joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0350.1
πλουτοῦντα , δορυφορούμενον , κολάσας ἔχοντα πολλοὺς , μὴ καταπίπτειν , ἀλλὰ στέναξον , δάκρυσον , παρακάλεισον τὸν Θεόν , ὥστε αὐτὸν εἰς τοὺς φίλους κατατάξαι · καὶ ὅσω ἂν ἐν πράττῃ ἐχθρὸς ὤν , τοσοῦτω αὐτὸν μᾶλλον πένθησον . Τοὺς γὰρ ἀμαρτωλοὺς ἀεὶ μὲν θρηνεῖν δεῖ , μάλιστα δὲ ὅταν καὶ πλούτου καὶ πολλῆς ἀπολαύωσιν εὐημερίας , καθάπερ τοὺς νοσοῦντας , ὅταν γαστριζῶνται καὶ μαθίσων . Ἄλλ’ εἰσί τινες , οἱ καὶ τούτων ἀκούοντες τῶν ῥημάτων , οὕτως ἀθλίως διάκεινται , ὡς στενάζειν ἀφ’ ἑαυτοὺς πικρὸν καὶ λέγειν , ὅτι δακρύων ἄξιος ἐγὼ ὁ μηδὲν ἔχων . Καλῶς εἶπας , ὁ μηδὲν ἔχων , οὐχ ἐπειδὴ οὐχ ἔχεις ἄπερ ἐκεῖνος , ἀλλ’ ἐπειδὴ μακαρίζεις τὸ πρᾶγμα νομίζεις · διὸ καὶ μυρίων ἄξιος ἂν εἴης θρηνῶν . Καὶ γὰρ εἰ τις ἂν ὑπεία ζῶν μακαρίζοι τὸν ἀρρωστοῦντα καὶ ἐν μαλακῇ στρωμνῇ κατακειμένον , ἴσκειν ἀλλὰ καταιπρώτερος καὶ ἀθλιώτερος οὗτος , ὅτι τῶν οἰκείων ἀγαθῶν οὐδεμιᾶν αἴσθησιν ἔχει . Ὁ δὲ καὶ ἐπὶ τούτων ἐστιν ἰδεῖν συμβαίνειν · ὅθεν καὶ ὁ βίος ἡμῶν ὅπως συγχέεται καὶ τεσθράχεται . Ταῦτα γὰρ τὰ ῥήματα μυρίους ἀπώλεσε , καὶ τῷ διαβόλῳ προέδωκε , καὶ τῶν λιμῶν τῆχόνων ἐλεεινοτέρους ἐποίησεν . Ὅτι γὰρ οἱ τοῦ πλείονος ἐφιεμένοι , οὗτοι καὶ τῶν προσαιτουμένων εἰσὶν ἀθλιώτεροι , ἄτε καὶ μειζόνι καὶ δριμυτέρῳ ἀθυμίᾳ τούτων κατεχόμενοι , ὁρῶν ἐντεῦθεν . Αὐχὺς κατελάβε ποτε τὴν πόλιν τὴν ἡμετέραν , καὶ πάντες ἔτρεμον ὑπὲρ τῶν ἐσχάτων , καὶ τὸν Θεὸν παρεκάλουν λύσαι τοῦτὲ τὸν δόσος · καὶ ἦν ἰδεῖν τότε τὸ ὑπὸ Μωυσέως εἰρημένον , χαλοῦν τὸν σφραγὴν γεγενημένον , καὶ ὀδυροῦν τῶν ἀπάντων θανάτῳν χαλεπώτερον καθ’ ἑκάστην προσδοκοῦμενον τὴν ἡμέραν . Ἄλλ’ ὕστερον , ὁρῶν τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ , παρ’ ἐλπίδα ἅπασαν πόλιν καταφέρετο καὶ ἀπειρος ἄκωθεν ὁσθὸς , καὶ πάντες ἐν πανηγύρει καὶ ἑορτῇ λοιπὸν , ὅτε ἐξ αὐτῶν ἀναβάντες τῶν τοῦ θανάτου πυλῶν . [ 374 ] Ἄλλ’ ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς καὶ τῇ κοινῇ πάντων εὐφροσύνῃ , τῶν ζαλπουτοῦντων τῆς τοῦτον στουχῆς καὶ κατηφείας , ἀποτεθνηκὼς ὑπὸ τῆς ἀθυμίας περιήκει , καὶ πολλῶν τὴν αἰτίαν πυθναδομένων , δι’ ἣν ἐν τῇ κοινῇ πάντων ἀνθρώπων ἡδονῇ μόνος ἀλγεῖ , οὐδὲ κατασχεῖν ἔνδον ἔσχυσεν τὸ χαλεπὸν τοῦτο πάθος , ἀλλ’ ὑπὸ τῆς τυραννίδος τοῦ νοσήματος κεντούμενος , εἰς μέσον ἐξήνεγκε τὴν αἰτίαν · Μυρία γὰρ μέτρα σίτου κακτησάμενος , φησίν , οὐχ ἔχω πῶς διδάμωσι ταῦτα λοιπὸν . Ἀρ’ οὖν τούτων μακαριούμεν , εἴπέ μοι , ὑπὲρ τούτων τῶν ῥημάτων , ὑπὲρ ὧν καταλεύσθαι αὐτὸν ἔδει , ὧν θηρίοι πάντες ὑμώτερον , τὸν κοινὸν ἐχθρόν ; Τί λέγεις , ἄνθρωπε ; ἀλγεῖς ὅτι μὴ πάντες ἀπόλιοντο , ἵνα σὺ συναγάγῃς χρυσίον ; οὐχ ἤκουσας τί φησιν ὁ Σαλωμὼν , Ὁ σιμουσιώκω σίτον , δημοκατάρατος ; ἀλλὰ περιέρχῃ κοινὸς ἐχθρὸς τῶν οἰκουμένης ἀγαθῶν , καὶ τῇ φιλοτιμίᾳ τοῦ Δεσπότου τῆς οἰκουμένης πολέμιος , καὶ τοῦ μαμωνᾶ φίλος , μᾶλλον δὲ δοῦλος ; Οὐ γὰρ ἐκποπήναι τὴν γλῶτταν ἐκείνην ἔδει ; οὐ γὰρ σθεσθῆναι τὴν καρδίαν τὴν ταῦτα τεκοῦσαν τὰ ῥήματα ; ἦν . Εἶδες πῶς οὐχ ἀφήσιν ἀνθρώπους εἶναι τοὺς ἀνθρώπους τὸ χρυσίον , ἀλλὰ θηρία καὶ δαίμονας ; Τί γὰρ ἂν τούτου γενοῖτ’ ἂν ἐλεεινότερον τοῦ πλουσίου , τοῦ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν εὐχόμενον γενέσθαι λιμὸν ἵνα αὐτὸ γένηται χρυσίον ; Καὶ γὰρ εἰς τοὺς ναντίον αὐτῷ τὸ πάθος περιτίτταται λοιπὸν · οὐδὲ γὰρ χαίρει τῇ ἀφθονίᾳ τῆς τῶν καρπῶν πτήσεως , ἀλλὰ δι’ αὐτὸ μὲν οὖν τοῦτο ἀλγεῖ λοιπὸν , ὅτι ἄπειρα ζάχεται . Καὶ τοῦτο πολλὰ κεκτημένῳ χαίρειν ἔδει · οὕτως δὲ δι’ αὐτὸ τοῦτο ἀθυμεῖ . Ὅρῶς ὅτι , ὅπερ ἐλεγον , οὐ τοσαύτην ἀπὸ τῶν παρόντων χαρποῦνται τὴν ἡδονὴν οἱ πλουτοῦντες , ὅσην ἀπὸ τῶν μηδέπω προσγενημένων ὑπομένουσι τὴν ἀθυμίαν ; Ὁ γὰρ εἴπου μυριάδας ἀπειροὺς κεκτημένος τοῦ πεινῶντος μᾶλλον ἡλγει · καὶ ἔσται · καὶ ὁ μὲν τὴν ἀναγκαίαν ἔχων τροφὴν ἐστεφανώτο καὶ ἐσκήρτα καὶ ψυχᾶσιν αὐτὸ Θεῷ · ὁ δὲ τοσοῦτον κεκτημένος ἐδυσεχραίνει καὶ ἀπολιολαίνει ἐνὸν μέν . Οὐχ ἄρα περιουσία ἐστὶν ἡ τὴν γνῶσιν ποιοῦσα , ἀλλὰ γνῶσις φιλόσοφος · ὡς ταύτης ἄνευ , κἂν τὰ πάντα τις λαβὼν ἔχῃ , ὡς πάντων ἐστερημένος οὕτως διαχέεται καὶ θρηνήσει . Ἐπεὶ καὶ οὗτος , περὶ οὗ νῦν ἡμῖν ὁ λόγος , εἰ καὶ τοσαύτης ἀπότοσι τιμῆς ἄπερ εἶχεν , ἄποσι δεσπόζου , πάλιν ἂν ἡλγησεν ὅτι μὴ πλείονος , καὶ εἰ πλείονος ἤσυχεν , πάλιν ἂν ἑτέραν ἐξήτησεν ὑπερθάλμη , καὶ εἰ τὸ μέδιονον ἐν χρυσίῳ διέθετο , κἀνταῦθα διεκώπετο πάλιν ὑπὸ τῆς ἀθυμίας , ὅτι μὴ τῷ ἡμιμέδιον τοσοῦτον ἦν . Εἰ δὲ μὴ παρὰ τὴν ἀρχὴν τοσοῦτον ἡ τιμή , μὴ θαυμάσης · ἐπεὶ καὶ οἱ μεθύντες οὐχ ἐξ ἀρχῆς ἐμπιπράνται , ἀλλ’ ὅταν πολλοῦ τοῦ ἀχράτου ἐμφωρηθῇσι , τότε χαλεπωτέραν ἀνάπτουσι τὴν φλόγα . Καὶ οὕτω τοίνυν ὅσῳ ἂν πλείονα περιδάλυνται , τοσοῦτω ἐν μειζόνι θανάτῳ καθίστανται , καὶ οἱ πλείονα κερδαίνοντες , αὐτοὶ μάλιστα εἰσὶν οἱ πενόμενοι . [ 375 ] Ταῦτα δὲ μοι οὐ πρὸς τοῦτον εἴρηται μόνον , ἀλλὰ καὶ πρὸς ἕκαστον τῶν καὶ τοιαῦτα νοσοῦντων , καὶ τὴν τῶν ὀνίων τιμὴν ἐπαιτευνόντων , καὶ τῶν πλησίων τὴν πενίαν πραγματευομένων . Φιλανθρωπίας μὲν γὰρ οὐδεὶς οὐδαμοῦ λόγος · πανταχοῦ δὲ ὁ τῆς πλεονεξίας ἔργος ἐπὶ τοῦ καιροῦ τῆς πρᾶσεως πολλὴν ἔδραμεν , καὶ ὅποι καὶ οἶνον ὁ μὲν θάττον , ὁ δὲ βραδύτερον ἀπέδοτο , οὐδέτερος μέντοι ἀπὸ κηδεμονίας , ἀλλ’ ὁ μὲν , ἵνα πλείονα λάβῃ , ὁ δὲ ἵνα μηὶ λάβῃ , τραπέζας αὐτοῦ τοῦ καρποῦ . Ἐπειδὴ γὰρ οἱ πλείους οὐ πολλὸν τῶν τοῦ Θεοῦ νόμων ποιούμενοι λόγον , πάντα ἔνδον κατακλεισάμενοι ἔχουσιν , ἑτέρως αὐτοὺς εἰς φιλανθρωπίαν ἐξάγων ὁ Θεός , ἵνα κἂν ἀνάγκῃ τι ποιήσωσι χριστῶν , μειζόνος ζημίας ἐνέβαλεν δέος , οὐχ ἀφιεῖς εἰς πολὺν διαρκεῖν χρόνον τῆς γῆς τοὺς καρπούς , ἵνα κἂν τὴν ἀπὸ τῆς φθορᾶς δεδιότες βλάβην , προδῶσι τοῖς δεομένοις · καὶ ἄκοντες , ἄπερ οἶκοι κατοριζόμενοι τρυοῦσι χαοῦς . Ἄλλα γὰρ καὶ μετὰ ταῦτα οὕτω τινὲς εἰσὶν ἀπηλστοί , ὡς μηδὲ ἐντεῦθεν παιδεύεσθαι . Πολλοὶ γοῦν καὶ πίθους ὀλοκληρίως ἐκένωσαν , πάντη μὲν οὐδὲ κύανθον