joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0427.4
καὶ τὸ εὐχολον τῆς διορθώσεως , βαρεῖ b πάλιν καὶ ἐν τῇ κολάσει τῶν Ἰουδαίων . Ἰουδαίων τε πρῶτον καὶ Ἕλληνος . Ὁ γὰρ πλείονος ἀπολαύσας τῆς διδασκαλίας , μεῖζον ἂν εἴη καὶ τιμωρίαν ἀξίος ὑπομεῖναι παρανομῶν . Ὦστε δῶν ἂν συνετώτεροι ὦμεν ἢ δυνατώτεροι , τοσοῦτον κολάσεσθα μᾶλλον ἀμαρτάνοντες . Καὶ γὰρ εἰ πλούσιος εἶ , πλείονα ἀπαιτηθήσῃ χρήματα τοῦ πένητος , καὶ εἰ συνετώτερος , μεῖζονα ὑπακοήν , καὶ εἰ δυναστεῖαν περιδέδεχαι , λαμπρότερα κατορθώματα · καὶ ἐπὶ πάντων ὅ τι πᾶν ἄλλων οὕτω πρὸς τὴν δύναμιν καὶ τὰ μέτρα εἰσποῖσεις . Ἀδὲ καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη πᾶσι τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν , Ἰουδαίῳ τε πρῶτῳ , καὶ Ἕλληνι . Ποῖον Ἰουδαίων ἐνταῦθα φησιν , ἢ περὶ ποίων Ἑλλήνων διαλέγεται ; Τῶν πρὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας . Οὕτω γὰρ εἰς τοὺς τῆς χάριτος ἔφθασε χρόνους ὁ λόγος , ἀλλ᾽ ἐπὶ τοὺς ἀνωτέρω χρόνους ἐνδιατρέπει , προκαθαίρων πόρρωθεν , καὶ ἀναίρων τὸ μέσον τοῦ Ἕλληνος καὶ τοῦ Ἰουδαίου , Ἵν᾽ , ὅταν ἐν τῇ χάριτι τοῦτο ποιή , μηκέτι δόξῃ καινὸν τι καὶ φορτικὸν ἐπινοεῖν . Εἰ γὰρ ἐν τοῖς ἀνωτέρω χρόνοις , ὅτε οὐπω ἡ χάρις ἡν ἐκλάμψασα ἢ τοσαύτη , ὅτε τὰ τῶν Ἰουδαίων σεμνὰ καὶ περιόβστα καὶ λαμπρὰ παρὰ πᾶσιν ἦν , οὐδὲν ἦν τὸ μέσον , τίν᾽ ἂν ἔχοιεν λοιπὸν εἰπεῖν [ 462 ] λόγον μετὰ τὴν τοσαύτην τῆς χάριτος ἐπίδειξιν ; Διὰ τοῦτο καὶ μετὰ πολλῆς αὐτὸ κατασκευάζει τῆς σπουδῆς . Καὶ γὰρ ὁ ἄχρωστος τοῦτο μαθὼν ἐν τοῖς ἀνωτέρω χρόνοις κρατεῖν , πολλῷ μᾶλλον μετὰ τὴν πίστιν αὐτὸ πειραδύεται c . Ἕλληνας δὲ ἐνταῦθα φησιν , οὐ τοὺς εἰδώλολατρούντας , ἀλλὰ τοὺς Θεοσεβοῦντας , τοὺς τῷ φυσικῷ πειθομένους νόμῳ , τοὺς πλὴν τῶν Ἰουδαίων παρατηρήσανσι πάντα τὰ πρὸς εὐσέβειαν συντελοῦντα διατηροῦντας · οἷοι ἦσαν οἱ περὶ τὸν Μελχισέδεχ , οἷος ἦν ὁ Ἰῶβ , οἷοι ἦσαν οἱ Νινευῖται , οἷος ἦν ὁ Κορνήλιος . Ἦδη τοίνυν προδιορίσας τῆς περιτομῆς καὶ τῆς ἀκροβυστίας τὸ μέσον , καὶ πόρρωθεν ταύτην προκαταλύει τὴν διαφορὰν , ὥστε καὶ ἀνυπόπτως αὐτὸ ποιῆσαι , καὶ ἐξ ἑτέρας ἀνάγκης εἰς τοῦτο ἐμβαλεῖν · ὅπερ ἀεὶ τῆς συνέσεως ἐστιν ἰδιον τῶν ἀποστολικῶν . Εἰ μὲν γὰρ ἐπὶ τῶν καιρῶν αὐτῶ τῆς χάριτος ἐδεῖξεν , ἔδοξεν ἂν πολλὴν ὑποψίαν ἔχειν ὁ λόγος · τὸ δὲ διηγούμενον τὴν κατέχουσαν τὸν κόσμον κακίαν καὶ πονηρίαν , ἐκ τῆς ἀκολουθίας ἐκείνης εἰς τὸν περὶ τούτων ἐμβῆναι λόγον , ἀνύποπτον ἐποιεῖ τὴν δεδασκαλίαν .
