joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0107.1
οὐχ ὂντα οὖν τινὰ ἀγαθὰ καὶ καλὰ εἶναι δοκοῦντα τοῖς πολλοῖς , ὡς ἀγαθὰ ἀπὸ τῆς αὐτῆς συνηθείας διώκωμεν · ὥστε ἐκατέρωθεν φθεῖρεσθαι . Τὰχ᾽ πολλοῖς ἀσφαρέστερον εἶναι δοκεῖ τὸ λεγθῆν · οὐχὼν ἀνάγκη αὐτὸ σαφέστερον εἰπεῖν . Ὅταν πορνεύωμεν ( δεῖ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰρημένων ἀρξάσθαι ) , ἀνθρώπους φοβοῦμεθα μᾶλλον , ἢ τὴν Θεόν . Ἐπεὶ οὖν οὕτως ἐαυτοὺς ὑπεθήκαμεν ἐκείνοις , καὶ δεσπότας ἡμῶν αὐτοὺς ἐποίησαμεν , πολλὰ δὲ τοῖς δεσπόταις τούτοις καὶ ἄλλα δοκεῖ εἶναι κακὰ οὐχ ὂντα κακὰ , χάκεῖνα φεύγομεν πάλιν ὁμοίως . Οἷον τὸ ἐν πενίᾳ ζῆν πολλοῖς δοκεῖ εἶναι αἰσχρόν · καὶ φεύγομεν τὴν πενίαν , οὐχ ἐπειδὴ ἐστιν αἰσχρόν , οὐδὲ ἐπειδὴ τοῦτο πεπεισόμεθα , ἀλλ᾽ ἐπειδὴ τοῖς δεσπόταις ἡμῶν εἶναι δοκεῖ τοῦτο αἰσχρόν , κάκείνους δεδοίκαμεν . Πάλιν τὸ ἀτιμάζεσθαι καὶ εὐχαταφρόνητον εἶναι καὶ πάσης ἐκτὸς δυναστείας , δοκεῖ τοῖς πολλοῖς ὁμοίως εἶναι αἰσχύνος πολλῆς καὶ εὐτελείας . Τοῦτο πάλιν φεύγομεν , οὐδ᾽ αὐτὸ καταγιγνώσκοντες , ἀλλὰ διὰ τὴν τῶν δεσποτῶν ἡμῶν ψήφον . Πάλιν καὶ ἐκ τοῦ ἐναντίον τῷ αὐτῷ ὑπομένειν ἀμμὴν · τὸ γὰρ πλουτεῖν ἀγαθὸν εἶναι δοκεῖ , καὶ ὁ τύφος καὶ αἱ δόξαι καὶ τὸ περιβλέπτον εἶναι · καὶ τοῦτο πάλιν διώκωμεν , οὐδὲ ἐνταῦθα τῶν πραγμάτων ἐπισκεψάμενοι φύσιν ὅτι καλή , ἀλλ᾽ ἀπὸ τῆς δόξης τῶν δεσποτῶν <102> ἡμῶν πεπεισόμεθα . Δεσπότης γὰρ ἡμῶν ὁ δῆμός ἐστι · καὶ ὁ πολύς ὄχλος δεσπότης ὡμὼς καὶ τύρυννος χαλεπός . Οὐδὲ γὰρ ἐπισταγὴς αὐτῷ δεῖ πρὸς τὸ ἀκούσθηναι παρ᾽ ἡμῶν , ἀλλ᾽ ἀρκεῖ μόνον ἡμᾶς εἰδέναι · τί βούλεται , καὶ χωρὶς ἐπταγματος ἐκόμεν · τοσαύτη εὐνείᾳ περὶ αὐτὸν κεχρήμεθα . Καὶ ὁ μὲν Θεὸς καθ᾽ ἑκάστην ἀπειλῶν καὶ νουθετῶν τὴν ἡμέραν , οὐχ ἀκούεται · ὁ δὲ πολύς ὄχλος καὶ ἄτακτος καὶ συρρετωδὴς οὐδὲ ἐπταγὴς χρείαν ἔχει , ἀλλ᾽ ἄρκεῖ μόνον δεῖξαι τισὶν ἀρέσκεσθαι , καὶ πάντα ὑπακούομεν εὐθέως . Καὶ πῶς ; ἂν τις τούτους , φησίν , ἀπορῦψη τοὺς δεσπότας ; Εἰ μείζον αὐτῶν φρόνημα λάβοι , εἰ τὴν τῶν πραγμάτων ἐπισκέψαιτο φύσιν , εἰ καταγνοὴ τῆς τῶν πολλῶν ψήφου , εἰ πρὸ τῶν ἄλιων ἀπάντων ἐν τοῖς δυτοῖς αἰσχροῖς παιδεύσει ἐαυτὸν μὴ ἀνθρώπους , ἀλλὰ τὸν ἀκοιμήτον ὀφθαλμὸν δεδοῦναι , καὶ ἐν τοῖς ἀγαθοῖς πάλιν τοῦτο παρ᾽ ἐκεῖνον στεφανοῦν