joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-philippenses-homiliae-1-15 pg062_0221.1
Ὅτι γὰρ ταπεινοφροσύνης ἦν τὰ ῥήματα , ἀκούσον [ 232 ] πῶς αὐτὸς ἐπιτιμᾷ διὰ τῶν ἐξῆς οὕτω λέγων · Καλῶς εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον · Ἄκοῆ ἀκούσατε , καὶ οὐ μὴ συνῆτε , καὶ βλέποντες βλέψετε , καὶ οὐ μὴ ἴδητε . Εἶδες ἀνδρείαν ; Ὅρα καὶ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ τὴν ἀνδρείαν , ἢ πρὸς τὴν Πρωδὴν ἐχρήσατο λέγων · Οὐκ ἔξεστὶ σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ σου . Τοῦτο παρρησία , τοῦτο ἀνδρεία · ἀλλ’ οὐκ ἐκεῖνο τοῦ Σαμεί , ὅτε ἔλεγεν , Ἐξεῖδε , ὁ ἄνθρωπὸν τῶν αἱμάτων · καίτοι κακῶς ἐπαρρησιάσατο . Ἀλλ’ οὐκ ἔστι τοῦτο ἀνδρεία , ἀλλὰ θρασύτης καὶ ὕβρις καὶ γλῶττα ἀκάλυπτος . Ὕβρις καὶ Ἰεζάβελ τὸν Ἰησοῦ λέγουσα · Ὁ φοβεῖται τοῦ κυρίου αὐτοῦ · ἀλλὰ θρασύτης ἦν , οὐ παρρησία . Ὕβρις καὶ ὁ Ἠλίας , ἀλλὰ παρρησία καὶ ἀνδρεία γάρ · Οὐκ ἐγὼ γὰρ διαστέφω τὸν λαόν , ἀλλὰ σὺ καὶ ὁ οἶκος τοῦ πατρὸς σου . Ἐπαρρησιάσατο πάλιν πρὸς ὁλόκληρον δῆμον ὁ Ἠλίας , λέγων · Ἐως πότε χαλᾶτε ἐπ’ ἀμφοτέρας ταῖς ἰχνύσιν ὑμῶν ; Τοῦτο παρρησία καὶ ἀνδρεία , τὸ καθάψασθαι · τοῦτο καὶ οἱ προφῆται ἐποίουν · ἀλλ’ ἐκεῖνο θρασύτητος ἦν . Θέλεις ἰδεῖν καὶ ταπεινοφροσύνης καὶ ἐλευθερίας ῥήματα ; Ἄκουε Παύλου λέγοντος · Ἐμοὶ δὲ εἰς ἐλάχιστόν ἐστιν , ἵνα ὑφ’ ὑμῶν ἀνακριθῶ , ἢ ὑπὸ ἀνθρωπίνης ἡμέρας · ἀλλ’ οὐδὲ ἐμαυτὸν ἀνακρίνω . Οὐδὲν γὰρ ἐμαυτὸς σύνειδα · ἀλλ’ οὐκ ἐν τούτῳ δεδικαιώμαι . Τοῦτο φρονήματος Χριστιανῶ πρέποντος . Καὶ πάλιν , Τολμᾷ τις ὑμῶν πρὸς τὸν ἕτερον κρίγμα ἔχων κλῖνειν ἐπὶ τῶν ἀδίκων , καὶ οὐχὶ ἐπὶ τῶν ἁγίων ; Βούλει κολακείαν ἰδεῖν τῶν ἀνόητων Ἰουδαίων ; Ἄκουε λέγοντων , Ἡμεῖς οὐκ ἔχομεν βασιλέα , εἰ μὴ Καῖσαρα . Βούλει ταπεινοφροσύνην ἰδεῖν ; Ἄκουε πάλιν τοῦ Παύλου λέγοντος · Οὐ γὰρ ἑαυτοὺς κηρύττομεν , ἀλλὰ Χριστὸν Ἰησοῦν Κύριον , ἑαυτοὺς δὲ δοῦλους ὑμῶν διὰ Ἰησοῦν . Βούλει καὶ κολακείαν ἰδεῖν , καὶ θρασύτητα ; θρασύτητα μὲν τὴν τοῦ Ναβὰλ , κολακείαν δὲ τὴν τῶν Σιριανῶν ; καὶ πῶς ὁ μὲν ἀνείληψεν , οἱ δὲ προέδωκαν