joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0447.3
δ . Ἰδοὺ καὶ τὴν πίστιν νόμον ἐκάλεσεν , ἐμφιλοχωρῶν τοῖς ὀνόμασιν , ὥστε παραμυθεῖσθαι τὴν δοκοῦσαν εἶναι καινοτομίαν . Τίς δὲ ὁ τῆς πίστεως νόμος ; Διὰ χάριτος σώζεσθαι . Ἐνταῦθα τὸ δυνατὸν δείκνυσιν τοῦ Θεοῦ , ὅτι οὐ μόνον ἔσωσεν , ἀλλὰ καὶ ἐδικαίωσεν καὶ εἰς καύχησιν ἤγαγε , καὶ οὐδὲ ἔργων δεσθείς , ἀλλὰ πίστιν ζητήσας μόνον . Ταῦτα δὲ λέγει , καὶ τὴν πιστευσάντα Ἰουδαίων μετριάζειν παρασκευάζων , καὶ τὸν μὴ πιστεύσαντα καταπειθῶν , ὥστε αὐτὸν ἱραλῦσασθαι . Ὁ μὲν γὰρ σοὶ , ἂν μέγα ὁνοὴ τῷ νόμῳ προσέχων , ἀκούσεται ὅτι αὐτὸς αὐτοῦ τὸ στόμα ἐνέφραξεν , αὐτὸς αὐτοῦ κατηγορήσεν , αὐτὸς αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν ἀπήρρησεν , καὶ τὸ καύχημα ἐξέλεισεν · ὁ δὲ μὴ πιστεύσας πάλιν , διὰ τῶν αὐτῶν τούτων ταπεινωθεὶς , προσάχθησιν τῇ πίστει δυνησεται . Εἰδὲ πῶς τῆς πίστεως ἡ περιουσία ; πῶς ἀπέστης τῶν προτέρων , μηδὲ καυχᾶσθαι ἐπ’ αὐτοῖς ἀφεῖσαι ; Λογιζόμεθα οὖν πιστεῖν δικαιούσθαι ἄνθρωπον χωρὶς ἔργων νόμου . Ὅτε ἐθεῖσεν ἀνωτέρως ὅτις ἀπὸ τῆς πίστεως τῶν Ἰουδαίων , τότε λοιπὸν μετὰ πολλῆς τῆς παρρησίας καὶ περὶ αὐτῆς διαλέγεται , καὶ τὸ δοκοῦν ἐνταῦθα θορυβεῖν , πάλιν λᾶται . Καὶ γὰρ δύο ταῦτα τὰ ταράσσοντα ἦν Ἰουδαίους , ἐν μὲν εἰ τοὺς μετ’ ἔργων μὴ σωθέντας δυνατὸν χωρὶς ἔργων σωθῆναι · ἕτερον δὲ , εἰ τοὺς ἀχρύσωστος δικαίους τῶν αὐτῶν ἀπολαύσαι τοῖς ἐν τοσοῦτο χρόνῳ συντραπεῖσι τῷ νόμῳ · ὁ πολλῷ τοῦ προτέρου μᾶλλον αὐτοὺς ἐξετάραττε . Διὰ τοῦτο ἐκεῖνο κατασκευάσας , ἐπὶ τοῦτο λοιπὸν ἔχεισιν · ὅπερ οὕτως ἐθορύβει τοὺς Ἰουδαίους , ὡς καὶ Πέτρω μετὰ τὴν πίστιν ταύτην ἐνεχεν ἐγκαλεῖσαι τῆς ὑποδείσεως , Κορινθίῳ καὶ τῶν κατ’ αὐτὸν ἐνεχεν πραγμάτων . Τί οὖν φησί ; Λογιζόμεθα οὖν πιστεῖν δικαιούσθαι[488 ] ἄνθρωπον χωρὶς