joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0418.2
δ . Διὰ τί δὲ μηδεμιᾶς ἄλλης ἐμνημόνευσεν ἁμαρτίας , οὐδὲ φόνου , πλεονεξίας , καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων , ἀλλ’ ἀκολασίας ; Τοὺς ἀκούοντας τότε μοι δοκεῖ , καὶ τοὺς τὴν ἐπιστολὴν δεχομένους αἰνίττεσθαι . Εἰς ἀκαλαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς . Ὅρα τὴν ἐμψυχον πλῆκτικωτάτην οὖσαν . Οὐ γὰρ ἐτέρων ἐθεῖσαν , φησίν , τὸν ὑβρίζοντα , ἀλλ’ ἄπερ ἄν αὐτοὺς οἱ ἔχθροὶ διεθῆκαν , ταῦτα ἑαυτοὺς κατειργάσαντο . Εἶτα πάλιν τὴν αἰτίαν ἀναλαβὼν , φησίν · Οὕτως μετελήλασαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει , καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα . Ἄ μὲν ἡν σφόδρα καταγέλαστα , τίθησι κατ’ εἶδος , ἄ δὲ δοκεῖ σεμνότερα εἶναι τῶν ἄλλων , καθολικῶς καὶ διὰ πάντων δείκνυσι , ὅτι τῷ τῇ κτίσει λατρεύειν , Ἑλληνικόν . Καὶ ὅρα πῶς τὸν λόγον ἐδήλωσεν . Οὐ γὰρ εἶπεν ἀπλῶς , Ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει , ἀλλὰ , Παρὰ τὸν κτίσαντα πανταχοῦ ταύτῃ τῇ Ἐγκλημα ἐπαίρων , καὶ τῇ παραθέσει πάσης συγγνώμης αὐτοὺς ἀποστερῶν . Ὁς ἐστὶν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας . Ἀμήν . Ἄλλ’ οὐ διὰ τοῦτο μὴ παρεβάλη , φησίν · αὐτοὺς μὲν γὰρ εἰς τοὺς αἰῶνας εὐλογητὸς . Ἐνταῦθα δείκνυσιν , ὅτι οὐχ ἑαυτῷ ἀμύνων εἶασεν αὐτοὺς , ὅπου γε αὐτὸς οὐδὲν ἔπασχεν . Εἰ γὰρ καὶ οὗτοι ὑβρίζαι , ἀλλ’ ἐκεῖνος οὐχ ὑβρίστω , οὐδὲ ἡτρωθῆσαί διὰ τῆς δόξης αὐτῷ , ἀλλὰ μένει διαπαντὸς εὐλογητός . Εἰ γὰρ ἄνθρωπος πολυλάκις φιλοσοφῶν οὐδὲν ἂν πάθοι παρὰ τῶν ὑβριζόντων , πολλῷ μᾶλλον ὁ Θεός , ἡ ἀνύλαθρος καὶ [ 455 ] ἀτρεπτος φύσις , ἡ ἀναλλοίωτος καὶ ἀκίνητος δόξα . Καὶ γὰρ ἄνθρωποι κατ’ αὐτὸ ὁμοιοῦνται Θεῷ , ὅταν μηδὲν πάσχῃ παρὰ τῶν ἐπηρεάζειν βουλομένων , μηδὲ ὑβρίζοντα ὑβρίζωνται , μηδὲ τυπτόντων τύπτονται , μηδὲ καταγελώντων καταγελώντων ἐτέρων αὐτοὺς . Καὶ πῶς ἐνὶ γενέσθαι τοῦτο , φησίν ; Ἐνὶ , καὶ σφόδρα ἐνὶ , ὅταν μὴ ἀλγῇ τοὺς γιγνομένους . Καὶ πῶς ἐνὶ μὴ ἀλγεῖν , φησί ; Πῶς ἐνὶ μὴ ὦν ἀλγεῖν ; Εἴπε γὰρ μοι , εἰ τὸ παιδάριον ὑβρίσει σε τὸ σόν , ἆρα ὑδριν ἡγήσει τὴν ὑδριν ; τί δὲ , ἀλγήσεις ;
