joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-hebraeos-homiliae-1-34 pg063_0226.2
δ . Ὅρῃς ὅσα ἀπὸ τῆς μνήμης τῶν ἁμαρτημάτων εἴκεται καλὰ ; Ἐγγράψαιμεν τοίνυν αὐτὰ εἰς τὰς διανοίας ἡμῶν . Οὐδὰ δτι οὐκ ἀνέχεται ἡ ψυχὴ τῆς μνήμης τῆς οὕτω πικρᾶς : ἀλλὰ ἀναγκάζομεν αὐτὴν καὶ βιαζώμεθα . Βέλτιον δάκνεσθαι αὐτὴν τῇ μνήμῃ νῦν , ἢ κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν τῇ τιμωρίᾳ . Νῦν , ἐὰν ἡς αὐτῶν μεμνημένος , καὶ συνεχῶς αὐτὰ προσφέρῃς τῷ Θεῷ , καὶ ὑπὲρ αὐτῶν δῃ , ταχέως ἐλαλήσεις αὐτάς : ἐὰν δὲ νῦν ἐπιλάθῃ , τότε αὐτῶν ἀναμνησθήση καὶ ἄκων , ἐπὶ τῆς οἰκουμένης ἀπάσης εἰς μέσον φερομένων αὐτῶν , καὶ ἐκποπτευομένων τῶν πάντων , καὶ φίλων καὶ ἐχθρῶν καὶ ἀγγέλων . Οὐ γὰρ δὴ πρός Δαυὶδ ἔλεγε μόνον , “ Α σὺ ἐν κρυφῇ ἐποίησας , ἐγὼ ποιήσω πᾶσι κατόρθῃσα , ἀλλὰ καὶ πρὸς πάντας ἡμᾶς . Ἐφοβήθης ἀνθρώπους , φησὶ , καὶ ἠσχύνθης τοῦ Θεοῦ πλῆν : καὶ τοῦ Θεοῦ ὁρώντος οὐχ ἐτράπησαι , ἀλλὰ τοὺς ἀνθρώπους ἠδίσθησ’ · Οὶ ὁρθοί μοι γάρ , φησὶ , τῶν ἀνθρώπων , τοῦτο ὁ φόβος αὐτῶν . Διὰ τοῦτο ἐπὶ τούτων . αὐτῶν δώσεις δίκην · ἔχέ γεω γὰρ σε , ὑπὸ τοὺς ἀπάντων ὀφθαλμοὺς τινεῖς σου τὰ ἁμαρτήματα . Ὅτι γὰρ τοῦτο ἐστιν ἀληθές , καὶ κατ’ ἐκεῖνην τὴν ἡμέραν πάντων ἡμῶν ἐκπομπεύεται τὰ ἁμαρτήματα , ἐὰν μὴ νῦν αὐτὰ τῇ συνεχεῖ μνήμῃ ἀφανίσωμεν , ἀκούσον πῶς ἐκπομπεύεται ἡ ἀμότης καὶ ἡ ἀπανθρωπία τῶν ἐνταῦθα μὴ ἐλεησάντων . Ἐσεῖναισα , φησὶ , καὶ οὐκ ἐδύναστέ μοι φαγεῖν . Πότε ταῦτα λέγεται ; Ἄρα ἐν γωνίᾳ : Ἄρα ἐν παραδύσμῳ ; Οὐδαμῶς , ἀλλὰ πότε ; Ὅταν ἔλθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ , καὶ πάντα τὰ [ 291 ] ἔθνη συναγῆ , ὅταν ἀφορίσῃ τούτους καὶ ἐκείνους , τότε πάντων ἀκούσόντων ἐρεί , στήσας ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ εὐωνύμων · Ἐσεῖναισα , καὶ οὐκ ἐδύναστέ μοι φαγεῖν . Ὅρα πάλιν καὶ τὰς πέντε παρθένους ἐπὶ πάντων ἀκούσούσας , Οὐκ οἶδα ὑμᾶς . Αἱ γὰρ πέντε , καὶ πέντε , οὐχὶ τὸν ἀριθμὸν δηλοῦσι τῶν πέντε μόνον , ἀλλὰ πάσας τὰς πονηρὰς καὶ ὁμοῦς καὶ ἀπανθρώπους τῶν παρθένων , καὶ τὰς μὴ τοιαύτας . Οὕτω καὶ ὁ τὸ ἐν τάλαντον κατορύξας , ἠκούσεν ἐπὶ πάντων , καὶ τῶν τὰ πέντε , καὶ τῶν τὰ δύο προσενεγκάντων · Πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ . Οὐ διὰ ῥημάτων μόνον , ἀλλὰ καὶ διὰ πραγμάτων τότε ἐλέγχει αὐτούς · καθἄπερ καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς φησιν , Ὁρῶνται εἰς ὧν ἐξεκέντησιν . Ὁμοῦ γὰρ ἡ ἀνάστασις ἔσται πάντων , καὶ ἀμαρτωλῶν καὶ δικαίων · ὁμοῦ παρασταὶ κρίνων
Lemmas: δ . ὄρνυμι ὅσος ἀπό ὁ μνήμη ὁ ἁμάρτημα εἴκω καλός ; ἐγγράφω τοίνυν αὐτός εἰς ὁ διάνοια ἐγώ . οὐδή δ οὐ ἀνέχω ὁ ψυχή ὁ μνήμη ὁ οὗτος πικρός : ἀλλά ἀναγκάζω αὐτός καί βιάζομαι . Ἀγαθός δάκνω αὐτός ὁ μνήμη νῦν , ἢ κατά ἐκεῖνος ὁ καιρός ὁ τιμωρία . νῦν , ἐάν εἰμί αὐτός μιμνήσκω , καί συνεχῶς αὐτός προσφέρω ὁ Θεός , καί ὑπέρ αὐτός δή , ταχέως λαλέω αὐτός : ἐάν δέ νῦν ἐπιλανθάνω , τότε αὐτός ἀναμιμνήσκω καί ἄκων , ἐπί ὁ οἰκέω ἀπασάω εἰς μέσος φέρω αὐτός , καί ἐκποπτευομένων ὁ πᾶς , καί Φίλων καί ἐχθρός καί ἄγγελος . οὖον γάρ δή πρός Δαυίδ λέγω μόνος , “ Α σύ ἐν κρυφῇ ποιέω , ἐγώ ποιέω πᾶς κατορθόω , ἀλλά καί πρός πᾶς ἐγώ . φοβέω ἄνθρωπος , φημί , καί αἰσχύνω ὁ Θεός Πλῆν : καί ὁ Θεός ὁράω οὐ τρέπω , ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἠδίσθησ’ · οἷ ὀρθός ἐγώ γάρ , φημί , ὁ ἄνθρωπος , οὗτος ὁ φόβος αὐτός . Ζεύς οὗτος ἐπί οὗτος . αὐτός δίδωμι δίκη · ἔχω γεόω γάρ σύ , ὑπό ὁ ἀπαντάω ὀφθαλμός τίνω σύ ὁ ἁμάρτημα . ὅτι2 γάρ οὗτος εἰμί ἀληθής , καί κατά ἐκεῖνος ὁ ἡμέρα πᾶς ἐγώ ἐκπομπεύω ὁ ἁμάρτημα , ἐάν μή νῦν αὐτός ὁ συνεχής μνήμη ἀφανίζω , ἀκούω πῶς ἐκπομπεύω ὁ ἄμοτος καί ὁ ἀπανθρωπία ὁ ἐνταῦθα μή ἐλεέω . Ἐσεῖναισα , φημί , καί οὐ δύναμαι ἐγώ ἐσθίω . πότος οὗτος λέγω ; ἄρας ἐν γωνία : ἄρας ἐν παραδυσμαω ; οὐδαμός , ἀλλά πότε ; ὅταν ἔρχομαι ὁ υἱός ὁ ἄνθρωπος ἐν ὁ δόξα αὐτός , καί πᾶς ὁ [ 291 ] ἔθνος συνάγω , ὅταν ἀφορίζω οὗτος καί ἐκεῖνος , τότε πᾶς ἀκούω εἴρω , ἵστημι ἐκ δεξιός καί ἐκ εὐώνυμος · Ἐσεῖναισα , καί οὐ δύναμαι ἐγώ ἐσθίω . Ὅρας πάλιν καί ὁ πέντε παρθένος ἐπί πᾶς ἀκούω , οὐ οἶδα σύ . ὁ γάρ πέντε , καί πέντε , οὐ ὁ ἀριθμός δηλόω ὁ πέντε μόνος , ἀλλά πᾶς ὁ πονηρός καί ὁμός καί ἀπάνθρωπος ὁ παρθένος , καί ὁ μή τοιοῦτος . οὕτως καί ὁ ὁ ἐν τάλαντον κατορύσσω , ἀκούω ἐπί πᾶς , καί ὁ ὁ πέντε , καί ὁ ὁ δύο προσφέρω · πονηρός δοῦλος καί ὀκνηρός . οὖον διά ῥῆμα μόνος , ἀλλά καί διά πρᾶγμα τότε ἔλεγχος αὐτός · καθάπερ καί ὁ εὐαγγελιστής φημί , ὁράω εἰς ὅς ἐκκεντέω . ὁμός γάρ ὁ ἀνάστασις εἰμί πᾶς , καί ἁμαρτωλός καί Δίκαιος · ὁμοῦ παρίστημι κρίνω