joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0342.1
δετι ἐμαρτυρήσαμεν κατ’ αὐτοῦ , δετι ἤγειρε τὸν Χριστὸν , ὃν οὐκ ἤγειρεν , εἰπερ ἄρα νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται . Εἰ δὲ ἄπονον τοῦτο ( κατηγόρη γὰρ Θεοῦ καὶ συκοφάνται ) , καὶ οὐκ ἤγειρεν , ὡς φατε , οὐ τοῦτο μόνον , ἀλλὰ καὶ ἕτερα ἔψεσται ἄτοπα . Καὶ πάλιν αὐτὰ κατασκευάζει , καὶ ἀναλαμβάνει λέγων · Εἰ γὰρ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται , οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται . Εἰ γὰρ μὴ ἐμελλε τοῦτο ποιεῖν , οὐδ’ ἂν παρῆγεντο . Ἀλλ’ οὐ λέγει τοῦτο , ἀλλὰ τὸ τέλος , τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ , δι’ αὐτῆς πάντας ἔλθων . Εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται , ματαία ἡ πίστις ὑμῶν . Τῷ σαφεῖ καὶ ὁμολογημένῳ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ συνεχῆς περιτιθῆσιν , ἀπὸ τοῦ ἱσχυροτέρου καὶ τοῦ ἀσθενὲς εἶναι δοκοῦν καὶ ἀμφίβολον ἰσχυρὸν ποιῶν καὶ σαφές . “ Ἐτι δὲ καὶ ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν . Εἰ γὰρ οὐκ ἤγέρθη , οὐδὲ ἀπέθανεν · εἰ δὲ οὐκ ἀπέθανεν , οὐδὲ τὴν ἁμαρτίαν ἔλυσεν · οὐ γὰρ θάνατος αὐτοῦ , τῆς ἁμαρτίας [ 305 ] λύσις · Ἰδὲ γάρ , φησίν , ὁ Ἄμωτος τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου . Πῶς δὲ αἴρων ; Τῷ θανάτῳ . Διὸ καὶ ἄμυν ἐκάλυψεν , ὡς σφαττόμενον . Εἰ δὲ οὐκ ἀνέστη , οὐδὲ ἐσφάγη · εἰ δὲ οὐκ ἐσφάγη , οὐδὲ ἡ ἁμαρτία ἐλύθη · εἰ δὲ οὐκ ἐλύθη , ἐν αὐτῇ ἐστε · εἰ δὲ ἐν αὐτῇ ἐστε , εἰκῇ ἐκηρύξαμεν · εἰ δὲ εἰκῇ ἐκηρύξαμεν , εἰκῇ ἐπιστεύσατε . Ἄλλως δὲ καὶ ὁ θάνατος ἀθάνατος μένει , εἰ μὴ ἀνέστη . Εἰ γὰρ καὶ αὐτὸς κατεσχέθη ὑπὸ τοῦ θανάτου , καὶ οὐκ ἔλυσεν αὐτοῦ τὴς ὀδύνας , πῶς πάντα ; τοὺς ἄλλους ἀπήλλαξεν ἐτι αὐτὸς κατεχόμενος ; Διὸ καὶ ἐπάγει · Ἄρα καὶ οἱ κοιμηθέντες ἐν τῷ ἀδωλῳ . Καὶ τὶ λέγω περὶ ὑμῶν , φησίν , ὅπου γε καὶ ἐκεῖνοι πάντες ἀπολώλασιν , οἱ τὸ πᾶν διανύσαντες , καὶ οὐχ ὑποκείμενοι