joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-philippenses-homiliae-1-15 pg062_0288.1
δὲ αὐτὴ ἡ χαρὰ ἐναντία τῷ πένθει ἐκεῖνω · ἀλλὰ γὰρ ἀπ’ ἐκείνου τοῦ πένθους καὶ αὕτη τίκτεται · ὁ γὰρ πενθῶν τὰ ἑαυτοῦ κακά , καὶ ἐξομολογούμενος , χαίρει . Ἄλλως δὲ , ἐνεστὶ πενθεῖν μὲν ὑπὲρ τῶν οἰκείων ἁμαρτημάτων , χαίρειν δὲ ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ . Ἐπειδὴ οὖν συνεθλίβοντο δι’ ὧν ἐπασχον ( Ἐχαρῆσάτε γὰρ ὑμῖν , φησίν , οὐ μόνον , τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν , Ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν ) , διὰ τοῦτο λέγει , Ἐν Κυρίῳ χαίρετε . Ταῦτα γὰρ οὐδὲν ἔστιν , ἤ ὅτι Τοιοῦτον ἐπιδείκνυσθε βίον , ὥστε χαίρειν . Ὅταν τοῖνυν τὰ κατὰ Θεὸν ὑμῖν μὴ ἢ ἐμπειποδισμένα , χαίρετε . Ἡ τοῖνυν τοῦτο φησιν , ἤ τοῦ , ἐν , ἀντὶ τοῦ , ὑπὲρ , ἐστίν , ὡσεὶ ἔλεγε · Χαίρετε σὺν Κυρίῳ πάντοτε . Πάλιν ἐρῶ , Χαίρετε . Τοῦτο θαρσοῦντός ἐστι καὶ δεῖκνύντος , ὅτι ὁ ἐν Θεῷ ὤν , ἀεὶ χαίρει · κἂν τε θλίβηται , κἂν ἀποῦν πάσχῃ , ἀεὶ χαίρει · οἱ τοιούτοι . Ἄκουσον γὰρ περὶ τῶν ἀποστόλων τοῦ Λουκᾶ λέγοντος , ὅτι Ὑπεστέρεγον ἀπὸ προσώπου τοῦ συνεδρίου χαίροντες , ὅτι κατηξιώθησαν ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ μαρτυρηθῆναι . Εἰ μάστιγες καὶ δεσμά , ἀ πάντων εἶναι δοκεῖ λυπηρότερα , χαρὰν τίκτει , τί τῶν ἄλλων δυνήσεται ἐμποδίζειν λύπην ἡμῖν ; Πάλιν ἐρῶ , Χαίρετε . Καλῶς τὸν λόγον ἐπιδιασάλευεν . Ἐπειδὴ γὰρ τῶν πραγμάτων ἡ φύσις λύπην ἐτίκτε , διὰ τοῦ ἐπιδιασάλευοι δείκνυσιν , ὅτι πάντως δεῖ χαίρειν . Τὸ ἐπαίνεός ὑμῶν γνῶσθητω πᾶσιν ἀνθρώποις . [ 305 ] Εἶπεν ἀνωτέρω , Ἄν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία , καὶ ἡ δόξα ἐν τῇ αἰσχύνη αὐτῶν , καὶ ὅτι τὰ ἐπίγεια φρονεῖν . Ἐπεὶ οὖν εἰκὸς αὐτοὺς πρὸς τοὺς πονηρούς ἀπεῖναι διακείσθαι , παραίνει τοῖνυν αὐτοὺς μηδὲν ἔχειν πρὸς ἐκείνους κοινόν , ἀλλὰ μετὰ πολλῆς αὐτοὺς κεχρῆσθαι ἐπικειλείας , οὐ μὴν τοὺς ἀδελφοὺς μόνον , ἀλλὰ καὶ τοὺς ἔχθροὺς καὶ τοὺς ἐναντίους . Ὁ Κύριος ἐγγύς , μηδὲν μεριμνᾶτε . Τίνος γὰρ ἕνεκεν , εἴπὶ μοι , ἀλύετε ; ὅτι ἀνθίστανται ; ὅτι ὁρᾶτε τρυφῶντας αὐτούς ; Μηδὲν μεριμνᾶτε . Ἡδὴ ἡ κρίσις ἐφέστηκεν · οὐκ εἰς μακρὰν διώσουσι λόγον τῶν πεπραγμένων αὐτοῖς . Ἄλλ’ ὑμεῖς ἐν θλίψει , ἐκεῖνοι δὲ ἐν τρυφαῖς ; Ἄλλ’ ἤδη ταῦτα λήψεται τέλος . Ἄλλ’ ἐπιβουλεύουσιν , καὶ ἀπειλοῦσιν ; Ἄλλ’ οὐκ εἰς τέλος αὐτοῖς ταῦτα προχωρήσει · ἤδη ἐφέστηκεν ἡ κρίσις , ὅτε τάναντία ἔσται . Μηδὲν μεριμνᾶτε · ἤδη τὰ τῆς ἀνταποδόσεως ἐφέστηκε . Κἂν ἐπικειλείας προσενεχθῆτε τοῖς μὰ δεινὰ ὑμᾶς διατεθεῖσι , κἂν πενία , κἂν θάνατος , κἂν ἄτιον ἄλλο δεῖνον ἢ , πάντα οἴχεται . Μηδὲν μεριμνᾶτε · Ἄλλ’ ἐν παντὶ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει μετὰ εὐχαριστίας τὰ αἰτήματα ὑμῶν γνωριζέσθω πρὸς τὸν Θεόν . Μία μὲν οὖν ἐκείνη παραμυθία , τὸ , Ὁ Κύριος ἐγγύς , καὶ ἐκεῖνο , τὸ , Ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν πάσας τὰς ἡμέρας , ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος . Ἰδοὺ καὶ ἄλλη παραμυθία , καὶ λύπης καὶ περιστάσεως καὶ πάντων τῶν ἀνταρῶν λυπηρῶν φάρμακον . Ποῖον δὲ τοῦτο ; Τὸ εὐχεσθαι , τὸ ἐν παντὶ εὐχαριστεῖν . Ταῦτε τὰς εὐχὰς οὐ μόνον αἴτησιν εἶναι βούλεται , ἀλλὰ καὶ εὐχαριστίαν ὑπὲρ ὧν ἔχομεν . Πῶς γὰρ αἰτήσει τις τὰ μέλλοντα , ὁ τῶν προτέρων χάριν οὐκ εἰδώς ; Ἄλλ’ ἐν παντὶ , φησὶ , τοῦτέστι , πράγματι , τῇ προσευχῇ καὶ τῇ δεήσει . Ὅπερ ὑπὲρ ἀπάντων εὐχαριστεῖν δεῖ , καὶ τῶν δοκοῦντων εἶναι λυπηρῶν · τοῦτο γὰρ ἔνεκεν μὲν λέγει . Ἐκεῖνο μὲν γὰρ ἡ φύσις τῶν πραγμάτων ἀπαίτει · τοῦτο δὲ ἀπὸ ψυχῆς γίνεται εὐγνώμονος , καὶ σφόδρα διακειμένης πρὸς τὸν Θεόν . Ταύτας ἐπιγνῶσκε τὰς εὐχὰς ὁ Θεός , τὰς δὲ ἄλλας οὔκ ἐοδει . Οὐκοῦν τοιαῦτα ἐβούθετο , ὡστε ἐπιγνώσκεισθαι . Πάντα γὰρ ὑπὲρ τοῦ συμφέροντος οἰκονομεῖ , κἂν ἡμεῖς μὴ εἰδῶμεν . Καὶ τοῦτο τοῦ σφόδρα συμφέρειν ἡμῖν ἐστι τεκμήριον , τὸ ἡμᾶς μὴ εἰδέναι . Καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φυρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ . Τί ἐστι τοῦτο ; Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ , φησίν , ἣν πρὸς τὸν ἄνθρωπον ἐπῆργαστο , πάντα νοῦν ὑπερέχει . Τίς γὰρ ἂν προσεδώκησε , τίς δὲ ἂν