joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-hebraeos-homiliae-1-34 pg063_0088.4
'Αρξωμεθα τοινυν , παρακαλω , ο μεν απο του τας εδχας επιπαινει , ο δε απο του δακρυειν συνεχως , ο δε απο του κατηφειν · ουδε γαρ ουδε τουτο το οντως μικρον ανδνητον . Ειδον γαρ , φησιν , δτι ε/ευνητη , και εκοροδθη στυγνθη , και / αωθημεν της δδους αυτου . Παντες δε απο ελεημοσυνης , και του αριεινα τοις πλησιον τα αμαρτηματα , και απο του μη μνησικακειν μηδε αμινεσθαι , ταπεινωσωμεν εαυτων τας ψυχας . 'Εαν εννοιωμεν συνεχως τα αμαρτηματα ημιν , ουδεν ημας επιπαιει των εξωθεν δυνησεως , ου πλουτος , ου δυναστεια , ουχ αρχη , ου τιμη , αλλα καν εις αυτο το δγμα το βασιλικον καθισωμεν , στεναξομεν · πικρον . 'Επει και ο μακαριος Δαυιδ βασιλευς ην , και Ελεγε · Δοδων καθ' εκαστην νυκτα στη κλινην μου · και ουδεν απο της α/ουργιας και του διαθηματος παρε/ηλαθεν , και ουκ ετυφωθη · δδει γαρ εαυτον ανθρωπον ὄντα · και επειδη συντετριμμενην ειχε την καρδιαν , εδφηνει . Τι γαρ εστι το ανθρωπινα πραγμα ; Τετρα και κανες , και ωσει χνοος κατα προσωπον ανεμου , καπνος και σκια , και φυλλον πεφυρτομενον και δθος , δναρ και διηγμη , και μιδος , ανεμος και αηρ χνοος απλως διαρρεων , πτερον ουχ ισταμενον , ρευμα περατρεχον , και ει τι τούτων ουδαμινεστερον δ · τι γαρ , επι μοι , μεγα νομιζεις ; ποδον ηγη μεγα δεξιμα ειναι · το του υποπατου ; ουδεν γαρ τουτου του δεξιματος ειναι μαζων [ 101 ] νομιζουσιν οι πολλοι . Του εν τοσαυτη τοινυν λαμπροτητι γενομενου , του μεγλας δαυμασθεντος , ο μη υπατος ελαστον εχει ουδεν · εν τη αυτω και ουτος κακινειν εστιν αξιωματ · ομοιως εκαστερον μετ' ολιγον ουχ ελει . Πωτε γιγεται , ποδον χρονον , επι μοι ; ημερων δυο ; Τουτο και εν δυεροις γινεται . 'Αλλ' δναρ , φησιν , εστι . Και τι τουτο ; το γαρ εν ημερα , ουχ δναρ ; Επει μοι , δει τι μη ταυτα μελλον λεγομεν δναρ ; 'Ωσπερ γαρ τα ανειρατα , της ημερας καταλαβουσης , ε/εγεται ουδεν ὄντα · ουτως και ταυτα , της νυκτος καταλαβουσης , ε/εγεται ουδεν ὄντα · το γαρ / σον η τε νυξ και η ημερα απελαθον του χρονου , και εξ / σης διενεμαντο τον παντα χρονον . 'Ωσπερ τοινυν εν ημερα τοις εν νυκτι γενομενοις ου γαννυται τις · ουτως ουδε εν νυκτι των μεθ' ημεραν απο/αυσαι δυνατον . Γεγονας υπατος ; καγω . 'Αλλα συ εν ημερα , εγω δε εν νυκτι . Και τι τουτο ; ουδε ουτω μου πλεον τι εχεις , ει μη δρα το λεγεσθαι . 'Ο δεινα δ υπατος , και το την απο των ρηματων εχεν ηδονην πλεον εχειν ποια · οδν τι λεγω , σαφεστερον γαρ αυτο ερω , ειμ εγω ; 'Ο δεινα υπατος εστι , και χαριστομεθα το ρημα , ουχ δμα ε/εγη , και απηλθεν ; Ουτω και τα πραγματα εστιν δμα εφανη υπατος , και ουδακι ετει.Θωμενδε ενιαυτον ειναι , και δυο ενιαυτους , και τρεις , και τεσσαρας · ποι ουτοι ειναι οι ὦκα υπατες γενομενοι ; Ουδαμω . 'Αλλα Παυλος ουχ ουτως ; ην μεν γαρ και ζων λαμπρος διαπαντος , ο μien ημεραν , ουδε δυο , ουδε δλεκα , ουχ εικοσι , ου τριακοντα , ουδε ενιαυτους δλεκα , και εικοσι , και τριακοντα · αλλα δε ου ετελειωδης , τετρακοσιων λοιπον ετος παρεληλυθε , και εστι και νυν λαμπροτερος εστι , και πολλω λαμπροτερος ; η δε εζη . Και ταυτα μεν εν τη γη · την δε εν τοις ουρανοις λαμπροτητα των αγλων
