joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0174.1
εἰδωλολατρίας κατακαίμενον , οὐχὶ ἡ συναίσθησις αὐτοῦ ἀσθενεῖντος ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυσια ἀνθεῖν ; Εἰπὼν , Βλέπετε μὴ πρόκοψμα γένηται ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὐτῷ , λέγει πῶς καὶ τὴν τρόπῳ γίνεται . Καὶ πανταχοῦ τὴν ἀσθένειαν τίθησι , ἵνα μὴ δόξῃ τῷ τοῦ πράγματος φθέγματι εἶναι ἡ βλάση , ἀλλὰ φοβεροῦ φανώσιν οἱ βαιμονες . Νῦν μὲν γὰρ ἐγγὺς ἔστιν ἀποσῆψαι τέλεον τῶν εἰδώλων , φησίν · οὐ δὲ ὁρῶν ἐμψυχογορούμενα ἐκεῖνοι , ἀντὶ παραίνεσεως τὸ πρᾶγμα δέχεται , καὶ ἐναπομένει καὶ αὐτός . [ 176 ] Ὥστε οὐ τῆς ἀσθενείας μόνον ἐστὶ τῆς ἐκείνου , ἀλλὰ καὶ τῆς σῆς ἀκακίας ἡ ἐπιβουλὴ · σὺ γὰρ αὐτὸν ἀσθενεστέρον ποιεῖς . Καὶ ἀπολείπει αὐτὸν ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ βρώσει , δι’ ὃν Χριστὸς ἀπέθανε . Δύο γὰρ ἔχει τὰ συγγνώμης σε ἀποστερούντα ἐπὶ τῇ τούτῳ ταύτῃ , καὶ ὅτι ἀσθενής , καὶ ὅτι ἀδελφός · μᾶλλον δὲ καὶ τρίτον , καὶ πάντων φοβερώτερον . Πλοῖον δὲ τοῦτο · Ὅτι Χριστὸς μὲν οὐδ’ ἀποθανεῖν παρήρχετο ὑπὲρ αὐτοῦ , σὺ δὲ αὐτῷ οὐδὲ συγκαταβαίνειν ἀνέχῃ . Διὰ δὲ τούτων καὶ ἀναμαρτήσκει τὸν ἐλέειν , τὶς ἦν καὶ αὐτὸς ἐμπροσθεν , καὶ ὅτι ὑπὲρ αὐτοῦ ἀπέθανεν . Καὶ οὐχ εἶπεν , Ὑπὲρ σοῦ καὶ ἀποθανεῖν σε ἔδει , ἀλλ’ ὁ πολλῷ μείζων ἦν , δεῖ καὶ Χριστὸς δι’ αὐτὸν ἀπέθανεν . Εἶτα ὁ μὲν ἀσθενοῦς οὐδὲ ἀποθανεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ οὐ παρήρχετο , σὺ δὲ καὶ οὕτως οὐδὲν αὐτοῦ ποιῇ λόγον , ὡς μὴδ’ ἐραστῆς ἐναγῶς ἀποσχεῖν δι’ αὐτόν · ἀλλ’ ἐξ ἀντὸν ἀπόλλυσθαι μετὰ τὴν σωτηρίαν τὴν οὕτω γενομένην , καὶ τὸ δὲ χαλκώτατον , διὰ βρώμα ; Οὐδὲ γὰρ εἶπεν , Ἐπὶ τῇ σῇ τελειότητι , οὐδὲ , Ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει , ἀλλ’ , Ἐπὶ τῇ σῇ βρώσει . Ἄστε τέσσαρα τὰ ἐγκλήματα καὶ σφόδρα μέγιστα , ὅτι καὶ ἀδελφός , καὶ ἀσθενῶν , καὶ οὐ τοσούτων ὁ Χριστὸς ἐποίησατο λόγον ὡς καὶ ἀποθανεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ , καὶ ὅτι μετὰ ταῦτα πάντα διὰ βρώμα ἀπόλλυται . Οὕτω δὲ ἀμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς , καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνειδήσιν