joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-philippenses-homiliae-1-15 pg062_0208.2
δ . Μὴ τοίνυν ἀπλῶς κλαίωμεν τοὺς ἀποθάνοντας , ἀλλὰ τοὺς ἐν ἁμαρτίαις · οὗτοι θρήνων δεῖοι , οὗτοι κοπτιῶν καὶ δακρύων . Ποῖς γὰρ ἐλπίς , εἴπῃ μοι , μετὰ ἁμαρτημάτων ἀπελθεῖν , ἔνθα οὐκ ἔστιν ἁμαρτημάτων ἀποδιδόσθαι ; Ἔως μὲν γὰρ ἦσαν ἐνταῦθα , ἴσω , τὴν [ 217 ] προσδοχίαν πολλή , ὅτι μεταβαλοῦνται , ὅτι βελτίους ἔσονται · ἂν δὲ ἀπέλθωσιν εἰς τὴν ἥδην , ἔνθα οὐκ ἔστιν ἀπὸ μετανοίας κερδᾶναι τι ( Ἐγὼ γὰρ τῷ ᾧδῃ , φησὶ , τίς ἐξομοληγήσεταί σοι ; ) , πῶς οὐ θρήνων δεῖοι ; Κλαίωμεν τοὺς οὕτως ἀπερχομένους , οὐ κωλύω , κλαίωμεν , ἀλλὰ μὴ ἀσχημόνως , μη τρήχας τίλλοντες , μηὶ βραχίονας γυμνῶντες , μηὶ δὴν σπαράττοντες , μηὶ μελανειμονοῦντες , ἀλλὰ μόνον κατὰ ψυχὴν ἡρέμα δάκρυον ἀφιέντες πικρόν . Ἐνεστὶ γὰρ καὶ ταύτης χωρὶς τῆς πομπῆς κλαῦσαι πικρῶς , καὶ μὴ παῖδα μόνον · παγγίνων γὰρ οὐδὲν διενήνοχε τὰ ὑπὸ τινων γινόμενα . Καὶ γὰρ οὐ συμπαθείας ἕκεινοι οἱ κοπετοὶ οἱ ἐπ’ ἀγορᾷ , ἀλλ’ ἐπιδειξείως καὶ φιλίας καὶ κενοδοξίας εἰσὶ · πολλὰ διὰ τὴν γν τούτο ποιοῦνται . Κλαῦσον πικρόν , στέναξον κατ’ οἰκίαν , μηδεὸς ὁρῶντος · τοῦτο συμπαθείας ἐστι , τοῦτο καὶ σὲ ὠφελεῖ . Ὁ γὰρ ἐκείνους πενθῶν οὕτως , πολλῷ μᾶλλον αὐτὸς σπουδάζει μηδέποτε τοῖς αὐτοῖς περιπεσεῖν · φοβερὰ σοι ἔσται ἡ ἁμαρτία λοιπόν . Κλαῦσον τοὺς ἀπίστους , κλαῦσον τοὺς οὐδὲν ἐκείνων ἀπέχοντας , τοὺς χωρὶς φωτισμοῦ ἀπερχομένους , τοὺς χωρὶς σφραγίδος · οὗτοι δυντως θρήνων δεῖοι , οὗτοι ὀδύρμων · ἔξω τῶν βασιλείων εἰσὶ μετὰ τῶν καταδίκων , μετὰ τῶν κατεγνωσμένων . Ἄμην γὰρ λέγω ὑμῖν , ἕαν μὴ τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ πνεύματος , οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν . Κλαῦσον τοὺς ἐν πλούτῳ τετελευτηκότας , καὶ μηδεμιᾶν ἀπὸ τοῦ πλοῦτου παραμυθίαν ταῖς ἑαυτῶν ψυχαῖς ἐπινοήσαντας , τοὺς λαβόντας ξέουσίαν ἀπολοῦσασθαι αὐτῶν τὰ ἁμαρτήματα , καὶ μὴ βουληθέντας . Τούτους κλαίωμεν καὶ ἰδία καὶ κοινῇ πάντες , ἀλλὰ μετὰ κοσμιότητος , ἀλλὰ μετὰ σεμνότητος ,
Lemmas: δ . μή τοίνυν ἀπλόος καλέω ὁ ἀποθνῄσκω , ἀλλά ὁ ἐν ἁμαρτία · οὗτος θρῆνος δείδω , οὗτος κοπτιῶν καί δάκρυ . Πόις γάρ ἐλπίς , εἶπον ἐγώ , μετά ἁμάρτημα ἀπέρχομαι , ἔνθα οὐ εἰμί ἁμάρτημα ἀποδίδωμι ; ἔως μέν γάρ εἰμί ἐνταῦθα , ἴσος , ὁ [ 217 ] πρόσδοχος πολύς , ὅτι μεταβάλλω , ὅτι ἀγαθός εἰμί · εἄν δέ ἀπέρχομαι εἰς ὁ ἥδην , ἔνθα οὐ εἰμί ἀπό μετάνοια κερδαίνω τίς ( ἐγώ γάρ ὁ ᾠδή , φημί , τίς ἐξομοληγήσεταί σύ ; ) , πῶς οὖον θρῆνος δείδω ; καλέω ὁ οὕτως ἀπέρχομαι , οὖον κωλύω , καλέω , ἀλλά μή ἀσχήμων , μη τραχύς τίλλω , μή βραχύς γυμνόω , μή δήν σπαράσσω , μή μελανειμονέω , ἀλλά μόνος κατά ψυχή ἡρέμα δάκρυ ἀφίημι πικρός . ἔνειμι γάρ καί οὗτος Χωρὶς ὁ πομπή καλέω πικρός , καί μή παῖς μόνος · παγγιναω γάρ οὐδείς διαφέρω ὁ ὑπό τίνω γίγνομαι . καί γάρ οὖον συμπάθεια ἐκεῖνος ὁ κοπετός ὁ ἐπί ἀγορά , ἀλλά ἐπίδειξις καί φίλιος καί κενοδοξία εἰμί · πολύς διά ὁ ΓΝ οὗτος ποιέω . κλαίω πικρός , στενάζω κατά οἰκίον , Μήδεος ὁράω · οὗτος συμπάθεια εἰμί , οὗτος καί σύ ὠφελέω . ὁ γάρ ἐκεῖνος πένθος οὕτως , πολύς μᾶλλον αὐτός σπουδάζω μηδέποτε ὁ αὐτός περιπίπτω · φοβερός σύ εἰμί ὁ ἁμαρτία λοιπός . κλαίω ὁ ἄπιστος , καλέω ὁ οὐδείς ἐκεῖνος ἀπέχω , ὁ Χωρὶς φωτισμός ἀπέρχομαι , ὁ Χωρὶς σφραγίς · οὗτος δύντος θρῆνος δείδω , οὗτος ὀδυρμός · ἔξω ὁ βασίλειος εἰμί μετά ὁ κατάδικος , μετά ὁ καταγιγνώσκω . Ἄμη γάρ λέγω σύ , ἐάν μή τις γεννάω ἐκ ὕδωρ καί πνεῦμα , οὖον μή εἰσέρχομαι εἰς ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός . κλαίω ὁ ἐν πλοῦτος τελευτάω , καί μηδείς ἀπό ὁ πλοῦτος παραμυθία ὁ ἑαυτοῦ Ψυχή ἐπινοέω , ὁ λαμβάνω ξέω ἀπολούω αὐτός ὁ ἁμάρτημα , καί μή βούλομαι . οὗτος καλέω καί ἴδιος καί κοινός πᾶς , ἀλλά μετά κοσμιότης , ἀλλά μετά σεμνότης ,