joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0095.2
β’ . Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος οὐχ ἑαυτὸν ἐπαίρει , ἀλλ’ ἐτέρους ταπεινῶν καὶ ἐξενισταμένων καταστελλὼν καὶ παιδὼν μετριάζειν , ἔλεγεν · Ἐμοὶ δὲ εἰς ἐλάχιστον ἐστίν , ἵνα ὑφ’ ὑμῶν ἀνακριθῶ , ἢ ὑπ’ ἀνθρωπίνης ἡμέρας . Ὡςπὶ πῶς κάκεινος ἐθεράπευσεν ; Ὁ γὰρ ἀκούσας , ὅτι πάντων ὁμοίως καταφρονεῖ , καὶ ὑπ’ οὐδενὸς ἀξίου κρίνεσθαι , οὐκὲτὶ λοιπὸν ἀλήσει , ὡς μόνος · αὐτὸς ἐκβεβλημένος . Εἰ γὰρ εἴπεν , Ὑφ’ ὑμῶν , μόνον , καὶ ἐσίγησεν , ἵκανὸν ἴσως αὐτοὺς τοῦτο δακεῖν ὡς καταφρονηθέντας ἢν · νυνὶ δὲ τῷ ἐπαγαγεῖν , Οὐδὲ ἀνθρωπίνης ἡμέρας , παραμυθίαν ἐκόμισε τῇ πληγῇ , κοινωνοῦς αὐτοῖς δοὺς τῆς καταφρονήσεως . Ἄλλ’ αὐτὸ τοῦτο θεραπεύει πάλιν εἰπών · Ἄλλ’ οὐδὲ ἑαυτὸν ἀνακρίνω . Ὡςπὶ πῶς οὐχ ἔστιν ἀπονοίας τὸ εἰρημένον · οὐδὲ γὰρ ἑαυτὸν ἀρχεῖν φησι πρὸς τὴν τοιαύτην ἀκρίβειαν . Εἶτα , ἐπειδὴ καὶ τοῦτο σφόδρα ἐπαίρεσιν μένου ἐδόκει εἶναι τὸ ῥῆμα , καὶ αὐτὸ διωρθώσατο εἰπών · Ἄλλ’ οὐχ ἐν τούτῳ δεδικαίωμαι . Τί οὖν , οὐ χρὴ δικάζειν ἑαυτὸς καὶ τοῖς ἁμαρτήμασι ; Καὶ σφόδρα μὲν οὖν χρὴ τοῦτο ποιεῖν , ὅταν ἁμαρτάνωμεν · ἀλλὰ Παῦλος τοῦτο οὐχ εἴπεν · Οὐδὲν γὰρ ἑμαυτῷ σύνοιδα , φησίν . Ποῖον οὖν ἔμελλε κρίνειν ἁμάρτημα , μηδὲν ἑαυτῷ συνειδώς ; Ὁ δὲ οὐ φησι δεδικαιωθῆναι . Οἱ οὖν [ 89 ] μυρίων τραυμάτων τῷ συνειδητῷ ἐμπέπλησμένοι ἔχοντες , καὶ μηδὲν συνειδότες ἑαυτοῖς ἀγαθόν , ἀλλὰ πᾶν πονηρόν , τί ἂν εἴποιμεν ; Καὶ τί δήποτε , εἰ μηδὲν ἑαυτῷ σύνοιδεν , οὐ δεδικαίωται ; Ὅτι συνέβαινεν ἁμαρτῆσαι μὲν αὐτῷ τινὰ ἁμαρτήματα , μὴ μὴν αὐτὸν εἰδέναι ταῦτα ἁμαρτήματα . Ἐντεῦθεν λογίζου πόση τῆς μελλούσης κρίσεως ἡ ἀκρίβεια . Οὐ τοῖνυν οὐς ἀληθῶν σαυτὸν νομίζων , οὕτως ἀνάξιος ἑαυτῷ εἶναι τῷ κρίνεσθαι παρ’ ἐκείνους φησίν , ἀλλ’ ἐπιστομίζων τοὺς ἀλόγους ταῦτα ποιοῦντας . Ἐξερωθὶ γοῦν οὐδὲ φανερῶν δυν τῶν τῶν ἁμαρτημάτων , ἐπιτρέπειν κοινεῖν ἑτέρους , ἐπειδὴ ὁ καιρὸς τοῦτο ἀφήκει .