ἀσθενούσαν , εἰς Χριστὸν ἀμαρτάνετε . Ὅρᾶς πῶς ἡρέμα καὶ κατὰ μικρὸν εἰς αὐτὴν τὴν παρανομίαν τὴν κυριωὴν ἀνήγαγε τὸ ἀμάρτημα ; Καὶ πάλιν τῆς ἀσθενείας μέμνηται τῆς ἐκείνων . Ὅπερ γὰρ ἐνόμιζον ὑπὲρ αὐτῶν εἶναι οὕτω , τοῦτο πανταχοῦ εἰς τὴν αὐτῶν περιτρέπεται κεφαλήν . Καὶ οὐκ εἶπα , Σκανδαλίζοντες , ἀλλὰ , Τύπτοντες , ὥστε τῇ ἐμφάσει τῆς λέξεως τὴν ὠμότητα ἐνδείξασθαι . Τί γὰρ ἀπηνέστερον ἀνθρώπου γένοιτ’ ἄν τοῦ τὸν νοσοῦντα τύπτοντος ; Καὶ γὰρ πλῆθης ἀπάσης χαλεπώτερον τὸ σκανδαλίζειν · πολλάκις γοῦν καὶ θάνατον τοῦτο εἰργάσατο . Καὶ πῶς εἰς Χριστὸν ἀμαρτάνουσιν ; Ἐνὶ μὲν τρόπῳ , ὅτι τὰ τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ οἰκειοῦται · δευτέρῳ δὲ , ὅτι εἰς τὸ σῶμα αὐτοῦ καὶ εἰς τὸ μέλος τελούσιν οὐ τυπτόμενοι · τρίτῳ , ὅτι τὸ ἔργον αὐτοῦ , τὸ διὰ τῆς οἰκείας ψυχῆς ὑπὲρ αὐτῶν , τοῦτο οὕτω καθαιροῦσι διὰ τὴν οἰκείαν φιλοτιμίαν . Διόπερ εἰ βρώμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου , οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα . Τοῦτο , ὡς διδάσκαλος ἀριστες , τὸ δι’ ἑαυτοῦ παύσασθαι λέγει . Καὶ οὐκ εἶπεν , Εἰτε δικαίως , εἰτε ἀδίκως · ἀλλ’ ὁπωσοῦν . Καὶ οὐ λέγω , φησίν , εἰδωλόθυσον , δὲ καὶ δι’ ἑτέραν αἰτίαν κεκλῦται · ἀλλ’ εἰ τι καὶ τῶν ἐν ἐξουσίᾳ καὶ συγχωρημένῳ σκανδαλίζει , καὶ ἐκεῖνον ἀφέξομαι καὶ οὐ μίαν οὐδὲ δευτέραν ἡμέραν , ἀλλὰ τὸν πάντα χρόνον τῆς ζωῆς μου . Οὐ
Lemmas: εἰδωλολατρία κατακαίω , οὐ ὁ συναίσθησις αὐτός ἀσθενέω εἰμί οἰκοδομέω εἰς ὁ ὁ εἰδωλοθυσία ἀνθέω ; εἶπον , βλέπω μή πρόκοψμα γίγνομαι ὁ ἐξουσία σύ αὐτός , λέγω πῶς καί ὁ τρόπος γίγνομαι . καί πανταχοῦ ὁ ἀσθένεια τίθημι , ἵνα μή δόξα ὁ ὁ πρᾶγμα φθέγμα εἰμί ὁ Βλάση , ἀλλά φοβερός φαίνω ὁ βαιμονος . νῦν μέν γάρ ἐγγύς εἰμί ἀποσήπω τελέω ὁ εἴδωλον , φημί · οὖον δέ ὁράω εμψυχογορουμην ἐκεῖνος , ἀντί παραίνεσις ὁ πρᾶγμα δέχομαι , καί απομένω καί αὐτός . [ 176 ] ὥστε οὖον ὁ ἀσθένεια μόνος εἰμί ὁ ἐκεῖνος , ἀλλά καί ὁ σός ἀκακία ὁ ἐπιβουλή · σύ γάρ αὐτός ἀσθενής ποιέω . καί ἀπολείπω αὐτός ἀσθενής ἀδελφός ἐπί ὁ σός βρῶσις , διά ὅς Χριστός ἀποθνῄσκω . δύο γάρ ἔχω ὁ συγγνώμη σύ ἀποστερέω ἐπί ὁ οὗτος οὗτος , καί ὅτι ἀσθενής , καί