joannes-chrysostomus.in-epistulam-i-ad-corinthios-homiliae-1-44 pg061_0366.4
Ἐπεὶ οὖν τοιούτων μέλλομεν ἀπολαύειν ἀγαθῶν , εἰς ταύτην ἑαυτοὺς κατατάξομεν τὴν τάξιν , καὶ μὴ κλείψωμεν τοὺς ἀπίοντας , ἀλλὰ τοὺς κακῶς τὸν βίον καγωγούντας . Ἐπεὶ καὶ γεωργός , ὅταν ἴδῃ τὸν σῖτον διαλυόμενον , οὐ θρηνεῖ , ἀλλ’ ἕως μὲν ἄν βλέπῃ στερεὸν ἐν τῇ γῇ μένοντα , δίδωκε καὶ τρέμει · ἐπειδὰν δὲ ἴδῃ διαλυόμενον , χαίρει . Ἄρχη γὰρ τῆς μελλούσης σπορᾶς ἡ διάλυσις . Οὕτω καὶ ἡμεῖς τότε χαίρωμεν , ὅταν πέσῃ ἡ οἰκία ἡ φθαρτή , ὅταν σταφρῇ ὁ ἄνθρωπος . Καὶ μὴ θαυμάσῃς , εἰ σπορὰν τὴν ταφὴν ἐκάλεσε · καὶ γὰρ αὐτὴ βελτίων ἡ σπορά . Ἐκεῖνιν μὲν γὰρ διαβίγονται θάνατοι καὶ πόννοι καὶ κίνδυνοι καὶ φροντίδες , ταύτην δὲ , ἄν ὀρθῶς βιώσῃς , στεφανοὶ καὶ βραβεῖα · καὶ τὴν μὲν φόβος καὶ θάνατος , [ 392 ] τὴν δὲ ἀφθαρσία καὶ ἀθανασία · καὶ τὰ μυρία ἄγαθά · ἐπ’ ἐκείνης τῆς σπορᾶς συμπολαιοὶ καὶ ἡθοναὶ καὶ ὕπνος , ἐπὶ ταύτης δὲ φωνὴ μόνον ἐκ τῶν οὐρανῶν καταβαίνουσα , καὶ πάντα ἀθρόως τελειοφορεῖται . Καὶ ὁ ἀποστάμενος οὐκέτι λοιπὸν ἐπὶ βίον ἄγεται πολὺ μοχθόν , ἀλλ’ ἑνθὰ ἀπόδορα ὀδὺν καὶ λύπη καὶ στεναγμός . Εἰ δὲ καὶ προστάσιαν ἐπιζητεῖς , καὶ διὰ τοῦτο θρηνεῖς τὸν ἀνδρα , ἐπὶ τὸν κοινὸν πάντων προστάτην καὶ σωτῆρα καὶ εὐεργέτην καταφύγε τὸν Θεόν , ἐπὶ τὴν ἑμαχὸν συμμάχην , ἐπὶ τὴν εὐχολον βοηθείαν , ἐπὶ τὴν διαρκῆ σκέπην τῆν πενταχόθ παρούσαν καὶ πανταχόθεν ἡμᾶς ἐπιζιχούσαν , ἀλλ’ ἡ συνήθεια ποθεῖνον καὶ ἐπέραστον . Οἶδα κάγω · ἀλλ’ ἄν ἐπιφέρῃς τῷ λογισμῷ τὸ πάθος , καὶ λογὴν πρὸς ταύτην τὴς ὁ λαβὼν , καὶ ὅτι γενναίως ἐνεχὼν θυσιᾶν τὴν γνώμην ἀναφέρεῖς τῷ Ἰησοῦ , καὶ τοῦτο τὸ κύμα δυνήσῃ διαφράμειν , καὶ ὅπερ ὁ χρόνος ἐργάζεται , τοῦτο ἡ φιλοσοφία ποιήσει · ἄν δὲ καταμαλακισθῇς , λήξει μὲν τῷ χρόνῳ τὸ πάθος , σοὶ δὲ οὐδὲνα τὴν μισθὸν οἴσεις . Μετὰ δὲ τῶν λογισμῶν τούτων καὶ παραδείγματα σύλλεγε , τὰ ἐν τῷ παρόντι βίῳ , τὰ ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς · ἐνθὸν οὖν ὁ Ἀβραὰμ κατέσφαξε τὸν υἱὸν τὸν αὐτοῦ , καὶ οὔτε δάκρυσεν οὔτε πικρὸν ῥῆμα ἐξέβαλεν . Ἄλλ’ ἐκεῖνος Ἀβραὰμ , φησίν , ἦν . Καὶ μὴν σὺ ἐπὶ μειζόνᾳ ἐκλήθης σκῆμαματι . Ὁ δὲ Ἰωβ ἤλγησε μὲν , τοσοῦτον δὲ , ὅσον εἰκὸς πατέρα φιλόπαιδα καὶ σφόδρα χηρόμενον τῶν ἀπελθόντων · ὡς ἄν γε νῦν ποιούμεν ἡμεῖς , ἐχθρῶν καὶ πολεμίων ἐτίν . Οὐδὲ γὰρ , εἰ τινὸς εἰς βασιλεία ἀπενοχθέντος καὶ στεφανωθέντος ἑκοπτες σαυτὸν ἄν θρήνεις , φιλὸν ἄν σε τοῦ στεφανωθέντος ἑρῆν εἶναι , ἀλλ’ ἐχθρὸν σφόδρα καὶ πολέμιον . Ἄλλ’ οὐδὲ νῦν ἐκεῖνον θρηνῶ , φησίν , ἀλλ’ ἐμαυτόν . Ἄλλ’ οὐδὲ τοῦτο φιλούντος , τὸ θέλειν ἑτι ἐναγώνιον εἶναι ἐκεῖνον διὰ σαυτὸν καὶ ὑποκείσθαι τῇ ἀδηλίᾳ τοῦ μέλλοντος , παρὸν στεφανοῦσθαι καὶ προσιρῶσαι , ἡ πελάγιον σαλεύειν , ἐξὼν ἐν λιμένι εἶναι . Ἄλλ’ οὐκ οἶδα ποὺ πειρωρηκε , φησὶ . Διὰ τί οὐκ οἶδας ; εἴπέ μοι · ἑστε γὰρ
Lemmas: ἐπεί οὖν τοιοῦτος μέλλω ἀπολαύω ἀγαθός , εἰς οὗτος ἑαυτοῦ κατατάσσω ὁ τάξις , καί μή κλέπτω ὁ ἄπειμι , ἀλλά ὁ κακῶς ὁ βίος καγωγούντας . ἐπεί καί γεωργός , ὅταν ὁράω ὁ σῖτος διαλύω , οὖον θρηνέω , ἀλλά ἠώς μέν ἄν βλέπω στερεός ἐν ὁ γῆ Μένων , δίδωμι καί τρέμω · ἐπειδάν δέ ὁράω διαλύω , χαίρω . Ἄρχη γάρ ὁ μέλλω σπορά ὁ διάλυσις . οὕτως καί ἐγώ τότε χαίρω , ὅταν πίπτω ὁ οἰκίον ὁ φθαρτός , ὅταν σταφρῇ ὁ ἄνθρωπος . καί μή θαυμάζω , εἰμί σπορά ὁ ταφή καλέω · καί γάρ αὐτός ἀγαθός ὁ σπορά . εκειος μέν γάρ διαβιγοντ θάνατος καί πόννος καί κίνδυνος καί φροντίς , οὗτος δέ , ἄν ὀρθῶς βιόω , στεφανόω καί βραβεῖον · καί ὁ μέν φόβος καί θάνατος , [ 392 ] ὁ δέ ἀφθαρσία καί ἀθανασία · καί ὁ μυρίος ἀγαθός · ἐπί ἐκεῖνος ὁ σπορά συμπολαιος καί ἡθοναὶ καί ὕπνος , ἐπί οὗτος δέ φωνή μόνος ἐκ ὁ οὐρανός καταβαίνω , καί πᾶς ἀθρόος τελειοφορέω . καί ὁ ἀφίστημι οὐκέτι λοιπός ἐπί βίος ἄγω πολύς μόχθος , ἀλλά ἔνθα ἀποδορά ὄζω καί λύπη καί στεναγμός . εἰμί δέ καί προστασία ἐπιζητέω , καί διά οὗτος θρηνέω ὁ ἀνήρ , ἐπί ὁ κοινός πᾶς προστάτης καί σωτήρ καί εὐεργέτης καταφεύγω ὁ Θεός , ἐπί ὁ μάχος συμμάχομαι , ἐπί ὁ ευχολος βοήθεια , ἐπί ὁ διαρκής σκέπη ὁ πενταχόθ πάρειμι καί πανταχόθεν ἐγώ επιζιχουω , ἀλλά ὁ συνήθεια Ποθεινόν καί ἐπέραστος . οἶδα κἀγώ · ἀλλά ἄν ἐπιφέρω ὁ λογισμός ὁ πάθος , καί λογή πρός οὗτος σής ὁ λαμβάνω , καί ὅτι γενναῖος ἐνέχω θυσία ὁ γνώμη ἀναφέρω ὁ Ἰησοῦς , καί οὗτος ὁ κύμα δύναμαι διαφράμειν , καί ὅσπερ ὁ χρόνος ἐργάζομαι , οὗτος ὁ φιλοσοφία ποιέω · ἄν δέ καταμαλακίζω , λήγω μέν ὁ χρόνος ὁ πάθος , σύ δέ οὐδείς ὁ μισθός φέρω . μετά δέ ὁ λογισμός οὗτος καί παράδειγμα συλλέγω , ὁ ἐν ὁ πάρειμι βίος , ὁ ἐν ὁ θεῖος γραφή · ἔρχομαι οὖν ὁ Ἀβραάμ κατασφάζω ὁ υἱός ὁ αὐτός , καί οὔτε δακρύω οὔτε πικρός ῥῆμα ἐκβάλλω . ἄλλος ἐκεῖνος Ἀβραάμ , φημί , εἰμί . καί μήv σύ ἐπί μείζων καλέω σκῆμα . ὁ δέ Ἰώβ ἀλγέω μέν , τοσοῦτος δέ , ὅσος εἰκός πατήρ φιλόπαις καί σφόδρα χαίρω ὁ ἀπέρχομαι · ὡς ἄν γε νῦν ποιέω ἐγώ , ἐχθρός καί πολέμιος ὅς . οὐδέ γάρ , εἰμί τις εἰς βασίλειος ἀποφέρω καί στεφανόω κόπτω σαυτοῦ ἄν θρηνέω , φίλος ἄν σύ ὁ στεφανόω Ἐρῆν εἰμί , ἀλλά ἐχθρός σφόδρα καί πολέμιος . ἄλλος οὐδέ νῦν ἐκεῖνος θρηνέω , φημί , ἀλλά ἐμαυτοῦ . ἄλλος οὐδέ οὗτος φιλέω , ὁ ἐθέλω ἔτι ἐναγώνιος εἰμί ἐκεῖνος διά σαυτοῦ καί ὑπόκειμαι ὁ ἀδηλία ὁ μέλλω , πάρειμι στεφανόω καί προσιρωννυμι , ὁ πελάγιος σαλεύω , ἔχω ἐν λιμήν εἰμί . ἄλλος οὐ οἶδα πού πειρωρηκε , φημί . Ζεύς τίς οὐ οἶδα ; εἶπον ἐγώ · εἰμί γάρ