joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-philippenses-homiliae-1-15 pg062_0280.2
Θ . Οὐχὶ διὰ πάντων ἦλθον οἱ ἀπόστολοι ; Διὰ δόξης , φησί , καὶ ἀτιμίας , διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας . Τοῦτό ἐστι τὸ ποιοῦν ἀληθῆ , τὸ πρὸς πάντα εἶναι ἐπιτήδειον · τοιαύτη καὶ ἡ τῆς ἀρετῆς φύσις . Ἄν δὲ εἴπης , ὅτι Οὐ δύναμαι προστάσαι πολλῶν , μονάζειν ὀφείλω , ὑδρίσα · τὴν ἀρετήν · αὕτη γὰρ πᾶσι κεχρήσθαι δύναται , καὶ διαφαίνειν , μόνον ἔστιν ἐν τῇ ψυχῇ . Λιμὸς ἐστι ; πληρομονὴ ἐστίν ; Ἄστη γὰρ ἰσχύν [ 296 ] ἐπιδείκνυται τὴν αὐτὴς , καθὼς Παῦλος φησιν , Οἶδα καὶ περισσεύειν , καὶ ὑστερεῖσθαι . Ἔδει ἐργάζεσθαι ; οὐκ ἐπησχύνθη , ἀλλὰ δύο ἔτι εἰργάζετο . Ἔδει λιμᾶζειν ; οὐκ ἐτάχθη , οὐδὲ ἐδίστασεν . Ἔδει ἀποθανεῖν ; οὐκ ἐγένετο ταπεινὸς · διὰ πάντων τὸ φρόνημα τὸ γενναῖον καὶ τὴν τέχνην ἐπεδείξατο . Τοῦτον οὖν ζηλώσωμεν , καὶ οὐκ ἔσται λύτης ἡμῖν ὑποθέσις . Τί γὰρ , εἴπέ μοι , λυπήσαι δυνήσεται τὸν τοιούτον ; Οὐδέν . Ἐως ἂν μὴ ταύτην ἡμᾶς ἀφέληται τις , πάντων ἀνθρώπων μακαριώτεροι ἐσόμεθα , καὶ ἐνταῦθα , οὐχὶ ἔκει μόνον . Ἔστιν γὰρ ὁ ἄνθρωπος καὶ γυναῖκα ἔχων καὶ παῖδα καὶ χρήματα καὶ δόξαν πολλὴν · περὶ ταῦτα πάντα ὁμοίως ἄνθρωπος μένει · ἄφελε αὐτά , καὶ πάλιν ὁμοίως ἄνθρωπος ἔσται , οὔτε ὑπὸ τῶν θλίψεων καταδαπτιζόμενος , οὔτε ὑπὸ τῆς εὐπραγίας ὀγκούμενος · ἀλλ’ ὡσπερ πέτρα , καὶ κυμαινούσης τῆς θαλάσσης , καὶ γαλήνης οὖσης , ὁμοίως ἔστηκεν ἀπαθής , οὔτε ὑπὸ τῶν κυμάτων θρυπτομένη , οὔτε ὑπὸ τῆς γαλήνης ἄλλο τι πάσχουσα · οὕτω καὶ ἡ ψυχὴ ἡ στερεὰ ἔστηκε βεβαία καὶ ἐν γαλήνῃ καὶ ἐν χύματι . Καὶ καθάπερ τὰ μὲν παῖδια ἐν πλοῖω πλεόντι θορυβεῖται , ὁ δὲ κυβερνήτης κάθηται γελῶν καὶ ἀκλινής ὤν , τὸν θόρυβον ἐκείνων ὁρῶν , καὶ τερπόμενος · οὕτω καὶ ψυχὴ φιλόσοφος , πάντων τῶν ἄλλων θορυβουμένων , καὶ γελῶντων πάλιν ἀκαίρως , ἐν ταῖς τῶν πραγμάτων μεταβολαῖς , αὐτὴς ὡσπερ ἐπὶ τινος αὐχένος καὶ ὀλοκος τῆς εὐλαβείας κάθηται
Lemmas: Θ . οὐ διά πᾶς ἔρχομαι ὁ ἀπόστολος ; Ζεύς δόξα , φημί , καί ἀτιμία , διά δυσφημία καί Εὐφημία . οὗτος εἰμί ὁ ποιέω ἀληθής , ὁ πρός πᾶς εἰμί ἐπιτήδειος · τοιοῦτος καί ὁ ὁ ἀρετή φύσις . ἄν δέ εἶπον , ὅτι οὖον δύναμαι προστάσσω πολύς , μονάζω ὀφείλω , ὑδρίσα · ὁ ἀρετή · οὗτος γάρ πᾶς χράομαι δύναμαι , καί διαφαίνω , μόνος εἰμί ἐν ὁ Ψυχή . Λιμός εἰμί ; πληρομονὴ εἰμί ; Ἄστη γάρ ἰσχύς [ 296 ] ἐπιδείκνυμι ὁ αὐτός , καθώς Παῦλος φημί , οἶδα καί περισσεύω , καί ὑστερέω . δέω ἐργάζομαι ; οὐ ἐπαισχύνομαι , ἀλλά δύο ἔτι ἐργάζομαι . δέω λιμάζω ; οὐ τάσσω , οὐδέ διστάζω . δέω ἀποθνῄσκω ; οὐ γίγνομαι ταπεινός · διά πᾶς ὁ φρόνημα ὁ γενναῖος καί ὁ τέχνη ἐπιδείκνυμι . οὗτος οὖν ζηλόω , καί οὐ εἰμί λύται ἐγώ ὑπόθεσις . τις γάρ , εἶπον ἐγώ , λυπέω δύναμαι ὁ τοιοῦτος ; οὐδείς . ἠώς εἄν μή οὗτος ἐγώ ἀφαιρέω τις , πᾶς ἄνθρωπος μακάριος εἰμί , καί ἐνταῦθα , οὐ ἐκεῖ μόνος . ἔρτις γάρ ὁ ἄνθρωπος καί γυνή ἔχω καί παῖς καί χρῆμα καί δόξα πολύς · περί οὗτος πᾶς ὁμοίως ἄνθρωπος μένω · ἀφαιρέω αὐτός , καί πάλιν ὁμοίως ἄνθρωπος εἰμί , οὔτε ὑπό ὁ θλῖψις καταδαπτιζόμενος , οὔτε ὑπό ὁ εὐπραγία ὀγκόω · ἀλλά ὡς πέτρα , καί κυμαίνω ὁ θάλασσα , καί γαλήνη εἰμί , ὁμοίως ἵστημι ἀπαθής , οὔτε ὑπό ὁ κῦμα θρύπτω , οὔτε ὑπό ὁ γαλήνη ἄλλος τίς πάσχω · οὗτος καί ὁ ψυχή ὁ στερεός ἵστημι βέβαιος καί ἐν γαλήνη καί ἐν χύμα . καί καθάπερ ὁ μέν παιδιά ἐν πλοῖον πλέω θορυβέω , ὁ δέ κυβερνήτης κάθημαι γελάω καί ἀκλινής εἰμί , ὁ θόρυβος ἐκεῖνος ὁράω , καί τέρπω · οὗτος καί ψυχή φιλόσοφος , πᾶς ὁ ἄλλος θορυβέω , καί γελάω πάλιν ἄκαιρος , ἐν ὁ ὁ πρᾶγμα μεταβολή , αὐτός ὡς ἐπί τις αὐχήν καί ἄλοχος ὁ εὐλάβεια κάθημαι