ὅτι ἀδελφός · μᾶλλον δέ καί τρίτος , καί πᾶς φοβερός . πλοῖον δέ οὗτος · ὅτι2 Χριστός μέν οὐδέ ἀποθνῄσκω παρέρχομαι ὑπέρ αὐτός , σύ δέ αὐτός οὐδέ συγκαταβαίνω ἀνέχω . Ζεύς δέ οὗτος καί ἀναμαρτέω ὁ αἱρέω , τις εἰμί καί αὐτός ἔμπροσθεν , καί ὅτι ὑπέρ αὐτός ἀποθνῄσκω . καί οὐ εἶπον , ὑπέρ σύ καί ἀποθνῄσκω σύ ἐσθίω , ἀλλά ὁ πολύς μείζων εἰμί , δεῖ καί Χριστός διά αὐτός ἀποθνῄσκω . εἶτα ὁ μέν ἀσθενής οὐδέ ἀποθνῄσκω ὑπέρ αὐτός οὖον παρέρχομαι , σύ δέ καί οὕτως οὐδείς αὐτός ποιέω λόγος , ὡς μηδέ ἐραστής ἐναγῶς ἀπέχω διά αὐτός · ἀλλά ἐκ Αντόν ἀπόλλυμι μετά ὁ σωτηρία ὁ οὗτος γίγνομαι , καί ὁ δέ χαλκός , διά βρῶμα ; οὐδέ γάρ εἶπον , ἐπί ὁ σός τελειότης , οὐδέ , ἐπί ὁ σός γνῶσις , ἀλλά , ἐπί ὁ σός βρῶσις . Ἄστυ τέσσαρες ὁ ἔγκλημα καί σφόδρα μέγας , ὅτι καί ἀδελφός , καί ἀσθενής , καί οὖον τοσοῦτος ὁ Χριστός ποιέω λόγος ὡς καί ἀποθνῄσκω ὑπέρ αὐτός , καί ὅτι μετά οὗτος πᾶς διά βρῶμα ἀπόλλυμι . οὕτως δέ ἁμαρτάνω εἰς ὁ ἀδελφός , καί τύπτω αὐτός ὁ συνείδησις ασθενώ , εἰς Χριστός ἁμαρτάνω . ὁράω πῶς ἡρέμα καί κατά μικρός εἰς αὐτός ὁ παρανομία ὁ κυριωὴν ἀνάγω ὁ ἁμάρτημα ; καί πάλιν ὁ ἀσθένεια μιμνήσκω ὁ ἐκεῖνος . ὅπερ γάρ νομίζω ὑπέρ αὐτός εἰμί οὗτος , οὗτος πανταχοῦ εἰς ὁ αὐτός περιτρέπω κεφαλή . καί οὐ εἶπον , Σκανδαλίζω , ἀλλά , τύπτω , ὥστε ὁ ἔμφασις ὁ λέξις ὁ ὠμότης ἐνδείκνυμι . τις γάρ ἀπηνής ἄνθρωπος γίγνομαι ἄν ὁ ὁ νοσέω τύπτω ; καί γάρ πλήθω ἀπασάω χαλεπός ὁ σκανδαλίζω · πολλάκις γοῦν καί θάνατος οὗτος ἐργάζομαι . καί πῶς εἰς Χριστός ἁμαρτάνω ; ἐν μέν τρόπος , ὅτι ὁ ὁ οἰκέτης αὐτός οἰκειόω · δύο δέ , ὅτι εἰς ὁ σῶμα αὐτός καί εἰς ὁ μέλος τελέω οὖον τύπτω · τρίτος , ὅτι ὁ ἔργον αὐτός , ὁ διά ὁ οἰκεῖος Ψυχή ὑπέρ αὐτός , οὗτος οὗτος καθαιρέω διά ὁ οἰκεῖος φιλοτιμία . διόπερ εἰμί βρῶμα σκανδαλίζω ὁ ἀδελφός ἐγώ , οὖον μή ἐσθίω κρέας εἰς ὁ αἰών . οὗτος , ὡς διδάσκαλος άριστος , ὁ διά ἑαυτοῦ παύω λέγω . καί οὐ εἶπον , εἴτε δικαίως , εἴτε ἄδικος · ἀλλά ὁπωσοῦν . καί οὖον λέγω , φημί , ειδωλοθυω , δέ καί διά ἕτερος αἴτιος κλυτός · ἀλλά εἰμί τίς καί ὁ ἐν ἐξουσία καί συγχωρέω σκανδαλίζω , καί ἐκεῖνος ἀπέχω καί οὖον εἷς οὐδέ δύο ἡμέρα , ἀλλά ὁ πᾶς χρόνος ὁ ζωή ἐγώ . οὖον