joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0551.1
Τί λέγεις , ὦ Παῦλε ; Ἄπὸ τοῦ Χριστοῦ τοῦ ποθουμένου , οὐ μὴτε βασιλεία σε , μὴτε γέννα ἐγνώρισε , μὴτε τὰ ὁρώμενα , μὴτε τὰ νοούμενα , μὴτε ἄλλα τοσαῦτα , ἀπὸ τούτου νῦν εὐχὴ ἀνθέμα εἶναι ; Τί γέγονε ; μὴ μεταβέβλησαι , καὶ κατέλιπες τὸν πρῶτον ἐκεῖνον ; Οὐχί , φησί , μὴ δεῦρο · καὶ γὰρ καὶ ἐπέτεινα αὐτὸν μᾶλλον . Πῶς οὖν εὐχὴ ἀνθέμα εἶναι , καὶ ἀλλοτριῶσαι ζητεῖν , καὶ χωρισμὸν τοιούτον , μεθ’ ὃν ἕτερον οὐκ ἔστιν εὑρεῖν ; Ἐπειδὴ σφόδρα αὐτὸν φιλῶ , φησί . Πῶς , εἴπέ μοι , καὶ ποῖον τρόπω ; καὶ γὰρ αὶνίζεσθαι τὸ πρᾶγμα εἴκως . Μᾶλλον δέ , εἰ δοκεῖ , πρῶτον μάθωμεν τί ποτέ ἐστι τὸ ἀνθέμα , καὶ τότε αὐτὸν ἐρωτήσωμεν περὶ τούτων , καὶ τὴν ἀπόρρητον ταύτην καὶ παράδοξον εἰσόμεθα ἀγάπην . Τί οὖν ἐστι τὸ ἀνθέμα ; Ἀκούσον αὐτοῦ λέγοντος · Εἰ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν , ἔστω ἀνθέμα · τούτεστι , μεχωρισθῶ πάντων , ἀλλότριος ἔστω πάντων . Καθάπερ γὰρ τοῦ ἀναθέματος τοῦ ἀνατιθεμένου τῷ Θεῷ οὐδεὶς ἂν τολμήσειεν ἀπλῶς ταῖς χερσὶν ἅψασθαι , οὐδὲ ἐγγὺς γενέσθαι · οὕτω καὶ τὸν χωρισμένον τῆς Ἐκκλησίας , πάντων ἀποτέμνων , καὶ ὡς πορρωτάτω ἀπάγων , τούτῳ τῷ ὀνόματι ἀπὸ τοῦ ἐναντίον καλεῖ , μετὰ πολλοῦ τοῦ φόβου πᾶσιν ἀπαγορεύων αὐτοῦ ἀποχωριζέσθαι καὶ ἀποθνῄσκειν . Τῷ μὲν γὰρ ἀναθέματι τιμῆς ἕνεκα οὐδεὶς ἐτολμᾷ ἐγγίζειν · τῷ δὲ ἀποτιμηθέντος , [ 604 ] δὲ ἐναντία ἐχωρίζοντο γνώμη , ἅπαντες . Ὥστε οὐ μὲν χωρισμὸς εἰς , καὶ ὁμοίως καὶ τοῦτο κάκεινο τῶν πολλῶν ἡλιτριώται · ὁ δὲ τρόπος τοῦ χωρισμοῦ οὐχ εἰς , ἀλλὰ καὶ ἐναντίος οὕτως ἐκεῖνον . Τοῦ μὲν γὰρ ἀπελθόντος ὡς ἀνακειμένου Θεῷ , τοῦ δὲ ὡς ἡλιτριωμένου Θεοῦ , καὶ ἀπορράγέντος τῆς Ἐκκλησίας . Τοῦτο οὖν καὶ ὁ Παῦλος δηλοῦν ἐλεγεν · Νύχθηρ ἀνθέμα εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ . Καὶ οὐδὲ ἀπλῶς εἶπεν , ὅτι Ἐβουλόμην , ἀλλὰ ἐπιεῖναι αὐτό , φησί καὶ , Νύχθηρ . Εἰ δὲ θορυβεῖ σε ὅτε ἀσθενέστερα ὄντα τὰ λεγόμενα , τὸ πρᾶγμα λογίζου , μὴ μόνον ὅτι χωρισθῆναι ἐβούλετο , ἀλλὰ καὶ τὴν αἰτίαν , δι’ ἣν ἐβούλετο , καὶ τότε δεῖξαι αὐτοῦ τὴν ὑπερόλβην τῆς ἀγάπης · ἐπεὶ καὶ περιέμενε , καὶ οὐ τῷ γενομένῳ προσέχομεν , ἀλλὰ τῇ γνώμῃ καὶ τῇ αἰτίᾳ τοῦ γενομένου , καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον αὐτὸν θαυμάζομεν . Οὐ περιέμενε δὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ ἐξεφράτο καὶ ἔθουε · καλοῦ δὴπου διὰ τοῦτο αὐτὸν Ἰουδαίων φαμεν εἶναι , ἀλλὰ δι’ αὐτὸ μὲν οὐ τοῦτο μάλιστα ἀπηλλάχθαι Ἰουδαϊσμοῦ καὶ καθαρεύειν καὶ γνησίον εἶναι τοῦ Χριστοῦ θεραπευτήν . Ὡςπερ οὖν αὐτὸν περιτέμνοντα βλέπων καὶ θύοντα , οὐ διὰ τοῦτο αὐτὸν καταδιδάξεις ὡς Ἰουδαίζοντα , ἀλλὰ δι’ αὐτὸ μέν οὐ τοῦτο μάλιστα στεφανοῖς , ὡς ἀλλοτρίον ὄντα Ἰουδαϊσμοῦ · οὕτω καὶ ὁρῶν ἐπιθυμοῦντα ἀνθέμα γενέσθαι , μὴ διὰ τοῦτο θορυβηθῇς , ἀλλὰ δι’ αὐτὸ μὲν οὐ τοῦτο μάλιστα αὐτὸν ἀναχρύζου , τὴν αἰτίαν καταμαθών , δι’ ἣν τοῦτο βούλεται . Ἄν γὰρ μὴ τὰς αἰτίας ἐξετάσωμεν , καὶ τὸν Ἡλίαν ἀνδροφόνον εὑροῖμεν , καὶ τὸν Ἀβραὰμ οὐχ ἀνδροφόνον μόνον , ἀλλὰ καὶ παιδοκτόνον · καὶ τὸν Φινεὲς δὲ καὶ τὸν Πέτρον φόνου χρησίμεθα πάλιν , καὶ οὐ περὶ τῶν ἀγίων δὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ τῶν Θεοῦ , οὐ μὴ τῶν τοῦτον τὸν κανόνα , πολλά ἀτοπα ὑποπτεύσει . Ἰν’ οὖν μὴ τοῦτο γένηται , ἐπὶ πάντων τῶν τοιούτων καὶ αἰτίαν καὶ γνώμην καὶ καὶρὸν καὶ πάντα τὰ ὑπὲρ τῶν γινομένων ἀπολογουμένα συναγαγόντες , οὕτω τὰ πράγματα ἐξετάζωμεν · ὁ καὶ νῦν ἐπὶ τῆς μακαρίας ταύτης ψυχῆς ποιητέον ἡμῖν . Τίς οὖν ἡ αἰτία ; Πάλιν αὐτὸς ὁ ποθοῦμενος Ἰησοῦς . Καὶ μὴν οὐ δι’ αὐτόν , φησίν · νύχθηρ γὰρ ἀπ’ αὐτοῦ , φησίν , ἀνθέμα εἶναι · ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν
Lemmas: τις λέγω , εἰμί Παῦλος ; ἀπό ὁ Χριστός ὁ ποθέω , οὖον μήτε βασίλειος σύ , μήτε γέννα γνωρίζω , μήτε ὁ ὁράω , μήτε ὁ νοέω , μήτε ἄλλος τοσοῦτος , ἀπό οὗτος νῦν εὐχή Ἀνθέμα εἰμί ; τις γίγνομαι ; μή μεταβάλλω , καί καταλείπω ὁ πρῶτος ἐκεῖνος ; οὐ , φημί , μή δεῦρο · καί γάρ καί ἐπιτείνω αὐτός μᾶλλον . Πῶς οὖν εὐχή Ἀνθέμα εἰμί , καί ἀλλοτριόω ζητέω , καί χωρισμός τοιοῦτος , μετά ὅς ἕτερος οὐ εἰμί εὑρίσκω ; ἐπεί σφόδρα αὐτός φιλέω , φημί . Πῶς , εἶπον ἐγώ , καί ποῖος τρόπος ; καί γάρ αινιζω ὁ πρᾶγμα ἵημι . μᾶλλος δέ , εἰμί δοκέω , πρῶτος μανθάνω τίς ποτός εἰμί ὁ Ἀνθέμα , καί τότε αὐτός ἐρωτάω περί οὗτος , καί ὁ ἀπόρρητος οὗτος καί παράδοξος εἶμι ἀγάπη . τις οὖν εἰμί ὁ Ἀνθέμα ; ἀκούω αὐτός λέγω · εἰμί τις οὖον φιλέω ὁ κύριος Ἰησοῦς Χριστός , ἵστημι Ἀνθέμα · τουτέστι , μεχωρισθῶ πᾶς , ἀλλότριος ἵστημι πᾶς . καθά γάρ ὁ ἀνάθεμα ὁ ἀνατίθημι ὁ Θεός οὐδείς