τὴν γνώμην τοῦ Δαυὶδ ; Βούλει φιλοσοφίαν , καὶ οὐ κολακείαν ἰδεῖν τὴν τοῦ Δαυὶδ ; πῶς εἶλε τὸν Σαούλ , καὶ ἐφείσατο ; Βούλει κολακείαν ἰδεῖν τῶν ἀποκτείναντων τὸν Μεμφισθόθ , οὓς καὶ ἀνέπλεν ὁ Δαυὶδ ; Ἀπλῶς δέ , καὶ ὡς ἐν ὑποτυπώσει , ἐν α κεφαλαιῷ εἰπεῖν , θρασύτης μὲν ἐστιν , ὅταν τις ἀρχίζεται καὶ ὕβρίζει ἐπὶ μηδενὶ προσήκοντι , ἢ ἑαυτὸν ἐκδικῶν , ἢ ἀδίκως πως θρασυνόμενος · παρρησία δὲ καὶ ἀνδρεία , ὅταν κινδύνων καὶ θανάτων κατατολμᾷ , καὶ φίλας καὶ ἀπεχθείας ὑπεραρᾷ ὑπὲρ τῶν δοκοῦντων τῷ Θεῷ . Πάλιν κολακεία μὲν ἐστι καὶ ἀνελευθερία , ὅταν τις θεραπεύῃ τινὰς ἀπὶ μηδενὶ τῶν δεόντων , ἀλλὰ θρησκείας τινὸς ἑωτυπίας · ταπεινοφροσύνη δέ , ὅταν τις ὑπὲρ τῶν τῷ Θεῷ δοκοῦντων τοῦτο ποιῇ , καὶ , ὥστε ἀνδῶσαι τι μέγα καὶ θαυμαστόν , ἀπὸ τοῦ ἀξιώματος καταβῆ τῷ ἀνατοῦ . Ἄν ταῦτα εἰδῶμεν , μακάριοι ἔσομεν , ἐὰν [ 233 ] ποιῶμεν αὐτά . Οὐ γὰρ ἀρκεῖ τὸ εἰδέναι · Οὐ γὰρ οἱ ἀκούσαντες τοῦ νόμου , φησίν , ἀλλ’ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιοθήσονται · μᾶλλον δὲ καὶ κατακρίνει τὸ εἰδέναι , ὅταν χωρὶς τῆς πράξεως ἢ καὶ τῶν κατορθωμάτων . Ἴνα οὖν τὴν κατάκρισιν φύγωμεν , μετέλθωμεν τῇ πράξει , ἵνα τύχωμεν τῶν ἐπηγγελμένων ἀγαθῶν , χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ .
Lemmas: ὅτι2 γάρ ταπεινοφροσύνη εἰμί ὁ ῥῆμα , ἀκούω [ 232 ] πῶς αὐτός ἐπιτιμάω διά ὁ ἑξῆς οὗτος λέγω · καλῶς εἶπον ὁ πνεῦμα ὁ ἅγιος · ἀκοή ἀκούω , καί οὖον μή συνίημι , καί βλέπω βλέπω , καί οὖον μή ὁράω . εἶδον ἀνδρεῖος ; Ὅρας καί Ἰωάννης ὁ βαπτιστής ὁ ἀνδρεῖος , ἢ πρός ὁ Πρωδὴν χράω λέγω · οὐ ἔξειμι σύ ἔχω ὁ γυνή Φίλιππος ὁ ἀδελφός σύ . οὗτος παρρησία , οὗτος ἀνδρεία · ἀλλά οὐ ἐκεῖνος ὁ Σαμεί , ὅτε λέγω , ἐξεῖ , ὁ ἄνθρωπος ὁ αἷμα · καίτοι κακῶς παρρησιάζομαι . ἀλλά οὐ εἰμί οὗτος ἀνδρεία , ἀλλά θρασύτης καί ὕβρις καί γλῶσσα ἀκάλυπτος . ὕβρις καί Ἰεζάβελ ὁ Ἰησοῦς λέγω · ὁ φοβέω ὁ κύριος αὐτός · ἀλλά θρασύτης εἰμί , οὖον παρρησία . ὕβρις καί ὁ Ἠλίας , ἀλλά παρρησία καί ἀνδρεία γάρ · οὐ ἐγώ γάρ διαστέφω ὁ λαός , ἀλλά σύ καί ὁ οἶκος ὁ πατήρ σύ . παρρησιάζομαι πάλιν πρός ὁλόκληρος