δόντες , οὐδὲ ἀργυρίον τοῖς δεομένοις , ὀξίνην δὲ γινόμενον εἰς τὴν γῆν ρίψαντες ἅπαντα , καὶ τοὺς πίθους αὐτῶν προσδιασθεῖραντες τῷ καρπῷ . Ἔτεροι δὲ πάλιν οὐδὲ μάζας μίαν τῷ πεινῶντι μεταδόντες , ὀλόκληρα στοδοχεῖα εἰς ποταμὸν ἐρρίψαν · καὶ ἐπειδὴ τοῦ Θεοῦ κειλεύοντος διδόναι τοῖς δεομένοις οὐχ ἤκουσαν , τοῦ σιτὸς ἐπιτάττοντος καὶ ἄκοντες , τὸ ἔνδον ἅπαν ἐξήγελισαν εἰς ἀπώλειαν καὶ φθορὰν
Lemmas: πλουτέω , δορυφορέω , κολάζω ἔχω πολύς , μή καταπίπτω , ἀλλά στενάζω , δάκρυ , παρακαλέω ὁ Θεός , ὥστε αὐτός εἰς ὁ φίλος κατατάσσω · καί ὅσος εἄν ἐν πράσσω ἐχθρός εἰμί , τοσοῦτος αὐτός μᾶλλον πενθέω . ὁ γάρ ἁμαρτωλός ἀεί μέν θρηνέω δεῖ , μάλιστα δέ ὅταν καί πλοῦτος καί πολύς ἀπολαύω εὐημερία , καθάπερ ὁ νοσέω , ὅταν γαστρίζω καί μαθισος . ἄλλος εἰμί τις , ὁ καί οὗτος ἀκούω ὁ ῥῆμα , οὕτως ἄθλιος διάκειμαι , ὡς στενάζω ἀπό ἑαυτοῦ πικρός καί λέγω , ὅτι δάκρυ ἄξιος ἐγώ ὁ μηδείς ἔχω . καλῶς εἶπον , ὁ μηδείς ἔχω , οὐ ἐπεί οὐ ἔχω Ἄπερ ἐκεῖνος , ἀλλά ἐπεί μακαρίζω ὁ πρᾶγμα νομίζω · διό καί μυρίος ἄξιος εἄν εἰμί θρηνέω . καί γάρ εἰμί τις εἄν ὑπεία ζῶ μακαρίζω ὁ ἀρρωστέω καί ἐν μαλακός στρωμνή κατάκειμαι , ἴσκω ἀλλά καταιπρώτερος καί ἄθλιος οὗτος , ὅτι ὁ οἰκέω ἀγαθός οὐδείς αἴσθησις ἔχω . ὁ δέ καί ἐπί οὗτος εἰμί ὁράω συμβαίνω · ὅθεν καί ὁ βίος ἐγώ ὅπως συγχέω καί θράσσω . οὗτος γάρ ὁ ῥῆμα μυρίος ἀπόλλυμι , καί ὁ διάβολος προδίδωμι , καί ὁ λιμός τηχοναω ἐλεεινός ποιέω . ὅτι2 γάρ ὁ ὁ πλείων ἐφίημι , οὗτος καί ὁ προσαιτέω εἰμί ἄθλιος , αὔγ-ασμα καί μείζων καί δριμύς ἀθυμία οὗτος κατέχω , ὁράω ἐντεῦθεν . Αὐχὺς καταλαμβάνω ποτός ὁ πόλις ὁ ἡμέτερος , καί πᾶς τρέμω ὑπέρ ὁ ἔσχατος , καί ὁ θεός παρακαλέω λύω τουτῶ ὁ δοσού · καί εἰμί ὁράω τότε ὁ ὑπό Μωυσῆς εἴρω , χαλάω ὁ σφραγὴν γίγνομαι , καί ὀδύρομαι ὁ ἀπαντάω θάνατος χαλεπός κατά ἕκαστος προσδοκέω ὁ ἡμέρα . ἄλλος ὕστερος , ὁράω ὁ φιλάνθρωπον Θεός , παρά ἐλπίς ἅπας πόλις καταφέρω καί ἤπειρος ἄκωθεν ὁσθὸς , καί πᾶς ἐν πανήγυρις καί