Lemmas: δ . Ζεύς τίς δέ μηδείς ἄλλος μνημονεύω ἁμαρτία , οὐδέ φόνος , πλεονεξία , καί ὁ ἄλλος ὁ τοιοῦτος , ἀλλά ἀκολασία ; ὁ ἀκούω τότε ἐγώ δοκέω , καί ὁ ὁ ἐπιστολή δέχομαι αἰνίσσομαι . εἰς ἀκαλαρσίαν ὁ ἀτιμάζω ὁ σῶμα αὐτός ἐν ἑαυτοῦ . Ὅρας ὁ ἐμψύχω πληκτικός εἰμί . οὖον γάρ ἕτερος θέω , φημί , ὁ ὑβρίζω , ἀλλά Ἄπερ ἄν αὐτός ὁ ἐχθρός διατίθημι , οὗτος ἑαυτοῦ κατεργάζομαι . εἶτα πάλιν ὁ αἴτιος ἀναλαμβάνω , φημί · οὕτως μετέρχομαι ὁ ἀλήθεια ὁ Θεός ἐν ὁ ψεύδω , καί σεβάζομαι καί λατρεύω ὁ κτίζω παρά ὁ κτίζω . ὅς μέν ἐάν σφόδρα καταγέλαστος , τίθημι κατά εἶδος , ὅς δέ δοκέω σεμνός εἰμί ὁ ἄλλος , καθολικός καί διά πᾶς δείκνυμι , ὅτι ὁ ὁ κτίζω λατρεύω , Ἑλληνικός . καί ὁράω πῶς ὁ λόγος δηλόω . οὖον γάρ εἶπον ἀπλόος , λατρεύω ὁ κτίζω , ἀλλά , παρά ὁ κτίζω πανταχοῦ οὗτος ὁ ἔγκλημα ἐπαίρω , καί ὁ παράθεσις πᾶς συγγνώμη αὐτός ἀποστερέω . ὅς εἰμί εὐλογητός εἰς ὁ αἰών . ἀμήν . ἄλλος οὖον διά οὗτος μή παραβάλλω , φημί · αὐτός μέν γάρ εἰς ὁ αἰών εὐλογητός . ἐνταῦθα δείκνυμι , ὅτι οὐ ἑαυτοῦ ἀμύνω ἐάω αὐτός , ὅπου γε αὐτός οὐδείς πάσχω . εἰμί γάρ καί οὗτος ὑβρίζω , ἀλλά ἐκεῖνος οὐ ὑβρίζω , οὐδέ ἡτρωθῆσαί διά ὁ δόξα αὐτός , ἀλλά μένω διαπαντός εὐλογητός . εἰμί γάρ ἄνθρωπος πολυλάκις φιλοσοφέω οὐδείς εἄν πάσχω παρά ὁ ὑβρίζω , πολύς μᾶλλον ὁ Θεός , ὁ ἀνύλαθρος καί [ 455 ] ἄτρεπτος φύσις , ὁ ἀναλλοίωτος καί ἀκίνητος δόξα . καί γάρ ἄνθρωπος κατά αὐτός ὁμοιόω Θεός , ὅταν μηδείς πάσχω παρά ὁ ἐπηρεάζω βούλομαι , μηδέ ὑβρίζω ὑβρίζω , μηδέ τύπτω τύπτω , μηδέ καταγελάω καταγελάω ἕτερος αὐτός . καί πῶς ἐν γίγνομαι οὗτος , φημί ; ἐν , καί σφόδρα ἐν , ὅταν μή ἀλγέω ὁ γίγνομαι . καί πῶς ἐν μή ἀλγέω , φημί ; Πῶς ἐν μή οὖν ἀλγέω ; εἶπον γάρ ἐγώ , εἰμί ὁ παιδάριον υβρίζω σύ ὁ σός , ἆρα ὑδρίς ἡγέομαι ὁ ὑδρίς ; τίς δέ , ἀλγέω ;