joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-hebraeos-homiliae-1-34 pg063_0123.2
δ . Οὕτω δὴ καὶ ἡμεῖς καινοί ἐσμεν , μᾶλλον δὲ καὶνοὶ ἐγενόμεθα · νῦν δὲ πεπαλαιώμεθα · διὰ τοῦτο ἔργως ἔομεν ἀφανισμοῦ καὶ ἀπωλείας . Ἄλλ᾽ , ἂν θελήσωμεν , ἐστιν ἀποθῦσαι τοῦτο τὸ γῆρας . Λουτρῷ μὲν [ 146 ] οὐν οὐκέτι δυνατόν , μετanoia δὲ ἐνταῦθα δυνατόν . Εἰ τι παλαιὸν ἐν ἡμῖν , βλίψωμεν · εἰ τις ῥύτις , εἰ τις χηλὶς , εἰ τις σπιλος , ἀπονίψωμεθα , καὶ καλοὶ γενώμεθα , ἵνα ἐπιθυμήσῃ ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους ἡμῶν . Ἔξεστι καὶ πρὸς ἰσχάτην δυσειδειαν καταπεσόντας ἀνακτήσασθαι τὸ κάλλος ἐκεῖνο , περὶ οὗ φησιν ὁ Δαυὶδ · Ἄκουσον , θύγατερ , καὶ ἴδε , καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου , καὶ ἐπίλαθον τοῦ λαοῦ σου , καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς σου , καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου . Καὶ μὴ ἡ λήθῃ κάλλος οὗ ποιεῖ , κάλλος τὸ ψυχικόν . Λήθῃ πρία ; Ἡ τῶν ἀμαρτιῶν . Πρὸς γὰρ τὴν Ἐκκλησίαν τὴν ἐξ ἐθνῶν διαλέγεται , παραινῶν αὐτῇ τῶν πατρῴων μὴ μυηθῆναι , τουτέστι , τῶν εἰδώλοις θυόντων · ἀπὸ γὰρ τῶν τοιούτων συνήκται . Καὶ οὐκ εἶπε , Μὴ μετελθῆς αὐτά · ἀλλ᾽ , ὁ πλεῖον ἐστὶ , Μηδ᾽ εἰς νοῦν λάθῃς · ὁ καὶ ἀλλαχοῦ φησιν · Οὐ μὴ μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μου · καὶ πάλιν · Ὡς ἂν μὴ λαλήσῃ τὸ στόμα μου τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων . Οὕτω τοῦτο μεγάλη ἀρετή · μᾶλλον δὲ μεγάλη μὲν , ἀλλ᾽ οὐ τοιαύτη . Ἐκεῖ γὰρ τί φησιν ; Οὐκ εἶπεν , Οὐ μὴ λαλήσῃς τὰ τῶν πατέρων , ἀλλ᾽ , Μηδ᾽ ἀναμνησθῇς αὐτῶν , μηδ᾽ εἰς νοῦν λάθῃς . Ὀρᾷς πόσον ἡμῖς διδάσκηται τῆς κακίας ἀπέχειν βούλεται ; Ὁ γὰρ μὴ μεμνημένος , οὐ λογίζεται · ὁ δὲ μὴ λογιζόμενος , οὐδὲ φλέγεται · ὁ δὲ μὴ φθεγγόμενος , οὐδὲ πράξει . Ὀρᾷς πρὸ πόσων ἀπεικίζεται ἡμᾶς ὁδῶν , πρὸ πόσων διαστημάτων ἀπεμάκρυνε καὶ ἐκ τοῦ πλείονος ; Ἄκούσωμεν τοῖνυν καὶ ἡμεῖς , καὶ ἐπιλαθώμεθα τῶν ἡμετέρων κακῶν , οὗ τῶν ἡμαρτημένων ἡμῖν , λέγω · Μνησθητί γὰρ σὺ , φησὶ , πρώτος , καὶ οὐ μὴ μνησθῶ ἐγώ . Οὕτω τί λέγω · Μηκέτι μνημονεύωμεν ἁρπαγῆς , ἀλλὰ καὶ τὰ πρότερα ἀποθώμεν . Τοῦτό ἐστιν ἐπιλαθῆσθαι κακίας , καὶ ἐκβαλεῖν τὸν λογισμὸν τῶν ἁρπακτικῶν , καὶ μηδέποτε αὐτὸν ἐπὶ δεῖξασθαι , ἀλλὰ καὶ τὰ ἤδη πεπλημμελημένα ἀπαλείφειν . Πᾶθεν δὲ ἂν γένοιτο ἡμῖν λήθῃ πονηρίας ; Ἀπὸ τῆς μνήμης τῶν ἀγαθῶν τοῦ Θεοῦ · ἐὰν τοῦ Θεοῦ διαπαντὸς μνημονεύωμεν , οὐ δυνάμεθα κακείνων μεμνῆσθαι . Εἰ ἐμνημόνευσον γὰρ σου , φησίν , ἐκὶ τῆς στρατηγῆς μου , ἐν τοῖς ὁδοῖς ἐμελέκουν εἰς σέ . Ἀεὶ μὲν οὖν , μάλιστα δὲ τότε χρή μεμνῆσθαι τοῦ Θεοῦ , ὅταν ἐν ἁσυγῇ ὁ λογισμὸς ἡμῖν , ὅταν διὰ τῆς μνήμης ἐκείνης ἑαυτοῦ καταδικάζειν δύνῃται , ὅταν κατέχῃται ἐν τῇ μνήμῃ . [ 147 ] Ἐν ἡμέρᾳ μὲν γὰρ ἂν μνημονεύσωμεν , ἐπεισελθοῦσαι φροντίδες ἑτεραι καὶ θόρυβοι πάλιν αὐτὴν ἐκβάλλουσιν · ἐν νυκτὶ δὲ διαπαντὸς μεμνῆσθαι δυνατον ,