ἡλκίασε τοσαῦτα ἔσσεσθαι ἀγαλά ; Ἄπασαν ἀνθρωπίνην ὑπερβαίνειν διάνοιαν , οὐχὶ λόγον μόνον · ὑπὲρ τῶν ἔχθρῶν , ὑπὲρ τῶν μισούντων αὐτόν , ὑπὲρ τῶν ἀποστρεφομένων , ὑπὲρ τούτων τῶν Ἰῳδὶν ἐκδόντων τὸν μονογενῆ οὐ παρητήσατο , ὥστε εἰρήνην ποιῆσαι πρὸς ἡμᾶς . Αὕτη δὲ οὖν ἡ εἰρήνη , τοῦτέστιν , ἡ καταλλαγὴ , ἡ ἀγάπη [ 306 ] τοῦ Θεοῦ , φυρουρήσει τὰς καρδίας ὑμῶν · καὶ τὰ νοήματα ὑμῶν .
Lemmas: δέ αὐτός ὁ χαρά ἐναντίος ὁ πένθος ἐκεῖνος · ἀλλά γάρ ἀπό ἐκεῖνος ὁ πένθος καί οὗτος τίκτω · ὁ γάρ πένθος ὁ ἑαυτοῦ κακός , καί ἐξομολογέομαι , χαίρω . ἄλλος δέ , ἔνειμι πενθέω μέν ὑπέρ ὁ οἰκέω ἁμάρτημα , χαίρω δέ ἐπί ὁ Χριστός . ἐπεί οὖν συνθλίβω διά ὅς πάσχω ( Ἐχαρῆσάτε γάρ σύ , φημί , οὖον μόνος , ὁ εἰς αὐτός πιστεύω , ἀλλά καί ὁ ὑπέρ αὐτός πάσχω ) , διά οὗτος λέγω , ἐν κύριος χαίρετε . οὗτος γάρ οὐδείς εἰμί , ἤ ὅτι τοιοῦτος ἐπιδείκνυμι βίος , ὥστε χαίρω . ὅταν τοίνυν ὁ κατά θεός σύ μή ἢ εμπειποδισμενος , χαίρετε . ὁ τοίνυν οὗτος φημί , ἤ ὁ , ἐν , ἀντί ὁ , ὑπέρ , εἰμί , ὡσεί λέγω · χαίρω σύν κύριος πάντοτε . πάλιν εἴρω , χαίρω . οὗτος θάρσος εἰμί καί δείκνυμι , ὅτι ὁ ἐν Θεός εἰμί , ἀεί χαίρω · κἀν τε θλίβω , κἀν ἄπους πάσχω , ἀεί χαίρω · ὁ τοιοῦτος . ἀκούω γάρ περί ὁ ἀπόστολος ὁ Λουκᾶς λέγω , ὅτι Ὑπεστέρεγον ἀπό πρόσωπον ὁ συνέδριον χαίρω , ὅτι καταξιόω ὑπέρ ὁ ὄνομα αὐτός μαρτυρέω . εἰμί μάστιξ καί δεσμός , ὅς πᾶς εἰμί δοκέω λυπηρός , χαρά τίκτω , τίς ὁ ἄλλος δύναμαι ἐμποδίζω λύπη ἐγώ ; πάλιν εἴρω , χαίρω . καλῶς ὁ λόγος ἐπιδιασάλευεν . ἐπεί γάρ ὁ πρᾶγμα ὁ φύσις λύπη τίκτω , διά ὁ επιδιασαλευω δείκνυμι , ὅτι πάντως δεῖ χαίρω . ὁ ἐπαινέω σύ γιγνώσκω πᾶς ἄνθρωπος . [ 305 ] εἶπον ἀνωτέρω , ἄν ὁ θεός ὁ κοιλία , καί ὁ δόξα ἐν ὁ αἰσχύνη αὐτός , καί ὅτι ὁ ἐπίγειος φρονέω . ἐπεί οὖν εἰκός αὐτός πρός ὁ πονηρός ἄπειμι διάκειμαι , παραινέω τοίνυν αὐτός μηδείς ἔχω πρός ἐκεῖνος κοινός , ἀλλά μετά πολύς αὐτός χράομαι επικειλειος , οὖον μήv ὁ ἀδελφός μόνος , ἀλλά καί ὁ ἐχθρός καί ὁ ἐναντίος . ὁ Κύριος ἐγγύς , μηδείς μεριμνάω . τίς γάρ ἕνεκα , ἴψ ἐγώ , ἀλύω ; ὅτι ἀνθίστημι ; ὅτι ὁράω τρυφάω αὐτός ; μηδείς μεριμνάω . ἤδη ὁ κρίσις ἐφίστημι · οὐ εἰς μακράν διωθεω λόγος ὁ πράσσω αὐτός . ἄλλος σύ ἐν θλῖψις , ἐκεῖνος δέ ἐν τρυφή ; ἄλλος ἤδη οὗτος λαμβάνω τέλος . ἄλλος ἐπιβουλεύω , καί ἀπειλέω ; ἄλλος οὐ εἰς τέλος αὐτός οὗτος προχωρέω · ἤδη ἐφίστημι ὁ κρίσις , ὅτε τἀναντία εἰμί . μηδείς μεριμνάω · ἤδη ὁ ὁ ἀνταπόδοσις ἐφίστημι . κἀν επικειλειος προσφέρω ὁ μά δεινός σύ διατίθημι , κἀν πενία , κἀν θάνατος , κἀν ἀτίζω ἄλλος δεῖνος ἢ , πᾶς οἴχομαι . μηδείς μεριμνάω · ἄλλος ἐν πᾶς ὁ προσευχή καί ὁ δήω μετά εὐχαριστία ὁ αἴτημα σύ γνωρίζω πρός ὁ Θεός . Μία μέν οὖν ἐκεῖνος παραμυθία , ὁ , ὁ Κύριος ἐγγύς , καί ἐκεῖνος , ὁ , εἰμί μετά σύ πᾶς ὁ ἡμέρα , ἠώς ὁ συντέλεια ὁ αἰών . ἰδέ καί ἄλλος παραμυθία , καί λύπη καί περίστασις καί πᾶς ὁ ἀνταίρω λυπηρός φάρμακον . Ποῖον δέ οὗτος ; ὁ εὔχομαι , ὁ ἐν πᾶς εὐχαριστέω . αὐτός ὁ εὐχή οὖον μόνος αἴτησις εἰμί βούλομαι , ἀλλά καί εὐχαριστία ὑπέρ ὅς ἔχω . Πῶς γάρ αἰτέω τις ὁ μέλλω , ὁ ὁ πρότερος χάρις οὐ οἶδα ; ἄλλος ἐν πᾶς , φημί , τουτέστι , πρᾶγμα , ὁ προσευχή καί ὁ δήω . ὅπερ ὑπέρ ἀπαντάω εὐχαριστέω δεῖ , καί ὁ δοκέω εἰμί λυπηρός · οὗτος γάρ ἐνέλκω μέν λέγω . ἐκεῖνος μέν γάρ ὁ φύσις ὁ πρᾶγμα ἀπαιτέω · οὗτος δέ ἀπό Ψυχή γίγνομαι εὐγνώμων , καί σφόδρα διάκειμαι πρός ὁ Θεός . οὗτος ἐπιγιγνώσκω ὁ εὐχή ὁ Θεός , ὁ δέ ἄλλος οὐ εἴδω . οὐκοῦν τοιοῦτος εβουτιθημι , ὡστε ἐπιγιγνώσκω . Πάν γάρ ὑπέρ ὁ συμφέρω οἰκονομέω , κἀν ἐγώ μή οἶδα . καί οὗτος ὁ σφόδρα συμφέρω ἐγώ εἰμί τεκμήριον , ὁ ἐγώ μή οἶδα . καί ὁ εἰρήνη ὁ Θεός ὁ ὑπερέχω πᾶς νόος φυρουρησις ὁ Καρδία σύ καί ὁ νόημα σύ ἐν Χριστός Ἰησοῦς . τις εἰμί οὗτος ; ὁ εἰρήνη ὁ Θεός , φημί , ὅς πρός ὁ ἄνθρωπος πράσσω , πᾶς νόος ὑπερέχω . Τῖς γάρ εἄν προσδίδωμι , τίς δέ εἄν ηλκιααω τοσοῦτος εἰμί ἀγαλά ; ἅπας ἀνθρώπινος ὑπερβαίνω διάνοια , οὐ λόγος μόνος · ὑπέρ ὁ ἐχθρός , ὑπέρ ὁ μισέω αὐτός , ὑπέρ ὁ ἀποστρέφω , ὑπέρ οὗτος ὁ Ἰδίων ἐκδίδωμι ὁ μονογενής οὖον παραιτέομαι , ὥστε εἰρήνη ποιέω πρός ἐγώ . Ἄτη δέ οὖν ὁ εἰρήνη , τουτέστιν , ὁ καταλλαγή , ὁ ἀγάπη [ 306 ] ὁ Θεός , φυρουρησις ὁ Καρδία σύ · καί ὁ νόημα σύ .