joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0370.2
[ 396 ] ἐν σαρκὶ ὄντες , Θεοῦ ἀρέσαι οὐ δύνανται . Ὥστε ὅταν λέγῃ , Τοῦτο δὲ ρημ , οὐδὲν ἄλλο λέγει , ἢ ὅτι διὰ τοῦτο ταῦτα εἶπον , ἵνα μάθῃς ὅτι πονηραὶ πράξεις εἰς βασιλείαν οὐκ εἰσέρχονται . Ἀπὸ γὰρ τῆς ἀναστάσεως εὐθέως καὶ τὸν τῆς βασιλείας εἰσάγει λόγον · διὸ καὶ ἐπήγαγεν · Οὐδὲ ἡ φθορὰ τὴν ἀφθαρσίαν κληρονομεῖ · τουτέστιν , ἡ κακία τὴν δόξαν ἐκείνην καὶ τὴν τῶν ἀφθάρτων πραγμάτων ἀπολαύσιν . Καὶ γὰρ πολλοῦ πάλιν τῇ προσηγρηγορία ταύτῃ τὴν κακίαν ἐκάλεσεν εἰπών · Ὁ σπεῖρων εἰς τὴν σάρκα , ἐκ τῆς σαρκὸς θερίσει φθοράν . Εἰ δὲ περὶ σώματος ἔχειν , ἀλλ’ οὐ περὶ πονηρὰς πράξεως , οὐχ ἄν εἴπε φθοράν · οὐδαμοῦ γὰρ τὸ σῶμα φθοράν καλεῖ · οὐδὲ γὰρ ἐστὶ φθορά , ἀλλὰ φθαρτόν . Διὸ προῦν καὶ περὶ αὐτοῦ διαλεγόμενος , οὐχ εἶπεν αὐτὸ φθοράν , ἀλλὰ φθαρτόν , λέγων · Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν . Εἶτα τὴν περὶ πολιτείας πληρώσας παραίνεσιν , ὅπερ δεῖ ποιεῖ , ὑπόθεσιν ὑποθεῖσι συνεχῆς αὐτοῖς ἀναγόμενος , εἰς τὸν περὶ ἀναστάσεως πάλιν τῶν σωμάτων ἐκβαίνει λόγον , οὕτω λέγων · Ὑδοὺ μυστήριον ὑμῖν λέγω . β . Φησὶν τι καὶ ἀπόρρητον , καὶ ὁ μὴ πάντες ἴσασι , μέλλει λέγειν · ὁ καὶ πολλὴν ἐνδείκνυται τὴν εἰς αὐτοὺς τιμὴν , τὰ δὲ ἀπόρρητα λέγειν αὐτοῖς . Τί δὲ τοῦτό ἐστι ; Πάντες μὲν οὐ κοιμηθήσόμεθα , πάντες δὲ ἀλλαγήσόμεθα . Ὁ δὲ λέγει τοῦτο ἔστιν · Οἱ πάντες μὲν ἀποθανούμεθα , πάντες δὲ ἀλλαγήσόμεθα , καὶ οἱ μὴ ἀποθνῄσκοντες · ὀνηγοῦ γὰρ κάκεινοι . Μὴ τοίνυν , ἐπειδὴ ἀποθνήσκει , διὰ τοῦτο δεῖσθαι , φησίν , ὡς οὐκ ἀναστησόμενος · εἰσὶ γὰρ τινες , εἰσίν , οἱ καὶ τοῦτο διαφεύξονται · καὶ ὅμως οὐκ ἀρκεῖ τοῦτο αὐτοῖς εἰς τὴν ἀνάστασιν ἐκείνην , ἀλλὰ δεῖ καὶ ἔχειν τὰ σώματα τὰ μὴ ἀποθνῄσκοντα ἀλλαγήναι , καὶ εἰς ἀφθαρσίαν μεταπεσεῖν . Ἐν ἀτόμῳ , ἐν μιᾷ ὀφθαλμού , ἐν τῇ ἑσχάτῃ σάλπιγγι . Ὅτε πολλὰ περὶ ἀναστάσεως διελέχθη , τότε εὐκαίρως καὶ τὸ πολύ παραδοξὸν αὐτῆς δείκνυσιν . Οὐ γὰρ τοῦτο θαυμαστὸν μόνον , ὅτι σήπεται πρῶτον τὸ σῶμα , καὶ τότε