ζητεῖν . Οὕτω γὰρ οὐδ᾽ ἐν τοῖς ἄλλοις αὐτῶν ἀνεδάμεθα . Ὁ γὰρ , ἢντινα ἂν κατορθοῖ , μὴ ἀξίους κρίνας ἀκείνους εἰδέναι αὐτὸ τὰ κατορθώματα , ἀλλ᾽ ἀρκοῦμενος τῇ τοῦ Θεοῦ ψήφῳ , οὐδ᾽ ἐν τοῖς ἐναντίοις λόγον αὐτῶν ἔξει τινά . Καὶ πῶς αὐτὸ τοῦτο ἔσται , φησίν ; Ἐννόησον τί μὲν ἄνθρωπος , τί δὲ Θεός , καὶ τίν᾽ ἀρεὶς τίνι προστρέχεις , καὶ ταχέως διορθωθῆ τὸ πᾶν . Ἄνὁρωπος ὑπὸ τὴν αὐτὴν ἁμαρτίαν σοὶ κεῖται καὶ τὴν χρίσιν καὶ τὴν κόλα·ιν · ἄνθρωπος ματαιότητι ὁμοιώτρι , καὶ κρίσιν ὀρθὴν οὐχ ἔχει , καὶ δεῖται τῆς ἄνωθεν διορθώσεως · ἄνθρωπος , γῆ καὶ σποδός , κἂν ἐπαινέσῃ , πολλάκις ἀπλῶς ἐπαινέσεταί , ἢ πρὸς χάριν , ἢ πρὸς ἀπήχθειαν · κἂν διαβάλλῃ καὶ κατηγορήσῃ , πάλιν ἀπὸ τῆς αὐτῆς τοῦτο ἐργάσεταί γνώμης . Ἄλλ᾽ οὐχ ὁ Θεὸς οὕτως , ἀλλ᾽ ἀληθὴς ἢ ψῆφος αὐτοῦ , καὶ καθαρὰ ἢ κρίσις αὐτοῦ . Καὶ χρὴ διὰ ταῦτα δεὶ πρὸς αὐτὸν καταφεύγειν · οὐ διὰ ταῦτα δὲ μόνον , ἀλλ᾽ ὅτι καὶ αὐτὸς ἐπὸησε , καὶ φείδεταί σου διὰ ταῦτα πάντων , καὶ αὐτοῦ σοὺ μᾶλλον σε ἀγαπᾷ . Τί τοίνυν ἀφέντες ἔχειν θαυμαστὸν ἐπαινέτην , πρὸς ἀνθρώπων καταφεύγομεν , τὸν οὐδὲν , τὸν εἰκῇ , τὸν ἀπλῶς ; Πονηρὸν σε λέγει καὶ μακιρὸν οὐχ ὂντα τοιούτον ; Ταύτη μᾶλλον αὐτὸν ἐλέησον , καὶ δάκρυσον ὅτι διεφθαρται , καὶ καταφρόνησον αἰ·τοῦ τῆς δόξης , ὅτι πεπτήκασι αὐτοῦ τὰ τῆς διανοίας δῆγματα · ἐπεὶ καὶ οἱ ἀπόστολοι ταῦτα ἠκουσαν ,
Lemmas: οὐ εἰμί οὖν τις ἀγαθός καί καλός εἰμί δοκέω ὁ πολύς , ὡς ἀγαθός ἀπό ὁ αὐτός συνήθεια διώκω · ὥστε ἑκατέρωθεν φθείρω . τάχα πολύς ἀσφαρέστερον εἰμί δοκέω ὁ λέγω · οὐχὼν ἀνάγκη αὐτός σαφής εἶπον . ὅταν πορνεύω ( δεῖ γάρ ἀπό ὁ εἴρω ἄρχω ) , ἄνθρωπος φοβέω μᾶλλον , ἢ ὁ Θεός . ἐπεί οὖν οὕτως ἑαυτοῦ ὑποτίθημι ἐκεῖνος , καί δεσπότης ἐγώ αὐτός ποιέω , πολύς δέ ὁ δεσπότης οὗτος καί ἄλλος δοκέω εἰμί κακός οὐ εἰμί κακός , χάκεῖνα φεύγω πάλιν ὁμοίως . οἷος ὁ ἐν πενία ζῶ πολύς δοκέω εἰμί αἰσχρός · καί φεύγω ὁ πενία , οὐ ἐπεί εἰμί αἰσχρός , οὐδέ ἐπεί οὗτος πείθω , ἀλλά ἐπεί ὁ δεσπότης ἐγώ εἰμί δοκέω οὗτος αἰσχρός , ἐκεῖνος δείδω . πάλιν ὁ ἀτιμάζω καί ευχαταφρονεος εἰμί καί πᾶς ἐκτός δυναστεία , δοκέω ὁ πολύς ὁμοίως εἰμί αἰσχύνω πολύς καί εὐτέλεια . οὗτος πάλιν φεύγω , οὐδέ αὐτός καταγιγνώσκω , ἀλλά διά ὁ ὁ δεσπότης ἐγώ ψῆφος . πάλιν καί ἐκ ὁ ἐναντίος ὁ αὐτός ὑπομένω