joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0507.1
τὴν ἡδονήν · ἔπει καὶ οἱ διψῶντες τότε ἀνακτώμεθα ἐαυτούς , ὅταν δσον βουλήμ:θα πίνωμεν ἔως ὅἄν διψήσωμεν , κἂν πᾶσας ἐξαντλήσωμεν τὰς πηγὰς , μείζων ἡμῖν ἡ βάσανος γίνεται , κἂν μυρίους ἐκπιώμεν ποταμούς , χαλεπώτερα τὰ τῆς κολάσεως . Καὶ οὕ τοίνυν τὰ τὸ τοῦ κόσμου λάθη , ἔτι οὐ ἐπιθυμῶ , μειζόνα εἰργάσω τὴν κόλασιν , ὅσω πλειόνων ἀπεγύωσω . Μὴ τοίνυν ἀπὸ τοῦ πολλὰ περιβάλλεσθαι νόμίζε σοι προσγίνεσθαι τινα ἡδονήν , ἀλλ' ἀπὸ τοῦ μὴ θέλειν πλουτεῖν · ἐν δὲ ἐπιθυμίᾳ πλουτεῖν , οὐδέποτε παύση μαστιζόμενος . Ἔρως γὰρ ἐστιν οὗτος ἀτέλεστος , καὶ ὅσφπερ ἂν πλείονα προέδησ ὀδόν , τοσούτω μᾶλλον τοῦ τέλους ἀφέστηκες . Ἄρ' οὖν οὐχ αἰνῦμα τοῦτο καὶ παραπληξία καὶ ἐσχάτη μανία ; Ἀποστώμεν τοίνυν ἐκ πρώτης τῶν κακῶν · μᾶλλον δὲ μηδὲ διως ἀξιώσωμε τῆς τοιαύτῆς ἐπιθυμίας · κἂν θάψωμεν δὲ , ἐν προοιμίων ἀποπτηδήσωμεν ὅπερ ὁ Παροιμιαστής παραίνει περὶ πόρνης γυναικός · λέγων · Ἀποπίθησον , μὴ ἐγχορτίζε , καὶ μὴ ἐλθὼς ἐπὶ θύρας οἴκων αὐτῆς . Τοῦτό σοι καὶ ἐγὼ περὶ τῆς φιλοχρηματίας λέγω . Ἄν γὰρ ἐμπέσῃς κατὰ μικρὸν εἰς τὸ πέλᾶγος εἰσὶν τῆς μανίας ἐκείνης , δυσκλως ἐπανελθεῖν δυνήση · καὶ χαλᾶπερ ἐν τοῖς λιγύκλιν μυριάκις φιλονεικήσ , οὐ περιεῖς ῥάβδους · οὕτω , καὶ πολλῷ χαλεπώτερον , εἰς τὸ βάθος τῆς ἐπιθυμίας ταύτης ἐμπεσών , ἀπολεῖς · σεαυτὸν μετὰ τῶν ὄντων ἀπάντων . Διὸ , παρακαλῶ , τὴν ἀρχὴν φυλάττωμεθα , καὶ τὰ μικρὰ φύγωμεν κακὰ · τὰ γὰρ μεγάλα ἀπὸ τούτων τίκτεται . Ὁ γὰρ καθ' ἕκαστον ἀμαρτάνων μαθὼν λέγειν , Οὐδὲν παρὰ τοῦτο , κατὰ μικρὸν πάντα ἀπολεῖ . Τοῦτο γοῦν ὅτὴν κακίαν εἰσήγαγε , τοῦτο τὰς θύρας ἀνέψεν τῷ λῃστῇ , τοῦτο τῆς πόλεως τὰ τεῖχη κατέβαλε , τὸ καθ' ἕκαστον λέγειν · Οὐδὲν παρὰ τοῦτο . Οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων τὰ μεγάλα αὐξεται νοσήματα , ὅταν τὰ μικρὰ καταφρονῆται . Ὁ Ἠσαΐ εἰ μὴ προέδωκε τὰ πρωτοτόκια , οὐκ ἂν ἀνάδιος ἐγένετο τῶν εὐλογιῶν · εἰ μὴ τῶν εὐλογιῶν κατάθεσιν ἐαυτὸν κατέστησεν , οὐκ ἂν εἰς ἀδελφοποιαν προελθεῖν ἐπεθύμησεν . Ὁ Κάϊν εἰ μὴ τῶν πρωτείων ἠράσθη , ἀλλὰ τῷ Θεῷ παρεχώρησε τούτων , οὐκ ἂν ἔχοι τὰ δευτερεῖα · τὰ δευτερεῖα ἔχων πάλιν , εἰ τῆς παρασάσεως ἠκούσεν , οὐκ ἂν ἄδινεν τὸν φόνον · πάλιν τὸν φόνον ἐργασάμενος , εἰ πρὸς μετάνοιαν ἦλθε , τοῦ Θεοῦ καλούντος αὐτόν , καὶ μὴ ἀνασιγνῶν ἀπεκρίνετο , οὐκ ἂν τὰ μετὰ ταῦτα ὑπέμεινε δεινά .