ἀνίσταται , φησίν , οὐδ’ ὅτι βελτίονα τῶν νῦν καὶ ἐκ τῶν σηπωμένων ἀνιστάμενα , οὐδ’ ὅτι ἐπὶ πολλῷ μεῖζονα λήξιν μεταβαίνει , οὐδ’ ὅτι ἕκαστο · τὸ ἴδιον ἀπολαμβάνει καὶ οὐδεὶς τὸ ἑτέρου , ἀλλ’ ὅτι τὰ τοσαῦτα καὶ τλῆκται καὶ πάντων λογισμῶν καὶ νοῦν ὑπερβαίνοντα ἐν ἀτόμῳ γίνεται , τουτέστιν , ἐν ἀκαμαίῳ χρόνῳ . Καὶ δῆλῶν σαφέστερον τοῦτο , Ἐν μιᾷ ὀφθαλμοῦ , φησίν · ὅσον μῆσον βλέψωμεν . Εἶτα ἐπειδὴ μέγα εἶπε καὶ ἐκστάσεως γέμον , εἰ τοσαῦτα καὶ τλῆκται πράγματα οὕτω γίνεται ταχέως · ἐπάγει εἰς ἀπόδειξιν τὸ ἀξιόπιστον τοῦ ἐργαζομένου , λέγων · Σαλακίσει γὰρ , καὶ οἱ νεκροὶ ἐγερθήσονται ἀφθαρτοί , καὶ ἡμεῖς ἀλλαγήσόμεθα . Τδ , Ἡμεῖς , οὐ περὶ ἑαυτοῦ λέγει , ἀλλὰ περὶ τῶν ζώντων τῶν τότε ἐρισκομένων . Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν . Ἴνα γὰρ μὴ ἀκούσας τις , ὅτι σάρξ καὶ αἷμα βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσει , [ 397 ] νομίσῃ τὰ σώματα μὴ ἀνίστασθαι , ἐπήγαγεν , ὅτι δεῖ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν , καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν . Φθαρτὸν δὲ τὸ σῶμα , καὶ θνητὸν τὸ σῶμα . Ὥστε τὸ σῶμα μένει · αὐτὸ γὰρ ἐστὶ τὸ ἐνδυόμενον · ἢ δὲ θνητότης
Lemmas: [ 396 ] ἐν σάρξ εἰμί , Θεός ἀρέσκω οὖον δύναμαι . ὥστε ὅταν λέγω , οὗτος δέ Ρημ , οὐδείς ἄλλος λέγω , ἢ ὅτι διά οὗτος οὗτος εἶπον , ἵνα μανθάνω ὅτι πονηρός πρᾶξις εἰς βασίλειος οὐ εἰσέρχομαι . ἀπό γάρ ὁ ἀνάστασις εὐθύς καί ὁ ὁ βασίλεια εἰσάγω λόγος · διό καί ἐπάγω · οὐδέ ὁ φθορά ὁ ἀφθαρσία κληρονομέω · τουτέστιν , ὁ κακία ὁ δόξα ἐκεῖνος καί ὁ ὁ ἄφθαρτος πρᾶγμα ἀπόλαυσις . καί γάρ πολύς πάλιν ὁ προσηγρηγοριον οὗτος ὁ κακία καλέω εἶπον · ὁ σπείρω εἰς ὁ σάρξ , ἐκ ὁ σάρξ θερίζω φθορά . εἰμί δέ περί σῶμα ἔχω , ἀλλά οὖον περί πονηρός πρᾶξις , οὐ ἄν εἶπον φθορά · οὐδαμοῦ γάρ ὁ σῶμα φθορά καλέω · οὐδέ γάρ εἰμί φθορά , ἀλλά φθαρτός . Διὸ προέρχομαι καί περί αὐτός διαλέγω , οὐ εἶπον αὐτός φθορά , ἀλλά φθαρτός , λέγω · Δεύς γάρ ὁ φθαρτός οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία . εἶτα ὁ περί πολιτεία πληρόω παραίνεσις , ὅσπερ δεῖ ποιέω , ὑπόθεσις ὑποτίθημι συνεχής αὐτός ἀνάγω , εἰς ὁ περί ἀνάστασις πάλιν ὁ σῶμα ἐκβαίνω λόγος , οὗτος λέγω · ὕδης μυστήριον σύ λέγω . Β . Φησίν τίς καί ἀπόρρητος , καί ὁ μή πᾶς οἶδα , μέλλω λέγω · ὁ καί πολύς ἐνδείκνυμι ὁ εἰς αὐτός τιμή , ὁ δέ ἀπόρρητος λέγω αὐτός . τις δέ οὗτος εἰμί ; πάνετες μέν οὖον κοιμάω , πᾶς δέ ἀλλάσσω . ὁ δέ λέγω οὗτος εἰμί · ὁ πᾶς μέν ἀποθνῄσκω , πᾶς δέ ἀλλάσσω , καί ὁ μή ἀποθνήσκω · ονηγός γάρ ἐκεῖνος . μή τοίνυν , ἐπεί ἀποθνήσκω , διά οὗτος δήω , φημί , ὡς οὐ ἀνίστημι · εἰμί γάρ τις , εἰμί , ὁ καί οὗτος διαφεύγω · καί ὅμως οὐ ἀρκέω οὗτος αὐτός εἰς ὁ ἀνάστασις ἐκεῖνος , ἀλλά δεῖ καί ἔχω ὁ σῶμα ὁ μή ἀποθνήσκω ἀλλάσσω , καί εἰς ἀφθαρσία μεταπίπτω . ἐν ἄτομος , ἐν εἷς ὀφθαλμός , ἐν ὁ ἔσχατος σάλπιγξ . ὅτε πολύς περί ἀνάστασις διαλέγω , τότε εὔκαιρος καί ὁ πολύς παράδοξος αὐτός δείκνυμι . οὖον γάρ οὗτος θαυμαστός μόνος , ὅτι σήπω πρῶτος ὁ σῶμα , καί τότε ἀνίστημι , φημί , οὐδέ ὅτι ἀγαθός ὁ νῦν καί ἐκ ὁ σήπω ἀνίστημι , οὐδέ ὅτι ἐπί πολύς μείζων λῆξις μεταβαίνω , οὐδέ ὅτι έκαστος · ὁ ἴδιος ἀπολαμβάνω καί οὐδείς ὁ ἕτερος , ἀλλά ὅτι ὁ τοσοῦτος καί τλάω καί πᾶς λογισμός καί νόος ὑπερβαίνω ἐν ἄτομος γίγνομαι , τουτέστιν , ἐν ἀκαμαίῳ χρόνος . καί δῆλος σαφής οὗτος , ἐν εἷς ὀφθαλμός , φημί · ὅσος μῆσον βλέπω . εἶτα ἐπεί μέγας εἶπον καί ἔκστασις γέμω , εἰμί τοσοῦτος καί τλάω πρᾶγμα οὗτος γίγνομαι ταχέως · ἐπάγω εἰς ἀπόδειξις ὁ ἀξιόπιστος ὁ ἐργάζομαι , λέγω · σαλακισεω γάρ , καί ὁ νεκρός ἐγείρω ἄφθαρτος , καί ἐγώ ἀλλάσσω . Τδ , ἐγώ , οὖον περί ἑαυτοῦ λέγω , ἀλλά περί ὁ ζῶ ὁ τότε ἐρίζω . Δεύς γάρ ὁ φθαρτός οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία . ἵνα γάρ μή ἀκούω τις , ὅτι σάρξ καί αἷμα βασίλειος Θεός οὖον κληρονομέω , [ 397 ] νομίζω ὁ σῶμα μή ἀνίστημι , ἐπάγω , ὅτι δεῖ ὁ φθαρτός οὗτος ἐνδύω ἀφθαρσία , καί ὁ θνητός οὗτος ἐνδύω ἀθανασία . φθαρτός δέ ὁ σῶμα , καί θνητός ὁ σῶμα . ὥστε ὁ σῶμα μένω · αὐτός γάρ εἰμί ὁ ἐνδύω · ἢ δέ θνητότης