ἀμμὴν · ὁ γάρ πλουτέω ἀγαθός εἰμί δοκέω , καί ὁ τύφος καί ὁ δόξα καί ὁ Περίβλεπτον εἰμί · καί οὗτος πάλιν διώκω , οὐδέ ἐνταῦθα ὁ πρᾶγμα ἐπισκέπτομαι φύσις ὅτι καλός , ἀλλά ἀπό ὁ δόξα ὁ δεσπότης <102> ἐγώ πείθω . Δεσπότης γάρ ἐγώ ὁ δῆμος εἰμί · καί ὁ πολύς ὄχλος δεσπότης ὠμός καί τύρυννος χαλεπός . οὐδέ γάρ ἐφίστημι αὐτός δεῖ πρός ὁ ἀκούω παρά ἐγώ , ἀλλά ἀρκέω μόνος ἐγώ οἶδα · τίς βούλομαι , καί Χωρὶς ἐπταγματος ἔκω · τοσοῦτος ευνειος περί αὐτός χράομαι . καί ὁ μέν θεός κατά ἕκαστος ἀπειλέω καί νουθετέω ὁ ἡμέρα , οὐ ἀκούω · ὁ δέ πολύς ὄχλος καί ἄτακτος καί συρρετωδὴς οὐδέ ἐπταγὴς χρεία ἔχω , ἀλλά ἀρκέω μόνος δείκνυμι τις ἀρέσκω , καί πᾶς ὑπακούω εὐθύς . καί πῶς ; εἄν τις οὗτος , φημί , ἀπορρύπτω ὁ δεσπότης ; εἰμί μείζων αὐτός φρόνημα λαμβάνω , εἰμί ὁ ὁ πρᾶγμα ἐπισκοπέω φύσις , εἰμί καταγνοέω ὁ ὁ πολύς ψῆφος , εἰμί πρό ὁ ἁλιεύς ἀπαντάω ἐν ὁ δυος αἰσχρός παιδεύω ἑαυτοῦ μή ἄνθρωπος , ἀλλά ὁ ἀκοίμητον ὀφθαλμός δίδωμι , καί ἐν ὁ ἀγαθός πάλιν οὗτος παρά ἐκεῖνος στεφανόω ζητέω . οὕτως γάρ οὐδέ ἐν ὁ ἄλλος αὐτός ἀναδέω . ὁ γάρ , ὅστις εἄν κατορθόω , μή ἄξιος κρίνω ἐκεῖνος οἶδα αὐτός ὁ κατόρθωμα , ἀλλά ἀρκέω ὁ ὁ Θεός ψῆφος , οὐδέ ἐν ὁ ἐναντίος λόγος αὐτός ἔξειμι τις . καί πῶς αὐτός οὗτος εἰμί , φημί ; ἐννοέω τίς μέν ἄνθρωπος , τίς δέ Θεός , καί τίς ἀείρω τίς προστρέχω , καί ταχέως διορθόω ὁ πᾶς . Ἄνωρος ὑπό ὁ αὐτός ἁμαρτία σύ κεῖμαι καί ὁ χρῖσις καί ὁ κόλα·ιν · ἄνθρωπος ματαιότης ὅμοιος , καί κρίσις ὀρθός οὐ ἔχω , καί δήω ὁ ἄνωθεν διόρθωσις · ἄνθρωπος , γῆ καί σποδός , κἀν ἐπαινέω , πολλάκις ἀπλόος ἐπαινέω , ἢ πρός χάρις , ἢ πρός ἀπάγω · κἀν διαβάλλω καί κατηγορέω , πάλιν ἀπό ὁ αὐτός οὗτος ἐργάζομαι γνώμη . ἄλλος οὐ ὁ θεός οὕτως , ἀλλά ἀληθής ἢ ψῆφος αὐτός , καί καθαρός ἢ κρίσις αὐτός . καί χρή διά οὗτος δεῖ πρός αὐτός καταφεύγω · οὖον διά οὗτος δέ μόνος , ἀλλά ὅτι καί αὐτός ποιέω , καί φείδομαι σύ διά οὗτος πᾶς , καί αὐτός σύ μᾶλλον σύ ἀγαπάω . τις τοίνυν ἀφίημι ἔχω θαυμαστός ἐπαινέτης , πρός ἄνθρωπος καταφεύγω , ὁ οὐδείς , ὁ εἰκῇ , ὁ ἀπλόος ; πονηρός σύ λέγω καί μακιρὸν οὐ εἰμί τοιοῦτος ; Ταύτη μᾶλλον αὐτός ἐλεέω , καί δάκρυ ὅτι διαφθείρω , καί καταφρονέω αἰτέω ὁ δόξα , ὅτι πίπτω αὐτός ὁ ὁ διάνοια δῆγμα · ἐπεί καί ὁ ἀπόστολος οὗτος ἀκούω ,