joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-hebraeos-homiliae-1-34 pg063_0210.2
ζ’ . Τάχα δυσχερῶς ἀκούετε τῶν λεγομένων , καὶ ἀγανακτεῖτε λέγουσι , ὅτι τοὺς ἄνδρας παρορβύει μᾶλλον κατὰ τῶν γυναικῶν . Οὐ τοὺς ἄνδρας παρορβύει ταῦτα λέγω , ἀλλὰ παρ’ ὑμῶν βουλόμενος ἔκοντι ταῦτα γίνεσθαι , δε’ ὅμως , οὐ δε’ ἐκείνους · οὐχ ἵνα ἐκείνους ἀπαλλάξω φθόνου , ἀλλ’ ἵνα ὑμᾶς ἀπαλλάξω φαντασίας βιωτικῆς . Βούλετε φαίνεσθαι καλή ; · χῶγὼ τοῦτο [ 268 ] βούλομαι , ἀλλὰ κάλλος δὲ Θεὸς ζητεῖ , κάλλος δ’ ἐπιθυμεῖ δὲ βασιλεύς . Τίνα βούλει σχεῖν ἔραστην , τὸν Θεὸν ἢ ἀνθρώπους ; · Ἐὰν ἐκεῖνο ἡς τὸ κάλλος καλῆ , ὁ Θεὸς ἐπιθυμῆσει τοῦ κάλλους · σου · ἂν δὲ τοῦτο χωρὶς ἐκείνου , ἐκεῖνος μὲν σε βεβληξεται , ἔσονται δὲ σοι ἐρασταὶ ἄνδρες μιᾶροί · οὐδεὶς γὰρ ὑπὲρ ἄνδρων γυναικὸς ἐρών ἀγαθός . Τοῦτο καὶ ἐπὶ τοῦ κόσμου τοῦ ἐξωθεν λογίζου . Ἐκεῖνος μὲν γὰρ ὁ κόσμος , οἷς ψυχῆς λέγω , τὸν Θεὸν ἐπισπάται · οὕτως δὲ πάλιν τοὺς μιᾶρούς ἄνδρας . Ὅρᾷς ὅτι ὑμῶν κήδομαι , ὅτι ὑμῶν φροντίζω , ἵνα καλαὶ ἦτε , ὄντως καλαί , ὄντως ἐπίδοτοι , ἵνα ἀντὶ ἀνδρῶν μιαρῶν τὸν ἀπάντων Δεσπότην Θεὸν ἔχητε ἔραστήν ; · Ἡ δὲ ἐκεῖνον ἔχουσα ἔραστην , τίνι ἔσται ὁμοία ; μετὰ ἀγγέλων χορεύει . Εἰ γὰρ παρὰ βασιλέως φιλουμένη τις ὑπὲρ πάντας μακαρίζεται · ἡ παρὰ τοῦ Θεοῦ φιλουμένη φίλαν πολλήν , τίνος ἔσται ἀξία ; · κἂν τὴν οἰκουμένην ἀντιστήσῃ , οὐδὲν τοῦ κάλλους ἐκείνου ἄξιον . Τοῦτο τοίνυν ἀσκήσωμεν τὸ κάλλος , τούτῳ κοσμήσωμεν τὸν κόσμον , ἵνα εἰς τοὺς οὐρανοὺς χωρήσωμεν , εἰς τὰς παστάδας τὰς πνευματικὰς , εἰς τὸν νυμφῶνα τὸν ἀχράστον . Τοῦτο μὲν γὰρ τὸ κάλλος ὑπὸ πάντων ἀλίσκεται , καὶ ὅταν παραμείνη καλῶς , καὶ μήτε νόσος ἐνοχλήσῃ μήτε φροντίς , ὅπερ ἀδύνατον , οὐ παραμένει ἀκοῦν ἐτη · ἐκεῖνο δὲ ἀεὶ ἀνθεῖ , ἀεὶ ἀκμάζει · οὐχ ἔστιν ἐκεῖ δεῖσαι μεταβολήν , οὐ γῆρας ἐπελθὸν ῥυτίδα ἤγαγεν , οὐ νόσος κατασκήψασα ἐμάρανεν , οὐχ ἀθυμίας φροντίς ἐλυμήνατο , ἀλλὰ πάντων τούτων ἐστὶν ἀνώτερον . Τοῦτο δὲ πρὶν ἢ φαίνηται , ἀπέστη , καὶ φαίνει οὐχ ἔχει πολλοὺς τοὺς θαυμαστάς . Οἱ μὲν γὰρ κόσμοι οὐ θαυμάζουσιν , οἱ δὲ θαυμάζοντες , μετὰ ἀσελγείας θαυμάζουσι . Μὴ τοίνυν τοῦτο ἀσκώμεν , ἀλλ’ ἐκεῖνο · ἐκείνου ἔχωμεθα , ἵνα μετὰ λαμπάδων φαιδρῶν ἀπλάθωμεν εἰς τὸν νυμφῶνα . Οὐ γὰρ ταῖς παρθένοις τοῦτο ἐπηγγέληται μόνον , ἀλλὰ ταῖς ψυχαῖς ταῖς παρθένοις · ἐπεὶ , εἰ παρθένων ἦν ἀπλῶς τοῦτο , οὐχ ἂν αἱ πέντε ἀπεκλεισθῶσιν . Πασῶν τοίνυν ἐστὶ τοῦτο ὅσαι τὴν ψυχὴν εἰσι παρθένοι , ὅσαι τῶν νοημάτων τῶν βιωτικῶν εἰσὶν ἀπηλλαγμέναι · φθεῖρουσι γὰρ τὰς ψυχὰς
