joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-hebraeos-homiliae-1-34 pg063_0190.3
ὅτι Ζητεῖ με , καὶ περιμεριάζεται , καὶ οὐκ ἄνἔχομαι πάλιν τῶν αὐτῶν δίκαισθαι . Ὦστε καὶ τὸ φυγεῖν πίστεως ἦν . Τί οὖν οὐκ ἐμενε , φησίν ; Ὦστε μὴ εἰς προῦπον ἑαυτὸν κινδύνων ἐμβαλεῖν . Τοῦτο γὰρ λοιπὸν πειράζοντος ἦν τὸ Ἀλλεσθαι εἰς μέσους κινδύνους , καὶ λέγειν , Ἴδω εἰ σώζει με ὁ Θεός.Τοῦτο καὶ τῷ Χριστῷ εἶπεν ὁ διάβολος · Πήγην σεαυτὸν κάτω . Ὧρᾷς ὅτι τοῦτο διαβολικὸν ἐστι , τὸ εἰκὴ καὶ μάτην ρίπτειν ἑαυτὸς εἰς κινδύνους , καὶ πειράζειν εἰ σώζει ὁ Θεός ; Προσετάγην γὰρ αὐτὸν οὐχὶ τὸ δύνατο , οὕτως ἀγνοοῦντος τῶν εὐεργετουμένων διακαμενῶν · ἀμφοὶ τοίνυν ἦν καὶ ἀνύπνος , μένειν αὐτῷ . Ταῦτα δὲ πάντα ἐγένετο , διότι ὡς ὁρῶν τὸν ἀόρατον , οὕτως ἐκαρτέρει . Ἄν τοίνυν καὶ ἡμεῖς ὁρῶμεν ἀεὶ τὸν Θεὸν τῇ ψῃ , ἄν δὲ εἰ τῇ μνήμῃ αὐτοῦ στρέφομεν τὴν διάνοιαν , πάντα ἡμῖν βέβαια φανήσεται , πάντα φορητά , πάντα εὐκόλως · οἰκομεν , πάντων ἀνώτεροι γενήσομεθα . Ἡ γὰρ ἀγαπημένων τις ὁρῶν , μᾶλλον τὸ μεμνημένος τοῦτου , [ 241 ] διανίσταται τὴν ψυχήν , καὶ ὑψηλὸς γίνεται τὴν διάνοιαν , καὶ πάντα εὐκόλως φέρει · ἐντεῦθεν τῇ μνήμῃ · ὁ τὸν δυνάμεν ἀγαπησαὶ ἡμᾶς καταξιώσαντα ἔχων ἐν διανοίᾳ , καὶ μεμνημένος αὐτοῦ , ποτε ἢ λυπηρὸν τινὸς αἰσθήσεται , ἢ φοβερὸν τὶ καὶ ἐπικίνδυνον φοβηθήσεται ; ποτε δὲ ληγοῦψυχσει ; Οὐδέποτε . Πάντα γὰρ ἡμῖν δύσκολα φαίνεται , ὅτι τοῦ Θεοῦ τὴν μνήμην οὐκ ἔχομεν · ὡς ἔχειν δει , οὐ οὐ περιφέρομεν αὐτὴν ἐν τῇ διανοίᾳ διαπαντός · εἴποι γὰρ ἄν δικαίως πρὸς ἡμᾶς · Ἐπελάθου μου σύ , ἐπιλήσομαι σου κἀγώ . Ὦστε διπλοῦν τὸ κακὸν γίνεται , ὅτι καὶ ἡμεῖς αὐτὸ ἐπιλανθανόμεθα , καὶ αὐτὸς ἡμῶν . Ταῦτα γὰρ δύο ἐστιν ἀλλήλοις μὲν συμπεπλεγμένα , δύο δὲ ὅμως ἐστι . Μέγα μὲν γὰρ τὸ καὶ ἡμᾶς ἐν μνήμῃ ποιεισθαι τὸ Θεοῦ · μέγα δὲ καὶ τὸ μνημονεύεσθαι αὐτὸν παρ’ ἡμῶν · τοῦτο ποιεῖ αἰρεσθαι τὰ ἀγαθά , ἐκεῖνο δὲ ἀνύειν καὶ εἰς τέλος ἀγεῖν . Διὰ τοῦτο φησιν ὁ Προφήτης · Μνησθήσομαι σου ἐκ τῆς Ἰορδάνου , καὶ Ἐρμουθίου ἀπὸ ὄρους μικροῦ . Ταῦτά φησιν ὁ λαὸς ὁ ἐν Βαβυλῶνι , Ἔχει ὧν μνησθήσομαι σου .