ἑορτή λοιπός , ὅτε ἐκ αὐτός ἀναβαίνω ὁ ὁ θάνατος πύλη . [ 374 ] ἄλλος ἐν τοσοῦτος ἀγαθός καί ὁ κοινός πᾶς Εὐφρόσυνος , ὁ ζαλπουτεω ὁ οὗτος στουχεω καί κατήφεια , ἀποθνῄσκω ὑπό ὁ ἀθυμία περιιέω , καί πολύς ὁ αἴτιος πυθναδομένων , διά ὅς ἐν ὁ κοινός πᾶς ἄνθρωπος ἡδονή μόνος ἀλγέω , οὐδέ κατέχω ἔνδον ἔχω ὁ χαλεπός οὗτος πάθος , ἀλλά ὑπό ὁ τυραννίς ὁ νόσημα κεντέω , εἰς μέσος ἐκφέρω ὁ αἴτιος · μυρίος γάρ μέτρον σῖτος κτάομαι , φημί , οὐ ἔχω πῶς διδαμαζω οὗτος λοιπός . ἀρά οὖν οὗτος μακαρίζω , εἶπον ἐγώ , ὑπέρ οὗτος ὁ ῥῆμα , ὑπέρ ὅς καταλύω αὐτός ἐσθίω , ὅς θηριόω πᾶς ὑμώτερον , ὁ κοινός ἐχθρός ; τις λέγω , ἄνθρωπος ; ἀλγέω ὅτι μή πᾶς ἀπόλλυμι , ἵνα σύ συνάγω χρυσίον ; οὐ ἀκούω τίς φημί ὁ Σολομών , ὁ σιμουσιώκω σῖτος , δημοκατάρατος ; ἀλλά περιέρχομαι κοινός ἐχθρός ὁ οἰκέω ἀγαθός , καί ὁ φιλοτιμία ὁ δεσπότης ὁ οἰκέω πολέμιος , καί ὁ μαμωνᾶς φίλος , μᾶλλον δέ δοῦλος ; οὖον γάρ ἐκπίνω ὁ γλῶσσα ἐκεῖνος ἐσθίω ; οὖον γάρ σθεσθῆναι ὁ Καρδία ὁ οὗτος τίκτω ὁ ῥῆμα ; εἰμί . εἶδον πῶς οὐ ἀφίημι ἄνθρωπος εἰμί ὁ ἄνθρωπος ὁ χρυσίον , ἀλλά θηρίον καί δαίμων ; τις γάρ εἄν οὗτος γίγνομαι εἄν ἐλεεινός ὁ πλούσιος , ὁ κατά ἕκαστος ἡμέρα εὔχομαι γίγνομαι λιμός ἵνα αὐτός γίγνομαι χρυσίον ; καί γάρ εἰς ὁ νηντίος αὐτός ὁ πάθος περισσός λοιπός · οὐδέ γάρ χαίρω ὁ ἀφθονία ὁ ὁ καρπός πτῆσις , ἀλλά διά αὐτός μέν οὖν οὗτος ἀλγέω λοιπός , ὅτι ἤπειρος ζάχεται . καί οὗτος πολύς κτάομαι χαίρω ἐσθίω · οὕτως δέ διά αὐτός οὗτος ἀθυμέω . ὁράω ὅτι , ὅσπερ λέγω , οὖον τοσοῦτος ἀπό ὁ πάρειμι χαρπουντ ὁ ἡδονά ὁ πλουτέω , ὅσος ἀπό ὁ μηδέπω προσγίγνομαι ὑπομένω ὁ ἀθυμία ; ὁ γάρ εἶπον μυριάς ἤπειρος κτάομαι ὁ πεινάω μᾶλλον ἀλγέω · καί εἰμί · καί ὁ μέν ὁ ἀναγκαῖος ἔχω τροφή στεφανόω καί ἐσκήρτα καί ψυχάω αὐτός Θεός · ὁ δέ τοσοῦτος κτάομαι δυσχεραίνω καί ἀπολιολαίνει ἐν-εἰμί μέν . οὐχ ἄρα περιουσία εἰμί ὁ ὁ γνῶσις ποιέω , ἀλλά γνῶσις φιλόσοφος · ὡς οὗτος ἄνευ , κἀν ὁ πᾶς τις λαμβάνω ἔχω , ὡς πᾶς στερέω