ἔργων νόμου . Οὐχ εἶπεν Ἰουδαῖον , ἢ τὸν ἀπὸ τῶν νόμων ὄντα , ἀλλ’ ἐξαγαγὼν τὸν λόγον εἰς εὐρυχωρίαν , καὶ τῇ οἰκουμενῇ τὰς θύρας ἀνοίξας τῆς σωτηρίας , φησίν , Ἀνθρώπου , τοῦ κοινὸν τῆς φύσεως ὄνομα θεὶς . Εἰ-τὰ ἀπὸ τούτου λαβὼν ἀφορμὴν , μὴ τεθεῖσαν ἀντιθεῖναι λέγει . Ἐπειδὴ γὰρ εἰδὸς ἢν Ἰουδαίους ἀκούσαντας , ὅτι πάντα ἄνθρωπον ἡ πίστις δίκαιοι , δυσχεραίνειν καὶ σκανδαλίζεσθαι , ἐπήγαγεν Ἡ Ἰουδαίων ὁ Θεὸς μόνον ; ὡς ἂν εἰ ἔλεγεν · Διὰ τί γὰρ σοι τοῦτο ἀτοπον εἶναι δοκεῖ , τὸ πάντα ἄνθρωπον σώζεσθαι ; μὴ γὰρ μερικὸς ἐστὶν ὁ Θεός ; ἐκ τούτου δείκνυς , ὅτι βουλομένοις τοῖς ἔθνεσιν ἐπηρεάζειν , τοῦ Θεοῦ τὴν δόξαν λυμαίνονται μᾶλλον , εἰ γε μὴ συγχωροῦσιν αὐτὸν πάντων εἶναι Θεόν . Εἰ δὲ πάντων ἐστι , καὶ προνοεῖται πάντων · εἰ δὲ προνοεῖται πάντων , πάντας ὁμοίως σώζει διὰ τῆς πίστεως . Διὰ τοῦτο φησίν · Ἡ Ἰουδαίων ὁ Θεὸς μόνον ; οὐχὶ καὶ καὶ ἔθνων ; Ναὶ καὶ ἔθνων . Οὐ γὰρ ἐστι μερικὸς , οἷοι οἱ Ἑλλήνων μύθοι , ἀλλὰ κοινός · ἀπάντων καὶ εἰς’ διὰ καὶ ἐπάγει · Ἐπεὶπερ εἰς ὁ Θεός . Τουτέστιν , ὁ αὐτός , καὶ τούτων κάκεινων Δεσπότης .
Lemmas: δ . ἰδέ καί ὁ πίστις νόμος καλέω , ἐμφιλοχωρέω ὁ ὄνομα , ὥστε παραμυθέομαι ὁ δοκέω εἰμί καινοτομία . Τῖς δέ ὁ ὁ πίστις νόμος ; Ζεύς χάρις σῴζω . ἐνταῦθα ὁ δυνατός δείκνυμι ὁ Θεός , ὅτι οὖον μόνος σῴζω , ἀλλά καί δικαιόω καί εἰς καύχησις ἄγω , καί οὐδέ ἔργον δένω , ἀλλά πίστις ζητέω μόνος . οὗτος δέ λέγω , καί ὁ πιστεύω Ἰουδαῖος μετριάζω παρασκευάζω , καί ὁ μή πιστεύω καταπείθω , ὥστε αὐτός ἱλαρόω . ὁ μέν γάρ σύ , εἄν μέγας ὄνομαι ὁ νόμος προσέχω , ἀκούω ὅτι αὐτός αὐτός ὁ στόμα ἐμφράσσω , αὐτός αὐτός κατηγορέω , αὐτός αὐτός ὁ σωτηρία ἀπαρέσκω , καί ὁ καύχημα ἐξαιρέω · ὁ δέ μή πιστεύω πάλιν , διά ὁ αὐτός οὗτος ταπεινόω , προσάγω ὁ πίστις δύναμαι . ἀνάκλεις πῶς ὁ πίστις ὁ περιουσία ; πῶς ἀφίστημι ὁ πρότερος , μηδέ καυχάομαι ἐπί αὐτός ἀφίημι ; λογίζομαι οὖν πιστέω δικαιόω ἄνθρωπος Χωρὶς ἔργον νόμος . ὅτε ἐθίζω ἀνώτερος ὅστις ἀπό ὁ πίστις ὁ Ἰουδαῖος , τότε λοιπός μετά πολύς ὁ παρρησία καί περί αὐτός διαλέγω , καί ὁ δοκέω ἐνταῦθα θορυβέω , πάλιν λάω . καί γάρ δύο οὗτος ὁ ταράσσω εἰμί Ἰουδαῖος , ἐν μέν εἰμί ὁ μετά ἔργον μή σώζω δυνατός Χωρὶς ἔργον σῴζω · ἕτερος δέ , εἰμί ὁ ἄχρυσος Δίκαιος ὁ αὐτός ἀπολαύω ὁ ἐν τοσοῦτος χρόνος συντρέπω ὁ νόμος · ὁ πολύς ὁ πρότερος μᾶλλον αὐτός ἐκταράσσω . Ζεύς οὗτος ἐκεῖνος κατασκευάζω , ἐπί οὗτος λοιπός ἔχω · ὅσπερ οὕτως θορυβέω ὁ Ἰουδαῖος , ὡς καί Πέτρος μετά ὁ πίστις οὗτος ἐνέχω εγκαλούμαι ὁ ὑποδείσεως , Κορίνθιος καί ὁ κατά αὐτός ἐνέχω πρᾶγμα . τις οὖν φημί ; λογίζομαι οὖν πιστέω δικαιούσθαι[488 ] ἄνθρωπος Χωρὶς ἔργον νόμος . οὐχ εἶπον Ἰουδαῖος , ἢ ὁ ἀπό ὁ νόμος εἰμί , ἀλλά ἐξάγω ὁ λόγος εἰς εὐρυχωρία , καί ὁ οἰκέω ὁ θύρα ἀνοίγω ὁ σωτηρία , φημί , Ἄνθρωπος , ὁ κοινός ὁ φύσις ὄνομα τίθημι . εἶτα ἀπό οὗτος λαμβάνω ἀφορμή , μή τίθημι ἀντιτίθημι λέγω . ἐπεί γάρ οἶδα εἄν Ἰουδαῖος ἀκούω , ὅτι πᾶς ἄνθρωπος ὁ πίστις Δίκαιος , δυσχεραίνω καί σκανδαλίζω , ἐπάγω ὁ Ἰουδαῖος ὁ θεός μόνος ; ὡς εἄν εἰμί λέγω · Ζεύς τίς γάρ σύ οὗτος ἄτοπος εἰμί δοκέω , ὁ πᾶς ἄνθρωπος σῴζω ; μή γάρ μερικός εἰμί ὁ Θεός ; ἐκ οὗτος δείκνυμι , ὅτι βούλομαι ὁ ἔθνος ἐπηρεάζω , ὁ Θεός ὁ δόξα λυμαίνομαι μᾶλλον , εἰμί γε μή συγχωρέω αὐτός πᾶς εἰμί Θεός . εἰμί δέ πᾶς εἰμί , καί προνοέω πᾶς · εἰμί δέ προνοέω πᾶς , πᾶς ὁμοίως σῴζω διά ὁ πίστις . Ζεύς οὗτος φημί · ὁ Ἰουδαῖος ὁ θεός μόνος ; οὐ καί καί ἔθνος ; ναίς καί ἔθνος . οὖον γάρ εἰμί μερικός , οἷος ὁ Ἕλλην μῦθος , ἀλλά κοινός · ἀπαντάω καί εἰμί διά καί ἐπάγω · ἐπεί εἰς ὁ Θεός . τουτέστιν , ὁ αὐτός , καί οὗτος ἐκεῖνος Δεσπότης .