Lemmas: βε . Ζεύς οὗτος καί ὁ Παῦλος οὐ ἑαυτοῦ ἐπαίρω , ἀλλά ἕτερος ταπεινός καί ἐξενισταμένων καταστέλλω καί ἀρτί-παις μετριάζω , λέγω · ἐμός δέ εἰς μικρός εἰμί , ἵνα ὑπό σύ ἀνακρίνω , ἢ ὑπό ἀνθρώπινος ἡμέρα . Ὡςπὶ πῶς κενός θεραπεύω ; ὁ γάρ ἀκούω , ὅτι πᾶς ὁμοίως καταφρονέω , καί ὑπό οὐδείς ἄξιος κρίνω , οὐκέτι λοιπός ἀλάομαι , ὡς μόνος · αὐτός ἐκβάλλω . εἰμί γάρ εἶπον , ὑπό σύ , μόνος , καί σιγάω , ἱκανός ἴσως αὐτός οὗτος δάκνω ὡς καταφρονέω εἄν · νυνί δέ ὁ ἐπάγω , οὐδέ ἀνθρώπινος ἡμέρα , παραμυθία κομίζω ὁ πλήσσω , κοινωνός αὐτός δίδωμι ὁ καταφρόνησις . ἄλλος αὐτός οὗτος θεραπεύω πάλιν εἶπον · ἄλλος οὐδέ ἑαυτοῦ ἀνακρίνω . Ὡςπὶ πῶς οὐ εἰμί ἀπόνοια ὁ εἴρω · οὐδέ γάρ ἑαυτοῦ ἄρχω φημί πρός ὁ τοιοῦτος ἀκρίβεια . εἶτα , ἐπεί καί οὗτος σφόδρα ἐπαίρω μένω δοκέω εἰμί ὁ ῥῆμα , καί αὐτός διορθόω εἶπον · ἄλλος οὐ ἐν οὗτος δικαιόω . τις οὖν , οὖον χρή δικάζω εαυτός καί ὁ ἁμάρτημα ; καί σφόδρα μέν οὖν χρή οὗτος ποιέω , ὅταν ἁμαρτάνω · ἀλλά Παῦλος οὗτος οὐ εἶπον · οὐδείς γάρ ἐμαυτοῦ σύνοιδα , φημί . Ποῖον οὖν μέλλω κρίνω ἁμάρτημα , μηδείς ἑαυτοῦ σύνοιδα ; ὁ δέ οὖον φημί δικαιόω . ὁ οὖν [ 89 ] μυρίος τραῦμα ὁ συνειδητός ἐμπίμπλημι ἔχω , καί μηδείς σύνοιδα ἑαυτοῦ ἀγαθός , ἀλλά πᾶς πονηρός , τίς εἄν εἶπον ; καί τίς δήποτε , εἰμί μηδείς ἑαυτοῦ σύνοιδα , οὖον δικαιόω ; ὅτι2 συμβαίνω ἁμαρτάνω μέν αὐτός τις ἁμάρτημα , μή μήv αὐτός οἶδα οὗτος ἁμάρτημα . ἐντεῦθεν λογίζομαι πόσος ὁ μέλλω κρίσις ὁ ἀκρίβεια . οὖον τοίνυν οὖς ἀληθής σαυτοῦ νομίζω , οὕτως ἀνάξιος ἑαυτοῦ εἰμί ὁ κρίνω παρά ἐκεῖνος φημί , ἀλλά ἐπιστομίζω ὁ ἄλογος οὗτος ποιέω . Ἐξερωθὶ γοῦν οὐδέ φανερός δύο ὁ ὁ ἁμάρτημα , ἐπιτρέπω κοινόω ἕτερος , ἐπεί ὁ καιρός οὗτος ἀφήκω .