joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0327.3
α’ . Ἀπαρτίσας τὸν περὶ τῶν πνευματικῶν λόγον , ἐπὶ τὸ πάντων ἀναγκαϊότατον μεθίσταται , τὴν περὶ τῆς ἀναστάσεως ὑπόθεσιν · καὶ γὰρ ἐν τούτῳ σφόδρα τῆς ἀναστάσεως ὑπέδειξεν · καὶ καθάπερ ἐπὶ τῶν σωμάτων , ὅταν αὐτῶν ἀφῆται τῶν στερεῶν ὁ πυρετός , λέγω τῶν νεύρων καὶ τῶν φλεβῶν καὶ τῶν πρώτων στοιχείων , ἀνίατον γίνεται τὸ κακὸν , ἂν μὴ πολλῆς ἀπολαύσῃ τῆς ἐπιμελείας · οὕτω δὴ καὶ τότε γενέσθαι ἐκινδύνευσεν . Ἐπὶ γὰρ αὐτὰ τῆς εὐσεβείας τὰ στοιχεῖα τὸ κακὸν ἐδιάδιξε . Διὸ καὶ πολλῇ τῇ σπουδῇ χέχρηται [ 350 ] ὁ Παῦλος . Οὐδὲ γὰρ περὶ βίου λοιπὸν ὁ λόγος ἦν αὐτῷ , οὐδ’ ὅτι ὁ μὲν ἐπόνρευεν , ὁ δὲ ἐπλεονάζετο , ὅτι δὲ κεφαλαιωμένην εἶχε τὴν κεφαλήν , ἀλλὰ περὶ αὐτὸ τῶν ἀγαθῶν τὸ κεφάλαιον · περὶ γὰρ τὴν ἀνάστασιν αὐτὴν ἐτασσίαζον . Ἐπειδὴ γὰρ ἡ πᾶσα ἡμῶν ἔλπις αὐτῇ , πρὸς τοῦτο σφοδρῶς ἵστατο ὁ διάβολος , καὶ ποτὶ μὲν ἀνέριπε καλὰπας αὐτήν , ποτὶ δὲ ἔλεγεν ἤδη γεγονέναι · ὁ καὶ Τιμοθέῳ γράφων ὁ Παῦλος γάγγραϊαν ἐκάλει τὸ πονηρὸν τοῦτο δόγμα , καὶ τοὺς εἰσάγοντας αὐτὸ ἐστιξε λέγων · Ὅρ ἐστιν Ὑμέρειος καὶ Φιλητός , οἵτινες περὶ τὴν ἀλήθειαν ἠστόχησαν , λέγοντες τὴν ἀνάστασιν ἤδη γεγονέναι , καὶ ἀνατρέπουσι τὴν τῶν πίστων . Ποτὶ μὲν οὖν τοῦτο ἔλεγεν , ποτὶ δὲ ὅτι τὸ σῶμα οὐχ ἀνίσταται , ἀλλὰ τῆς ψυχῆς ὁ καθαρισμὸς ἐστιν ἡ ἀνάστασις . Ταῦτα δὲ ἐπεὶθὲ λέγειν ὁ πονηρὸς δαίμων ἐκείνους , οὐ τὴν ἀνάστασιν ἀνατρέπειν βουλομένους μόνον , ἀλλὰ καὶ τὰ ὑπὲρ ἡμῶν γενόμενα ἀπαντα δεῖξαι . μὴδὲν δυντα . Εἰ γὰρ ἐπεισθόσαν μὴ εἶναι σωματὸν ἀνάστασιν , μετὰ μικρὸν αὐτοὺς ἐπαθε μὴδὲ Χριστὸν ἐγὴγέρθαι · ἀπὸ δὲ τοῦτοῦ κάκεινο εἰσήγεν ὅδῳ ῥαδίως , τὴν μὴ παραγενομένην μηδὲ πεποιθῆναι ἀπερ ἐποίησε . Τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ διαβόλου καχοῦργια . Διὸ καὶ μεθοδειαν αὐτὴν καλεῖ ὁ Παῦλος , ὅτι οὐχ ἐξ εὐθείας ὁ βούλεται κατασκευάζει δεῖξυσιν , ὡςπερ μὴ γενέσθαι κατάφωρος , ἀλλ’ ἕτερον ἐκαστῇ περιτιθεῖς προσωπίων , ἕτερα τεκταίνει , καὶ καθάπερ πολέμιος καὶ καχοῦργος πόλει προσβαλὼν καὶ τείχει , κάτωθεν ὑπορύττει λαμβάνων , ὡστε ταύτῃ γενέσθαι δυσρύ -
