joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0106.2
μυροὶ διὰ Χριστόν , ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ . Πάλιν καὶ τοῦτο ἐντετραπτικῶς εἴρηκε , δεῖκνὺς ὅτι πράγμα ἐστὶν δυνάμενον ταῦτα συμβιβάζειν ἄναντία , καὶ οὐχ ἔστιν ἐν τοῖς αὐτοῖς τὰ τοσοῦτον ἀλλήλων ἀπέχοντα συνελθεῖν . Πῶς γὰρ ἂν , φησίν , ὑμεῖς μὲν φρόνιμοι εἶναι , ἡμεῖς δὲ μωροὶ ἐν τοῖς κατὰ Χριστὸν πράγμασιν ; Ἐπειδὴ γὰρ αὐτοὶ μὲν ἐτύπουντο<sup>c</sup> καὶ κατεφρονούνητο καὶ ἠτιμάζοντο καὶ οὐδὲν εἶναι ἐνομίζοντο , ἐκεῖνοι δὲ τιμῆς ἀπέλαυον , καὶ σοφοὶ εἶναι καὶ συνετοὶ παρὰ πολλοῖς ὑποπτεύοντο , διὰ τοῦτο ταῦτά φησιν , ὅτι Πῶς ἐν τοῖς τὰ τοιαῦτα κηρύττοντας , ἐπὶ τοῖς ἐναντίοις ὑποπτεύεσθαι εἶναι ; Ἡμεῖς ἀσθερεῖς , ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί . Τουνεκάτιν , Ἡμεῖς ἐλαυνόμεθα , διωκόμεθα · ὑμεῖς δὲ ἀδείας ἀπολαύετε καὶ θεραπείας πολλῆς . Ἄλλ’ οὐχ ἀνάγκαί τοῦ κηρύγματος ἡ φύσις . Ἡμεῖς ἀτιμοι , ὑμεῖς δὲ ἐνδόξοι . Ἐνταῦθα πρὸς τοὺς εὐγενεῖς ἀποτείνειται καὶ μέγα φρονούντας ἐπὶ τοῖς ἑαυτῶν . Ἄχρι τῆς ἄρτι ὧρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν , καὶ γυμνητέομεν , καὶ κολαφιζόμεθα , καὶ ἀστατοῦμεν , καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσίν . Τουνεστιν , Οὐ παλαιὰ διηγούμαι πράγματα , ἀλλ’ ἄτερ καὶ ὁ παρὼν μοι καιρὸς μαρτυρεῖ . Τῶν γὰρ ἀνθρώπινων ἡμῖν λόγος οὐδὲς οὐδὲ τῆς ἑαυτῶν περιφανανείας , ἀλλὰ πρὸς τὸν Θεὸν ἀφορμῶμεν μόνον · ὁ δὲ καὶ ἡμᾶς πράττειν πανταχοῦ ἀναγκαῖον . Οὐ γὰρ δὴ , ἄγγελοι θεωροῦσι μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸ ἐκείνων ὁ ἀγωνοθέτης . Μὴ τοίνυν ἑτέρων δεόμεθα ἐπαινέσεως . Τοῦτο γὰρ ἐκεῖνόν ἐστιν ὑβρίσαι , ὅταν οὐχ ἀρχούσιντα πρὸς τὸ θαυμάσαι παρατρέχοντες , ἐπὶ τοὺς [ 101 ] συνδούλους σπαύδωμεν . Καθαρὴ γὰρ ὁ ἐν μικρῷ θεάτρῳ ἀγωνιζόμενοι μέγα ζητοῦσιν , ὡς οὐχ ἀρχούσιντα αὐτοὶ πρὸς ἐπίδειξιν ἄ ἐκεῖνοι · οὐτω καὶ οἱ ἐν ὀφθαλμοῖς τοῦ Θεοῦ ἀγωνιζόμενοι · αἴτα τὴν παρὰ ἀνθρώποις ζητοῦντες εὐφημίαν , τὴν μέλλουσα ἀρέσκειν καὶ τῆς ἐλάττονος ἐφίμενοι , μεγάλῃν ἄντοῦ ἐπισπώνται κολασιν . Τοῦτο γοῦν ἄνω καὶ κάτω πάντα παποίηκε , τοῦτο συνετάραξε τὴν οἰκουμένην