εἄν τολμάω ἀπλόος ὁ χείρ ἅπτω , οὐδέ ἐγγύς γίγνομαι · οὗτος καί ὁ χωρίζω ὁ ἐκκλησία , πᾶς ἀποτέμνω , καί ὡς προσωτέρω ἀπάγω , οὗτος ὁ ὄνομα ἀπό ὁ ἐναντίος καλέω , μετά πολύς ὁ φόβος πᾶς ἀπαγορεύω αὐτός ἀποχωρίζω καί ἀποθνῄσκω . ὁ μέν γάρ ἀνάθεμα τιμή ἕνεκα οὐδείς τολμάω ἐγγίζω · ὁ δέ ἀποτιμάω , [ 604 ] δέ ἐναντίος χωρίζω γνώμη , ἅπας . ὥστε οὖον μέν χωρισμός εἰς , καί ὁμοίως καί οὗτος ἐκεῖνος ὁ πολύς ἡλιτριώται · ὁ δέ τρόπος ὁ χωρισμός οὐ εἰς , ἀλλά καί ἐναντίος οὕτως ἐκεῖνος . ὁ μέν γάρ ἀπέρχομαι ὡς ἀνάκειμαι Θεός , ὁ δέ ὡς ἡλιτριωμένου Θεός , καί ἀπορράσσω ὁ ἐκκλησία . οὗτος οὖν καί ὁ Παῦλος δηλόω λέγω · Νύχθηρ Ἀνθέμα εἰμί ἀπό ὁ Χριστός . καί οὐδέ ἀπλόος εἶπον , ὅτι βούλομαι , ἀλλά επιειμι αὐτός , φημί καί , Νύχθηρ . εἰμί δέ θορυβέω σύ ὅτε ἀσθενής εἰμί ὁ λέγω , ὁ πρᾶγμα λογίζομαι , μή μόνος ὅτι χωρίζω βούλομαι , ἀλλά καί ὁ αἴτιος , διά ὅς βούλομαι , καί τότε δείκνυμι αὐτός ὁ ὑπερόλβην ὁ ἀγάπη · ἐπεί καί περιμένω , καί οὖον ὁ γίγνομαι προσέχω , ἀλλά ὁ γνώμη καί ὁ αἴτιος ὁ γίγνομαι , καί διά οὗτος μᾶλλον αὐτός θαυμάζω . οὖον περιμένω δέ μόνος , ἀλλά καί ἐκφράσσω καί θεόω · καλός δήπου διά οὗτος αὐτός Ἰουδαῖος φημί εἰμί , ἀλλά διά αὐτός μέν οὖον οὗτος μάλιστα ἀπαλλάσσω Ἰουδαϊσμός καί καθαρεύω καί γιγνώσκω εἰμί ὁ Χριστός θεραπευτής . ὡς οὖν αὐτός περιτέμνω βλέπω καί θύω , οὖον διά οὗτος αὐτός καταδιδάσκω ὡς ιουδαιζω , ἀλλά διά αὐτός μέν οὖον οὗτος μάλιστα στεφανόω , ὡς ἀλλότριος εἰμί Ἰουδαϊσμός · οὗτος καί ὁράω ἐπιθυμέω Ἀνθέμα γίγνομαι , μή διά οὗτος θορυβέω , ἀλλά διά αὐτός μέν οὖον οὗτος μάλιστα αὐτός αναχρυζεω , ὁ αἴτιος καταμανθάνω , διά ὅς οὗτος βούλομαι . ἄν γάρ μή ὁ αἴτιος ἐξετάζω , καί ὁ Ἡλίας ἀνδροφόνος εὑρίσκω , καί ὁ Ἀβραάμ οὐ ἀνδροφόνος μόνος , ἀλλά καί παιδοκτόνος · καί ὁ Φινεές δέ καί ὁ Πέτρος φόνος χράω πάλιν , καί οὖον περί ὁ Ἀγίων δέ μόνος , ἀλλά καί περί ὁ ὁ Θεός , οὖον μή ὁ οὗτος ὁ κανών , πολύς ἄτοπος ὑποπτεύω . ἵνα οὖν μή οὗτος γίγνομαι , ἐπί πᾶς ὁ τοιοῦτος καί αἴτιος καί γνώμη καί καιρός καί πᾶς ὁ ὑπέρ ὁ γίγνομαι απολογούμενος συνάγω , οὗτος ὁ πρᾶγμα ἐξετάζω · ὁ καί νῦν ἐπί ὁ μακάριος οὗτος Ψυχή ποιητέος ἐγώ . Τῖς οὖν ὁ αἰτία ; πάλιν αὐτός ὁ ποθέω Ἰησοῦς . καί μήv οὖον διά αὐτός , φημί · νύχθηρ γάρ ἀπό αὐτός , φημί , Ἀνθέμα εἰμί · ὑπέρ ὁ ἀδελφός