Lemmas: 'Αρξωμεθα τοίνυν , παρακαλέω , ὁ μέν ἀπό ὁ ὅς δάκνω ἐπιφαίνω , ὁ δέ ἀπό ὁ δάκρυ συνεχῶς , ὁ δέ ἀπό ὁ κατηφέω · οὐδέ γαρ οὐδέ οὗτος ὁ εἰμί μικρός ἀνδίδωμι . εἶδον γαρ , φημί , δ ε/ευνεατος , και εκοροδθη στυγνθη , και / αωθημεν ὁ δίδωμι αὐτός . Πᾶς δέ ἀπό ἐλεημοσύνη , και ὁ αριεινα ὁ πλησίος ὁ ἁμάρτημα , και ἀπό ὁ μη μνησικακέω μηδέ αμινω , ταπεινόω ἑαυτοῦ ὅς Ψυχή . 'Εαν ἐννοέω συνεχῶς ὁ ἁμάρτημα ἡμεῖς , οὐδείς ἡμεῖς επιπαιω ὁ ἔξωθεν δίνησις , ου πλοῦτος , ου δυναστεία , οὐ ἀρχή , ου τιμή , ἀλλά καν εἰς αὐτός ὁ δγμα ὁ βασιλικός καθίζω , στενάζω · πικρός . 'Επει και ὁ μακάριος Δαυΐδ βασιλεύς ἐάν , και λέγω · Δοδων κατά ἕκαστος νύξ ἵστημι κλίνη ἐγώ · και οὐδείς ἀπό ὁ α/ουργιας και ὁ διάθημα παραλανθάνω , και οὐ τυφόω · δείδω γαρ ἑαυτοῦ ἄνθρωπος εἰμί · και ἐπειδή συντρίβω ἔχω ὁ Καρδία , ἐσθίω . τις γαρ εἰμί ὁ ἀνθρώπινος πρᾶγμα ; τετρᾶς και Κανές , και ὡσεί χνόος κατά πρόσωπον ἄνεμος , καπνός και σκιά , και φύλλον φύρω και δίδωμι , δν και διηγμη , και μιδος , ἄνεμος και ἀήρ χνόος ἁπλόος διαρρέω , πτερόν οὐ ἵστημι , ῥεῦμα περατρεχον , και ει τίς οὗτος οὐδάμινος δ · τίς γαρ , ἐπί ἐγώ , μέγας νομίζω ; ποδον ἡγέομαι μέγας δέξιμον εἰμί · ὁ ὁ υποπατεω ; οὐδείς γαρ οὗτος ὁ δέξιμο εἰμί μαστός [ 101 ] νομίζω ὁ πολύς . ὁ εν τοσοῦτος τοίνυν λαμπρότης γίγνομαι , ὁ μεγλας δαυμασθεντος , ὁ μη ὕπατος ἐλατός ἔχω οὐδείς · εν ὅς αὐτός και οὗτος κινέω εἰμί αξίωμα · ὁμοίως ἑκαστέρω μετά ὀλίγος οὐ ἕλος . πάω γίγνομαι , ποδον χρόνος , ἐπί ἐγώ ; ἡμέρα δύο ; οὗτος και εν δυερός γίγνομαι . Αλ δν , φημί , εἰμί . και τίς οὗτος ; ὁ γαρ εν ἡμέρα , οὐ δν ; ἐπεί ἐγώ , δεῖ τίς μη Ούτος μέλλω λέγω δν ; Ὠσπερ γαρ ὁ ανειρατα , ὁ ἡμέρα καταλαβουω , εἶμι οὐδείς εἰμί · οὕτως και Ούτος , ὁ νύξ καταλαβουω , εἶμι οὐδείς εἰμί · ὁ γαρ / σός ὁ τε νύξ και ὁ ἡμέρα ἀπελαύνω ὁ χρόνος , και ἕξ / σός διανέμω ὁ πᾶς χρόνος . Ὠσπερ τοίνυν εν ἡμέρα ὁ εν νύξ γίγνομαι ου γαννύω τις · οὕτως οὐδέ εν νύξ ὁ μετά ἡμέρα απο/αυσος δυνατός . γίγνομαι ὕπατος ; κἀγώ . 'Αλλα σῦς εν ἡμέρα , ἐγώ δέ εν νύξ . και τίς οὗτος ; οὐδέ οὗτος ἐγώ πλέω τίς ἔχω , ει μη δράω ὁ λέγω . 'Ο Δείνα δ ὕπατος , και ὁ ὁ ἀπό ὁ ῥῆμα ἔχω ἡδονή πλέω ἔχω ποῖος · οδʹ τίς λέγω , σαφής γαρ αὐτός εἴρω , ΕΙΜ ἐγώ ; 'Ο Δείνα ὕπατος εἰμί , και χαρίζομαι ὁ ῥῆμα , οὐ ΔΜΑ εἶμι , και ἀπέρχομαι ; οὗτος και ὁ πρᾶγμα εἰμί ΔΜΑ φαίνω ὕπατος , και οἶδαξ ετει.Θωμενδε ἐνιαυτός εἰμί , και δύο ἐνιαυτός , και τρεις , και τέσσαρες · ποῖ οὗτος εἰμί ὁ ὦκα ύπατος γίγνομαι ; ουδαμαζω . 'Αλλα Παῦλος οὐ οὕτως ; ἐάν μέν γαρ και ζῶ λαμπρός διαπαντός , ὁ μien ἡμέρα , οὐδέ δύο , οὐδέ δλεκα , οὐ εἴκοσι , ου τριάκοντα , οὐδέ ἐνιαυτός δλεκα , και εἴκοσι , και τριάκοντα · ἀλλά δέ ου ετελειωδη , τετρακόσιοι λοιπός ἔτος παρέρχομαι , και εἰμί και νυν λαμπρός εἰμί , και πολύς λαμπρός ; ὁ δέ ζῶ . και Ούτος μέν εν ὅς γη · ὁ δέ εν ὁ οὐρανός λαμπρότης ὁ Ἄγλων