joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0554.1
ε-παγγελια . Καὶ γὰρ ὁ νόμος ἐκεῖθεν ὁ περὶ τοῦ Χρι-στοῦ λέγων , φησί , καὶ αἱ συνθήκαι αἱ πρὸς αὐτοὺς πᾶσαι , καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτῶν , καὶ οἱ πατέρες οἱ δεξά-μενοι τὰς ἐπαγγελίας ἐξ ἐκείνων πάντες · ἀλλ’ ὅμως τοῦναντίον γέγονε , καὶ πάντων ἐξέπεσον τῶν ἀγαθῶν . Διὰ τοῦτο κόπτομαι , φησί , καὶ εἰ γε ἤν χωρισθῆναι τοῦ περὶ τὸν Χριστὸν χοροῦ , καὶ ἀλλοτριωθῆναι , οὐχὶ τῆς ἀγάπης αὐτοῦ ( μὴ γένοιτο , ἐπεὶ καὶ ταῦτα δι’ ἀγάπην ἐποίη ) , ἀλλὰ καὶ τῆς ἀπολαύσεως ἐκείνης καὶ τῆς δόξης , κατεδέξαμην ἂν , ὥστε μὴ τῷ Δεσπό-τῃ [ 606 ] βλασφημηθῆναι τὸν ἐμὸν , διὰ τὸ μὴ ἀκοῦ-σαι λεγόντων τινῶν , ὅτι Σκηνὴ τὰ πράγματα γένονεν · ἄλλοις ὑπέχετο , καὶ ἄλλοις ἔδωκεν · ἐξ ἄλλου γένεθλην , καὶ τοὺς ἄλλους ἔσωσε · τοὺς τῶν Ἰουδαίων προγόνους ἐπηγγέλατο , καὶ τοὺς ἐχθρούς αὐτῶν ἤρεισε , τοὺς οὐδέποτε αὐτὸν ἐγνωκότας εἰς τὰ ἐκεῖθεν εἰσ-ήγαγεν ἀγαθὰ · ἐκεῖνος τὸν νόμον ἔκαμεν μελετῶντας , καὶ τὰς προφητιὰς ἀναγιγνώσκοντας , καὶ οἱ ἀπὸ τῶν βωμῶν καὶ τῶν εἰδώλων χθὲς ἐπανελθόντες , ἀνῦπτεροι γεγόνασιν ἐκείνων · ποῦ ταῦτα προνοίας ; “ Ἴν’ οὖν ταῦτα μὴ λέγεται περὶ τοῦ Δεσπότου τοῦ ἐμοῦ , φησίν , εἰ καὶ ἀδίκως · λέγεται , καὶ βασιλείας ἡδίας ἂν ἐξέπιπτον , καὶ τῆς δόξης ἐκείνης τῆς ἀφορ-ήτου , καὶ πάντα ὑπέμεινα ἂν τὰ δεινὰ , μεγίστην ἀπάντων ἠγούμενος παραμυθίαν εἶναι τοῦ πόνου τὸ τὸν οὕτω ποθοῦμενον μηκέτι βλασφημουμένον ἀκοῦειν . Εἰ δὲ οὐδέπω καταδεῖ τὸ εἰρημένον , ἐν-νόησον , ὅτι καὶ πατέρες πολλοὶ πολλάκις ταῦτα ὑπὲρ παιδῶν κατεδέξαντο , καὶ εἴλητον αὐτῶν χωρισθῆναι , καὶ μόνον αὐτοὺς εὐδοκιμοῦντας ὁρᾶν , τῇ συνοσίᾳ αὐτῶν ἡδὺν νομίζοντες εἶναι τὴν εὐδοκίμησιν τὴν ἐκείνων . Ἀλλ’ ἐπεὶδὴ πόρρω τῆς ἀγάπης ἐμὲν ταύ-της , οὐδὲ νοήσει τὰ λεγόμενα δυνάμεθα . Οὕτω γὰρ τινες καὶ τὴν Παύλου προσηγορίαν οὐδὲ ἀκούσαι εἰσιν ἄξιοι , καὶ τῆς σφοδρότητος τῆς ἐκείνου πρὸς μὲν μακρὰν ἐστηκέναι , ὡς καὶ περὶ θανάτου τοῦ προσκαίρου ταῦτα λέγειν αὐτὸν νομίζουσι · οὐδ’ τοσούτον εἴποιμι ἂν ἠγνοεῖν τὸν Παῦλον , ὅσον τοὺς πηροὺς τὴν ἀκτῖνα τῆς ἡλιακῆς · μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ πλεόν . “ Ὁ γὰρ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἀποθνῄσκω , καὶ νιφάδας χιονό-νων θείς , καὶ ἐπών , Πῶς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγά-πης τοῦ Χριστοῦ ; ὀλίγης , ἢ στενοχωρία , ἢ λιμός , ἢ διωγμός · καὶ οὐχ ἀρκεῖσθαι τοὺς λεχθείσιν , ἀλλ’ ὑπερβὰς τὸν οὐρανόν , καὶ τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ , καὶ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους , καὶ πάντα τὰ ἄνω περιβραμὼν , καὶ συλλαβὼν ὁμοῦ τὰ παρόντα , τὰ μέλλοντα , τὰ ὁρώμενα , τὰ νοούμενα , τὰ λυπηρά , τὰ χρηστά , τὰ ἐν ἐκατέροις , καὶ οὐδὲν ὅλως ἀφεὶς , καὶ σὺδὲ οὕτω χωρεῖσθαι , ἀλλὰ καὶ ἕτεραν τοσαύτην κτί-σιν τὴν οὐκ ὁρᾶσαν ὑποστησάμενος · πῶς ὡς μέγα τι λέγων μετ’ ἐκείνα πάντα , θανάτου τοῦ προσκαίρου ἐμνημόνευσεν ἂν ; γ’ . Οὐχ ἔστι ταῦτα , οὐχ ἔστιν · ἀλλὰ σκωλήκων ἐν κοπρίᾳ φυλευόντων τὸ τοιαύτη ὑπόνοια . Εἰ γὰρ τοῦτο ἔλεγε , πῶς ἀνδρῶμα ἑαυτὸν ἡγοῦτο εἶναι ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ; “ Ὁ γὰρ τοιούτος θάνατος μᾶλλον τῷ τοῦ Χριστοῦ συντήτε χορῷ , καὶ τῆς δόξης ἀπολαύειν ἐκείνης ἐποίη . Ἄλλα γὰρ εἰσὶ τινες , οἱ καὶ τοιούτων ἕτερα καταγελαστότερα τολμῶσι λέγειν . Οὐ γὰρ θά-νατον , φησίν , ἀλλὰ κειμηλίον καὶ ἀνδρῶμα εἶναι ἡγοῦτο τοῦ Χριστοῦ . Καὶ τὸς τοῦτο καὶ τῶν σφόδρα εὐτελῶν καὶ ἀναπεπτωκότων οὐχ ἂν εὐξαίτο ; Πῶς , δὲ ὑπὲρ τῶν συγγενῶν τοῦτο ἐμελεσε τῶν αὐτοῦ γε-νέσεως ; Ἄρέντες τοίνυν τοὺς μύθους καὶ τὰς φλυα-ρίας ( οὐδὲ γὰρ ἀντιλέγειν πρὸς ταῦτα ἄξιον , ὥσπερ οὐδὲ πρὸς τὰ παιδία τὰ ψελλίζοντα , εἰς αὐτὴν πάλιν τὴν ῥῆσιν ἐπανελθώμεν , ἐντρυφῶντες αὐτοῦ
Lemmas: επαγγελία . καί γάρ ὁ νόμος ἐκεῖθεν ὁ περί ὁ Χριστός λέγω , φημί , καί ὁ συνθήκη ὁ πρός αὐτός πᾶς , καί αὐτός ἐκ αὐτός , καί ὁ πατήρ ὁ δέχομαι ὁ ἐπαγγελία ἐκ ἐκεῖνος πᾶς · ἀλλά ὅμως τουναντίον γίγνομαι , καί πᾶς ἐκπίπτω ὁ ἀγαθός . Ζεύς οὗτος κόπτω , φημί , καί εἰμί γε ἐάν χωρίζω ὁ περί ὁ Χριστός χορός , καί ἀλλοτριόω , οὐ ὁ ἀγάπη αὐτός ( μή γίγνομαι , ἐπεί καί οὗτος διά ἀγάπη ποῖος ) , ἀλλά καί ὁ ἀπόλαυσις ἐκεῖνος καί ὁ δόξα , καταδέχομαι εἄν , ὥστε μή ὁ Δεσπότης [ 606 ] βλασφημέω ὁ ἐμός , διά ὁ μή ἀκούω λέγω τις , ὅτι σκηνή ὁ πρᾶγμα γίγνομαι · ἄλλος ὑπέχω , καί ἄλλος δίδωμι · ἐκ ἄλλος γενέθλη , καί ὁ ἄλλος σῴζω · ὁ ὁ Ἰουδαῖος πρόγονος ἐπαγγέλλω , καί ὁ ἐχθρός αὐτός ἐρείδω , ὁ οὐδέποτε αὐτός γιγνώσκω εἰς ὁ ἐκεῖθεν εἰσάγω ἀγαθός · ἐκεῖνος ὁ νόμος κάμνω