joannes-chrysostomus.in-epistulam-ad-ephesios-homiliae-1-24 pg062_0045.2
Ἐννόησον γὰρ ὅσον ἐστὶ κακὸν , τοσαῦτα τοῦ Θεοῦ πραγματευσάμενου , ἵνα καταλλαγώμεν , καὶ ἀνύσαντος , πάλιν ἡμᾶς εἰς ἔχθραν ἐπανελθεῖν . Ταύτην οὐχἐτι λυτροῦται , ἀλλ’ ἡ γέννα μένει , οὐδεὶς ἄφεσις , ἀλλ’ ἐξέτασις . Φρόνημα τῆς σαρκὸς , τρυφή , σπατάλη · φρόνημα τῆς σαρκὸς , πλεονεξία καὶ πᾶσα ἁμαρτία . Διὰ τί φρόνημα σαρκὸς εἴρηται ; καίτοι γε οὐδὲν ἄνευ ψυχῆς ἐργάσατο ἄν b . Οὐ διαβάλλων τὴν σάρκα λέγει , ἐπεὶ καὶ ὅταν λέγῃ , Ψυχικὸς ἄνθρωπος , οὐ διαβάλλων τὴν ψυχὴν τοῦτο φησιν , ἀλλ’ ὅτι οὐκ ἄρκει οὔτε σῶμα , οὔτε ψυχὴ καθ’ ἑαυτήν , μη’ τῆς ἄνωθεν βοηθείας ἀπολαύουσα , ποιῆσαι τι γενναῖον καὶ μέγα . Διὰ τοῦτο ψυχικὰ ἐκεῖνα καλεῖ , ἃ καθ’ ἑαυτὴν ἡ ψυχὴ ἐργάζεται · καὶ σαρκικὰ ἐκεῖνα καλεῖ , ἃ καθ’ ἑαυτὸ τὸ σῶμα · οὐκ ἐπὶ ταύτῃ ταῦτα φησιν , ἀλλ’ ἐπειδὴ μὴ ἀπολαύσαντα προστασίας τῆς ἐκείθεν , ἀπόλλυται . Ἐπεὶ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ καλοῖ , ἀλλ’ ἄνευ φωτὸς μυρία ἐργάζονται κακὰ · τοῦτο δὲ τῆς ἀσθενείας αὐτῶν ἐστιν , οὐ τῆς φύσεως . Εἰ δὲ φυσικὰ ἦν τὰ κακά , οὐκ ἂν αὐτοὶ ποτε εἰς δέον ἐχρησάμεθα · οὐδὲν γὰρ ἐστὶ φυσικὸν κακόν . Τί οὖν ἐστὶ σαρκικὰ φρονήματα ; Αἱ ἁμαρτίαι . Ὅταν γὰρ αὐτὴ κρατῇ τῷ ἡνίοχῳ μετεωρισθεῖσα , μυρία τίκτει δεινά . Ἄρετή γὰρ σαρκὸς · τὸ ὑποτετάχθαι τῇ ψυχῇ , κακία δὲ τὸ ἄρχειν ψυχῆς . Ὄσπερ οὖν ὁ ἵππος καλὸς μὲν καὶ εὐσκέλης , ἀλλ’ οὐκ ἄνευ ἡνίοχου τοῦτο δείκνυται · οὕτω καὶ ἡ σὰρξ τότε ἔσται καλή , ὅταν αὐτῆς τὰ σκιρτήματα περιχθῶμεν . [ 37 ] Ἄλλ’ οὐδὲ ἡνίοχος δείκνυται ἄνευ ἐπιστήμης · καὶ γὰρ καὶ αὐτὸς ἐκείνων δεινώτερα ἄνευ ἐπιστήμης ἐργάζεται . Ὥστε πανταχόθεν ἐφεστάναι χρή · τὸ πνεῦμα , τοῦτο ἐφεστὼς , τὸν ἡνίοχον ἰσχυρότερον ποιεῖ · τοῦτο καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα καλλωπίζει . Καθάπερ γὰρ ἡ ψυχὴ ἔνουσα μὲν αὐτῷ , καλὸν αὐτὸ δείκνυσιν , ὅταν δὲ αὐτὸ ἐρημώσῃ τῆς οἰκείας ἐνεργείας καὶ ἀποστή , καθάπερ ζωγράφου τινὸς τὰ χρώματα συγχέοντος , εἰδῶνεια γίνεται πολλή , πρὸς τὴν φορὰν ἐπειγομένου τῶν μερῶν ἑκάστου · καὶ τὴν ἀνάλυσιν · οὕτω καὶ τὸ πνεῦμα ὅταν ἔρημον καταλίπῃ καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν , χείρων γίνεται καὶ μειζὼν ἡ εἰδῶνεια . Μὴ τοίνυν , ἐπειδὴ τῆς ψυχῆς ἐλαττον τὸ σῶμα , χάριζε τούτω . Οὐδὲ γὰρ ἐγὼ τὴν ψυχὴν κακίζειν ἀνέχομαι , ἐπειδὴ τοῦ πνεύματος οὐδὲν ἰσχύει χωρὶς . Εἰ δὲ χρή τι εἰπεῖν , μειζόνός ἐστι κατηγορίας ἀξία ἡ ψυχή . Τὸ μὲν γὰρ σῶμα οὐδὲν ἄνευ τῆς ψυχῆς ἐργάσαιτο ἄν
