joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-ephesios-homiliae-1-24 pg062_0100.1
σον . Ἄρα καὶ τοῦτο μαθεῖν ἐστὶ τὸν Χριστὸν , τὸ ὀρθῶς βίου . Ὁ γὰρ πονηρῶς βίων , ἀγνοεῖ τὸν Θεόν , καὶ ἀγνοεῖται παρ᾽ αὐτοῦ . Ἄκουε γὰρ αὐτοῦ ἀλλαγοῦ λέγοντος · Θεὸν ὁμολογοῦσιν εἰδέναι , τοῖς δὲ ἔργοις ἀρνοῦνται . Καθὼς ἐστὶν ἀλήθεια ἐν τῷ Ἰησοῦ , ἀποθῆναι ὑμᾶς κατὰ τὴν προτέραν ἀναστορφήν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον . Τοῦτοῦν , Οὐκ ἐπὶ τούτοις συνέβη . Οὐ ματαιότης τὰ παρ᾽ ἡμῖν , ἀλλ᾽ ἀλήθεια · ὥσπερ τὰ δόγματα ἀλήθη , [ 97 ] οὕτω καὶ ὁ βίος . Ματαιώτης γὰρ ἡ ἁμαρτία ἐστὶ καὶ ψεῦδος · ὁ δὲ βίος ὁ ὀρθός , ἀλήθεια · ἔχει γὰρ καὶ τέλος μέγα · ἡ δὲ ἀκολασία εἰς οὐδὲν τελευτᾷ . Τὸν φθειρόμενον , φησίν , κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης αὐτοῦ . Ὡσπερ αἱ ἐπιθυμίαι αὐτοῦ φθείρονται , οὕτω καὶ αὐτός . β . Πῶς ἄρα αἱ ἐπιθυμίαι αὐτοῦ φθείρονται ; Τῷ θανάτῳ πάντα λύεται · ἄκουε γὰρ τοῦ Προφήτου λέγοντος · Ἐν ἀκαινῇ τῇ ἡμέρᾳ ἀπολοῦνται πάντες οἱ διαλογισμοὶ αὐτοῦ . Καὶ οὐ τῷ θανάτῳ μόνον , ἀλλὰ καὶ ἄλλοις πολλοῖς · οἷον τῷ κάλλει , καὶ νόσῳ καὶ γήρᾳ · ἐπειλθόντος , ὑπεξέστη καὶ ἀπέθανε καὶ ἐφθάρη · ἡ ρώμη τοῦ σώματος τοῖς αὐτοῖς πάλιν ἀλίσκεται · ἡ τρυφὴ οὐδὲ αὐτὴ τὴν αὐτὴν ἔχει ἐν τῇρᾳ ἡδονήν . Καὶ δῆλον ἡμῖν τοῦτο ἀπὸ τοῦ Βερζελλᾶ ἔ . Ἴστε πάντων φθείρει καὶ ἀπόλλυσιν ἡ ἐπιθυμία . Καθάπερ γὰρ τὸ ἕριον , ἄφ᾽ ὧν τίκτεται , ὑπὸ τούτων καὶ ἀπόλλυται · οὕτω καὶ ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος . Καὶ γὰρ δόξης ἔρως ἀπόλλυσι , καὶ ἡδοναὶ πολλάκις ἀπώλεσαν , καὶ ἐπιθυμία ἐξηπάτησεν . Οὐ γὰρ ἐστὶν ἔντευς ἡδονή , ἀλλὰ πικρία καὶ ἀπάτη τὸ πρᾶγμα , ὑπόκρισις καὶ σκηνή · καὶ τὸ μὲν πρόσωπον λαμπρὸν τῶν πραγμάτων , αὐτὰ δὲ τὰ πράγματα οὐδὲν ἕτερον , ἢ ταλαιπωρίας καὶ πολλῆς πτωχείας γέμοντα καὶ ἀηδίας καὶ πολλῆς τῆς πενίας · κἂν ἀφελῇς τὸ προσωποῖον , καὶ γυμνώσῃς τὴν ἡδὺν , ἴδεις τὴν ἀπάτην . Ἀπάτη γὰρ τοῦτό ἐστιν , ὅταν ὅπερ τί ἐστι , μὴ φαίνηται , ἀλλ᾽ ὅπερ μὴ ἐστι , δείκνυται δ . Οὕτω καὶ οἱ παραλογισμοὶ γίνονται . Τέσσαρες