Lemmas: ὅς . ἀπαρτίζω ὁ περί ὁ πνευματικός λόγος , ἐπί ὁ πᾶς ἀναγκαῖος μεθίστημι , ὁ περί ὁ ἀνάστασις ὑπόθεσις · καί γάρ ἐν οὗτος σφόδρα ὁ ἀνάστασις ὑποδείκνυμι · καί καθάπερ ἐπί ὁ σῶμα , ὅταν αὐτός ἀφίημι ὁ στερεός ὁ πυρετός , λέγω ὁ νεῦρον καί ὁ φλέψ καί ὁ πρῶτος στοιχεῖον , ἀνίατος γίγνομαι ὁ κακός , εἄν μή πολύς ἀπολαύω ὁ ἐπιμέλεια · οὗτος δή καί τότε γίγνομαι κινδυνεύω . ἐπί γάρ αὐτός ὁ εὐσέβεια ὁ στοιχεῖον ὁ κακός διαδικέω . Διὸ καί πολύς ὁ σπουδή χράω [ 350 ] ὁ Παῦλος . οὐδέ γάρ περί βίος λοιπός ὁ λόγος εἰμί αὐτός , οὐδέ ὅτι ὁ μέν πορνεύω , ὁ δέ πλεονάζω , ὅτι δέ κεφαλαιόω ἔχω ὁ κεφαλή , ἀλλά περί αὐτός ὁ ἀγαθός ὁ κεφάλαιος · περί γάρ ὁ ἀνάστασις αὐτός ετασσιαζω . ἐπεί γάρ ὁ πᾶς ἐγώ Ἔλπις αὐτός , πρός οὗτος σφοδρός ἵστημι ὁ διάβολος , καί πρός μέν ἀναρρίπτω καλὰπας αὐτός , πρός δέ λέγω ἤδη γίγνομαι · ὁ καί Τιμόθεος γράφω ὁ Παῦλος γάγγραϊαν καλέω ὁ πονηρός οὗτος δόγμα , καί ὁ εἰσάγω αὐτός στίζω λέγω · Ὅρ εἰμί Ὑμέρειος καί φιλητός , ὅστις περί ὁ ἀλήθεια ἀστοχέω , λέγω ὁ ἀνάστασις ἤδη γίγνομαι , καί ἀνατρέπω ὁ ὁ Πίστων . πρός μέν οὖν οὗτος λέγω , πρός δέ ὅτι ὁ σῶμα οὐ ἀνίστημι , ἀλλά ὁ Ψυχή ὁ καθαρισμός εἰμί ὁ ἀνάστασις . οὗτος δέ πείθω λέγω ὁ πονηρός δαίμων ἐκεῖνος , οὖον ὁ ἀνάστασις ἀνατρέπω βούλομαι μόνος , ἀλλά καί ὁ ὑπέρ ἐγώ γίγνομαι ἅπας δείκνυμι . μηδείς δυντα . εἰμί γάρ πείθω μή εἰμί σωματός ἀνάστασις , μετά μικρός αὐτός πάσχω μηδέ Χριστός ἐγείρω · ἀπό δέ οὗτος ἐκεῖνος εισάγω ὁδός ῥᾳδίως , ὁ μή παραγίγνομαι μηδέ ποιέω ὅσπερ ποιέω . τοιοῦτος γάρ ὁ ὁ διάβολος καχοῦργια . Διὸ καί μεθοδεία αὐτός καλέω ὁ Παῦλος , ὅτι οὐ ἐκ εὐθύς ὁ βούλομαι κατασκευάζω δείκνυμι , ὡς μή γίγνομαι κατάφωρος , ἀλλά ἕτερος ἕκαστος περιτίθημι προσώπιον , ἕτερος τεκταίνομαι , καί καθάπερ πολέμιος καί καχοῦργος πόλις προσβάλλω καί τεῖχος , κάτωθεν ὑπορύσσω λαμβάνω , ὡστε οὗτος γίγνομαι δυσρύ -