joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-ephesios-homiliae-1-24 pg062_0149.3
ἡ . Πάντα τοίνυν κα’ ἐκεῖνον νομοθέτει τὸν χρόνον , καὶ’ ὃν ἡ αἰσχύνη , καθάπερ τις χαλινὸς ἐπικείμενος τῇ ψυχῇ , οὐκ ἀφήσει οὐδὲν μέμψεσθαι , οὐδὲ ἐγκαλεῖν τοῖς γυμνοῖς . Ὅταν γὰρ παρήκῃ ἡ ἐπιλάλησις , μετὰ πολλῆς τῆς ἀδείας πάντα ἀνατρέψει καὶ συγχέει . Πότε τοίνυν ἐστὶν ἕτερος οὕτως καιρὸς ἐπιθεῖσθαι πρὸς τὸ πλάττειν γυναῖκα , ὡς ἐκείνος , καθ’ ὃν αἰδεῖται τὸν ἄνδρα , καὶ δέδοικεν ἔτι καὶ δυσαπεῖσθαι ; Τότε αὐτὴ τίθει τοὺς νόμους ἅπαντας , καὶ πάντως πεισθήσεται , καὶ ἔκουσα καὶ ἄκουσα . Πῶς δὲ τὴν αἰσχύνην οὐ λύσεις ; Ὅταν φαίνῃ καὶ αὐτὸς οὐδὲν ἦτον ἐκεῖνης αἰσχυνόμενος , ὀλίγα μὲν προσδιαλεγόμενος , καὶ αὐτὰ δὲ μετὰ πολλῆς τῆς ἐμφιέλειας καὶ τῆς συστορῆς · τότε αὐτὴ τοὺς περὶ φιλοσοφίας κατὰδὲ λόγους · δέχεται γὰρ ἡ ψυχὴ εἰς τὴν καλλίστην ἐξὶν αὐτὴν κατάστησον , τὴν αἰσχύνην λέγω . Εἰ δὲ βούλεσθε , καὶ ὑποδείγματα ἔνεκεν ἐρω , τινὰ πρὸς αὐτὴν διαλέγεσθαι χρή . Εἰ γὰρ Παῦλος οὐ παρητήσατο εἰπεῖν , Μὴ [ 155 ] ἀποστερεῖτε ἀλλήλους , καινυμφευτρίας ἐλεγβὼν ῥῆμα , μᾶλλον οὐ δὲ οὐ νυμφευθείς , ἀλλὰ πνευματικῆς ψυχῆς · πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς οὐ παραιτησόμεθα εἰπεῖν . Τί τοίνυν αὐτὴ διαλέγεσθαι χρή ; Μετὰ πολλῆς μεινοῦ χαρίτος λέγειν πρὸς αὐτήν · Ἡμεῖς , ὦ παιδίον , τοῦ βίου σε κοινωνὸν ἐλάβομεν καὶ εἰσηγάγομεν ἐν τοῖς τιμιωτέροις καὶ ἀναγκαιοτέροις ; ἡμῖν κοινωνήσωμεν , ἐν παιδοποιίᾳ , καὶ οἰκίας προστασίᾳ . Τί οὖν δή σε παρακαλοῦμεν ; Μᾶλλον δὲ πρὸ τούτου τὰ τῆς ἀγάπης διαλέγω · οὐδὲν γὰρ οὕτως συμβάλλεται πρὸς τὸ πείσαι τὸν ἀκούοντα δέξασθαι τὰ λεγόμενα , ὡς τὸ μαθεῖν , ὅτι μετὰ πολλῆς τῆς ἀγάπης λέγεται . Πῶς οὖν δεῖξαι τὴν ἀγάπην ; Ἄν ἐπηγ , ὅτι Πολλὰς ἐὼν λαβεῖν , καὶ εὐπρεπετέρας καὶ γένους λαμπροῦ , οὐχ εἴληφα , ἀλλὰ σοὶ καὶ τῆς σῆς ἡρασθὲν ἀναστροφῆς , τῆς κοσμιότητος , τῆς ἐπικεικίας , τῆς σωφροσύνης . Εἶτα ἀπὸ τούτων εὐθὺς παρασκευάσον οὐδὲν πλὸν λόγων τῶν περὶ φιλοσοφίας , καὶ κατηχήσεις τὸν πλοῦτον μετὰ τινὸς περιόδου . Ἄπλῶς μὲν γὰρ ἐὰν κατατείνῃς λόγον κατὰ πλοῦτου , φορτικὸς ἐσθ’ ἂν δὲ ὑποθέσεως λαβόμενος , πάντα ἀνύσεις . Ἀδξεις γὰρ ἐν τάξει ἀπολογίας τὸ πρᾶγμα ποιεῖν , οὐχ ὡς αὐστηρὸς τις καὶ ἀχαρὶς καὶ μικρόλογος , ἀλλ’ ὅταν ἐκ τῶν αὐτῆς τὴν ὑπόθεσιν λάβῃ , καὶ ἡθῆσεται . Ἔρεις οὖν ( πάλλιν γὰρ τὸν λόγον ἀναλαβεῖν ἀναγκαῖον ) , ὅτι παρὸν πλουσιάαν γήμαι καὶ εὐπορον , οὐχ ἠνεσφόρην . Τί δήποτε ; Οὐχ ἀπλῶς , οὐδὲ εἰκῇ , ἀλλ’ ἐπαιδεύθην ἐγὼ καλῶς , ὅτι πλοῦτος οὐδὲν κτῆμά ἐστιν , ἀλλὰ πρᾶγμα εὐκαταφρόνητον , καὶ ἡτοσαῖς προσοδὸν καὶ πόρνοις γυναιξὶ τὴν τυμβωρύχους .