Lemmas: ὁ ἡδονή · ἔπος καί ὁ διψάω τότε ἀνακτάομαι ἑαυτοῦ , ὅταν δίδωμι βούλημα πίνω ἔως ὄα διψάω , κἀν πᾶος ἐξαντλέω ὁ πηγή , μείζων ἐγώ ὁ βάσανος γίγνομαι , κἀν μυρίος ἐκπίνω ποταμός , χαλεπός ὁ ὁ κόλασις . καί ἕ τοίνυν ὁ ὁ ὁ κόσμος λανθάνω , ἔτι οὖον ἐπιθυμέω , μείζων ἐργάζομαι ὁ κόλασις , ὅσος πλείων απεγυωθεω . μή τοίνυν ἀπό ὁ πολύς περιβάλλω νομίζω σύ προσγίγνομαι τις ἡδονή , ἀλλά ἀπό ὁ μή ἐθέλω πλουτέω · ἐν δέ ἐπιθυμία πλουτέω , οὐδέποτε παύω μαστίζω . Ἔρως γάρ εἰμί οὗτος ἀτέλεστος , καί ὅσφπερ εἄν πλείων προδίδωμι ὀδούς , τοσοῦτος μᾶλλον ὁ τέλος ἀφίστημι . ἄρα οὖν οὐ αἰνῦμα οὗτος καί παραπληξία καί ἔσχατος μανία ; ἀφίστημι τοίνυν ἐκ πρῶτος ὁ κακός · μᾶλλον δέ μηδέ διάω ἀξιόω ὁ τοιοῦτος ἐπιθυμία · κἀν θάπτω δέ , ἐν προοίμιον ἀποπτηδήσωμεν ὅσπερ ὁ παροιμιαστής παραινέω περί πόρνη γυνή · λέγω · αποπειθω , μή ἐγχορτίζε , καί μή ἔρχομαι ἐπί θύρα οἶκος αὐτός . οὗτος σύ καί ἐγώ περί ὁ φιλοχρηματία λέγω . ἄν γάρ ἐμπίπτω κατά μικρός εἰς ὁ πέλαγος εἰμί ὁ μανία ἐκεῖνος , δυσκλως ἐπανέρχομαι δύναμαι · καί χηλή ἐν ὁ λιγύκλιν μυριάκις φιλονεικέω , οὖον περίειμι ῥάβδος · οὗτος , καί πολύς χαλεπός , εἰς ὁ βάθος ὁ ἐπιθυμία οὗτος ἐμπίπτω , ἀπόλλυμι · σαυτοῦ μετά ὁ εἰμί ἀπαντάω . Διὸ , παρακαλέω , ὁ ἀρχή φυλάσσω , καί ὁ μικρός φεύγω κακός · ὁ γάρ μέγας ἀπό οὗτος τίκτω . ὁ γάρ κατά ἕκαστος ἁμαρτάνω μανθάνω λέγω , οὐδείς παρά οὗτος , κατά μικρός πᾶς ἀπόλλυμι . οὗτος γοῦν ὅστις κακία εἰσάγω , οὗτος ὁ θύρα ἀνέψω ὁ λῃστής , οὗτος ὁ πόλις ὁ τεῖχος καταβάλλω , ὁ κατά ἕκαστος λέγω · οὐδείς παρά οὗτος . οὕτως καί ἐπί ὁ σῶμα ὁ μέγας αὐξάνω νόσημα , ὅταν ὁ μικρός καταφρονέω . ὁ Ἠσαΐ εἰμί μή προδίδωμι ὁ πρωτοτόκια , οὐ εἄν ἀνάδιος γίγνομαι ὁ εὐλογία · εἰμί μή ὁ εὐλογία κατάθεσις ἑαυτοῦ καθίστημι , οὐ εἄν εἰς ἀδελφοποιός προέρχομαι ἐπιθυμέω . ὁ Κάϊν εἰμί μή ὁ πρωτεῖος ἔραμαι , ἀλλά ὁ Θεός παραχωρέω οὗτος , οὐ εἄν ἔχω ὁ δευτερεῖα · ὁ δευτερεῖα ἔχω πάλιν , εἰμί ὁ παρασάσεως ἀκούω , οὐ εἄν ἁδινός ὁ φόνος · πάλιν ὁ φόνος ἐργάζομαι , εἰμί πρός μετάνοια ἔρχομαι , ὁ Θεός καλέω αὐτός , καί μή ἀνασιγνῶν ἀποκρίνω , οὐ εἄν ὁ μετά οὗτος ὑπομένω δεινός .