαίσθητος τοιοῦτος , ὡς καί ὁ ἀγγελικός θεωρία ἄξιος εἰμί . Ὅρας ἀπό ὅς ἑαυτοῦ ἐξευτελίζω , πῶς πάλιν μέγας δείκνυμι · ἀπό ὅς δέ ἐκεῖνος μέγας φρονέω , πῶς αὐτός εὐτελής ἀποφαίνω . ἐπεί γάρ ὁ μωρός εἰμί ὁ φρόνιμος φαίνω , καί ὁ ἀσθενής εἰμί ὁ ἰσχυρός γίγνομαι , καί ὁ ἄτιμος εἰμί ὁ ἔνδοξος καί περιφανής εὐσελτέστερον εἰμί ὁράω , καί ὁ μέν ἐκεῖνος μέλος προαιρέω , ὁ δέ αὐτός καταδίδωμι · δείκνυμι ὅτι οὗτος ἐκεῖνος ὁμῶς , εἰμί γε διά οὗτος μή μόνος ἄνθρωπος , ἀλλά καί αὐτός ὁ ἄγγελος ὁ δῆμος πρός ὁ θεωρία ἐπιστρέφω ὁ ἑαυτοῦ . οὖον γάρ πρός ἄνθρωπος ἐγώ ὁ πόλις μόνος , ἀλλά καί πρός ὁ ἀσώματος δύναμις . Ζεύς οὗτος καί μέγας θέατρον κάθομαι . ἐγώ