joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0227.1
Καὶ ταῦτα λέγω , οὐ θρασύνεσθαι τοὺς ἄνδρας κελεύων , ἀλλὰ πειθῶν τὰς γυναῖκας καὶ θρασύνομῶνους φέρειν τοὺς ἄνδρας . Ὅταν γὰρ ἕκαστος τὰ ἑαυτοῦ σπεύδῃ πληροῦν , ταχέως καὶ τὰ τοῦ πλησίου ἕξεσθαι · οἷον , ὅταν ἡ γυνὴ καὶ τραχυνόμωσιν παρεσκευασμένη ἢ φέρειν τὸν ἄνδρα , καὶ ὁ ἀνὴρ καὶ χαλεπαίνουσαν αὐτὴν μὴ ὑβρίζῃ , τότε πάντα γαλήνη καὶ λῦτρον χωμάτων ἀππλαγχμένων . Οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν παλαιῶν ἐγένετο · τὰ ἑαυτοῦ ἕκαστος ἐπλήρου , οὐ τὰ τοῦ πλησίου ἀπῄτει . Ἐκόπει δὲ Ἑλὰς τὸν ἀδελφιδὸν ὁ Ἀβραάμ · οὐκ ἐνεκάλεσεν ἡ γυνή · ἐκέλευσεν αὐτὴν ὁδὸν ὀδεῦσαι μακράν · οὐκ ἀντείπεν οὐδὲ πρὸς τοῦτο , ἀλλ’ ἠκολούθησε . Πάλιν μετὰ τὰς πολλὰς ταλαιπωρίας ἐκεῖνας καὶ τοὺς μάχους καὶ τοὺς ἰδρώτας τῶν πάντων κύριος γενόμενος , παρεχώρησε τῶν πρωτείων [ 237 ] τῷ Λῶτ · καὶ οὐ μόνον οὐκ ἐδυσχέρανεν ἡ Σάρρα πρὸς τοῦτο , ἀλλ’ οὐδὲ τὸ στόμα διήρεν , οὐδὲ ἐφθέγξατο τι τοιούτων , ὅσον πολλαὶ τῶν γυναικῶν νῦν φθέγγονται , ὅταν ἰδῶσιν ἐλαττουμένους ἐν ταῖς τοιαύταις μοίραις τοὺς ἄνδρας τοὺς ἑαυτῶν , καὶ μάλιστα ὑπὸ ἐλαττόνων · ἀνειδίζουσι καὶ μωρούς καὶ ἀνοήτους καλοῦσι καὶ ἀνάγνους καὶ πρὸδύτας καὶ σιγῆς . Ἄλλ’ οὐδὲν ἐκεῖνη τοιούτων οὔτε εἶπεν οὔτε ἐνενόησεν , ἀλλ’ ἐστερέφεν ἅπαντα τὰ παρ’ ἐκείνου γινόμενα . Καὶ τὸ δὴ μεῖζον · μετὰ γὰρ τὸ κύριον ἐκεῖνον γενέσθαι τῆς αἰρέσεως καὶ τὰ ἐλάττονα προσρίφαι τῷ θεῷ , κίνδυνος αὐτὴν κατέλαβε χαλεπός . Καὶ ἀκούσας ὁ πατριάρχης , πάντας καθώπλισε τοὺς αὐτοῦ , καὶ πρὸς ὅλον τὸν Περσῶν παρεσκευάζετο στρατόπεδον μετὰ τῶν οἰκετῶν τῶν ἑαυτοῦ μόνον · καὶ οὐδὲ τότε αὐτὸν κατέσχεν ἐκείνη , οὐδὲ εἶπεν ὅσα εἴκας · Ἄνθρωπε , ποῖ φέρη , κατὰ χρημάτων σεαυτὸν ὁδῶν καὶ τοσούτοις ἐκδιδούς · κινδύνους , ὑπὲρ ἀνδρὸς ὑβρισμοῦ σε καὶ τὰ σὰ ἡρπακτῶς ἔπαντα , τὸ αἷμα ἐκχέων ; Εἰ γὰρ καὶ σαυτοῦ καταφρονεῖς , ἀλλ’ ἐμὲ τὴν καταλιποῦσαν οἰκίαν καὶ πατρίδα καὶ φίλους καὶ συγγενεῖς καὶ τοσαύτην ἀκολούθησάσαν