joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0082.7
λόγον · μᾶλλον δὲ οὐδὲ τότε κατὰ τὸν τοῦ δικαίου λόγον μόνον . Καὶ γὰρ καὶ φιλανθρωπίαν εἶχεν , εἰ καὶ τοῦτο ἐπάζομεν τὸ γινόμενον . " Ὅταν μὲν γὰρ τις τὸν μηδὲν ἡδικήκοτα ὑβρίζῃ , κατὰ τὸν τοῦ δικαίου λόγον δίδωσι δίκην · ὅταν δὲ τις τὸν εὐεργέτην , τὸν οὐδὲν προπαθόντα μὲν , εὐ ποιήσαντα δὰ μυρία , καὶ μὴν τοῦ εἶναι γενόμενον αἴτιον , καὶ θεὸν ὄντα , καὶ ψυχὴν ἐμπνεύσαντα , καὶ μυρία χαρισάμενον , καὶ εἰς οὐρανὸν βουληθέντα ἀναγαγεῖν , εἰ τοῦτον μετὰ τοσαύτας εὐεργεσίας μὴ μόνον ὑβρίζει , ἀλλὰ καὶ καθ' ἡμέραν ὑβρίζει δι' ὧν ποιεῖ , ποίας ἀξίας ἔσται συγγνώμης ; Οὐχ ὁρᾷς πῶς τὸν Ἄδαμ ἐκόλασε διὰ μιᾶν ἀμαρτίαν ; Ναί , φησὶ , παράδεισον παρέδωκεν ἐκεῖνω , καὶ πολλῆς εὐνοίας ἀπολαῦσαι ἐποίησε . Καίτοι γε οὐχ ἔστιν Ἰσων , ἀδίας ἀπολαύοντα ἀμαρτάνειν , καὶ ἐν ὀλίμῃ καθεστῶτα πολλῇ . Καὶ γὰρ τὸ δεῖνόν τοῦτό ἐστιν , οὐχ οὕδε ὁ παράδεισος ὧν ἀμαρτάνεις , ἀλλ' ἐν τοῖς μυρίοις τοῦ παρόντος βίου κωκᾶς , καὶ οὐδὲ τῇ ταλαιπωρίᾳ σωφρονέστερος γίγνη · ὥσπερ ἂν εἰ τις δεδεμένος χρῆτο τῇ σονηρίᾳ . Σοὶ δὲ καὶ παράδεισον μείζω ἐπηνέγκαστο · καὶ οὕτως ἐδωκέν ἡδὴ , ἵνα μὴ σε διαχῇ ἐν τῷ καιρῷ τῶν ἀγώνων , οὕτως ἐσῆγξεν , ἵνα μὴ σε καταδαλ[λ]ῃ τοῖς πόνοις . Κάκισινος μὲν μιᾶν ἀμαρτίαν ἀμαρτῶν , θάνατον ὀλολήφρον ἐπεσπάσατο , ἡμεῖς δὲ μυρία καθ' ἑκάστην ἡμέραν πλημμελοῦμεν . Εἰ δὲ μιᾶν ἐργασάμενος ἐκεῖνος τοσοῦτον ἐπεσπάσατο κακόν , καὶ θάνατον εἰσῆνεγκεν · οἱ διηνεκῶς ἐν ἀμαρτήμασι ζῶντες , τί οὐκ πεισόμεθα , ὅτι ἀντὶ παραδείσου τὸν οὐρανὸν προσδοκῶντες ; Φορτικὸς ὁ λόγος , καὶ λυπεῖ τὸν ἀχρωστην · καὶ ἐξ αὐτῆς πάσχῃ , τοῦτο οἶδα · καὶ γὰρ ἡ καρδία μου ταράττεται καὶ πάλει · καὶ δοῦν ὡν θεὸν κατασκευάζομεν τὸν τῆς γενέσεως λόγον , τοσοῦτον μᾶλλον τρέμω καὶ ἀναδύομαι τῷ δεῖ . " Ἄλλ' ἀνάγκη ταῦτα λέγειν , ἵνα μὴ περιπέσωμεν τῇ γεννή . Οὐχ ἔλαθες σὺ παράδεισον οὐδὲ φύλα καὶ φυτά , ἀλλ' οὐρανὸν καὶ τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἀγαθά . Εἰ δὲ ὁ ἐλάττων λαβὼν κατεδικάσθη , καὶ οὐδεὶς αὐτὸν ἐξελετο λόγος , πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς αἱ πλείονα ἀμαρτάνοντες καὶ ἐπὶ μείζω κεκλημένοι , τὰ ἀνήκεστα ὁπομενούμεν . " Ἐννόησον τῶν πόσον χρόνον ἐν τῷ θανάτῳ μένει διὰ μιᾶν ἀμαρτίαν τὸ γένος τὸ ἡμέτερον . Πεντακισχίλια ἐτη καὶ πλείω παρήλθε , καὶ ὁ θάνατος οὐδέπω λύεται διὰ μιᾶν ἀμαρτίαν . Καὶ οὕδὲ ἔχομεν εἰπεῖν , ὅτι προηρτηδὸν ἤκουσεν ὁ Ἄδαμ , οὐδὲ ὅτι ἐπὶ ἀμαρτημασὶν ἐτέρους κολαζομένους εἶδε , καὶ φοβηθῆναι ἐντεύθεν αὐτὸν εἰδὲ ἤν , καὶ αὐτῷ τῇ παραδείγματι σωφρονισθῆναι · πρῶτος γὰρ ἦν τότε καὶ μόνος , ἀλλ' ὅμως ἐτιμωρήτο . Σὺ δὲ οὐδὲν ἂν ἔχοις τούτων προβαλεῖν , ὁ μετὰ τοσαῦτα παραδείγματα
