joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0570.1
ἐκβάλλοντες , ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ δυνάμεως καὶ ἀπαντα παραδέχεσθαι · Καίτοι γε οὐ ταῦτα ἔλεγον Ἰουδαῖοι μόνον , ἀλλ’ ὅτι οὐ δυναντὶ τὰ πιστεύειν δικαιωθῆναι . ’Αλλ’ αὐτὸς ἐφ’ ἕτερον αὐτὸ ἄγει τὸ γεγεννημένον , Ἰνα , ὅταν δείξῃ μέγα οὕτως ὄν , ὡς καὶ μετὰ τὸ γεγεννηθῆναι πιστεύειν αὐτὸ δεῖσθαι , δικαίως δόξῃ τοῦτός τε τὸν στέφανον πλεῖον . Καὶ χέχρηται ῥήμασι τοις ἐν τῇ Παλαιᾷ κειμένοις , σπουδάζων δεῖ τὰ τῆς καινοτομίας καὶ τῆς πρὸς ἐκείνην μάχης ἐγκλήσεως διαφυῦναι . [ 624 ] Τοῦτο γάρ , ὁ περὶ πίστεως ἐνταῦθὰ φησι , περὶ τῆς ἐντολῆς αὐτὸς λέγει Μωϋσῆς , δείκνυς ὅτι πολλῆς ἀπηλαύσαν παρὰ τοῦ Θεοῦ τῆς εὐεργεσίας . Οὐ γὰρ ἔστιν εἰπεῖν , φησίν , ὅτι εἰς τὴν οὐρανὸν ἀναβῆναι δεῖ καὶ πάλιν τε διαβῆναι μέγα , καὶ τότε λαβεῖν τὰς ἐντολὰς · ἀλλὰ τὰ οὕτω μεγάλα καὶ ὑπέρτοχα , εὐκολα ἡμῖν ἐποίησεν ὁ Θεός . Τί δέ ἐστιν , ’Εγγὺς σου τὸ ῥῆμα ὅστις ; Τούτεστιν , εὐχολόν ἐστιν ἐν γὰρ τῇ διανοίᾳ σου καὶ τῇ γλώσσῃ τῇ σωτηρίᾳ . Οὐ μακρὰν ὁδὸν βαδίσαντας , οὐδὲ πλῆγος πλεύσαντας , οὐδὲ ὄρη παρελθόντας , οὕτω δεῖ σωθῆναι · ἀλλ’ εἰ μηδ’ αὐτὸν Βουληθῆς ὑπερθῆναι τὸν οὐδὸν , ἕξεστι σοι καὶ οἴκοι καθήμενῳ σωθῆναι · ἐν γὰρ τῷ στόματί σου καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ ἐστὶ τῆς σωτηρίας ἡ ἀφορμή . Εἶτα καὶ ἐτέρωθεν εὐχολοῦ ποιῶν τὸν τῆς πίστεως λόγον , φησίν , ὅτι ’Ο Θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν . ’Εννόησον γὰρ τὸ ἀξίωμα τοῦ ποιήσαντος , καὶ οὐκέτι ὄψεις δυσκολίαν οὐδεμίαν ἐν τῇ πράγματι . Οὐκοῦν , ὅτι μὲν οὖν Κύριος , ἐκ τῆς ἀναστάσεως δήλον · ὁ καὶ ἀρχόμενος τῆς ’Επιστολῆς ἔλεγε · Τοῦ ὁρισθέντος Υἱοῦ Θεοῦ ἐξ ἀναστάσεως νεκρῶν · διὸ καὶ τῆς ἀναστάσεως εὐχολος , ἐκ τῆς τοῦ ποιήσαντος ἰσχύος ἀποδεικνύεται καὶ τοῖς σφόδρα διαπιστοῦσιν . ’Οταν οὖν καὶ μεῖζων ἡ δικαιοσύνη καὶ κοῦφη καὶ εὐπαραδεκτος , καὶ ἄλλως δικαιωθῆναι μὴ ἢ · οὐκ ἐσχάτης φιλονεικίας τὸ τοῖς ἀδυνάτοῖς ἐπιχειρεῖν , τὰ εὐχολα ἀφέντας καὶ ῥάδια ; Οὐ γὰρ ἔχοιεν ἂν εἰπεῖν , ὅτι ὡς φορτικὸν τὸ πρᾶγμα παρήρησαντο .
Lemmas: ἐκβάλλω , ἀπό ὁ ὁ Θεός δύναμις καί ἅπας παραδέχομαι · καίτοι γε οὖον οὗτος λέγω Ἰουδαῖος μόνος , ἀλλά ὅτι οὖον δυναντὶ ὁ πιστεύω δικαιόω . ’Αλλ’ αὐτός ἐπί ἕτερος αὐτός ἄγω ὁ γεννάω , ἵνα , ὅταν δείκνυμι μέγας οὕτως εἰμί , ὡς καί μετά ὁ γεννάω πιστεύω αὐτός δήω , δικαίως δόξα τοῦτος τε ὁ στέφανος πλείων . καί χράω ῥῆμα ὁ ἐν ὁ Παλαιή κεῖμαι , σπουδάζω δεῖ ὁ ὁ καινοτομία καί ὁ πρός ἐκεῖνος μάχη ἔγκλησις διαφυυνη . [ 624 ] οὗτος γάρ , ὁ περί πίστις ἐνταῦθα φημί , περί ὁ ἐντολή αὐτός λέγω Μωϋσῆς , δείκνυμι ὅτι πολύς απολαμβάνω παρά ὁ Θεός ὁ εὐεργεσία . οὖον γάρ εἰμί εἶπον , φημί , ὅτι εἰς ὁ οὐρανός ἀναβαίνω δεῖ καί πάλιν τε διαβαίνω μέγας , καί τότε λαμβάνω ὁ ἐντολή · ἀλλά ὁ οὗτος μέγας καί ὑπέρτοχα , εύκολος ἐγώ ποιέω ὁ Θεός . τις δέ εἰμί , ’Εγγὺς σύ ὁ ῥῆμα ὅστις ; τουτέστιν , ευχολος εἰμί ἐν γάρ ὁ διάνοια σύ καί ὁ γλῶσσα ὁ σωτηρία . οὖον μακράν ὁδός βαδίζω , οὐδέ πλήξ πλέω , οὐδέ ὄρος παρέρχομαι , οὗτος δεῖ σῴζω · ἀλλά εἰμί μηδέ αὐτός βούλομαι ὑπερτίθημι ὁ οὐδός1 , ἔξεστι σύ καί οἴκοι κάθημαι σῴζω · ἐν γάρ ὁ στόμα σύ καί ἐν ὁ Καρδία εἰμί ὁ σωτηρία ὁ ἀφορμή . εἶτα καί ἑτέρωθεν ευχολος ποιέω ὁ ὁ πίστις λόγος , φημί , ὅτι ’Ο θεός αὐτός ἐγείρω ἐκ νεκρός . ’εννοιημι γάρ ὁ ἀξίωμα ὁ ποιέω , καί οὐκέτι ὄψις δυσκολία οὐδείς ἐν ὁ πρᾶγμα . οὐκοῦν , ὅτι μέν οὖν Κύριος , ἐκ ὁ ἀνάστασις δῆλος · ὁ καί ἄρχω ὁ ’επιστολη λέγω · ὁ ὁρίζω υἱός Θεός ἐκ ἀνάστασις νεκρός · διό καί ὁ ἀνάστασις εὐχολος , ἐκ ὁ ὁ ποιέω ἰσχύς ἀποδείκνυμι καί ὁ σφόδρα διαπιστέω . ’Οταν οὖν καί μείζων ὁ δικαιοσύνη καί κοῦφος καί εὐπαράδεκτος , καί ἄλλως δικαιόω μή ἢ · οὐ ἔσχατος φιλονεικία ὁ ὁ ἀδύνατος ἐπιχειρέω , ὁ ευχολη ἀφίημι καί ῥᾴδιος ; οὖον γάρ ἔχω εἄν εἶπον , ὅτι ὡς φορτικός ὁ πρᾶγμα παραιρέω .