οὕτως διαχέω καί θρηνέω . ἐπεί καί οὗτος , περί ὅς νῦν ἐγώ ὁ λόγος , εἰμί καί τοσοῦτος ἄποτος τιμή Ἄπερ ἔχω , ἄπους δεσπόζω , πάλιν εἄν ἀλγέω ὅτι μή πλείων , καί εἰμί πλείων ἥσυχος , πάλιν εἄν ἕτερος ἐξαιτέω ὑπερθάλμη , καί εἰμί ὁ μέδιος ἐν χρυσίον διατίθημι , ἐνταῦθα διακόπτω πάλιν ὑπό ὁ ἀθυμία , ὅτι μή ὁ ἡμιμέδιον τοσοῦτος εἰμί . εἰμί δέ μή παρά ὁ ἀρχή τοσοῦτος ὁ τιμή , μή θαυμάζω · ἐπεί καί ὁ μεθύω οὐ ἐκ ἀρχή ἐμπίμπρημι , ἀλλά ὅταν πολύς ὁ ἀχράτης ἐμφορέω , τότε χαλεπός ἀνάπτω ὁ φλόξ . καί οὗτος τοίνυν ὅσος εἄν πλείων περιδαλυντ , τοσοῦτος ἐν μείζων θάνατος καθίστημι , καί ὁ πλείων κερδαίνω , αὐτός μάλιστα εἰμί ὁ πένομαι . [ 375 ] οὗτος δέ ἐγώ οὖον πρός οὗτος εἴρω μόνος , ἀλλά καί πρός ἕκαστος ὁ καί τοιοῦτος νοσέω , καί ὁ ὁ ἀνία τιμή ἐπαιτευνόντων , καί ὁ πλησίος ὁ πενία πραγματεύομαι . φιλανθρωπία μέν γάρ οὐδείς οὐδαμοῦ λόγος · πανταχοῦ δέ ὁ ὁ πλεονεξία ἔργος ἐπί ὁ καιρός ὁ πρᾶσις πολύς τρέχω , καί ὅποι καί οἶνος ὁ μέν ταχύς , ὁ δέ βραδύς πωλέω , οὐδέτερος μέντοι ἀπό κηδεμονία , ἀλλά ὁ μέν , ἵνα πλείων λαμβάνω , ὁ δέ ἵνα μή λαμβάνω , τράπεζα αὐτός ὁ καρπός . ἐπεί γάρ ὁ πλείων οὖον πολύς ὁ ὁ Θεός νόμος ποιέω λόγος , πᾶς ἔνδον κατακλείω ἔχω , ἑτέρως αὐτός εἰς φιλανθρωπία ἐξάγω ὁ Θεός , ἵνα κἀν ἀνάγκη τίς ποιέω χριστός , μείζων ζημία ἐμβάλλω δέος , οὐ ἀφίημι εἰς πολύς διαρκέω χρόνος ὁ γῆ ὁ καρπός , ἵνα κἀν ὁ ἀπό ὁ φθορά δείδω βλάβη , προδίδωμι ὁ δήω · καί ἄκων , Ἄπερ οἶκος καθορίζω τρύω Χαοῦς . ἄλλος γάρ καί μετά οὗτος οὗτος τις εἰμί ἀπηλστοί , ὡς μηδέ ἐντεῦθεν παιδεύω . πολλός γοῦν καί πίθος ὀλοκληρίως κενόω , πάντῃ μέν οὐδέ κυαίνω δίδωμι , οὐδέ ἀργύριον ὁ δήω , ὀξίνης δέ γίγνομαι εἰς ὁ γῆ ρίβω ἅπας , καί ὁ πίθος αὐτός προσδιασθειραντα ὁ καρπός . ἔτερος δέ πάλιν οὐδέ μᾶζα εἷς ὁ πεινάω μεταδίδωμι , ολόκληρος στοδοχειον εἰς ποταμός ῥίπτω · καί ἐπεί ὁ Θεός κελεύω δίδωμι ὁ δήω οὐ ἀκούω , ὁ σῖτος ἐπιτάσσω καί ἄκων , ὁ ἔνδον ἅπας ἐξαγγέλλω εἰς ἀπώλεια καί φθορά