δὲ ἡμῖν ἀνθρώπους ἐνταῦθα ὑπογράφει · τὰ , εἰ βούλεσθε , τούτων ἤδη τὴν ἀπόδειξιν παρέχω · Ἐνταῦθα μὲν δύο , οὕτω λέγων · Ἀποθῆναι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον , ἀνανεωθῆσε τῷ πνεύματι τοῦ νοὸς ὑμῶν , καὶ ἐνδύσαςθε τὸν καινὸν ἄνθρωπον . Ἐν δὲ τῇ πρὸς Ῥωμαίους ἄλλους δύο , ὡς ὅταν λέγῃ · Βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου , ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοὸς μου , αἰχμαλωτίζοντά με τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρτίας τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου . Καὶ οὕτως πρὸς ἐκείνους ἔχουσι τὴν συγγένειαν , πρὸς μὲν τὸν ἴσω ὁ καινός , πρὸς δὲ τὸν ἔξω ὁ παλαιός · ἀλλ᾽ ὅμως οἱ τρεῖς διεφθάρησαν . Μᾶλλον δὲ τρεῖς εἰσι καὶ νῦν , καινὸς καὶ παλαιός , καὶ οὗτος ὁ οὐσιώδης καὶ φυσικός . Ἀνανεοῦσθε δέ , φησίν , τῷ πνεύματι τοῦ νοὸς ὑμῶν . Ἄνα μὴ τις νομίζῃ , ὅτι ἐπεσάγει ἄνθρωπον ἕτερον , εἰπὼν παλαιὸν καὶ καινόν , ὅρα τί φησιν · Ἀνανεοῦσθε . Ἀνανεοῦσθαι ἐστιν , ὅταν αὐτὸ τὸ γεγραπὸς ἀνανεωθῇ , ὅλο δὲ ἄλλου γινόμενον . Ὡστε τὸ μὲν ὑποκείμενον τὸ αὐτό , ἡ δὲ μεταβολὴ περὶ τὸ συμβεβηκός . Καθάπερ τὸ μὲν σῶμά ἐστι τὸ αὐτό , ἡ δὲ μεταβολὴ περὶ τὸ συμβεβηκός ἔ , οὕτω δὴ καὶ ἐνταῦθα . Πῶς δ᾽ ἂν γένοιτο ἡ ἀνανέωσις ; Ἐν τῷ πνεύματι τοῦ νοὸς ὑμῶν , φησιν .
Lemmas: σός . ἄρας καί οὗτος μανθάνω εἰμί ὁ Χριστός , ὁ ὀρθῶς βίος . ὁ γάρ πονηρός Βίων , ἀγνοέω ὁ Θεός , καί ἀγνοέω παρά αὐτός . Ἄκουος γάρ αὐτός ἀλλάσσω λέγω · θεός ὁμολογέω οἶδα , ὁ δέ ἔργον ἀρνέομαι . καθώς εἰμί ἀλήθεια ἐν ὁ Ἰησοῦς , ἀποτίθημι σύ κατά ὁ πρότερος ἀναστροφή ὁ παλαιός ἄνθρωπος . Τοῦτος , οὐ ἐπί οὗτος συμβαίνω . οὖον ματαιότης ὁ παρά ἐγώ , ἀλλά ἀλήθεια · ὥσπερ ὁ δόγμα ἀλάομαι , [ 97 ] οὗτος καί ὁ βίος . Ματαιώτης γάρ ὁ ἁμαρτία εἰμί καί ψεῦδος · ὁ δέ βίος ὁ ὀρθός , ἀλήθεια · ἔχω γάρ καί τέλος μέγας · ὁ δέ ἀκολασία εἰς οὐδείς τελευτάω . ὁ φθείρω , φημί , κατά ὁ ἐπιθυμία ὁ ἀπάτη αὐτός . ὡς ὁ ἐπιθυμία αὐτός φθείρω , οὗτος καί αὐτός . Β . Πῶς ἄρα ὁ ἐπιθυμία αὐτός φθείρω ; ὁ θάνατος πᾶς λύω · ἀκούω γάρ ὁ Προφήτου