Lemmas: ὅτι ζητέω ἐγώ , καί περιμεριαζομαι , καί οὐ ἀνέχω πάλιν ὁ αὐτός δικάζω . ὥστε καί ὁ φεύγω πίστις εἰμί . τις οὖν οὐ μένω , φημί ; ὥστε μή εἰς προΰπειμι ἑαυτοῦ κίνδυνος ἐμβάλλω . οὗτος γάρ λοιπός πειράω εἰμί ὁ ἅλλομαι εἰς μέσος κίνδυνος , καί λέγω , ὁράω εἰμί σῴζω ἐγώ ὁ Θεός καί ὁ Χριστός εἶπον ὁ διάβολος · Πηγή σαυτοῦ κάτω . Ὥρα ὅτι οὗτος διαβολικός εἰμί , ὁ εἰκῇ καί μάτην ῥίπτω εαυτός εἰς κίνδυνος , καί πειράζω εἰμί σῴζω ὁ Θεός ; προστάσσω γάρ αὐτός οὐ ὁ δύναμαι , οὕτως ἀγνοέω ὁ εὐεργετέω διακαίω · ἄμφω τοίνυν εἰμί καί ἄνυπνος , μένω αὐτός . οὗτος δέ πᾶς γίγνομαι , διότι ὡς ὁράω ὁ ἀόρατος , οὕτως καρτερέω . ἄν τοίνυν καί ἐγώ ὁράω ἀεί ὁ θεός ὁ ψάω , ἄν δέ εἰμί ὁ μνήμη αὐτός στρέφω ὁ διάνοια , πᾶς ἐγώ βέβαιος φαίνω , πᾶς φορητός , πᾶς εὐκόλως · οἰκέω , πᾶς ἀνώτερος γίγνομαι . ὁ γάρ αγαπημένος τις ὁράω , μᾶλλον ὁ μιμνήσκω οὗτος , [ 241 ] διανίσταμαι ὁ Ψυχή , καί ὑψηλός γίγνομαι ὁ διάνοια , καί πᾶς εὐκόλως φέρω · ἐντεῦθεν ὁ μνήμη · ὁ ὁ δύναμαι ἀγαπάω ἐγώ καταξιόω ἔχω ἐν διάνοια , καί μιμνήσκω αὐτός , ποτός ἢ λυπηρός τις αἰσθάνομαι , ἢ φοβερός τίς καί ἐπικίνδυνος φοβέω ; ποτός δέ ληγοῦψυχσει ; οὐδέποτε . Πάν γάρ ἐγώ δύσκολος φαίνω , ὅτι ὁ Θεός ὁ μνήμη οὐ ἔχω · ὡς ἔχω δεῖ , οὖον οὖον περιφέρω αὐτός ἐν ὁ διάνοια διαπαντός · εἶπον γάρ ἄν δικαίως πρός ἐγώ · ἐπιλανθάνομαι ἐγώ σῦς , ἐπιλήθω σύ ἐγώ . ὥστε διπλόος ὁ κακός γίγνομαι , ὅτι καί ἐγώ αὐτός ἐπιλανθάνομαι , καί αὐτός ἐγώ . οὗτος γάρ δύο εἰμί ἀλλήλων μέν συμπλέκω , δύο δέ ὅμως εἰμί . Μέγης μέν γάρ ὁ καί ἐγώ ἐν μνήμη ποιέω ὁ Θεός · μέγας δέ καί ὁ μνημονεύω αὐτός παρά ἐγώ · οὗτος ποιέω ἀείρω ὁ ἀγαθός , ἐκεῖνος δέ ἀνύω καί εἰς τέλος ἄγω . Ζεύς οὗτος φημί ὁ Προφήτης · μιμνήσκω σύ ἐκ ὁ Ἰορδάνης , καί Ἐρμουθίου ἀπό ὄρος μικρός . ταῦτα φημί ὁ λαός ὁ ἐν Βαβυλών , ἔχις ὅς μιμνήσκω σύ .