δῆμος ὁ Ἠλίας , λέγω · ἠώς πότε χαλάω ἐπί ἀμφότερος ὁ ἴκνυς σύ ; οὗτος παρρησία καί ἀνδρεία , ὁ καθάπτω · οὗτος καί ὁ προφήτης ποιέω · ἀλλά ἐκεῖνος θρασύτης εἰμί . ἐθέλω ὁράω καί ταπεινοφροσύνη καί ἐλευθερία ῥῆμα ; Ἄκουος Παῦλος λέγω · ἐμός δέ εἰς ἐλάχιστος εἰμί , ἵνα ὑπό σύ ἀνακρίνω , ἢ ὑπό ἀνθρώπινος ἡμέρα · ἀλλά οὐδέ ἐμαυτοῦ ἀνακρίνω . οὐδείς γάρ Ἐμαυτός σύνοιδα · ἀλλά οὐ ἐν οὗτος δικαιόω . οὗτος φρόνημα Χριστιανός πρέπω . καί πάλιν , τολμάω τις σύ πρός ὁ ἕτερος κρίγμα ἔχω κλίνω ἐπί ὁ ἄδικος , καί οὐ ἐπί ὁ ἅγιος ; βούλομαι κολακεία ὁράω ὁ ανόητος Ἰουδαῖος ; Ἄκουος λέγω , ἐγώ οὐ ἔχω βασιλεύς , εἰμί μή Καῖσαρ . βούλομαι ταπεινοφροσύνη ὁράω ; Ἄκουος πάλιν ὁ Παῦλος λέγω · οὖον γάρ ἑαυτοῦ κηρύσσω , ἀλλά Χριστός Ἰησοῦς κύριος , ἑαυτοῦ δέ δοῦλος σύ διά Ἰησοῦς . βούλομαι καί κολακεία ὁράω , καί θρασύτης ; θρασύτης μέν ὁ ὁ Νάβαλ , κολακεία δέ ὁ ὁ συριανός ; καί πῶς ὁ μέν ἀναλαμβάνω , ὁ δέ προδίδωμι ὁ γνώμη ὁ Δαυίδ ; βούλομαι φιλοσοφία , καί οὖον κολακεία ὁράω ὁ ὁ Δαυίδ ; πῶς εἴλω ὁ Σαῦλος , καί φείδομαι ; βούλομαι κολακεία ὁράω ὁ ἀποκτείνω ὁ Μεμφισθόθ , ὅς καί ἀναπλέω ὁ Δαυίδ ; ἀπλόος δέ , καί ὡς ἐν ὑποτύπωσις , ἐν ὅς κεφάλαιος εἶπον , θρασύτης μέν εἰμί , ὅταν τις ἀρχίζω καί ὑβρίζω ἐπί μηδείς προσήκω , ἢ ἑαυτοῦ ἐκδικέω , ἢ ἄδικος πως θρασύνω · παρρησία δέ καί ἀνδρεία , ὅταν κίνδυνος καί θάνατος κατατολμάω , καί φίλος καί ἀπέχθεια ὑπεραρᾷ ὑπέρ ὁ δοκέω ὁ Θεός . πάλιν κολακεία μέν εἰμί καί ἀνελευθερία , ὅταν τις θεραπεύω τις ἀπύ μηδείς ὁ δήω , ἀλλά θρησκεία τις ἑωτυπίας · ταπεινοφροσύνη δέ , ὅταν τις ὑπέρ ὁ ὁ Θεός δοκέω οὗτος ποιέω , καί , ὥστε ἀνδίδωμι τίς μέγας καί θαυμαστός , ἀπό ὁ ἀξίωμα καταβαίνω ὁ ἀνατίθημι . ἄν οὗτος οἶδα , μακάριος ἕννυμι , ἐάν [ 233 ] ποιέω αὐτός . οὖον γάρ ἀρκέω ὁ οἶδα · οὖον γάρ ὁ ἀκούω ὁ νόμος , φημί , ἀλλά ὁ ποιητής ὁ νόμος δικαιόω · μᾶλλον δέ καί κατακρίνω ὁ οἶδα , ὅταν Χωρὶς ὁ πρᾶξις ἢ καί ὁ κατόρθωμα . ἵνα οὖν ὁ κατάκρισις φεύγω , μετέρχομαι ὁ πρᾶξις , ἵνα τυγχάνω ὁ ἐπαγγέλλω ἀγαθός , χάρις καί φιλανθρωπία ὁ κύριος ἐγώ Ἰησοῦς Χριστός .