joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0298.3
ε' . Καὶ ἵνα τοῦτο σαφέστερον ἴδῃς , ποιήσωμεν , εἰ δοκεῖ , δυο πόλεις , τὴν μὲν πλουσίων μόνον , τὴν δὲ πενήτων · καὶ μὴτε ἐν τῇ τῶν πλουτούντων ἔστω τις πέννης , μὴτε ἐν τῇ τῶν πενήτων ἔστω τις πλούσιος ἄνθρω , ἀλλ' ἐκκαθάρωμεν ἀκριβῶς ἐκατέρας , καὶ ἴδωμεν ποία μᾶλλον ἀρξέσται ἑαυτῇ δυνήσεται . Ἔαν γὰρ εὕρωμεν τὴν τῶν πενήτων δυναμένην , εὐδηλον ὅτι οἱ πλούσιοι τούτων μᾶλλον δεήσονται . Οὐχὼν ἐν μὲν ἐκείνῃ τῇ τῶν εὐπόρων οὐδὲς ἔσται δημιουργός , οὐχ οἰκοδόμος , οὐ τέκτων , οὐχ ὑποδηματοπλάστος , οὐχ ἀρτοποιός , οὐ γεωργός , οὐ χαλκοτύπος , οὐ σχοινοστρόφος , οὐχ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδέν . Τίς γὰρ ἂν ἔλοιτο τῶν πλουτούντων ταῦτα μετιέναι ποτέ , ὅπου γε καὶ αὐτοὶ οἱ ταῦτα μεταχειριζόμενοι , ὅταν εὐπορήσωσιν , οὐχ ἀνέγονται τῆς ἀπὸ τῶν ἔργων τούτων ταλαιπωρίας ; Πῶς οὖν ἡμῖν ἡ πόλις στήσεται αὕτη ; Ἄντες , φησίν , ἀργύριον οἱ πλουτοῦντες , ταῦτα ωνήσονται παρὰ τῶν πενήτων . Οὐχὼν οὐχ ἀρξέσονται ἑαυτοῖς , εἰ γε ἐκείνους δέονται . Πῶς δὲ οἰκίας οἰκοδομήσονται ; ἢ τὸ τοῦτο οἰδήσονται ; ἀλλ' οὐχ ἄν ἔχει τοῦτο φύσις . Οὐχὼν ἀνάγκη τοὺς τεχνίτας ἔχει καλεῖν , καὶ διαφθείρειν τὸν νόμον , ὃν ἐθήκαμεν ἐξ ἀρχῆς τὴν πόλιν οἰκίζοντες · μένοντες γάρ , ὅτε ἐλέγομεν , μηδεὶς ἔστω πέννης ἐνδον . Ἄλλ' ἰδοὺ ἡ χρεία , καὶ μὴ βουλομένων [ 317 ] ἡμῶν , ἐκάλεσεν αὐτοὺς καὶ εἰσήγαγεν . Ὦδεν δὴλον , ὡς ἀδύνατον χωρὶς πενήτων συστήναι πόλιν . Εἰ γὰρ μένει ἡ πόλις μηδὲνα παραδεχομένη τούτων , οὐκέτι ἔσται πόλις , ἀλλ' ἀπολείται . Οὐχὼν οὐχ ἀρξέσεται ἑαυτῇ , εἰ μὴ , καθάπερ τινὰς σωτῆρας τοὺς πέντας πρ' ἑαυτῇ συναγάγοι . Ἵδωμεν δὲ καὶ τὴν τῶν πενήτων πόλιν , εἰ καὶ αὕτη ὁμοίως ἐνδεὴς διακείσεται τῷ πλουτούντων ἐσπερημένῃ . Καὶ πρότερον διακαθάρωμεν τὴν λόγῳ τὸν πλοῦτον , καὶ δείξωμεν αὐτὸν σαφῶς . Τί ποτ' οὖν ἐστι πλοῦτος ; Χρυσὸς καὶ ἀργυρος , καὶ λίθοι τιμίοι , καὶ ἱμάτια σφρικὰ καὶ ἀλουργὰ καὶ διάχρυσα . Ἐπεὶ οὖν ἐφάνη τί ποτὲ ἐστὶν ὁ πλοῦτος , ἀπελάσωμεν αὐτὸν τῆς τῶν πενήτων πόλεως , εἰ μέλλομεν