joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0342.3
Χριστοῦ , ἵνα ἕκαστος κομισθῇ τὰ διὰ τοῦ σώματος , πρὸς ἃ ἐπραξεν , εἴτε ἀγαθὰ εἴτε κακά . Διὰ τοῦτο φησίν · Εἰ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἡλικιώτες ἐσμέν ἐν Χριστῷ μόνον , ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν . Εἰ γὰρ οὐκ ἀνίσταται τὸ σῶμα , ἀπεφάνωται ἡ ψυχή [ 306 ] μένει ἔξω τῆς μακαριότητος · ἐκείνης τῆς ἐν οὐρανοῖς · εἰ τοῦτο , οὐδεὶς ἀπολαυσοῦμεν τότε καθόλου · εἰ δὲ τότε οὐδεὶς , ἐν τῷ παρόντι τὰ τῶν ἀοιμῶν . Τί οὖν ἡμῶν κατὰ τοῦτο ἀθλιώτερον γένοιτ’ ἄν , φησι ; Ταῦτα δὲ ἐλεγεν ὁμοῦ μὲν εἰς τὸν περὶ ἀναστάσεως στριβὸν τῶν σωμάτων αὐτοῖς λόγον , ὁμοῦ δὲ καὶ περὶ τῆς ἀθανάτου ζωῆς ἐκείνης · πεῖθων , ἵνα μὴ τὸ παρὸν νομίζωσι τὰ ἡμέτερα καταλύειν πάντα . Κατασκευάσας γὰρ ἰχνῶς διὰ τῶν ἑμπροσθεν , ὅπερ ἐβούλετο , καὶ εἰπών , Εἰ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται , οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται · εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἤγέρθη , ἀπωλώμεθα , καὶ ἐτι ἐσμὲν ἐν ταῖς ἁμαρτίαις · πάλιν καὶ τοῦτο ἐπάγει , κατασιῶν αὐτῶν τὴν ἀπόνοιαν . Καὶ γὰρ ὅταν μέλλῃ τι τῶν ἀναγκαίων εἰσάγειν δογμάτων , τῷ φόβῳ τῶν παρόντων αὐτῶν διασπαλεύει · πρῶτον · δὲ καὶ ἐνταῦθα ἐποίησεν , ἀνωτέρω τε αὐτὰ διασκεύρας , καὶ ἀναγνώσιος καταστήσας αὐτοὺς , ὡς τοῦ παντὸς ἐκπεσόντας · καὶ νῦν πάλιν ἐπέσπε , καὶ ὡς ἂν μάλιστα ἤλγησαν , τὸ αὐτὸ τοῦτο ποιῶν , καὶ λέγων Ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν , εἰ , μετὰ τοσούτου πολέμου καὶ θανάτου καὶ τὰ μυρία δεινὰ , τοσούτων μέλλοιμεν ἐκπίπτειν ἀγαθῶν , καὶ μέχρι τοῦ παρόντος τὰ ἡμέτερα ἐστῆχεν · καὶ γὰρ πάντα τῆς ἀναστάσεως ἠρτήκει . Ὅστε καὶ ἐντεῦθεν δήλον , οὐτὸ οὐ περὶ ἁμαρτημάτων ὁ λόγος · αὐτῷ ἦν . ἀλλὰ περὶ σωμάτων ἀναστάσεως , καὶ ζωῆς τῆς παρούσης καὶ τῆς μελλούσης . Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν , ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων . Δείξας δσα ἐν τοῦ μὴ πιστευθῆναι τὴν ἀνάστασιν τίκτεται τὰ κακά , ἀναλαμβάνει τὸν λόγον · πάλιν , καὶ φησι · Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν · συνεχῶς δὲ Ἐκ νεκρῶν προτιθεῖς , ὡς ἀπορρήμασι τῶν αἱρετικῶν τὰ στόματα . Ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων . Εἰ δὲ ἀπαρχή , καὶ τούτους · ἀναστῆναι δεῖ . Εἰ δὲ ἀνάστασιν τῶν ἁμαρτιῶν ἀπαλλαγὴν b ἐλεγεν , οὐδεὶς δὲ ἁμαρτίας ἐκτὸς ( καὶ γὰρ Παῦλος λέγει , Οὐδὲν ἑμαυτῷ σύννοια , ἀλλ’ οὐκ ἐν τούτῳ δεδικαιώμαι ) , πῶς ἔσονται τινες οἱ ἀνιστάμενοι καθ’ ὑμᾶς ; Ὅρῃς δτι περὶ σωμάτων ὁ λόγος · αὐτῷ ἦν ; Καὶ ἵνα ἀξίωστον αὐτὸ ποιήσῃ , συνεχῆς τὸν Χριστὸν εἰς τὸ μέσον προφέρει , τὸν ἀναστάντα ἐν σαρκὶ εἶτα καὶ αἰτιολογεῖ . Ὅπερ γὰρ ἐσχη , ὅταν ἀποφαίνῃται μὲν , τὸ δὲ αἰτίαν μὴ λέγῃ , οὐχ οὕτως εὐπαραδέκτος ὁ λόγος γίνεται τοῖς πολλοῖς . Τὶς οὖν ἡ αἰτία ; Ἐπειδὴ γὰρ δι’ ἀνθρώπων ὁ θάνατος , καὶ δι’ ἀνθρώπου ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν . Εἰ δὲ δι’ ἀνθρώπου , σῶμα πάντως ἔχοντος . Καὶ ὅρα αὐτοῦ τὴν σύνεσιν , πῶς καὶ ἕτερος ἀναγκαῖον ποιεῖ τὸν λόγον . Τὸν γὰρ ἠτηθέντα , φησίν , αὐτὸν καὶ ἀναμαχέσασθαι δεῖ τὴν καταδληθείσαν φύσιν , αὐτὸν καὶ νικῆσαι · οὕτω γὰρ τὸ νενικὸς ἀπεριίδετο . Ἰδοὺμεν δὲ ποτὸν φησι θάνατον . Ὅσπερ γὰρ ἐν τῷ Ἄδαμ πάντες ἀποθνήσκουσιν , οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται . Τὶ οὖν ; πάντες , εἴπεμοι , ἀπέθανον ἐν τῷ Ἄδαμ · τὸν τῆς ἁμαρτίας ὀάννατον ; πῶ ; οὖν Νῶε δικαῖος ἐν τῇ γενεᾷ αὐτοῦ ; πῶ ; δὲ
Lemmas: Χριστός , ἵνα ἕκαστος κομίζω ὁ διά ὁ σῶμα , πρός ὁ πράσσω , εἴτε ἀγαθός εἴτε κακός . Ζεύς οὗτος φημί · εἰμί ἐν ὁ ζωή οὗτος ἡλικιώτης εἰμί ἐν Χριστός μόνος , ἐλεεινός πᾶς ἄνθρωπος εἰμί . εἰμί γάρ οὐ ἀνίστημι ὁ σῶμα , ἀποφαίνω ὁ ψυχή [ 306 ] μένω ἔξω ὁ μακαριότης · ἐκεῖνος ὁ ἐν οὐρανός · εἰμί οὗτος , οὐδείς απολαμβάνω τότε καθόλου · εἰμί δέ τότε οὐδείς , ἐν ὁ πάρειμι ὁ ὁ αοιμας . τις οὖν ἐγώ κατά οὗτος ἄθλιος γίγνομαι ἄν , φημί ; οὗτος δέ λέγω ὁμοῦ μέν εἰς ὁ περί ἀνάστασις στρίβος ὁ σῶμα αὐτός λόγος , ὁμοῦ δέ καί περί ὁ ἀθάνατος ζωή ἐκεῖνος · πείθω , ἵνα μή ὁ πάρειμι νομίζω ὁ ἡμέτερος καταλύω πᾶς . κατασκευάζω γάρ ἰχνῶς διά ὁ ἔμπροσθεν , ὅσπερ βούλομαι , καί εἶπον , εἰμί νεκρός οὐ ἐγείρω , οὐδέ Χριστός ἐγείρω · εἰμί δέ Χριστός οὐ ἐγείρω , ἀπόλλυμι , καί ἔτι εἰμί ἐν ὁ ἁμαρτία · πάλιν καί οὗτος ἐπάγω , καθίημι αὐτός ὁ ἀπόνοια . καί γάρ ὅταν μέλλω τίς ὁ ἀναγκαῖος εἰσάγω δόγμα , ὁ φόβος ὁ πάρειμι αὐτός διασπαλευω · πρῶτος · δέ καί ἐνταῦθα ποιέω , ἀνωτέρω τε αὐτός διασκευηρα , καί ἀνάγνωσις καθίστημι αὐτός , ὡς ὁ πᾶς ἐκπίτνω · καί νῦν πάλιν ἐφέπω , καί ὡς εἄν μάλιστα ἀλγέω , ὁ αὐτός οὗτος ποιέω , καί λέγω ἐλεεινός πᾶς ἄνθρωπος εἰμί , εἰμί , μετά τοσοῦτος πόλεμος καί θάνατος καί ὁ μυρίος δεινός , τοσοῦτος μέλλω ἐκπίπτω ἀγαθός , καί μέχρι ὁ πάρειμι ὁ ἡμέτερος στάζω · καί γάρ πᾶς ὁ ἀνάστασις ἀρτάω . ὅστε καί ἐντεῦθεν δῆλος , Ούτο οὖον περί ἁμάρτημα ὁ λόγος · αὐτός εἰμί . ἀλλά περί σῶμα ἀνάστασις , καί ζωή ὁ πάρειμι καί ὁ μέλλω . νυνί δέ Χριστός ἐγείρω ἐκ νεκρός , ἀπαρχή ὁ κοιμάω . δείκνυμι δσοι ἐν ὁ μή πιστεύω ὁ ἀνάστασις τίκτω ὁ κακός , ἀναλαμβάνω ὁ λόγος · πάλιν , καί φημί · νυνί δέ Χριστός ἐγείρω ἐκ νεκρός · συνεχῶς δέ ἐκ νεκρός προτίθημι , ὡς ἀπόρρημα ὁ αἱρετικός ὁ στόμα . ἀπαρχή ὁ κοιμάω . εἰμί δέ ἀπαρχή , καί οὗτος · ἀνίστημι δεῖ . εἰμί δέ ἀνάστασις ὁ ἁμαρτία ἀπαλλαγή b λέγω , οὐδείς δέ ἁμαρτία ἐκτός ( καί γάρ Παῦλος λέγω , οὐδείς ἐμαυτοῦ σύννοια , ἀλλά οὐ ἐν οὗτος δικαιόω ) , πῶς εἰμί τις ὁ ἀνίστημι κατά σύ ; ὄρνυμι δ περί σῶμα ὁ λόγος · αὐτός εἰμί ; καί ἵνα ἀξιόω αὐτός ποιέω , συνεχής ὁ Χριστός εἰς ὁ μέσος προφέρω , ὁ ἀνίστημι ἐν σάρξ εἶτα καί αἰτιολογέω . ὅπερ γάρ ἔχω , ὅταν ἀποφαίνω μέν , ὁ δέ αἴτιος μή λέγω , οὐ οὕτως εὐπαράδεκτος ὁ λόγος γίγνομαι ὁ πολύς . τις οὖν ὁ αἰτία ; ἐπεί γάρ διά ἄνθρωπος ὁ θάνατος , καί διά ἄνθρωπος ὁ ἀνάστασις ὁ νεκρός . εἰμί δέ διά ἄνθρωπος , σῶμα πάντως ἔχω . καί ὁράω αὐτός ὁ σύνεσις , πῶς καί ἕτερος ἀναγκαῖος ποιέω ὁ λόγος . ὁ γάρ ἀτάω , φημί , αὐτός καί ἀναμάχομαι δεῖ ὁ καταδληθεισαω φύσις , αὐτός καί νικάω · οὗτος γάρ ὁ Νίκη ἀπολέγω . ἰδέω δέ ποτόν φημί θάνατος . ὅσπερ γάρ ἐν ὁ Άδαμ πᾶς ἀποθνῄσκω , οὗτος καί ἐν ὁ Χριστός πᾶς ζῳοποιέω . τίς οὖν ; πᾶς , ἐπεμέω , ἀποθνῄσκω ἐν ὁ Άδαμ · ὁ ὁ ἁμαρτία ὀνίνημι ; πῶ ; οὖν Νῶε Δίκαιος ἐν ὁ γενεά αὐτός ; πῶ ; δέ