joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0414.3
α’ . Ὅρα τὴν Παύλου σύνεσιν , πῶς ἀπὸ τῶν χρηστοτέρων προερέφει , ἐπὶ τὰ φοβερώτερα τρέπει τὸν λόγον . Εἰπὼν γάρ , ὅτι σωτηρίας αἰτίων ὁ Εὐαγγέλιον , ὅτι ζωῆς , ὅτι Θεοῦ δύναμις , ὅτι σωτηρίας καὶ δικαιοσύνης ποιητικόν , λέγει καὶ τὰ φοβησαὶ δυνάμενα τοὺς οὐ προσέχοντας . Ἐπεὶδὴ γὰρ ὡς τὰ πολλὰ τῶν ἀνθρώπων οἱ πλεῖστε οὐχ οὕτω τῇ τῶν χρηστῶν ἐπαγγελίᾳ , ὡς τῷ φόβῳ τῶν λυπηρῶν πρὸς τὴν ἀρετὴν ἕλκονται , ἐκατέρωθεν αὐτοὺς ἐπισπᾶται . Διὰ τοῦτο [ 448 ] καὶ ὁ Θεὸς οὐ βασιλεῖαν ἐπηγγείλατο μόνον , ἀλλὰ καὶ γένναν ἠπειλήσεν · καὶ οἱ προφῆται δὲ τοῖς Ἰουδαίοις οὕτω διελέγοντο , τὰ κακὰ τοῖς ἀγαθοῖς ἀναμιγνύντες διηνεκῶς . Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Παῦλος οὕτω παικλίζει τὸν λόγον , οὐ μὴν ἀπλῶς , ἀλλὰ τὰ χρηστὰ τίθησι πρῶτον , καὶ μετὰ ταῦτα τὰ λυπηρά , δείκνύς ὅτι ἐκεῖνα μὲν τῆς προηγουμενῆς τοῦ Θεοῦ γνώμης ἐστὶ ταῦτα δὲ τῆς τῶν βεβιωκότων πονηρίας . Οὕτω καὶ ὁ προφήτης πρῶτον τὰ ἀγαθὰ τίθησι , λέγων · Ἐὰν θέλητε καὶ εἰσακούσητέ μου , τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς φάγεσθε · ἐὰν δὲ μὴ θελήσητε , καὶ μὴ εἰσακούσητέ μου , μάχαιρα ὑμᾶς κατεδέσται . Οὕτω καὶ ἐνταῦθα προαγοῦ τὸν λόγον ὁ Παῦλος . Σχόπει δέ · Ἦλθε φέρων ὁ Χριστὸς ἀρεσιν , φησὶ , δικαιοσύνην , ζῶην · καὶ οὐχ ἀπλῶς α , ἀλλὰ διὰ σταυροῦ φέρει · ὅ δὴ μεῖζον καὶ θαυμαστόν , οὐχ ὅτι τοιαῦτα ἐχαρίσατο μόνον , ἀλλ’ ὅτι καὶ τοιαῦτα ἔπαθεν . Ἄν τοίνυν ὑβρίσητε εἰς τὰς δωρεάς , τότε ἀναμενεῖτε τὰ λυπηρά . Καὶ ὅρα πῶς ἐπαίρει τὸν λόγον . Ἀποκαλύπτεται γάρ , φησίν , ὀργὴ Θεοῦ ἀπ’ οὐρανοῦ . Πόθεν τοῦτο δῆλον ; Ἄν μὲν ὁ πιστὸς λέγῃ , τοῦ Χριστοῦ τὰς ἀπορράσεις ἐροῦμεν · ἂν δὲ ὁ ἄπιστος καὶ ὁ Ἕλλην , ἀπὸ τῶν ἐξῆ · αὐτὸν δὲ Παῦλος ἐπισπορίζει τὸν περὶ τῆς κρισέως τοῦ Θεοῦ λόγον , ἐκ τῶν ὑπ’ ἐκείνων γινωμένων ἀποδείξει ἀναντιρρήτων εἰσάγων · ὅ δὴ καὶ ἐστὶ μάλιστα παραδοξότατον , ὅταν τοὺς ἀντιλέγοντας αὐτῇ τῇ ἀληθείᾳ , δι’ ὧν ποιοῦσι καθ’ ἑκάστην ἢ καὶ λέγουσι , συνισταμένους αὐτοὺς ἀποφαίνει τοῖς τῆς ἀληθείας δόγμασιν . Ἄλλὰ ταῦτα