joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-romanos-homiliae-1-32 pg060_0770.1
τῇ μετανοία βαροσαλίας , Ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεάς , καὶ ἴδετε , τὶς ἐπίστευσεν τῷ Κυρίῳ , καὶ καησοχυνθη · ἡ τις ἐνέμενεν ἐν τῷ φόβῳ αὐτοῦ , καὶ ἐγκατελείφθη · ἡ τις ἐπεκαλέσατο αὐτόν , καὶ ὑπερίδεν αὐτόν · Διότι οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων ὁ Κύριος , καὶ ἀρῖπτον ἀμαρτίας , καὶ σώζει ἐν καιρῷ ἀλλήσεως . Καὶ μὴ αἰσχυνθῇ , τέκνον , ὁμολογῆσαι τὰς ἀμαρτίας σου · ἐστι γὰρ αἰσχύνη ἡ ἐπάνοιγος ἀμαρτίαν , καὶ ἐστιν αἰσχύνη ἡ δόξα καὶ χάρις . Ἡ ἐνταῦθα μετανοοῦσα ψυχὴ λαμβάνει τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτημάτων · Ἐν γὰρ τῷ ὀρθῷ τὶς ἐξομολογηθεῖσα τῷ Κυρίῳ · Στενάζων ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις σου , ἵνα σωθῇς · Ὦσταρ γὰρ , φησίν , ἀποστραφεῖς στενάζης , τότε σωθήση . Λέγε σύ , φησί , τὰς ἁμαρτίας σου , ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου , καὶ νικητὴς ἐν τῷ κρίνεσθαι σε . Λέγε τὰς ἁμαρτίας σου . Ἄμαρτίας νεότητός μου , καὶ ἀγνοίας μου μὴ μνησθῆς . Κατὰ τὸ ἔλεός σου μὴ μνησθῆτί μου · σύ ἐνεκεὶ τῆς χρηστότητός σου , Κύριε . Πρόσεχε , ὅτι ὁ βίος οὗτός ἐστιν ὡς σκιά παρατερεοῦσα . Ποῦ εἰσὶν αἱ ἀποκλύσεις τῶν παρελθόντων χρόνων · ποῦ ἡ μερίμνα ἡ κενή · ποῦ αἱ θλίψεις · ποῦ αἱ ἀνάσεις · οὐχ ὡς ὀμίλην ὑπὸ λαίλαπος εἰσὶν ἐλαυνόμεναι · Τὰ πάντα παρέδραμον · Μὴ μόνον βλέπῃμεν εἰς τὸν ἐστώτα βίον , ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ μέλλοντα . Μυρίοχοος , φησί , τὰ ἔργατά σου , καὶ εἰς τὸν αἰῶνα οὐχ ἁμαρτήσεις . Ἐνὶδε τὴν ἡμέραν καὶ τὴν ὥραν τῆς ἐξόδου , οἷς εὐλείεις εἶναι καὶ κλίνης βεβλημένος καὶ ἀδύνατος , μὴ ἔχων ἐαυτῷ τινα βοηθῆσαι · ὁρᾷ τοὺς κύκλῳ σου περιστώσας φίλους , γείτονας , συγγενεῖς , ἀδελφούς , οἰκέτας · πάντες ὁμοθυμαδὸν ὀλοφυρόμενοι , δακρύοντες , ἀπαρηγόρητοι , ὀδυρόμενοι διὰ σέ · ὁμοίως δὲ τὰ τέκνα ἐκατέσθην ἐστέφανος , καὶ τὴν τοῦ πατρὸς φωνὴν συνήθως ἐπικροτοῦντα , κλαυθμυρίζουσα καὶ μὴ ἀκούουσα σου · ἡ γυνὴ πάλιν κατισχύουσα , τὸν θάνατον γλυκύτερον πρὸ σοῦ διὰ σέ · ἀγγέλους φοβερούς τὸ δάνειον τῆς ψυχῆς σου ἀπαιτοῦντας . Ἐὰν μὲν ἡ τιμὴς ἀξία πεποιηκυῖα ἡ ψυχή , ὑπὸ τῶν ἀγγέλων δορυφορηθήσεται · Ἐὰν δὲ ἡ ἀνίλεως