Lemmas: καί ὁ ευχολος ὁ διόρθωσις , βαρύς b πάλιν καί ἐν ὁ κολάζω ὁ Ἰουδαῖος . Ἰουδαῖος τε πρῶτος καί Ἕλλην . ὁ γάρ πλείων ἀπολαύω ὁ διδασκαλία , μείζων εἄν εἰμί καί τιμωρία Ἀξιός ὑπομένω παρανομέω . ὥστε δήω εἄν συνετός εἰμί ἢ δυνατός , τοσοῦτος κολάζω μᾶλλον ἁμαρτάνω . καί γάρ εἰμί πλούσιος εἰμί , πλείων ἀπαιτέω χρῆμα ὁ πένης , καί εἰμί συνετός , μείζων ὑπακοή , καί εἰμί δυναστεία περιδέχομαι , λαμπρός κατόρθωμα · καί ἐπί πᾶς ὅς τίς πᾶς ἄλλος οὗτος πρός ὁ δύναμις καί ὁ μέτρον εἰσποιέω . ἀμνάς καί τιμή καί εἰρήνη πᾶς ὁ ἐργάζομαι ὁ ἀγαθός , Ἰουδαῖος τε πρῶτος , καί Ἕλλην . Ποῖον Ἰουδαῖος ἐνταῦθα φημί , ἢ περί ποῖος Ἕλλην διαλέγω ; ὁ πρό ὁ ὁ Χριστός παρουσία . οὕτως γάρ εἰς ὁ ὁ χάρις φθάνω χρόνος ὁ λόγος , ἀλλά ἐπί ὁ ἀνωτέρω χρόνος ἐντρέπω , προκαθαίρω πόρρωθεν , καί ἀναιρέω ὁ μέσος ὁ Ἕλλην καί ὁ Ἰουδαῖος , ἵνα , ὅταν ἐν ὁ χάρις οὗτος ποιέω , μηκέτι δόξα καινός τίς καί φορτικός ἐπινοέω . εἰμί γάρ ἐν ὁ ἀνωτέρω χρόνος , ὅτε οὔπω ὁ χάρις ἐάν ἐκλάμπω ἢ τοσοῦτος , ὅτε ὁ ὁ Ἰουδαῖος σεμνός καί περιόβστα καί λαμπρός παρά πᾶς εἰμί , οὐδείς εἰμί ὁ μέσος , τίς εἄν ἔχω λοιπός εἶπον [ 462 ] λόγος μετά ὁ τοσοῦτος ὁ χάρις ἐπίδειξις ; Ζεύς οὗτος καί μετά πολύς αὐτός κατασκευάζω ὁ σπουδή . καί γάρ ὁ ἄχρωστος οὗτος μανθάνω ἐν ὁ ἀνωτέρω χρόνος κρατέω , πολύς μᾶλλον μετά ὁ πίστις αὐτός πειραδυετης c . Ἕλλην δέ ἐνταῦθα φημί , οὖον ὁ εἰδωλολατρέω , ἀλλά ὁ Θεοσεβέω , ὁ ὁ φυσικός πείθω νόμος , ὁ πλήν ὁ Ἰουδαῖος παρατηρέω πᾶς ὁ πρός εὐσέβεια συντελέω διατηρέω · οἷος εἰμί ὁ περί ὁ Μελχισεδέχ , οἷος εἰμί ὁ Ἰώβ , οἷος εἰμί ὁ Νινευῖται , οἷος εἰμί ὁ Κορνήλιος . ἤδη τοίνυν προδιορίζω ὁ περιτομή καί ὁ ἀκροβυστία ὁ μέσος , καί πόρρωθεν οὗτος προκαταλύω ὁ διαφορά , ὥστε καί ἀνύποπτος αὐτός ποιέω , καί ἐκ ἕτερος ἀνάγκη εἰς οὗτος ἐμβάλλω · ὅσπερ ἀεί ὁ σύνεσις εἰμί ἴδιος ὁ ἀποστολικός . εἰμί μέν γάρ ἐπί ὁ καιρός αὐτός ὁ χάρις δείκνυμι , δοκέω εἄν πολύς ὑποψία ἔχω ὁ λόγος · ὁ δέ διηγέομαι ὁ κατέχω ὁ κόσμος κακία καί πονηρία , ἐκ ὁ ἀκολουθία ἐκεῖνος εἰς ὁ περί οὗτος ἐμβαίνω λόγος , ἀνύποπτος ποιέω ὁ δεδασκαλίαν .