μὲν ἐν τοῖς ἐξῆς , τέως δὲ τῶν προκειμένων ἐχωμέθα . Ἀποκαλύπτεται γὰρ ὀργὴ Θεοῦ ἀπ’ οὐρανοῦ . Κοῖτοι καὶ ἐνταῦθα πολλάκις τοῦτο γίνεται , εἰον ἐν λιμοῖς καὶ λοιμοῖς καὶ πολέμοις · καὶ γὰρ ἰδὶν ἕκαστος , καὶ κοινὴ πάντες κολάζονται . Τί οὖν τὸ ἔννοι ἐστίν ; Ὅτι καὶ μεῖζων ἢ κόλασις καὶ κοινὴ καὶ οὐχ ἐπὶ τοὺς αὐτούς · νῦν μὲν γὰρ πρὸς διδράμους τὰ γινόμενα , τότε δὲ πρὸς τιμωρίαν · ὅπερ καὶ ὁ Παῦλος δηλῶν ἐλεγε , ὅτι · Παιδεύομεθα νῦν , ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν . Καὶ νῦν μὲν οὐ διὰ τὴν ἀνωθεν ὀργὴν πολλοῖς δοκεῖ τὰ πολλὰ γίνεσθαι , ἀλλὰ δι’ ἀνθρώπων ἐπήρειαν · τότε δὲ φανερά ἐσται ἢ παρὰ τοῦ Θεοῦ κόλασις , ὅταν καθήμενος ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος ὁ κριτής , τοὺς μὲν ἐπὶ τὰς καρινούς ἐλκεσθαι κελεύῃ , τοὺς δὲ ἐπὶ τοῦ σκοπὸς τοῦ ἐδάφους , τοὺς δὲ ἐπ’ ἄλλας ἀπαραίτητον καὶ ἀφόρτους κολάσεις . Καὶ τίνος ἕνεκεν οὐχ οὕτως εἶπε σαφῶς , εἰον ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μελὲι παραγίνεσθαι μετὰ μυρίων ἀγγέλων , καὶ τὰς εὐδοκίας ἀπαίνειν ἕκαστον , ἀλλ’ ὅτι Ἀποκαλύπτεται ὀργὴ Θεοῦ ; Τῶν νεοφύτων ἦσαν οἱ ἀκούοντες ἐτι · διὰ τοῦτο ἀπὸ τῶν σφόδρα ὡμολογημένων παρ’ αὐτοὺς πρῶτον αὐτοὺς ἐπισπᾶται . Χωρὶς δὲ τῶν εἰρημένων , καὶ πρὸς Ἕλληνας ἀποτείνεσθαι μοι
Lemmas: ὅς . Ὅρας ὁ Παῦλος σύνεσις , πῶς ἀπό ὁ χρηστός προφέρω , ἐπί ὁ φοβερός τρέπω ὁ λόγος . εἶπον γάρ , ὅτι σωτηρία αἴτιος ὁ Εὐαγγέλιος , ὅτι ζωή , ὅτι Θεός δύναμις , ὅτι σωτηρία καί δικαιοσύνη ποιητικός , λέγω καί ὁ φοβέω δύναμαι ὁ οὖον προσέχω . ἐπειδή γάρ ὡς ὁ πολύς ὁ ἄνθρωπος ὁ πλεῖστος οὐ οὗτος ὁ ὁ χρηστός ἐπαγγελία , ὡς ὁ φόβος ὁ λυπηρός πρός ὁ ἀρετή ἕλκω , ἑκατέρωθεν αὐτός ἐπισπάω . Ζεύς οὗτος [ 448 ] καί ὁ θεός οὖον βασιλεῖα ἐπαγγέλλω μόνος , ἀλλά καί γέννα ἀπειλέω · καί ὁ προφήτης δέ ὁ Ἰουδαῖος οὗτος διαλέγω , ὁ κακός ὁ ἀγαθός ἀναμίσγω διηνεκής . Ζεύς οὗτος καί ὁ Παῦλος οὗτος παικλιζεω ὁ λόγος , οὖον μήv ἀπλόος , ἀλλά ὁ χρηστός τίθημι πρῶτος , καί μετά οὗτος ὁ λυπηρός , δείκνυμι ὅτι ἐκεῖνος μέν ὁ προηγούμενος ὁ Θεός γνώμη εἰμί οὗτος δέ ὁ ὁ βιόω πονηρία . οὕτως καί ὁ προφήτης πρῶτος ὁ ἀγαθός τίθημι , λέγω · ἐάν ἐθέλω καί εἰσακούω ἐγώ , ὁ ἀγαθός ὁ γῆ ἐσθίω · ἐάν δέ μή ἐθέλω , καί μή εἰσακούω ἐγώ , μάχαιρα σύ καταδέω . οὕτως καί ἐνταῦθα προάγω ὁ λόγος ὁ Παῦλος . σκοπάω δέ · ἔρχομαι φέρω ὁ Χριστός ἄρεσις , φημί , δικαιοσύνη , ζῶ · καί οὐ ἀπλόος ὅς , ἀλλά διά σταυρός φέρω · ὅς δή μείζων καί θαυμαστός , οὐ ὅτι τοιοῦτος χαρίζομαι μόνος , ἀλλά ὅτι καί τοιοῦτος πάσχω . ἄν τοίνυν ὑβρίζω εἰς ὁ δωρεά , τότε ἀναμένω ὁ λυπηρός . καί ὁράω πῶς ἐπαίρω ὁ λόγος . ἀποκαλύπτω γάρ , φημί , ὀργή Θεός ἀπό οὐρανός . πόθεν οὗτος δῆλος ; ἄν μέν ὁ πιστός λέγω , ὁ Χριστός ὁ ἀπορράσσω εἴρω · εἄν δέ ὁ ἄπιστος καί ὁ Ἕλλην , ἀπό ὁ ἔξεστι · αὐτός δέ Παῦλος επισποριζεω ὁ περί ὁ κρίσις ὁ Θεός λόγος , ἐκ ὁ ὑπό ἐκεῖνος γινωμένος ἀποδείκνυμι ἀναντίρρητος εἰσάγω · ὅς δή καί εἰμί μάλιστα παράδοξος , ὅταν ὁ ἀντιλέγω αὐτός ὁ ἀλήθεια , διά ὅς ποιέω κατά ἕκαστος ἢ καί λέγω , συνίστημι αὐτός ἀποφαίνω ὁ ὁ ἀλήθεια δόγμα . ἀλλά οὗτος μέν ἐν ὁ ἑξῆς , τέως δέ ὁ πρόκειμαι ἔχω . ἀποκαλύπτω γάρ ὀργή Θεός ἀπό οὐρανός . κοῖτος καί ἐνταῦθα πολλάκις οὗτος γίγνομαι , Ἀγαμεμνόνειος ἐν λιμός καί λοιμός καί πόλεμος · καί γάρ βατίς ἕκαστος , καί κοινός πᾶς κολάζω . τις οὖν ὁ ἐννέω εἰμί ; ὅτι2 καί μείζων ἢ κόλασις καί κοινός καί οὐ ἐπί ὁ αὐτός · νῦν μέν γάρ πρός διδράμους ὁ γίγνομαι , τότε δέ πρός τιμωρία · ὅσπερ καί ὁ Παῦλος δηλόω λέγω , ὅτι · παιδεύω νῦν , ἵνα μή σύν ὁ κόσμος κατακρίνω . καί νῦν μέν οὖον διά ὁ ἄνωθεν ὀργή πολύς δοκέω ὁ πολύς γίγνομαι , ἀλλά διά ἄνθρωπος ἐπήρεια · τότε δέ φανερός εἰμαι ἢ παρά ὁ Θεός κόλασις , ὅταν κάθημαι ἐπί ὁ φοβερός βῆμα ὁ κριτής , ὁ μέν ἐπί ὁ καρινός ἕλκω κελεύω , ὁ δέ ἐπί ὁ σκοπός ὁ ἔδαφος , ὁ δέ ἐπί ἄλλος ἀπαραίτητος καί άφορτος κολάζω . καί τίς ἕνεκα οὐ οὕτως εἶπον σαφῶς , Ἀγαμεμνόνειος ὅτι ὁ υἱός ὁ Θεός μέλος παραγίγνομαι μετά μυρίος ἄγγελος , καί ὁ εὐδοκία ἀπαίνομαι ἕκαστος , ἀλλά ὅτι ἀποκαλύπτω ὀργή Θεός ; ὁ νεόφυτος εἰμί ὁ ἀκούω ἔτι · διά οὗτος ἀπό ὁ σφόδρα ὁμολογέω παρά αὐτός πρῶτος αὐτός ἐπισπάω . Χωρὶς δέ ὁ εἴρω , καί πρός Ἕλλην ἀποτείνω ἐγώ