joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-hebraeos-homiliae-1-34 pg063_0177.1
ὅντως ζωὴν ἡρνησάμεθα , καὶ τὴν πρόσκαιρον ταύτην εἰλόγουμεν · διὰ τοῦτο παροξύνοντες τὸν Θεόν , ὅτι προκειμένης ἡμῖν τῆς ἐν τοῖς ὀνόμασι ἀπολαύσεως , οὐδὲ ὧδε τῶν ἐπὶ τῆς γῆς ἀποσῆναι βουλήμεθα , ἀλλὰ , καθάπερ τινὲς σκώληκες , ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὴν γῆν , καὶ πάλιν ἀπὸ ταύτης εἰς ταύτην περιστρεφόμεθα , καὶ διὰς οὐδὲ μικρὸν ἀνακλῖναι βουλήμεθα , οὐδὲ ἀποσῆσαι ἑαυτοὺς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων , ἀλλ’ ὥσπερ ὑπὸ τινὸς χάρου καὶ ὕπνου καὶ μύθης καταδαπτισθέντες , καταπεπλήγμεθα φανταζόμενοι . Καὶ καθάπερ οἱ γλυκεῖ κατεχόμενοι ὕπνῳ , οὐ μόνον ἐν νυκτί , ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ τοῦ ὀρθροῦ καταλαβόντος , καὶ λαμπρᾷ · γενομένης ἡμέρας κείνται ἐπὶ κλίνης , καὶ οὐκ αἰσχύνονται · τῇ ἡδονῇ χαριζόμενοι , καὶ τὸν καιρὸν τῆς ἑργασίας καὶ τῆς σπουδῆς , τοῦτον καιρὸν ποιούμενοι ὕπνου καὶ νωθεσίας · οὕτω δὲ καὶ ἡμεῖς , τῆς ἡμέρας ἐγγιζούσης , τῆς νυκτὸς προκοπτούσης , μᾶλλον δὲ τῆς ἡμέρας · Ἐργάζεσθε γάρ , φησίν , ὅς ἐστιν ἡμέρα · ἡμέρας οὖσης , τὰ τῆς νυκτὸς πράττοντες ἄπαντα , καθειδόντες , ὀνειράτα βλέποντες , φαντασίας ἐνεργῶντες · καὶ μεμύχασιν ἡμῖν οἱ τῆς διανοίας ὀφθαλμοὶ καὶ οἱ τοῦ σώματος , παραβεβηγόμεθα , παρακλαύομεν · κἄν βαδίσαν ἡμᾶς · πλήξῃ τις πληγήν , οὐδὲ αἰσθανόμεθα , κἂν πίπῃ ἡμῖν διαρραγὴ τὴν οὐσίαν , κἂν αὐτὴν ἐμπρήσῃ τὴν οἰκίαν · μᾶλλον δὲ οὐδὲ ἀναμείνομεν ἐτέρους τοῦτο ποιεῖν , ἀλλ’ αὐτοὶ τοῦτο πράττομεν κεντούντες ἑαυτοὺς καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καὶ πλήττοντες , ἀοργημένως κείμενοι , καὶ γεγυμνωμένοι πάσης εὐδοκίας , πάσης τιμῆς , καὶ τὰ αὐτὰ οὐκ ἔργα οὐχ οὕτω συγκαλύπτοντες , οὐδὲ ἐτέροις ἐπιτρέποντες τοῦτο ποιεῖν , ἀλλ’ εἰς μέσην σχημοσύνην τοὺς ὀφρύσι καὶ προσιτύ πρὸκειμένοι εἰς σχώλην , εἰς σχώλημα μυρία . Οὐκ οἴδατε καὶ αὐτοὺς 320 τοὺς πονηροὺς καταγελᾶν τῶν ὀμοτρόπων , καὶ καταγινώσκειν αὐτῶν ; Ἐπειδὴ γὰρ ἡμῖν ἐντεταίχεν ὁ Θεὸς δικαστῆρον ἀδίκιων , οὐδέποτε διαφθείρόμενον , κἂν εἰς αὐτὸν τῆς κακίας ἐλθῶμεν τὸν πυθμένα · τοῦτο χάριν καὶ αὐτοὶ οἱ πονηροὶ καταδικάζουσιν ἑαυτούς , κἂν αὐτοὺς · καλέσῃ τις τοῦτο , ὅπερ εἰσίν , αἰσχύνονται , ὀργίζονται , ὕβριν τὸ πράγμα φασιν.Οὕτως εἰ καὶ μὴ δι’ ἑργῶν , ἀλλὰ διὰ λόγων καταδικάζουσιν ἄπερ πράττουσι , διὰ τοῦ συνευδότου , μᾶλλον δὲ καὶ διὰ τῶν ἑργῶν . Ὅταν γὰρ λανθάνοντες καὶ κρυπτόμενοι πράττωσι , μέγιστον ἐκφέρουσι θέλημα γνώμης , ἣν περὶ τοῦ πράγματος ἔχουσιν . Οὕτω γὰρ ὁλῇ ἐστὶν ἡ κακία , ὡς πάντα · αὐτῆς παῖδα καταγέδους , καὶ τοὺς μεσιόντας αὐτὴν · τοιούτων δὲ ἐστιν ἡ ἀρετὴ ὡς καὶ παρ’ ἐκείνων θαυμάζεσθαι τῶν μὴ ζηλοῦντων αὐτήν . Καὶ γὰρ καὶ ὁ πόρνος ἐπαινεῖται τὴν σωφροσύνην , καὶ ὁ πλεονέκτης καταγνώσεται τῆς ἀδικίας , καὶ ὁ ὀργιλίας τὴν ἀνεξίκακίαν θαυμάζεται , καὶ τὴν μικροψυχίαν μέμφεται , καὶ τὴν ἀσέλειαν ὁ ἀσελγής . Πῶς οὖν αὐτὰ μέτεισι , φησίν ; Ἀπὸ βάθους πολλῆς , οὐ κρῖνας εἶναι καλόν · ἐπεὶ οὐδ’ ἂν ἠσχύνθῃ τῷ πράγματι , οὐδ’ ἂν ἠρνήσατο κατηγοροῦντος ἐτέρου . Πολλοὶ δὲ καὶ προληφθέντες , τὴν αἰσχύνην οὐ φέροντες , καὶ ἀπηξάντο · τοσαύτη τοῦ καλοῦ καὶ πρέποντος ἐνεστιν ἡμῖν ἡ μαρτυρία · οὕτως ἡλίου λαμπρότερα τὰ καλὰ , καὶ πάντων δυσειδότερα τὰ ἐναντία .
Lemmas: εἰμί ζωή ἀρνέομαι , καί ὁ πρόσκαιρος οὗτος εἴλω · διά οὗτος παροξύνω ὁ Θεός , ὅτι πρόκειμαι ἐγώ ὁ ἐν ὁ ὄνομα ἀπόλαυσις , οὐδέ ὧδε ὁ ἐπί ὁ γῆ ἀφίημι βούλομαι , ἀλλά , καθάπερ τις σκώληξ , ἀπό ὁ γῆ εἰς ὁ γῆ , καί πάλιν ἀπό οὗτος εἰς οὗτος περιστρέφω , καί Διᾶς οὐδέ μικρός ἀνακλίνω βούλομαι , οὐδέ ἀφίημι ἑαυτοῦ ὁ ἀνθρώπινος πρᾶγμα , ἀλλά ὥσπερ ὑπό τις Χάρου καί ὕπνος καί Μύθης καταδαπτισθέντες , καταπλήσσω φαντάζω . καί καθάπερ ὁ γλυκύς κατέχω ὕπνος , οὖον μόνος ἐν νύξ , ἀλλά καί αὐτός ὁ ὄρθρος καταλαμβάνω , καί λαμπρός · γίγνομαι ἡμέρα κεῖμαι ἐπί κλίνη , καί οὐ αἰσχύνω · ὁ ἡδονή χαρίζομαι , καί ὁ καιρός ὁ ἐργασία καί ὁ σπουδή , οὗτος καιρός