σοι ἀποδημίαν ἐλέλησται , καὶ μὴ περιβόητος χηρεῖα καὶ τοῖς ἀπὸ τῆς χρείας κακοῖς . Οὐδὲν τούτων οὐκ εἶπεν , οὐκ ἐνενόησεν , ἀλλ’ ἔφερε πάντα σιγῇ . Μετὰ ταῦτα τῆς γαστρὸς ἀγῶνα μενοῦσης , αὐτὴ μὲν οὐ πάσχει τὰ τῶν γυναικῶν , οὐδὲ ἀποδυεται · ἐκεῖνος δὲ θρηνεῖ , ἀλλ’ οὐχὶ πρὸς τὴν γυναῖκα , ἀλλὰ πρὸς τὸν θεόν . Καὶ ὅρα πῶς ἕκαστος τὸ προσῆκον διαφυλάττει . Οὔτε γὰρ αὐτὸς κατεφρόνησε τῆς Σάρρας ὡς ἀπαίδος , οὔτε ἀνειδισέ τι τοιούτων αὐτή · κάκεινη πάλιν ἠσπούδασε τῆς ἀπαιδίας ἐπινοῆσαι παραμυθίαν αὐτῷ τινα ἀπὸ τῆς παιδίσκης · οὐδὲποτε γὰρ ταῦτα οὔτε κεκώλυτο , καθὼς νῦν . Νῦν γὰρ οὔτε γυναῖξί τοιαῦτα ἀνδράσι χαρίζεσθαι θέμις , οὔτε ἐκεῖνοις , οὔτε εἰδυίαν οὔτε ἀγνοοῦσιν τῶν γυναικῶν , τοιαύταις μέξεσιν ἐπιχειρεῖν , χάν μυριάκις ἡ τῆς ἀπαιδίας ἐνοχλῇ λύπη · ἐπεὶ ἀκούσονται καὶ αὐτοί , ὅτι Ὁ σκώληξ αὐτῶν οὐ τελευτήσει , καὶ τὸ πῦρ αὐτῶν οὐ σβενθήσεται . Οὐ γὰρ ἐφείσαι νῦν , τότε δὲ οὐκ ἀπηγέρειτο · διὸ καὶ ἡ γυνὴ τοῦτο ἐπέταττε , κάκεινος ὑπήκουε , καὶ οὐδὲ οὕτω δι’ ἡδονῆν . Ἄλλ’ ὅρα , φησὶ , πῶς αὐτὴν πάλιν ἐξέβαλε κελεύουσης αὐτῆς . Καὶ γὰρ ἐγὼ τοῦτο βούλομαι δεῖξαι , ὅτι καὶ οὕτος ἐκεῖνη ἅπαντα ἐπεῖθετο , καὶ ἐκεῖνη τούτω .
Lemmas: καί οὗτος λέγω , οὖον θρασύνω ὁ ἀνήρ κελεύω , ἀλλά πειθώ ὁ γυνή καί θρασύνομῶνους φέρω ὁ ἀνήρ . ὅταν γάρ ἕκαστος ὁ ἑαυτοῦ σπεύδω πληρόω , ταχέως καί ὁ ὁ πλησίος ἔχω · οἷος , ὅταν ὁ γυνή καί τραχύνω παρασκευάζω ἢ φέρω ὁ ἀνήρ , καί ὁ ἀνήρ καί χαλεπαίνω αὐτός μή ὑβρίζω , τότε πᾶς γαλήνη καί λύτρον χῶμα ἀποπλάζω . οὕτως καί ἐπί ὁ παλαιός γίγνομαι · ὁ ἑαυτοῦ ἕκαστος πληρόω , οὖον ὁ ὁ πλησίος ἀπαιτέω . κόβω δέ ἐλαύνω ὁ ἀδελφιδός ὁ Ἀβραάμ · οὐ ἐγκαλέω ὁ γυνή · κελεύω αὐτός ὁδός ὀδεύω μακρός · οὐ ἀντιλέγω οὐδέ πρός οὗτος , ἀλλά ἀκολουθέω . πάλιν μετά ὁ πολύς ταλαιπωρία ἐκεῖνος καί ὁ μάχος καί ὁ ἱδρώς ὁ πᾶς κύριος γίγνομαι , παραχωρέω ὁ πρωτεῖος [ 237 ] ὁ Λωτ · καί οὖον μόνος οὐ δυσχεραίνω ὁ Σάρα πρός οὗτος , ἀλλά οὐδέ ὁ στόμα διαίρω , οὐδέ φθέγγομαι τίς