καθαρώς πόλιν πενήτων ποιεῖν , καὶ μηδὲν δυν ἔχει φαίνεσθαι χρυσίον , μηδὲ ἱμάτια τοιαῦτα · εἰ δὲ βούλεται , μηδὲ ἀργυρος , μηδὲ τὰ ἐξ ἀργύρου σκεῦη . Τί οὖν ; παρὰ τοῦτο ἐνδεὴς ἔσται τὰ τῆς πόλεως ταύτης , εἴπέ μοι ; Οὐδέν . Ἄν τε γὰρ οἰκοδομεῖν δέῃ , οὐ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου δεῖ καὶ μαργαριτῶν , ἀλλὰ τέχνης καὶ χειρῶν , χειρῶν δὲ οὐχ ἀπλῶς , ἀλλὰ τετυλωμένων , καὶ δακτύλων ἀπεσαλχηχότων , καὶ ἰσχύος πολλῆς , καὶ ξύλων καὶ λίθων · ἄν τε ὑφαίνειν πάλιν ἱμάτιον , οὐ χρυσοῦ πάλιν ἡμῖν δὲ καὶ ἀργύρου , ἀλλὰ χειρῶν πάλιν καὶ τέχνης καὶ γυναικῶν ἀργαλειομένων . Τί δέ , ἄν γεωργεῖν δέῃ καὶ σκάπτειν τὴν γῆν ; πλουτούντων ἢ πενόμενων χρεία ; Παντὶ που δῆλον , ὅτι πενήτων . Καὶ σιδηροῦ δὲ ὅταν δέῃ χαλκεύειν , καὶ ἄλλο τι τῶν τοιούτων ποιεῖν , τοῦ δήμου τούτου μάλιστα ἡμῖν δεῖ . Ποῦ οὖν δεησόμεθα τῶν πλουτούντων λοιπῶν ; πλὴν εἰ μὴ καθελεῖν δέον τὴν πόλιν ταύτην ; Εἰ γὰρ ἐπεισκληθόντες ἐκείνων εἰς τὸν τοῦ χρυσίου καὶ τὴν τῶν μαργαριτῶν ἐμπόσιον ἐπιθυμίαν , οὕτοι οἱ φιλόσοφοι ( φιλόσοφοι γὰρ ἐγὼ καλῶ τοὺς οὐδὲν περιττὸν ἐπιζητοῦντας ) , ἀργίᾳ δόντες ἑαυτοὺς καὶ τροφή , πάντα ἀπολοῦσι λοιπῶν . Καὶ εἰ μὴ χρήσιμος ὁ πλοῦτος , φησί , τίνος ;
Lemmas: εἰ . καί ἵνα οὗτος σαφής ὁράω , ποιέω , εἰμί δοκέω , δύο πόλις , ὁ μέν πλούσιος μόνος , ὁ δέ πένης · καί μήτε ἐν ὁ ὁ πλουτέω ἵστημι τις Πέννης , μήτε ἐν ὁ ὁ πένης ἵστημι τις πλούσιος ἄνθρω , ἀλλά ἐκκαθαίρω ἀκριβῶς ἑκάτερος , καί ὁράω ποῖος μᾶλλον ἄρχω ἑαυτοῦ δύναμαι . ἐάω γάρ εὑρίσκω ὁ ὁ πένης δύναμαι , ευδηλος ὅτι ὁ πλούσιος οὗτος μᾶλλον δήω . Οὐχὼν ἐν μέν ἐκεῖνος ὁ ὁ εὔπορος οὐδή εἰμί δημιουργός , οὐ οἰκοδόμος , οὖον τέκτων , οὐ ὑποδηματοπλάστος , οὐ ἀρτοποιός , οὖον γεωργός , οὖον χαλκοτύπος , οὖον σχοινοστρόφος , οὐ ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς . Τῖς γάρ εἄν αἱρέω ὁ πλουτέω οὗτος μέτειμι ποτός , ὅπου γε καί αὐτός ὁ οὗτος μεταχειρίζομαι , ὅταν εὐπορέω , οὐ ἀναγιγνώσκω ὁ ἀπό ὁ ἔργον οὗτος ταλαιπωρία ; Πῶς οὖν ἐγώ ὁ πόλις ἵστημι οὗτος ; ἀνθίημι , φημί , ἀργύριον ὁ πλουτέω , οὗτος