joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-ephesios-homiliae-1-24 pg062_0032.5
Πολλοὺς ὁρῶ τοὺς σώμασι τοῦ Χριστοῦ μετέχουσιν ἀπλῶς καὶ ὡς ἐτυχεν , καὶ συνήθει μέλλων καὶ νόμῳ , ἡ λογισμῷ καὶ διανοίᾳ . Ἄνέπιστη , φησίν , ὁ τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς καιρός , οἷος ἐὰν ἢ τις , μετἔχει τῶν μυστηρίων , ἂν ἐπιστῇ ἢ τῶν Ἐπιφανειῶν ἡ ἡμέρα . Καὶ τοῖ καιρὸς οὐ τοῦτο προσδίδω · οὐ γὰρ Ἐπιφανία , οὐδὲ Τεσσαρακοστὴ ποιεῖ ἄξίους τοῦ προσεῖναι , ἀλλὰ ψυχῆς εὐλκρίνεια καὶ καθαρότης . Μετὰ ταύτης ἀεὶ πρόσευ , χωρὶς ταύτης μηδέποτε . Ὡσάκις γάρ , φησίν , τοῦτο ποιεῖτε , τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου καταγγέλλετε · τοῦτέστιν , Ὑπόμνησιν ποιεῖτε τῆς σωτηρίας τῆς ὑπὲρ ὑμῶν , τῆς εὐεργεσίας τῆς ἐμῆς . Ἐννόησον , οἱ τῆς θυσίας μετέχοντες τῆς παιδακῆς πῶς ἐκέχρηστο τῇ φειδοῖ . Ἡ γὰρ οὐχ ἐπράττον ; τί δὲ οὐχ ἐποιοῦν ; Πάντως ἐκαθαίροντο · οὐ δὲ θυσία προσίων ἦν καὶ ἄγγελοι φρόντισον , καιρῶν περιόδους τὸ πρᾶγμα ὁρίζει ; καὶ πῶς παραστήση τῇ βήματι τοῦ Χριστοῦ , μαιραῖς χερσὶ καὶ χειλεσὶ κατακλωμὼν αὐτοῦ τοῦ σώματος ; Καὶ βασιλέα μὲν οὐχ ἂν ἐλοιο καταφιλήσαι , ὀδωδότης σου τοῦ στόματος · τὸν δὲ βασιλέα τοῦ οὐρανοῦ , ψυχὴ κατακλείς ὀδωδία ; Ὡς τὸ πρᾶγμα ἐστιν . Εἴπε μοι , ἆρα ἂν ἐλοιο χειρῶν ἀνίπνους τῇ θυσίᾳ προσελθεῖν ; Οὐχ ἔγνωσ ὁμοῖ · ἄλλ᾽ ἀδελφὸς ἂν μηδὲ δλως προσελθεῖν , ἡ ῥυπαραῖς χερσίν . Εἶτα ἐν τῷ μικρῷ οὕτως ἐν εὐλαβείᾳ , ψυχὴν ἡμῶν ῥυπαρὰν προσἔρχει , καὶ ἀπεσθαι τολμᾷ ; Καὶ τοῦ ὑπὸ μὲν τῶν χειρῶν πρὸς καιρὸν κατέχεται , εἰς δὲ ἐκείνην ὁλόκληρος ἀναλύεται . Τί δέ ; οὐχ ὁρᾷ τὰ σκεῦη οὕτω παρικλυζόμενα ; οὕτως ἀπολαμποῦντα ; Τούτων καὶρωτέρας ἡμῖν εἶναι δεῖ τὰς ψυχάς , τοῦτον ἀγνωτέρας καὶ λαμπροτέρας . Τί δῆποτε ; Ὅτι ἐκεῖνα δι᾽ ἡμᾶς τοιαῦτα γίνεται . Ἐκεῖνα οὐ μετέχει τὸν ἐνὸντος , οὐχ αἰδεῖται · ἡμεῖς δέ , ναί . Νῦν δὲ ῥυπαρῶμέν οὐχ ἂν ἐλοιο χρήσασθαι σκεῦει , ῥυπαρὰ δὲ ψυχή
Lemmas: Πολύς ὁράω ὁ σῶμα ὁ Χριστός μετέχω ἀπλόος καί ὡς τυγχάνω , καί συνήθης μέλλω καί νόμος , ὁ λογισμός καί διάνοια . Ἄνέπιστη , φημί , ὁ ὁ ἅγιος τεσσαρακοστός καιρός , οἷος ἐάν ἢ τις , μετέχω ὁ μυστήριον , εἄν ἐφίστημι ἢ ὁ Ἐπιφάνεια ὁ ἡμέρα . καί τοῖ καιρός οὖον οὗτος προσδίδω · οὖον γάρ Ἐπιφανία , οὐδέ τεσσαρακοστός ποιέω ἄξιος ὁ πρόσειμι , ἀλλά Ψυχή ευλκρινειος καί καθαρότης . μετά οὗτος ἀεί πρόσος , Χωρὶς οὗτος μηδέποτε . Ὡσάκις γάρ , φημί , οὗτος ποιέω , ὁ θάνατος ὁ κύριος καταγγέλλω · τουτέστιν , ὑπόμνησις ποιέω ὁ σωτηρία ὁ ὑπέρ σύ , ὁ εὐεργεσία ὁ ἐμός . ἐννοέω , ὁ ὁ θυσία μετέχω ὁ Παϊδάκης πῶς χράω ὁ φειδώ . ὁ γάρ οὐ πράσσω ; τίς δέ οὐ ποιέω ; πάντως καθαίρω · οὖον δέ θυσία πρόσειμι εἰμί καί ἄγγελος φροντίζω , καιρός περίοδος ὁ πρᾶγμα ὁρίζω ; καί πῶς παρίστημι ὁ βῆμα ὁ Χριστός , Μαῖρα χείρ καί χεῖλος κατάχλομος αὐτός ὁ σῶμα ; καί βασιλεύς μέν οὐ εἄν αἱρέω καταφιλέω , ὄζω σύ ὁ στόμα · ὁ δέ βασιλεύς ὁ οὐρανός , ψυχή ἀκρωμία ὄζω ; ὡς ὁ πρᾶγμα εἰμί . εἶπον ἐγώ , ἆρα εἄν αἱρέω χείρ ἀνίπνους ὁ θυσία προσέρχομαι ; οὐχ γιγνώσκω ὁμός · ἄλλος ἀδελφός εἄν μηδέ δλως προσέρχομαι , ὁ ῥυπαρός χείρ . εἶτα ἐν ὁ μικρός οὕτως ἐν εὐλάβεια , ψυχή ἐγώ ῥυπαρός προσέρχομαι , καί ἀφίημι τολμάω ; καί ὁ ὑπό μέν ὁ χείρ πρός καιρός κατέχω , εἰς δέ ἐκεῖνος ὁλόκληρος ἀναλύω . τις δέ ; οὐ ὁράω ὁ σκεῦος οὗτος παρικλυζόμενα ; οὕτως απολαμπουειντα ; οὗτος καὶρωτέρας ἐγώ εἰμί δεῖ ὁ Ψυχή , οὗτος ἀγνώς καί λαμπρός . τις δήποτε ; ὅτι2 ἐκεῖνος διά ἐγώ τοιοῦτος γίγνομαι . ἐκεῖνος οὖον μετέχω ὁ ἔνειμι , οὐ αἰδέομαι · ἐγώ δέ , ναί . νῦν δέ ῥυπαρόω οὐ εἄν αἱρέω χράω σκεῦος , ῥυπαρός δέ ψυχή