ἐπισαν , ὅτι πρὸς ἀνθρώπους βλέποντες ἀπαντα πράττουσι , καὶ τοὺς ἀγαθοὺς οὐδὲν ἠγούμεθα τὸν Θεὸν ἔχειν θαυμαστὸν , ἀλλ’ ἐπιζητοῦμεν τὴν παρὰ τοῖς ὁμοδοῦλοις εὐδοκιμίαν · κἂν τοῖς ἐναντίοις πάλιν αὐτοῦ καταφρονήσαντες , ἀνθρώπους δεδοίκαμεν . Καίτοι γε αὐτοὶ μεθ’ ἡμῶν στήσονται ἐπὶ τοῦ βήματος ἐκείνου , οὐδὲν ἡμᾶς ὠφελούσιν · ὁ δὲ Θεός , οὐ καταφρονούμεν νῦν , αὐτὸς οἶσει τὴν ψῆφον ἡμῖν . Ἄλλ’ ὅμως , καὶ ταῦτα εἰδότες , πρὸς ἀνθρώπους ἐτι κεχρήκαμεν , ὅπερ ἐστὶν ἀμαρτίαν πρῶτον . Καὶ ἀνθρώπου μὲν ὁρώντος , οὐχ ἂν τὸς ἔλοιτο πορνεῦειν , ἀλλὰ κἂν μυριάκις φλέγηται τῷ κακῷ , νικᾶται τοῦ πάθους ἡ τυραννὶς ὑπὸ τῆς τῶν ἀνθρώπων αἰδοῦς · τοῦ Θεοῦ δὲ ὁρώντος , οὐχὶ μοιχεύοισιν οὐδὲ πορνεύουσιν μόνον , ἀλλὰ καὶ ἕτερα πολλῷ χαλεπώτερα πολλοὶ τετολμήκασι καὶ τολμῶσι . Τοῦτο οὖν μόνον οὐχ ἱκανὸν μυρίους ἀνωθεν σχηπτέως κατενεγκεῖν ; Καὶ τὶ λέγω μοιχεύειν καὶ πορνεύειν ; Τὰ γὰρ πολλὰ τούτων ἐλάττονα ἐπὶ μὲν ἀνθρώπων δεδοίκαμεν πράττειν · Θεοῦ δὲ ὁρώντος , οὐδέτε . Διὰ δὴ τοῦτο πάντα ἐσέχθη τὰ κακά , ὅτι ἐν τοῖς δντος<sup>d</sup> οὐχ ὁ Θεὸν , ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους αἰδοῦμεθα . Διὰ τοῦτο καὶ τὰ δντος ἀγαθά , οὐ δοκοῦντα εἶναι τοιαῦτα τοῖς πολλοῖς , φεύγομεν , οὐ τὴν τῶν πραγμάτων ἐξετάζοντες φύσιν , ἀλλὰ πρὸς τὴν δόξαν τῶν πολλῶν ἀποβλέποντες . δ . Καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν τὸ αὐτὸ τοῦτο πάσχοντες πάλιν ,
Lemmas: μῦρος διά Χριστός , σύ δέ φρόνιμος ἐν Χριστός . πάλιν καί οὗτος ἐντετραπτικῶς εἴρω , δείκνυμι ὅτι πράγμα εἰμί δύναμαι οὗτος συμβιβάζω ἄναντος , καί οὐ εἰμί ἐν ὁ αὐτός ὁ τοσοῦτος ἀλλήλων ἀπέχω συνέρχομαι . Πῶς γάρ εἄν , φημί , σύ μέν φρόνιμος εἰμί , ἐγώ δέ μωρός ἐν ὁ κατά Χριστός πρᾶγμα ; ἐπεί γάρ αὐτός μέν ἐτύπουντο<sup>c</sup> καί καταφρονέω καί ἀτιμάζω καί οὐδείς εἰμί νομίζω , ἐκεῖνος δέ τιμή ἀπολαύω , καί σοφός εἰμί καί συνετός παρά πολύς ὑποπτεύω , διά οὗτος οὗτος φημί , ὅτι Πῶς ἐν ὁ ὁ τοιοῦτος κηρύσσω , ἐπί ὁ ἐναντίος ὑποπτεύω εἰμί ; ἐγώ ἀσθερεῖς , σύ δέ ἰσχυρός . Τουνεκάτιν , ἐγώ ἐλαύνω , διώκω · σύ δέ ἄδεια ἀπολαύω καί θεραπεία πολύς . ἄλλος οὐ ἀνάγκη ὁ κήρυγμα ὁ φύσις . ἐγώ ἄτιμος , σύ δέ ἔνδοξος . ἐνταῦθα πρός ὁ εὐγενής ἀποτείνω καί μέγας φρονέω ἐπί ὁ ἑαυτοῦ . ἄχρι ὁ ἄρτι ἀείρω καί πεινάω καί διψάω , καί γυμνητέομεν , καί κολαφίζω , καί ἀστατέω , καί κοπιάω ἐργάζομαι ὁ ἴδιος χείρ . Τουνεστιν , οὖον παλαιός διηγέομαι πρᾶγμα , ἀλλά ἄτερ καί ὁ πάρειμι ἐγώ καιρός μαρτυρέω . ὁ γάρ ανθρώπινος ἐγώ λόγος οὐδή οὐδέ ὁ ἑαυτοῦ περιφανανείας , ἀλλά πρός ὁ θεός ἀφορμάω μόνος · ὁ δέ καί ἐγώ πράσσω πανταχοῦ ἀναγκαῖος . οὖον γάρ δή , ἄγγελος θεωρέω μόνος , ἀλλά καί πρό ἐκεῖνος ὁ ἀγωνοθέτης . μή τοίνυν ἕτερος δήω ἐπαίνεσις . οὗτος γάρ ἐκεῖνος εἰμί ὑβρίζω , ὅταν οὐ αρχουσιντης πρός ὁ θαυμάζω παρατρέχω , ἐπί ὁ [ 101 ] σύνδουλος σπαυδηω . καθαρός γάρ ὁ ἐν μικρός θέατρον ἀγωνίζομαι μέγας ζητέω , ὡς οὐ αρχουσιντης αὐτός πρός ἐπίδειξις ὅς ἐκεῖνος · οὗτος καί ὁ ἐν ὀφθαλμός ὁ Θεός ἀγωνίζομαι · ἀΐτας ὁ παρά ἄνθρωπος ζητέω Εὐφημία , ὁ μέλλω ἀρέσκω καί ὁ μικρός ἐφίημι , μέγας Άντου ἐπισπάω κόλασις . οὗτος γοῦν ἄνω καί κάτω πᾶς παποιιημι , οὗτος συνταράσσω ὁ οἰκέω Πῖσα , ὅτι πρός ἄνθρωπος βλέπω ἅπας πράσσω , καί ὁ ἀγαθός οὐδείς ἡγέομαι ὁ θεός ἔχω θαυμαστός , ἀλλά ἐπιζητέω ὁ παρά ὁ ὁμόδουλος εὐδοκιμία · κἀν ὁ ἐναντίος πάλιν αὐτός καταφρονέω , ἄνθρωπος δείδω . καίτοι γε αὐτός μετά ἐγώ ἵστημι ἐπί ὁ βῆμα ἐκεῖνος , οὐδείς ἐγώ ὠφελέω · ὁ δέ Θεός , οὖον καταφρονέω νῦν , αὐτός φέρω ὁ ψῆφος ἐγώ . ἄλλος ὅμως , καί οὗτος οἶδα , πρός ἄνθρωπος ἔτι χράω , ὅσπερ εἰμί ἁμαρτία πρῶτος . καί ἄνθρωπος μέν ὁράω , οὐ εἄν τός αἱρέω πορνεύω , ἀλλά κἀν μυριάκις φλέγω ὁ κακός , νικάω ὁ πάθος ὁ τυραννίς ὑπό ὁ ὁ ἄνθρωπος αἰδώς · ὁ Θεός δέ ὁράω , οὐ μοιχεύω οὐδέ πορνεύω μόνος , ἀλλά καί ἕτερος πολύς χαλεπός πολύς τολμάω καί τολμάω . οὗτος οὖν μόνος οὐ ἱκανός μυρίος ἄνωθεν σχηπτέως καταφέρω ; καί τίς λέγω μοιχεύω καί πορνεύω ; ὁ γάρ πολύς οὗτος μικρός ἐπί μέν ἄνθρωπος δείδω πράσσω · Θεός δέ ὁράω , ουδετος . Ζεύς δή οὗτος πᾶς ἔχω ὁ κακός , ὅτι ἐν ὁ ὅδε οὐ ὁ θεός , ἀλλά ὁ ἄνθρωπος αἰδέομαι . Ζεύς οὗτος καί ὁ δίς ἀγαθός , οὖον δοκέω εἰμί τοιοῦτος ὁ πολύς , φεύγω , οὖον ὁ ὁ πρᾶγμα ἐξετάζω φύσις , ἀλλά πρός ὁ δόξα ὁ πολύς ἀποβλέπω . δ . καί ἐπί ὁ κακός ὁ αὐτός οὗτος πάσχω πάλιν ,