Lemmas: δ . οὕτως δή καί ἐγώ καινός εἰμί , μᾶλλον δέ καινός γίγνομαι · νῦν δέ παλαιόω · διά οὗτος ἔργω ἀρτύω ἀφανισμός καί ἀπώλεια . ἄλλος , εἄν ἐθέλω , εἰμί ἀποθύω οὗτος ὁ γῆρας . Λουτρόν μέν [ 146 ] ὀν οὐκέτι δυνατός , ὅς δέ ἐνταῦθα δυνατός . εἰμί τίς παλαιός ἐν ἐγώ , βλιψαω · εἰμί τις ῥύτις , εἰμί τις χηλὶς , εἰμί τις σπίλος , ἀπονίπτω , καί καλός γίγνομαι , ἵνα ἐπιθυμέω ὁ βασιλεύς ὁ κάλλος ἐγώ . ἔξεστι καί πρός ἰσχάτη δυσείδεια καταπίπτω ἀνακτάομαι ὁ κάλλος ἐκεῖνος , περί ὅς φημί ὁ Δαυίδ · ἀκούω , θυγάτηρ , καί ὁράω , καί κλίνω ὁ οὖς σύ , καί ἐπιλανθάνομαι ὁ λαός σύ , καί ὁ οἶκος ὁ πατήρ σύ , καί ἐπιθυμέω ὁ βασιλεύς ὁ κάλλος σύ . καί μή ὁ λήθη κάλλος ὅς ποιέω , κάλλος ὁ ψυχικός . Λήθη πρία ; ὁ ὁ ἁμαρτία . πρός γάρ ὁ ἐκκλησία ὁ ἐκ ἔθνος διαλέγω , παραινέω αὐτός ὁ πατρῷος μή μυέω , τουτέστι , ὁ εἴδωλον θύω · ἀπό γάρ ὁ τοιοῦτος συνίημι . καί οὐ εἶπον , μή μετέρχομαι αὐτός · ἀλλά , ὁ πλείων εἰμί , μηδέ εἰς νόος λανθάνω · ὁ καί ἀλλαχοῦ φημί · οὖον μή μιμνήσκω ὁ ὄνομα αὐτός διά χεῖλος ἐγώ · καί πάλιν · ὡς εἄν μή λαλέω ὁ στόμα ἐγώ ὁ ἔργον ὁ ἄνθρωπος . οὕτως οὗτος μέγας ἀρετή · μᾶλλον δέ μέγας μέν , ἀλλά οὖον τοιοῦτος . ἐκεῖ γάρ τίς φημί ; οὐ εἶπον , οὖον μή λαλέω ὁ ὁ πατήρ , ἀλλά , μηδέ ἀναμιμνήσκω αὐτός , μηδέ εἰς νόος λανθάνω . ὁράω πόσος ἡμεῖς διδάσκω ὁ κακία ἀπέχω βούλομαι ; ὁ γάρ μή μιμνήσκω , οὖον λογίζομαι · ὁ δέ μή λογίζομαι , οὐδέ φλέγω · ὁ δέ μή φθέγγομαι , οὐδέ πρᾶξις . ὁράω πρό πόσος ἀποικίζω ἐγώ ὁδός , πρό πόσος διάστημα ἀπομακρύνω καί ἐκ ὁ πλείων ; ἀκούω τοίνυν καί ἐγώ , καί ἐπιλανθάνω ὁ ἡμέτερος κακός , ὅς ὁ ἁμαρτάνω ἐγώ , λέγω · μιμνήσκω γάρ σύ , φημί , πρώτος , καί οὖον μή μιμνήσκω ἐγώ . οὕτως τίς λέγω · μηκέτι μνημονεύω ἁρπαγεύς , ἀλλά καί ὁ πρότερος ἀποτίθημι . οὗτος εἰμί ἐπιλανθάνομαι κακία , καί ἐκβάλλω ὁ λογισμός ὁ ἁρπακτικός , καί μηδέποτε αὐτός ἐπί δείκνυμι , ἀλλά καί ὁ ἤδη πλημμελέω ἀπαλείφω . πάσχω δέ εἄν γίγνομαι ἐγώ λήθη πονηρία ; ἀπό ὁ μνήμη ὁ ἀγαθός ὁ Θεός · ἐάν ὁ Θεός διαπαντός μνημονεύω , οὖον δύναμαι ἐκεῖνος μιμνήσκω . εἰμί μνημονεύω γάρ σύ , φημί , ἐπίτεξ ὁ στρατηγέω ἐγώ , ἐν ὁ ὁδός ἐμελέκουν εἰς σός . ἀείς μέν οὖν , μάλιστα δέ τότε χρή μιμνήσκω ὁ Θεός , ὅταν ἐν ἁσυγῇ ὁ λογισμός ἐγώ , ὅταν διά ὁ μνήμη ἐκεῖνος ἑαυτοῦ καταδικάζω δύναμαι , ὅταν κατέχω ἐν ὁ μνήμη . [ 147 ] ἐν ἡμέρα μέν γάρ εἄν μνημονεύω , ἐπεισέρχομαι φροντίς ἕτερος καί θόρυβος πάλιν αὐτός ἐκβάλλω · ἐν νύξ δέ διαπαντός μιμνήσκω δυνατός ,