λοιπὸν τῇ ἀδηλῳ τοῦ μέλλοντος ; Τὸ δέ , Ἐν Χριστῷ , ἢ τὸ ἐν τῇ πίστει φησίν , ἢ οἱ δι’ αὐτὸν ἀποθανόντες , οἱ πολλοὶ · ὑπομεῖναντες κινδύνους , οἱ πολλὰς ταλαιπωρίας , οἱ διὰ τῆς στενῆς ὁδοῦ βαδίσαντες . Ποῦ νῦν εἰσι τὰ πονηρὰ τῶν Μανιχαίων στόματα , τῶν λεγόντων ἀνάστασιν αὐτὸν ἐνταῦθα λέγειν , τῆς ἁμαρτίας τὴν ἀπαλλαγὴν ; Οἱ γὰρ πυκνοὶ οὗτοι καὶ συνεχεῖς συλλογισμοὶ καὶ ἀντισπεύδοντες οὐδὲν τούτων ἐμφανίζουσιν ὡν ἐκεῖνοι λέγουσιν , ἀλλ’ ὅπερ ἡμεῖς φάμεν . Καὶ γὰρ ἀνάστασις τοῦ πεπτωκότος · λέγεται . Διὰ τοῦτο καὶ συνεχῶς ἐπιλέγει · οὐ τὸ ἐγηγέρθαι μόνον , ἀλλὰ καὶ τὸ , Ἐκ νεκρῶν , προστιθεῖς . Καὶ Κορινθίοι δὲ οὐ περὶ ἀφέσεως ἁμαρτημάτων ἀμφιδβαλλον , ἀλλὰ περὶ σωμάτων ἀναστάσεως . Ποῖα δὲ ὅλως ἀνάστη , εἰ μὴ ἀναμάρτητοι εἰεν οἱ ἄνθρωποι , μηδὲ τὸν Χριστὸν τοῦτο εἶναι ; Εἰ γὰρ μὴ ἐμελλεν ἐγείρειν , ἀκολούθων τὸ λέγειν , τίνος ἐνεκεν ἦλθε , καὶ σάρκα ἔλαβε , καὶ ἀνέστη ; τὸ δὲ ἡμέτερον οὐκέτι . Καὶ γὰρ ἀμαρτανόντων ἀνθρώπων καὶ μὴ ἀμαρτανόντων , ἀπὸ σύνεσι τῷ Θεῷ τὸ ἀναμάρτητον , καὶ οὐχ ἑπεται τὸ ἡμέτερον ἐκεῖνω , οὐδὲ ἀντιστρέφει τοῦτο πρὸς ἐκεῖνο , ὥσπερ ἐπὶ τῆς τῶν σωμάτων ἀναστάσεως . Εἰ δὲ τῇ ταύτῃ ἡλικιώσει δεσμέν ἐν Χριστῷ μόνον , ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν .
Lemmas: δετι μαρτυρέω κατά αὐτός , δετι ἐγείρω ὁ Χριστός , ὅς οὐ ἐγείρω , εἰ ἄρα νεκρός οὐ ἐγείρω . εἰμί δέ ἄπονος οὗτος ( κατηγορέω γάρ Θεός καί συκοφάντης ) , καί οὐ ἐγείρω , ὡς φημί , οὖον οὗτος μόνος , ἀλλά καί ἕτερος ψέω ἄτοπος . καί πάλιν αὐτός κατασκευάζω , καί ἀναλαμβάνω λέγω · εἰμί γάρ νεκρός οὐ ἐγείρω , οὐδέ Χριστός ἐγείρω . εἰμί γάρ μή μέλλω οὗτος ποιέω , οὐδέ εἄν παράγω . ἀλλά οὖον λέγω οὗτος , ἀλλά ὁ τέλος , ὁ ἀνάστασις αὐτός , διά αὐτός πᾶς ἔρχομαι . εἰμί δέ Χριστός οὐ ἐγείρω , μάταιος ὁ πίστις σύ . ὁ σαφής καί ὁμολογέω ὁ ἀνάστασις ὁ Χριστός συνεχής περιτίθημι , ἀπό ὁ ἰσχυρός καί ὁ ἀσθενής εἰμί δοκέω καί ἀμφίβολος ἰσχυρός ποιέω καί σαφής . “ ἔτι δέ καί ὁ ἁμαρτία σύ . εἰμί γάρ οὐ ἐγείρω , οὐδέ ἀποθνῄσκω · εἰμί δέ οὐ ἀποθνῄσκω , οὐδέ ὁ ἁμαρτία λύω · οὖον γάρ θάνατος αὐτός , ὁ ἁμαρτία [ 305 ] λύσις · ἰδέ γάρ , φημί , ὁ Ἄμω ὁ Θεός ὁ ἀείρω ὁ ἁμαρτία ὁ κόσμος . Πῶς δέ ἀείρω ; ὁ θάνατος . Διὸ καί ἀμύνω καλύπτω , ὡς σφάζω . εἰμί δέ οὐ ἀνίστημι , οὐδέ σφάζω · εἰμί δέ οὐ σφάζω , οὐδέ ὁ ἁμαρτία λύω · εἰμί δέ οὐ λύω , ἐν αὐτός εἰμί · εἰμί δέ ἐν αὐτός εἰμί , εἰκῇ κηρύσσω · εἰμί δέ εἰκῇ κηρύσσω , εἰκῇ πιστεύω . ἄλλος δέ καί ὁ θάνατος ἀθάνατος μένω , εἰμί μή ἀνίστημι . εἰμί γάρ καί αὐτός κατέχω ὑπό ὁ θάνατος , καί οὐ λύω αὐτός σής ὀδύνη , πῶς πᾶς ; ὁ ἄλλος ἀπαλλάσσω ἔτι αὐτός κατέχω ; Διὸ καί ἐπάγω · ἄρας καί ὁ κοιμάω ἐν ὁ ἄδωλος . καί τίς λέγω περί σύ , φημί , ὅπου γε καί ἐκεῖνος πᾶς ἀπόλλυμι , ὁ ὁ πᾶς διανύω , καί οὐ ὑπόκειμαι λοιπός ὁ ἄδηλος ὁ μέλλω ; ὁ δέ , ἐν Χριστός , ἢ ὁ ἐν ὁ πίστις φημί , ἢ ὁ διά αὐτός ἀποθνῄσκω , ὁ πολύς · ὑπομένω κίνδυνος , ὁ πολύς ταλαιπωρία , ὁ διά ὁ στενός ὁδός βαδίζω . πός νῦν εἰμί ὁ πονηρός ὁ Μανιχαῖος στόμα , ὁ λέγω ἀνάστασις αὐτός ἐνταῦθα λέγω , ὁ ἁμαρτία ὁ ἀπαλλαγή ; ὁ γάρ πυκνός οὗτος καί συνεχής συλλογισμός καί ἀντισπεύδω οὐδείς οὗτος ἐμφανίζω ὡς ἐκεῖνος λέγω , ἀλλά ὅσπερ ἐγώ φημί . καί γάρ ἀνάστασις ὁ πίπτω · λέγω . Ζεύς οὗτος καί συνεχῶς ἐπιλέγω · οὖον ὁ ἐγείρω μόνος , ἀλλά καί ὁ , ἐκ νεκρός , προστίθημι . καί Κορίνθιος δέ οὖον περί ἄφεσις ἁμάρτημα ἀμφιδβαλλον , ἀλλά περί σῶμα ἀνάστασις . Ποίας δέ ὅλως Ανάστη , εἰμί μή ἀναμάρτητος ἄγω ὁ ἄνθρωπος , μηδέ ὁ Χριστός οὗτος εἰμί ; εἰμί γάρ μή μέλλω ἐγείρω , ἀκόλουθος ὁ λέγω , τίς ἕνεκα ἔρχομαι , καί σάρξ λαμβάνω , καί ἀνίστημι ; ὁ δέ ἡμέτερος οὐκέτι . καί γάρ ἁμαρτάνω ἄνθρωπος καί μή ἁμαρτάνω , ἀπό σύνεσις ὁ Θεός ὁ ἀναμάρτητος , καί οὐ ἕπω ὁ ἡμέτερος ἐκεῖνος , οὐδέ ἀντιστρέφω οὗτος πρός ἐκεῖνος , ὥσπερ ἐπί ὁ ὁ σῶμα ἀνάστασις . εἰμί δέ ὁ οὗτος ἡλικίωσις δίειμι ἐν Χριστός μόνος , ἐλεεινός πᾶς ἄνθρωπος εἰμί .