μελέτη , καί ὁ προφητεία ἀναγιγνώσκω , καί ὁ ἀπό ὁ βωμός καί ὁ εἴδωλον χθές ἐπανέρχομαι , ἀναπτερόω γίγνομαι ἐκεῖνος · ποῦ οὗτος πρόνοια ; “ ἵνα οὖν οὗτος μή λέγω περί ὁ δεσπότης ὁ ἐγώ , φημί , εἰμί καί ἄδικος · λέγω , καί βασίλεια ἡδία εἄν ἐκπίπτω , καί ὁ δόξα ἐκεῖνος ὁ ἀφοράω , καί πᾶς ὑπομένω εἄν ὁ δεινός , μέγας ἀπαντάω ἡγέομαι παραμυθία εἰμί ὁ πόνος ὁ ὁ οὗτος ποθέω μηκέτι βλασφημέω ἀκούω . εἰμί δέ οὐδέπω καταδέω ὁ εἴρω , ἐννοέω , ὅτι καί πατήρ πολύς πολλάκις οὗτος ὑπέρ παῖς καταδέχομαι , καί εἴλω αὐτός χωρίζω , καί μόνος αὐτός εὐδοκιμέω ὁράω , ὁ συνόσιος αὐτός ἡδύς νομίζω εἰμί ὁ εὐδοκίμησις ὁ ἐκεῖνος . ἀλλά ἐπειδή πόρρω ὁ ἀγάπη εἰμί ταύτη , οὐδέ νοέω ὁ λέγω δύναμαι . οὕτως γάρ τις καί ὁ Παῦλος προσηγορία οὐδέ ἀκούω εἰμί ἄξιος , καί ὁ σφοδρότης ὁ ἐκεῖνος πρός μέν μακράν ἵστημι , ὡς καί περί θάνατος ὁ πρόσκαιρος οὗτος λέγω αὐτός νομίζω · οὐδέ τοσοῦτος εἶπον εἄν ἀγνοέω ὁ Παῦλος , ὅσος ὁ πηρός ὁ ἀκτίς ὁ ἡλιακός · μᾶλλον δέ καί πολύς πλέω . “ ὁ γάρ κατά ἕκαστος ἡμέρα ἀποθνῄσκω , καί νιφάς χιόνος θέω , καί ἔπειμι , Πῶς ἐγώ χώρισις ἀπό ὁ ἀγάπη ὁ Χριστός ; ὀλίγος , ἢ στενοχωρία , ἢ λιμός , ἢ διωγμός · καί οὐ ἀρκέω ὁ λέγω , ἀλλά ὑπερβαίνω ὁ οὐρανός , καί ὁ οὐρανός ὁ οὐρανός , καί ἄγγελος καί ἀρχάγγελος , καί πᾶς ὁ ἄνω περιβρεμω , καί συλλαμβάνω ὁμοῦ ὁ πάρειμι , ὁ μέλλω , ὁ ὁράω , ὁ νοέω , ὁ λυπηρός , ὁ χρηστός , ὁ ἐν ἑκάτερος , καί οὐδείς ὅλως ἀφίημι , καί σύ οὗτος χωρέω , ἀλλά καί ἕτερος τοσοῦτος κτίς ὁ οὐ ὁράω ὑφίστημι · πῶς ὡς μέγας τίς λέγω μετά ἐκεῖνος πᾶς , θάνατος ὁ πρόσκαιρος μνημονεύω εἄν ; γε . οὐχ εἰμί οὗτος , οὐ εἰμί · ἀλλά σκώληξ ἐν κοπρίας φυλεύω ὁ τοιοῦτος ὑπόνοια . εἰμί γάρ οὗτος λέγω , πῶς ἀνδρῶμα ἑαυτοῦ ἡγέομαι εἰμί ἀπό ὁ Χριστός ; “ ὁ γάρ τοιούτος θάνατος μᾶλλον ὁ ὁ Χριστός συντίθημι χορός , καί ὁ δόξα ἀπολαύω ἐκεῖνος ποῖος . ἄλλος γάρ εἰμί τις , ὁ καί τοιοῦτος ἕτερος καταγέλαστος τολμάω λέγω . οὖον γάρ θάνατος , φημί , ἀλλά κειμήλιον καί ἀνδρῶμα εἰμί ἡγέομαι ὁ Χριστός . καί τός οὗτος καί ὁ σφόδρα εὐτελής καί ἀναπίπτω οὐ εἄν εὔχομαι ; Πῶς , δέ ὑπέρ ὁ συγγενής οὗτος μέλω ὁ αὐτός γένεση ; Ἄρέντες τοίνυν ὁ μῦθος καί ὁ φλυαρία ( οὐδέ γάρ ἀντιλέγω πρός οὗτος ἄξιος , ὥσπερ οὐδέ πρός ὁ παιδίον ὁ ψελλίζω , εἰς αὐτός πάλιν ὁ ῥῆσις ἐπανέρχομαι , ἐντρυφάω αὐτός