Lemmas: λόγος · μᾶλλον δέ οὐδέ τότε κατά ὁ ὁ Δίκαιος λόγος μόνος . καί γάρ καί φιλανθρωπία ἔχω , εἰμί καί οὗτος πάσσω ὁ γίγνομαι . " ὅταν μέν γάρ τις ὁ μηδείς ἡδικήκοτα ὑβρίζω , κατά ὁ ὁ Δίκαιος λόγος δίδωμι δίκη · ὅταν δέ τις ὁ εὐεργέτης , ὁ οὐδείς προπάσχω μέν , εὕω ποιέω δᾶ μυρίος , καί μήv ὁ εἰμί γίγνομαι αἴτιος , καί θεός εἰμί , καί ψυχή ἐμπνέω , καί μυρίος χαρίζομαι , καί εἰς οὐρανός βούλομαι ἀνάγω , εἰμί οὗτος μετά τοσοῦτος εὐεργεσία μή μόνος ὑβρίζω , ἀλλά καί κατά ἡμέρα ὑβρίζω διά ὅς ποιέω , Ποίας ἄξιος εἰμί συγγνώμη ; οὐχ ὁράω πῶς ὁ Άδαμ κολάζω διά μιαίνω ἁμαρτία ; Ναίς , φημί , παράδεισος παραδίδωμι ἐκεῖνος , καί πολύς εὔνοια ἀπολαύω ποιέω . καίτοι γε οὐ εἰμί ἰσος , ἀδίας ἀπολαύω ἁμαρτάνω , καί ἐν ὄλλυμι καθίστημι πολύς . καί γάρ ὁ δεῖνος οὗτος εἰμί , οὐ οὐδέ ὁ παράδεισος ὅς ἁμαρτάνω , ἀλλά ἐν ὁ μυρίος ὁ πάρειμι βίος Κωκᾶς , καί οὐδέ ὁ ταλαιπωρία σώφρων γίγνομαι · ὥσπερ εἄν εἰμί τις δήω χράω ὁ σονηριον . σοί δέ καί παράδεισος μείζων ἐπιφέρω · καί οὕτως δίδωμι ἤδη , ἵνα μή σύ διαχέω ἐν ὁ καιρός ὁ ἀγών , οὕτως εἰσάγω , ἵνα μή σύ καταδαλ[λ]ῃ ὁ πόνος . Κάκισινος μέν μιαίνω ἁμαρτία ἁμαρτάνω , θάνατος ὀλολήφρον ἐπισπάω , ἐγώ δέ μυρίος κατά ἕκαστος ἡμέρα πλημμελέω . εἰμί δέ μιαίνω ἐργάζομαι ἐκεῖνος τοσοῦτος ἐπισπάω κακός , καί θάνατος εἰσφέρω · ὁ διηνεκής ἐν ἁμάρτημα ζῶ , τίς οὐ πείθω , ὅτι ἀντί παράδεισος ὁ οὐρανός προσδοκάω ; φορτικός ὁ λόγος , καί λυπέω ὁ ἄχρωστος · καί ἐκ αὐτός πάσχω , οὗτος οἶδα · καί γάρ ὁ καρδία ἐγώ ταράσσω καί παλέω · καί δήω ὡς θεός κατασκευάζω ὁ ὁ γένεσις λόγος , τοσοῦτος μᾶλλον τρέμω καί ἀναδύομαι ὁ δεῖ . " ἄλλος ἀνάγκη οὗτος λέγω , ἵνα μή περιπίπτω ὁ γέννα . οὐχ λανθάνω σύ παράδεισος οὐδέ φῦλον καί φυτός , ἀλλά οὐρανός καί ὁ ἐν ὁ οὐρανός ἀγαθός . εἰμί δέ ὁ μικρός λαμβάνω καταδικάζω , καί οὐδείς αὐτός ἐξαιρέω λόγος , πολύς μᾶλλον ἐγώ ὁ πλείων ἁμαρτάνω καί ἐπί μείζων καλέω , ὁ ἀνήκεστος οπομενω . " ἐννοέω ὁ πόσος χρόνος ἐν ὁ θάνατος μένω διά μιαίνω ἁμαρτία ὁ γένος ὁ ἡμέτερος . πεντακισχίλιοι ἔτος καί πλείων παρέρχομαι , καί ὁ θάνατος οὐδέπω λύω διά μιαίνω ἁμαρτία . καί οὐδέ ἔχω εἶπον , ὅτι προηρτηδὸν ἀκούω ὁ Άδαμ , οὐδέ ὅτι ἐπί ἁμάρτημα ἕτερος κολάζω ὁράω , καί φοβέω ἐντεῦθεν αὐτός ἀνάκλεις ἐάν , καί αὐτός ὁ παράδειγμα σωφρονίζω · πρῶτος γάρ εἰμί τότε καί μόνος , ἀλλά ὅμως τιμωρέω . σύ δέ οὐδείς εἄν ἔχω οὗτος προβάλλω , ὁ μετά τοσοῦτος παράδειγμα