λέγω · ἐν ἄκαινα ὁ ἡμέρα ἀπόλλυμι πᾶς ὁ διαλογισμός αὐτός . καί οὖον ὁ θάνατος μόνος , ἀλλά καί ἄλλος πολύς · οἷος ὁ κάλλος , καί νόσος καί γῆρας · ἐπέρχομαι , ὑπεξίσταμαι καί ἀποθνῄσκω καί φθείρω · ὁ ῥώμη ὁ σῶμα ὁ αὐτός πάλιν ἁλίσκομαι · ὁ τρυφή οὐδέ αὐτός ὁ αὐτός ἔχω ἐν τηρός ἡδονή . καί δῆλος ἐγώ οὗτος ἀπό ὁ Βερζελλᾶ ἔ . οἶδα πᾶς φθείρω καί ἀπόλλυμι ὁ ἐπιθυμία . καθά γάρ ὁ ἔριον , ἀπό ὅς τίκτω , ὑπό οὗτος καί ἀπόλλυμι · οὗτος καί ὁ παλαιός ἄνθρωπος . καί γάρ δόξα Ἔρως ἀπόλλυμι , καί ἡδονά πολλάκις ἀπόλλυμι , καί ἐπιθυμία ἐξαπατάω . οὖον γάρ εἰμί ἔντευς ἡδονή , ἀλλά πικρία καί ἀπάτη ὁ πρᾶγμα , ὑπόκρισις καί σκηνή · καί ὁ μέν πρόσωπον λαμπρός ὁ πρᾶγμα , αὐτός δέ ὁ πρᾶγμα οὐδείς ἕτερος , ἢ ταλαιπωρία καί πολύς πτωχεία γέμω καί ἀηδία καί πολύς ὁ πενία · κἀν ἀφελής ὁ προσωποῖον , καί γυμνόω ὁ ἡδύς , ἰδέω ὁ ἀπάτη . Ἀπάτη γάρ οὗτος εἰμί , ὅταν ὅσπερ τίς εἰμί , μή φαίνω , ἀλλά ὅσπερ μή εἰμί , δείκνυμι δ . οὕτως καί ὁ παραλογισμός γίγνομαι . τέσσαρες δέ ἐγώ ἄνθρωπος ἐνταῦθα ὑπογράφω · ὁ , εἰμί βούλομαι , οὗτος ἤδη ὁ ἀπόδειξις παρέχω · ἐνταῦθα μέν δύο , οὗτος λέγω · ἀπωθέω ὁ παλαιός ἄνθρωπος , ἀνανεόομαι ὁ πνεῦμα ὁ νόος σύ , καί ἐνδύω ὁ καινός ἄνθρωπος . ἐν δέ ὁ πρός Ῥωμαῖος ἄλλος δύο , ὡς ὅταν λέγω · βλέπω δέ ἕτερος νόμος ἐν ὁ μέλος ἐγώ , ἀντιστρατεύομαι ὁ νόμος ὁ νόος ἐγώ , αἰχμαλωτίζω ἐγώ ὁ νόμος ὁ ἁμαρτία ὁ εἰμί ἐν ὁ μέλος ἐγώ . καί οὕτως πρός ἐκεῖνος ἔχω ὁ συγγένεια , πρός μέν ὁ ἴσος ὁ καινός , πρός δέ ὁ ἔξω ὁ παλαιός · ἀλλά ὅμως ὁ τρεῖς διαφθείρω . μᾶλλος δέ τρεῖς εἰμί καί νῦν , καινός καί παλαιός , καί οὗτος ὁ οὐσιώδης καί φυσικός . ἀνανεόομαι δέ , φημί , ὁ πνεῦμα ὁ νόος σύ . Ἄνα μή τις νομίζω , ὅτι ἐπεισάγω ἄνθρωπος ἕτερος , εἶπον παλαιός καί καινός , ὁράω τίς φημί · ἀνανεόομαι . ἀνανεόω εἰμί , ὅταν αὐτός ὁ γράφω ἀνανεόομαι , όλος δέ ἄλλος γίγνομαι . ὡστε ὁ μέν ὑπόκειμαι ὁ αὐτός , ὁ δέ μεταβολή περί ὁ συμβεβηκός . καθά ὁ μέν σῶμα εἰμί ὁ αὐτός , ὁ δέ μεταβολή περί ὁ συμβεβηκός ἔ , οὗτος δή καί ἐνταῦθα . Πῶς δέ εἄν γίγνομαι ὁ ἀνανέωσις ; ἐν ὁ πνεῦμα ὁ νόος σύ , φημί .