Lemmas: ἐννοέω γάρ ὅσος εἰμί κακός , τοσοῦτος ὁ Θεός πραγματεύω , ἵνα καταλλάσσω , καί ἀνύω , πάλιν ἐγώ εἰς ἔχθρα ἐπανέρχομαι . οὗτος οὐχἐτι λυτρόω , ἀλλά ὁ γέννα μένω , οὐδείς ἄφεσις , ἀλλά ἐξέτασις . Φρόνημα ὁ σάρξ , τρυφή , σπατάλη · φρόνημα ὁ σάρξ , πλεονεξία καί πᾶς ἁμαρτία . Ζεύς τίς φρόνημα σάρξ εἴρω ; καίτοι γε οὐδείς ἄνευ Ψυχή ἐργάζομαι ἄν b . οὖον διαβάλλω ὁ σάρξ λέγω , ἐπεί καί ὅταν λέγω , ψυχικός ἄνθρωπος , οὖον διαβάλλω ὁ ψυχή οὗτος φημί , ἀλλά ὅτι οὐ ἀρκέω οὔτε σῶμα , οὔτε ψυχή κατά ἑαυτοῦ , μῆον ὁ ἄνωθεν βοήθεια ἀπολαύω , ποιέω τίς γενναῖος καί μέγας . Ζεύς οὗτος ψυχικός ἐκεῖνος καλέω , ὁ κατά ἑαυτοῦ ὁ ψυχή ἐργάζομαι · καί σαρκικός ἐκεῖνος καλέω , ὁ κατά ἑαυτοῦ ὁ σῶμα · οὐ ἐπί οὗτος οὗτος φημί , ἀλλά ἐπεί μή ἀπολαύω προστασία ὁ ἐκεῖθεν , ἀπόλλυμι . ἐπεί καί ὁ ὀφθαλμός καλέω , ἀλλά ἄνευ φάος μυρίος ἐργάζομαι κακός · οὗτος δέ ὁ ἀσθένεια αὐτός εἰμί , οὖον ὁ φύσις . εἰμί δέ φυσικός εἰμί ὁ κακός , οὐ εἄν αὐτός ποτός εἰς δήω χράω · οὐδείς γάρ εἰμί φυσικός κακός . τις οὖν εἰμί σαρκικός φρόνημα ; ὁ ἁμαρτία . ὅταν γάρ αὐτός κρατέω ὁ ἡνίοχος μετεωρίζω , μυρίος τίκτω δεινός . ἀρετή γάρ σάρξ · ὁ ὑποτάσσω ὁ Ψυχή , κακία δέ ὁ ἄρχω Ψυχή . ὅσπερ οὖν ὁ ἵππος καλός μέν καί εὐσκελής , ἀλλά οὐ ἄνευ ηνίοχος οὗτος δείκνυμι · οὗτος καί ὁ σάρξ τότε εἰμί καλός , ὅταν αὐτός ὁ σκίρτημα περιέχω . [ 37 ] ἄλλος οὐδέ ἡνίοχος δείκνυμι ἄνευ ἐπιστήμη · καί γάρ καί αὐτός ἐκεῖνος δεινός ἄνευ ἐπιστήμη ἐργάζομαι . ὥστε πανταχόθεν ἐφίστημι χρή · ὁ πνεῦμα , οὗτος ἐφίστημι , ὁ ἡνίοχος ἰσχυρός ποιέω · οὗτος καί ὁ ψυχή καί ὁ σῶμα καλλωπίζω . καθά γάρ ὁ ψυχή ἔνειμι μέν αὐτός , καλός αὐτός δείκνυμι , ὅταν δέ αὐτός ἐρημόω ὁ οἰκεῖος ἐνέργεια καί ἀφίστημι , καθάπερ ζωγράφος τις ὁ χρῶμα συγχέω , εἰδῶνεια γίγνομαι πολύς , πρός ὁ φορά ἐπείγω ὁ μέρος ἕκαστος · καί ὁ ἀνάλυσις · οὗτος καί ὁ πνεῦμα ὅταν ἐρῆμος καταλείπω καί ὁ σῶμα καί ὁ Ψυχή , χείρων γίγνομαι καί μείζων ὁ εἰδῶνεια . μή τοίνυν , ἐπεί ὁ Ψυχή μικρός ὁ σῶμα , χαρίζω οὗτος . οὐδέ γάρ ἐγώ ὁ ψυχή κακίζω ἀνέχω , ἐπεί ὁ πνεῦμα οὐδείς ἰσχύω Χωρὶς . εἰμί δέ χρή τίς εἶπον , μείζων εἰμί κατηγορία ἄξιος ὁ ψυχή . ὁ μέν γάρ σῶμα οὐδείς ἄνευ ὁ Ψυχή ἐργάζομαι ἄν