ὠνέομαι παρά ὁ πένης . Οὐχὼν οὐ ἄρχω ἑαυτοῦ , εἰμί γε ἐκεῖνος δήω . Πῶς δέ οἰκίον οἰκοδομέω ; ἢ ὁ οὗτος οἰδέω ; ἀλλά οὐ ἄν ἔχω οὗτος φύσις . Οὐχὼν ἀνάγκη ὁ τεχνίτης ἔχω καλέω , καί διαφθείρω ὁ νόμος , ὅς τίθημι ἐκ ἀρχή ὁ πόλις οἰκίζω · Μένων γάρ , ὅτε λέγω , μηδείς ἵστημι Πέννης ἔνδον . ἄλλος ἰδού ὁ χρεία , καί μή βούλομαι [ 317 ] ἐγώ , καλέω αὐτός καί εἰσάγω . ὧδε δῆλος , ὡς ἀδύνατος Χωρὶς πένης συνίστημι πόλις . εἰμί γάρ μένω ὁ πόλις μηδείς παραδέχομαι οὗτος , οὐκέτι εἰμί πόλις , ἀλλά ἀπόλλυμι . Οὐχὼν οὐ ἄρχω ἑαυτοῦ , εἰμί μή , καθάπερ τις σωτήρ ὁ Πέντας πρό ἑαυτοῦ συνάγω . ὁράω δέ καί ὁ ὁ πένης πόλις , εἰμί καί οὗτος ὁμοίως ἐνδεής διάκειμαι ὁ πλουτέω σπείρω . καί πρότερος διακαθαίρω ὁ λόγος ὁ πλοῦτος , καί δείκνυμι αὐτός σαφῶς . τις πρός οὖν εἰμί πλοῦτος ; χρυσός καί ἄργυρος , καί λίθος τίμιος , καί ἱμάτιον σφρικὰ καί ἁλουργῆ καί διάχρυσος . ἐπεί οὖν φαίνω τίς ποτέ εἰμί ὁ πλοῦτος , ἀπελαύνω αὐτός ὁ ὁ πένης πόλις , εἰμί μέλλω καθαρός πόλις πένης ποιέω , καί μηδείς δύο ἔχω φαίνω χρυσίον , μηδέ ἱμάτιον τοιοῦτος · εἰμί δέ βούλομαι , μηδέ ἄργυρος , μηδέ ὁ ἐκ ἄργυρος σκεῦος . τις οὖν ; παρά οὗτος ἐνδεής εἰμί ὁ ὁ πόλις οὗτος , εἶπον ἐγώ ; οὐδείς . ἄν τε γάρ οἰκοδομέω δήω , οὖον χρυσός καί ἄργυρος δεῖ καί μαργαρίτης , ἀλλά τέχνη καί χείρ , χείρ δέ οὐ ἀπλόος , ἀλλά τυλόω , καί δάκτυλος απεσαλχηχοος , καί ἰσχύς πολύς , καί ξύλον καί λίθος · ἄν τε ὑφαίνω πάλιν ἱμάτιον , οὖον χρυσός πάλιν ἐγώ δέ καί ἄργυρος , ἀλλά χείρ πάλιν καί τέχνη καί γυνή ἀργαλειομένων . τις δέ , ἄν γεωργέω δήω καί σκάπτω ὁ γῆ ; πλουτέω ἢ πένομαι χρεία ; Πᾶς ποῦ δῆλος , ὅτι πένης . καί σιδήρεος δέ ὅταν δήω χαλκεύω , καί ἄλλος τίς ὁ τοιοῦτος ποιέω , ὁ δῆμος οὗτος μάλιστα ἐγώ δεῖ . πός οὖν δήω ὁ πλουτέω λοιπός ; πλήν εἰμί μή καθαιρέω δήω ὁ πόλις οὗτος ; εἰμί γάρ ἐπισκέλλω ἐκεῖνος εἰς ὁ ὁ χρυσίον καί ὁ ὁ μαργαρίτης ἐμπόσιον ἐπιθυμία , οὕτος ὁ φιλόσοφος ( φιλόσοφος γάρ ἐγώ καλέω ὁ οὐδείς περισσός ἐπιζητέω ) , ἀργία δίδωμι ἑαυτοῦ καί τροφή , πᾶς ἀπόλλυμι λοιπός . καί εἰμί μή χρήσιμος ὁ πλοῦτος , φημί , τίς ;