ποιέω ὕπνος καί νωθεσίας · οὗτος δέ καί ἐγώ , ὁ ἡμέρα ἐγγίζω , ὁ νύξ προκόπτω , μᾶλλον δέ ὁ ἡμέρα · ἐργάζομαι γάρ , φημί , ὅς εἰμί ἡμέρα · ἡμέρα εἰμί , ὁ ὁ νύξ πράσσω ἅπας , καθίζω , όνειρο βλέπω , φαντασία ἐνεργέω · καί μύσσω ἐγώ ὁ ὁ διάνοια ὀφθαλμός καί ὁ ὁ σῶμα , παραβαίνω , παρακλαίω · ἄν βαδίζω ἐγώ · πλήσσω τις πληγή , οὐδέ αἰσθάνομαι , κἀν Πίπη ἐγώ διαρραγή ὁ οὐσία , κἀν αὐτός ἐμπίμπρημι ὁ οἰκίον · μᾶλλον δέ οὐδέ ἀναμένω ἕτερος οὗτος ποιέω , ἀλλά αὐτός οὗτος πράσσω κεντέω ἑαυτοῦ κατά ἕκαστος ἡμέρα καί πλήσσω , ἀοργημένως κεῖμαι , καί γυμνωμένος πᾶς εὐδοκία , πᾶς τιμή , καί ὁ αὐτός οὐ ἔργον οὐ οὗτος συγκαλύπτω , οὐδέ ἕτερος ἐπιτρέπω οὗτος ποιέω , ἀλλά εἰς μέσος ἔχω ὁ ὀφρύς καί προσιτύ πρόκειμαι εἰς σχώλην , εἰς σχώλημα μυρίος . οὐ οἶδα καί αὐτός 320 ὁ πονηρός καταγελάω ὁ ομότροπος , καί καταγιγνώσκω αὐτός ; ἐπεί γάρ ἐγώ ἐντάσσω ὁ θεός δικαστήρ ἀδικία , οὐδέποτε διαφθείρω , κἀν εἰς αὐτός ὁ κακία ἔρχομαι ὁ πυθμήν · οὗτος χάρις καί αὐτός ὁ πονηρός καταδικάζω ἑαυτοῦ , κἀν αὐτός · καλέω τις οὗτος , ὅσπερ εἰμί , αἰσχύνω , ὀργίζω , ὕβρις ὁ πράγμα φασιν.ουος εἰμί καί μή διά ἔργον , ἀλλά διά λόγος καταδικάζω Ἄπερ πράσσω , διά ὁ συνευδοτος , μᾶλλον δέ καί διά ὁ ἔργον . ὅταν γάρ λανθάνω καί κρύπτω πράσσω , μέγας ἐκφέρω θέλημα γνώμη , ὅς περί ὁ πρᾶγμα ἔχω . οὕτως γάρ ὄλλυμι εἰμί ὁ κακία , ὡς πᾶς · αὐτός παῖς καταγέδους , καί ὁ μεσιειμι αὐτός · τοιοῦτος δέ εἰμί ὁ ἀρετή ὡς καί παρά ἐκεῖνος θαυμάζω ὁ μή ζηλόω αὐτός . καί γάρ καί ὁ πόρνος ἐπαινέω ὁ σωφροσύνη , καί ὁ πλεονέκτης καταγιγνώσκω ὁ ἀδικία , καί ὁ ὀργίλιος ὁ ἀνεξικακία θαυμάζω , καί ὁ μικροψυχία μέμφομαι , καί ὁ ἀσέλειαν ὁ ἀσελγής . Πῶς οὖν αὐτός μέτειμι , φημί ; ἀπό βάθος πολύς , οὖον κρίνω εἰμί καλός · ἐπεί οὐδέ εἄν αἰσχύνω ὁ πρᾶγμα , οὐδέ εἄν ἀρνέομαι κατηγορέω ἔτερον . πολλός δέ καί προλαμβάνω , ὁ αἰσχύνη οὖον φέρω , καί ἀπάγω · τοσοῦτος ὁ καλός καί πρέπω ἔνειμι ἐγώ ὁ μαρτυρία · οὕτως ἥλιος λαμπρός ὁ καλός , καί πᾶς δυσειδοτερας ὁ ἐναντίος .