Lemmas: ὁ . Πάν τοίνυν καί ἐκεῖνος νομοθετέω ὁ χρόνος , καὶι ὅς ὁ αἰσχύνη , καθάπερ τις χαλινός ἐπίκειμαι ὁ Ψυχή , οὐ ἀφίημι οὐδείς μέμφομαι , οὐδέ ἐγκαλέω ὁ γυμνός . ὅταν γάρ παρήκω ὁ ἐπιλάλησις , μετά πολύς ὁ ἄδεια πᾶς ἀνατρέπω καί συγχέω . πότος τοίνυν εἰμί ἕτερος οὕτως καιρός ἐπιθέω πρός ὁ πλάσσω γυνή , ὡς ἐκείνος , κατά ὅς αἰδέομαι ὁ ἀνήρ , καί δείδω ἔτι καί δυσαπειεπομαι ; τότε αὐτός τίθημι ὁ νόμος ἅπας , καί πάντως πείθω , καί ἑκών καί ἀκούω . Πῶς δέ ὁ αἰσχύνη οὖον λύω ; ὅταν φαίνω καί αὐτός οὐδείς εἰμί ἐκεῖνος αἰσχύνω , ὀλίγος μέν προσδιαλέγομαι , καί αὐτός δέ μετά πολύς ὁ ἐμφιέλειας καί ὁ συστορευς · τότε αὐτός ὁ περί φιλοσοφία κατᾴδω λόγος · δέχομαι γάρ ὁ ψυχή εἰς ὁ καλός ἐπίτεξ αὐτός καθίστημι , ὁ αἰσχύνη λέγω . εἰμί δέ βούλομαι , καί ὑπόδειγμα ἐνέλκω εἴρω , τις πρός αὐτός διαλέγω χρή . εἰμί γάρ Παῦλος οὖον παραιτέομαι εἶπον , μή [ 155 ] ἀποστερέω ἀλλήλων , καινυμφευτρια ἐλέγχω ῥῆμα , μᾶλλον οὖον δέ οὖον νυμφεύομαι , ἀλλά πνευματικός Ψυχή · πολύς μᾶλλον ἐγώ οὖον παραιτέομαι εἶπον . τις τοίνυν αὐτός διαλέγω χρή ; μετά πολύς μένω Χαρίτος λέγω πρός αὐτός · ἐγώ , εἰμί παιδίον , ὁ βίος σύ κοινωνός λαμβάνω καί εἰσάγω ἐν ὁ τίμιος καί ἀναγκαῖος ; ἐγώ κοινωνέω , ἐν παιδοποιία , καί οἰκίον προστασία . τις οὖν δή σύ παρακαλέω ; μᾶλλος δέ πρό οὗτος ὁ ὁ ἀγάπη διαλέγω · οὐδείς γάρ οὕτως συμβάλλω πρός ὁ πείθω ὁ ἀκούω δέχομαι ὁ λέγω , ὡς ὁ μανθάνω , ὅτι μετά πολύς ὁ ἀγάπη λέγω . Πῶς οὖν δείκνυμι ὁ ἀγάπη ; ἄν ἐπάγω , ὅτι Πολύς εἰμί λαμβάνω , καί εὐπρεπής καί γένος λαμπρός , οὐ λαμβάνω , ἀλλά σύ καί ὁ σός ἔραμαι ἀναστροφή , ὁ κοσμιότης , ὁ επικεικις , ὁ σωφροσύνη . εἶτα ἀπό οὗτος εὐθύς παρασκευάζω οὐδείς πλός λόγος ὁ περί φιλοσοφία , καί κατηχέω ὁ πλοῦτος μετά τις περίοδος . ἁπλόος μέν γάρ ἐάν κατατείνω λόγος κατά πλοῦτος , φορτικός ἐστώ εἄν δέ ὑπόθεσις λαμβάνω , πᾶς ἀνύω . Ἀδξεις γάρ ἐν τάξις ἀπολογία ὁ πρᾶγμα ποιέω , οὐ ὡς αὐστηρός τις καί Ἄχαρις καί μικρολόγος , ἀλλά ὅταν ἐκ ὁ αὐτός ὁ ὑπόθεσις λαμβάνω , καί ἵημι . εἴρω οὖν ( πάλλις γάρ ὁ λόγος ἀναλαμβάνω ἀναγκαῖος ) , ὅτι πάρειμι πλουσιάω γαμέω καί εὔπορος , οὐ ἠνεσφόρην . τις δήποτε ; οὐχ ἀπλόος , οὐδέ εἰκῇ , ἀλλά παιδεύω ἐγώ καλῶς , ὅτι πλοῦτος οὐδείς κτῆμα εἰμί , ἀλλά πρᾶγμα εὐκαταφρόνητος , καί ἡτοσαῖς πρόσοδος καί πόρνος γυνή ὁ τυμβωρύχος .