Lemmas: ὁ μετάνοια βαροσαλίας , ἐμβλέπω εἰς ἀρχαῖος γενεά , καί ὁράω , τις πιστεύω ὁ κύριος , καί καησοχυνθη · ὁ τις ἐμμένω ἐν ὁ φόβος αὐτός , καί ἐγκαταλείπω · ὁ τις ἐπικαλέω αὐτός , καί ὑπεροράω αὐτός · διότι οἰκτίρμων καί ἐλεήμων ὁ Κύριος , καί ἀρῖπτον ἁμαρτία , καί σῴζω ἐν καιρός ἀλλήσεως . καί μή αἰσχύνω , τέκνον , ὁμολογέω ὁ ἁμαρτία σύ · εἰμί γάρ αἰσχύνη ὁ ἐπανοίγω ἁμαρτία , καί εἰμί αἰσχύνη ὁ δόξα καί χάρις . ὁ ἐνταῦθα μετανοέω ψυχή λαμβάνω ὁ ἄφεσις ὁ ἁμάρτημα · ἐν γάρ ὁ ὀρθός τις ἐξομολογέομαι ὁ κύριος · στενάζω ἐπί ὁ ἁμαρτία σύ , ἵνα σῴζω · Ὦσταρ γάρ , φημί , ἀποστρέφω στενάζω , τότε σῴζω . λέγω σῦς , φημί , ὁ ἁμαρτία σύ , ὅπως εἄν δικαιόω ἐν ὁ λόγος σύ , καί νικητής ἐν ὁ κρίνω σύ . λέγω ὁ ἁμαρτία σύ . ἁμαρτία νεότης ἐγώ , καί ἄγνοια ἐγώ μή μιμνήσκω . κατά ὁ ἔλεος σύ μή μιμνήσκω ἐγώ · σῦς ἐνίημι ὁ χρηστότης σύ , κύριος . προσέχω , ὅτι ὁ βίος οὗτος εἰμί ὡς σκιά παρατερεουω . πός εἰμί ὁ ἀπόκλυσις ὁ παρέρχομαι χρόνος · ποῦ ὁ μεριμνάω ὁ κενός · ποῦ ὁ θλῖψις · ποῦ ὁ ἀνασείω · οὐ ὡς ὄμιλος ὑπό λαῖλαψ εἰμί ἐλαύνω · ὁ πᾶς παρατρέχω · μή μόνος βλέπω εἰς ὁ ἵστημι βίος , ἀλλά καί εἰς ὁ μέλλω . μυριοχους , φημί , ὁ ἐργάτης σύ , καί εἰς ὁ αἰών οὐ ἁμαρτάνω . ἐν ὁ ἡμέρα καί ὁ ὥρα ὁ ἔξοδος , ὅς ευλειω εἰμί καί κλίνη βάλλω καί ἀδύνατος , μή ἔχω αὐτός τις βοηθέω · ὁράω ὁ κύκλος σύ περιίστημι φίλος , γείτων , συγγενής , ἀδελφός , οἰκέτης · πᾶς ὁμοθυμαδόν ὀλοφύρομαι , δάκρυ , ἀπαρηγόρητος , ὀδύρομαι διά σός · ὁμοίως δέ ὁ τέκνον κατατίθημι στέφανος , καί ὁ ὁ πατήρ φωνή συνήθης ἐπικροτέω , κλαυθμυρίζω καί μή ἀκούω σύ · ὁ γυνή πάλιν κατισχύω , ὁ θάνατος γλυκύς πρό σύ διά σός · ἄγγελος φοβερός ὁ δάνειον ὁ Ψυχή σύ ἀπαιτέω . ἐάν μέν ὁ τιμή ἄξιος ποιέω ὁ ψυχή , ὑπό ὁ ἄγγελος δορυφορέω · ἐάν δέ ὁ ἀνίλεως