Lemmas: γῆ . Τάχα δυσχερῶς ἀκούω ὁ λέγω , καί ἀγανακτέω λέγω , ὅτι ὁ ἀνήρ παρορβύει μᾶλλον κατά ὁ γυνή . οὖον ὁ ἀνήρ παρορβύει οὗτος λέγω , ἀλλά παρά σύ βούλομαι ἑκών οὗτος γίγνομαι , δεῖ ὅμως , οὖον δεῖ ἐκεῖνος · οὐ ἵνα ἐκεῖνος ἀπαλλάσσω φθόνος , ἀλλά ἵνα σύ ἀπαλλάσσω φαντασία βιωτικός . βούλω φαίνω καλός ; · οἴγω οὗτος [ 268 ] βούλομαι , ἀλλά κάλλος δέ θεός ζητέω , κάλλος δέ ἐπιθυμέω δέ βασιλεύς . τίς βούλομαι ἔχω ἐραστής , ὁ θεός ἢ ἄνθρωπος ; · ἐάν ἐκεῖνος εἰμί ὁ κάλλος καλός , ὁ θεός ἐπιθυμέω ὁ κάλλος · σύ · εἄν δέ οὗτος Χωρὶς ἐκεῖνος , ἐκεῖνος μέν σύ βεβληξεται , εἰμί δέ σύ ἐραστής ἀνήρ μιαρός · οὐδείς γάρ ὑπέρ Ἄνδρων γυνή ἐράω ἀγαθός . οὗτος καί ἐπί ὁ κόσμος ὁ ἐξωθεν λογίζομαι . ἐκεῖνος μέν γάρ ὁ κόσμος , ὅς Ψυχή λέγω , ὁ θεός ἐπισπάω · οὕτως δέ πάλιν ὁ μιαρός ἀνήρ . ὁράω ὅτι σύ κήδω , ὅτι σύ φροντίζω , ἵνα κάλαις εἰμί , εἰμί καλός , εἰμί επιδοτος , ἵνα ἀντί ἀνήρ μιαρός ὁ ἀπαντάω δεσπότης θεός ἔχω ἐραστής ; · ὁ δέ ἐκεῖνος ἔχω ἐραστής , τίς εἰμί ὅμοιος ; μετά ἄγγελος χορεύω . εἰμί γάρ παρά βασιλεύς φιλέω τις ὑπέρ πᾶς μακαρίζω · ὁ παρά ὁ Θεός φιλέω φίλος πολύς , τίς εἰμί ἄξιος ; · κἀν ὁ οἰκέω ἀνθίστημι , οὐδείς ὁ κάλλος ἐκεῖνος ἄξιος . οὗτος τοίνυν ἀσκέω ὁ κάλλος , οὗτος κοσμέω ὁ κόσμος , ἵνα εἰς ὁ οὐρανός χωρέω , εἰς ὁ παστάς ὁ πνευματικός , εἰς ὁ νύμφη ὁ ἀχράστον . οὗτος μέν γάρ ὁ κάλλος ὑπό πᾶς ἁλίσκομαι , καί ὅταν παραμένω καλῶς , καί μήτε νόσος ἐνοχλέω μήτε φροντίς , ὅσπερ ἀδύνατος , οὖον παραμένω ακούω ἔτος · ἐκεῖνος δέ ἀεί ἀνθέω , ἀεί ἀκμάζω · οὐ εἰμί ἐκεῖ δείδω μεταβολή , οὖον γῆρας ἐπέρχομαι ῥυτίς ἄγω , οὖον νόσος κατασκήπτω μαραίνω , οὐ ἀθυμία φροντίς λυμαίνομαι , ἀλλά πᾶς οὗτος εἰμί ἀνώτερος . οὗτος δέ πρίν ἢ φαίνω , ἀφίστημι , καί φαίνω οὐ ἔχω πολύς ὁ θαυμαστός . ὁ μέν γάρ κόσμος οὖον θαυμάζω , ὁ δέ θαυμάζω , μετά ἀσέλγεια θαυμάζω . μή τοίνυν οὗτος ἀσκέω , ἀλλά ἐκεῖνος · ἐκεῖνος ἔχω , ἵνα μετά λαμπάς φαιδρός ἀπέρχομαι εἰς ὁ νύμφη . οὖον γάρ ὁ παρθένος οὗτος ἐπαγγέλλω μόνος , ἀλλά ὁ Ψυχή ὁ παρθένος · ἐπεί , εἰμί παρθένος εἰμί ἀπλόος οὗτος , οὐ εἄν ὁ πέντε ἀποκλείω . Πᾶς τοίνυν εἰμί οὗτος ὅσος ὁ ψυχή εἰμί παρθένος , ὅσος ὁ νόημα ὁ βιωτικός εἰμί ἀπαλλάσσω · φθείρω γάρ ὁ ψυχή