τοιοῦτος , ὅσος πολύς ὁ γυνή νῦν φθέγγομαι , ὅταν ὁράω ἐλασσόω ἐν ὁ τοιοῦτος μοῖρα ὁ ἀνήρ ὁ ἑαυτοῦ , καί μάλιστα ὑπό μικρός · ανειδιζεω καί μωρός καί ἀνόητος καλέω καί ἄναγνος καί προδυτης καί σιγή . ἄλλος οὐδείς ἐκεῖνος τοιοῦτος οὔτε εἶπον οὔτε ἐννοέω , ἀλλά στρέφω ἅπας ὁ παρά ἐκεῖνος γίγνομαι . καί ὁ δή μείζων · μετά γάρ ὁ κύριος ἐκεῖνος γίγνομαι ὁ αἵρεσις καί ὁ μικρός προσρίπτω ὁ θεός , κίνδυνος αὐτός καταλαμβάνω χαλεπός . καί ἀκούω ὁ πατριάρχης , πᾶς καθοπλίζω ὁ αὐτός , καί πρός ὅλος ὁ Πέρσης παρασκευάζω στρατόπεδον μετά ὁ οἰκέτης ὁ ἑαυτοῦ μόνος · καί οὐδέ τότε αὐτός κατέχω ἐκεῖνος , οὐδέ εἶπον ὅσος ἵημι · Ἄνθρωπος , ποῖ φέρω , κατά χρῆμα σαυτοῦ ὁδός καί τοσοῦτος ἐκδίδωμι · κίνδυνος , ὑπέρ ἀνήρ ὑβρισμός σύ καί ὁ σός ἁρπακτός πᾶς , ὁ αἷμα ἐκχέω ; εἰμί γάρ καί σεαυτοῦ καταφρονέω , ἀλλά ἐγώ ὁ καταλείπω οἰκίον καί πατρίς καί φίλος καί συγγενής καί τοσοῦτος ἀκολουθέω σύ ἀποδημία λανθάνω , καί μή περιβόητος χηρεία καί ὁ ἀπό ὁ χρεία κακός . οὐδείς οὗτος οὐ εἶπον , οὐ ἐννοέω , ἀλλά φέρω πᾶς σιγή . μετά οὗτος ὁ γαστήρ ἀγών Μένων , αὐτός μέν οὖον πάσχω ὁ ὁ γυνή , οὐδέ ἀποδύω · ἐκεῖνος δέ θρηνέω , ἀλλά οὐ πρός ὁ γυνή , ἀλλά πρός ὁ θεός . καί ὁράω πῶς ἕκαστος ὁ προσήκω διαφυλάσσω . οὔτε γάρ αὐτός καταφρονέω ὁ Σάρα ὡς ἀπαίδος , οὔτε ἀνειδισέ τίς τοιοῦτος αὐτός · ἐκεῖνος πάλιν σπουδάζω ὁ ἀπαιδία ἐπινοέω παραμυθία αὐτός τις ἀπό ὁ παιδίσκη · οὐδέποτε γάρ οὗτος οὔτε κωλύω , καθώς νῦν . νῦν γάρ οὔτε γυνή τοιοῦτος ἀνήρ χαρίζομαι θέμις , οὔτε ἐκεῖνος , οὔτε οἶδα οὔτε ἀγνοέω ὁ γυνή , τοιοῦτος μέξη ἐπιχειρέω , χήν μυριάκις ὁ ὁ ἀπαιδία ἐνοχλέω λύπη · ἐπεί ἀκούω καί αὐτός , ὅτι ὁ σκώληξ αὐτός οὖον τελευτάω , καί ὁ πῦρ αὐτός οὖον σβέννυμι . οὖον γάρ ἐφίημι νῦν , τότε δέ οὐ ἀπηγέρειτο · διό καί ὁ γυνή οὗτος ἐπιτάσσω , κενός ὑπακούω , καί οὐδέ οὗτος διά ἡδονή . ἄλλος ὁράω , φημί , πῶς αὐτός πάλιν ἐκβάλλω κελεύω αὐτός . καί γάρ ἐγώ οὗτος βούλομαι δείκνυμι , ὅτι καί οὗτος ἐκεῖνος ἅπας πείθω , καί ἐκεῖνος οὗτος .