joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-galatas-commentarius pg061_0770.4
Ὅπταν ἐκ χειμῶνος κρυεροῦ θερμὸν ἱαρ ἐκλάμψῃ , τότε καὶ ἡ τῆς χλοερᾶν πᾶν προβάλλεται , καὶ τὰ δένδρα ἀνθοειδὲς πρῶμως ὀφείλεται , καὶ ὁ ἀπὸ ἡλίου κατασκάπτουσα ἀγλαϊζεται , καὶ πᾶς ὀρνίθων χορὸς , ἀνὰ τὸν αἰθέρα πατώμενος , ταῖς μελῳδίαις κλαγγάζει . Τότε καὶ οἱ ἐν τοῖς δρεσιν οἰκοῦντες βουνόμοι τε καὶ ποιμένες , τῶν καλυδῶν ὑπεξελθόντες , τῷ τοῦ ἀέρος κάλλει τὰς διέσεις μεταρρυθμίζουσι , καὶ ταῖς τῶν καλλιπύων δρενῶν κλάδαις πολυεργότοις δόκαιν ἀντίμιμα λυρῶδοντες , τὰς τῶν ἀλόγων προβάτων αἰσθήσεις ἡδύνοντες , ἐπὶ τὴν πᾶν τοὺς ὄρνις πρῶμψω ῥήματι φέρουσι . Τότε καὶ γεωργοῖς , τὴν δρεπανίδν ἐν τῇ σκηνῇ θήσας παρὰ τὴν πέτραν , ἐπὶ τὸν ἀμπελῶνα πονεύεται καὶ τῇς ἀμπέλου τὸ ἄγνον κλήμα . Τότε καὶ πελάγιοι πλωτῆρες , ἀξιῶν δρεῶντες τὸ πλάγιον , τὴν χέρον λιπτόντες , ἐὐλὼ καὶ ὕδατι καὶ πνεύματι τὰς ἑαυτῶν ψυχὰς καταποιεῦσας , τοὺς τῆς θαλάσσης κυπερῶντες νῦντος , ἀσφαλῶς ἐφίστανται . Καὶ ἀπαλαῖς , ἵνα μὴ ἐν τῇ προλάγῃ μηκύνων τὴν λόγον , πᾶσα τῆς ἀνθρώπου ἐπιθυμία πρὸς τὴν χρυσίαν τῆς ζωῆς τῆς ἀνθρώπου πεποικιλμένη · τοῦ γὰρ νοῦ ἀέρος ἐκλαμψάντος , ἀκύλιων ἔχει τὴν κίνησιν πρὸς τὴν τῆς ἐργασίας ὀρμὴν . Δεῦρο τοίνυν , ἐπειδὴ καὶ ἡμῖν τὸ οὐράνιον ἱαρ Χριστὸς ἐκ παρθενικῶν λαχάνων ἀντέλα , καὶ τὰς ψυχὰς [ 820 ] καὶ [ σωμῶν ] ὀμῆλιν τοῦ διαβόλου διεσκάψας , καὶ τὰς καθεδρούςας τῶν ἀνθρώπων καθίσας ταῖς θείαις αὐτοῦ ἀκτίσις ἐκ τοῦ καπνοῦ τῆς ἀγνοίας διέπνυσεν , ἐπὶ τὴν οὐράνιον καὶ μακαρίαν δόξαν τοῦ νοῦν ἡμῶν παροξύνωμεν . Ἀλλ’ ἰστὴ μου τὸν δρόμον τῆς γλώττης ἡ Χριστοῦ γέννα , θεόπνευσ ἀπαρταπτεύσασα , καὶ πρὸς ἐαυτὴν ἐπιστάται . Ὑπὲν γὰρ ὑπ’ ὀδὺν ἑαυτῆς ἀγὼν τοῦ βρέφους τὸ ἐκ τῆς Παρθένου τεχθὲν , καὶ τὴν παρθένον ἄνευ ἀνδρός , καὶ μετὰ τόκον παρθένον
Lemmas: ὀπτάω ἐκ χειμών κρυερός θερμός ἱερός ἐκλάμπω , τότε καί ὁ ὁ χλοεραω πᾶς προβάλλω , καί ὁ δένδρον ἀνθοειδής πρώϊμος ὀφείλω , καί ὁ ἀπό ἥλιος κατασκάπτω ἀγλαΐζω , καί πᾶς ὄρνις χορός , ἀνά ὁ αἰθήρ πατέω , ὁ μελῳδία κλαγγάζω . τότε καί ὁ ἐν ὁ δρες οἰκέω βουνόμος τε καί ποιμήν , ὁ Καλυδών ὑπεξέρχομαι , ὁ ὁ ἀήρ κάλλος ὁ δίεσις μεταρρυθμίζω , καί ὁ ὁ καλλιπυον δρένη κλάδη πολύεργος δοκή ἀντίμιμος λυρώδης , ὁ ὁ ἄλογος πρόβατον αἴσθησις ἡδύνω , ἐπί ὁ πᾶς ὁ ὄρνις πρῶμψω ῥῆμα φέρω . τότε καί γεωργός , ὁ δρεπανίς ἐν ὁ σκηνή τίθημι παρά ὁ πέτρα , ἐπί ὁ ἀμπελών πονέω καί ὅς ἄμπελος ὁ ἄγνος κλήμα . τότε καί πελάγιος πλωτήρ , ἄξιος δρεῶντες ὁ πλάγιος , ὁ χράω λείπω , ἰάλλω καί ὕδωρ καί πνεῦμα ὁ ἑαυτοῦ ψυχή καταποιέω , ὁ ὁ θάλασσα κυπερῶντες νῦντος , ἀσφαλῶς ἐφίστημι . καί ἁπαλός , ἵνα μή ἐν ὁ προλαγχάνω μηκύνω ὁ λόγος , πᾶς ὁ ἄνθρωπος ἐπιθυμία πρός ὁ χρύσιον ὁ ζωή ὁ ἄνθρωπος ποικίλλω · ὁ γάρ νόος ἀήρ ἐκλάμπω , ἀκύλιος ἔχω ὁ κίνησις πρός ὁ ὁ ἐργασία ὁρμή . δεῦρο τοίνυν , ἐπεί καί ἐγώ ὁ οὐράνιος ἱερός Χριστός ἐκ παρθενικός λάχανον Αντέλα , καί ὁ ψυχή [ 820 ] καί [ Σωμός ] ὀμῆλιν ὁ διάβολος διασκάπτω , καί ὁ καθεδρούςας ὁ ἄνθρωπος καθίζω ὁ θεῖος αὐτός ακτιτις ἐκ ὁ καπνός ὁ ἄγνοια διαπνέω , ἐπί ὁ οὐράνιος καί μακάριος δόξα ὁ νόος ἐγώ παροξύνω . ἀλλά ἵστημι ἐγώ ὁ δρόμος ὁ γλῶσσα ὁ Χριστός γέννα , θεόπνευς απαρταπτευακουω , καί πρός ἑαυτοῦ ἐπιστάτης . ΥΠΕΝ γάρ ὑπό ὄζω ἑαυτοῦ ἀγών ὁ βρέφος ὁ ἐκ ὁ παρθένος τίκτω , καί ὁ παρθένος ἄνευ ἀνήρ , καί μετά τόκος παρθένος