joannes-chrysostomus.in-acta-apostolorum-homiliae-1-55 pg060_0229.6
Πιστεύσατέ μοι , οὐχ ἄλλως λέγω , ἐπειδὰν λέγων κροτῶμαι , παρ’ αὐτὸν μὲν τὸν καιρὸν ἀνθρώπινόν τι πάσχω ( τί γὰρ οὐχ ἂν τις εἴποι τὴν ἀλήθει ) ; καὶ γάγγυμαι , καὶ διαχέομαι · ἐπειδὰν δὲ ἀπελθὼν ὀκλαδε ἐνοήσω τοὺς κροτήσαντας οὐδὲν ὠφεληθέντας , ἀλλ’ εἰ τι καὶ ὠφελήθηναί ἐδει , οὐ διὰ τοῦ χρότου καὶ τῶν ἐπαίνων ἀπολωλέκotas , ὀδυνοῦμαι καὶ στένω καὶ δακρύω , καὶ ὡς εἰκὴ πάντα εἰργώκως , οὐτὸς διακέμαι , καὶ πρὸς ἐμαυτὸν λέγω · Τί μοι τὸ θρελεῖν τὸν ἰδρύων , τὸν ἀκούοντων οὐχ ἐθελόντων καρποῦσθαι τὰ παρὰ τῶν λόγων καὶ παρ’ ἡμῶν ; καὶ πολλάκις ἐνενόησα θεῖναι νόμον τὸν κωλύοντα τοὺς κρότους , καὶ πειθόντα μετὰ σιγῆς ὑμᾶς ἀκροᾶσθαι καὶ τῆς προσήκουσῃς εὐταξίας . Ἄλλὰ ἀνάγκειε , παρακαλῶ , καὶ παϊσάσθῃ μοι , καὶ εἰ δοκεῖ , τοῦτον κυρίωμεν τὸν νόμον ἡδὴ , μηδενὶ τῶν ἀκούοντων ἐξεῖναι κροτεῖν με·περὶ λέγοντος · τινος , ἄλλ’ εἰ βούλοιο θαυμάζειν , θαυμάζέτω σιγῇ · οὐδεὶς ὁ κωλῶν , πᾶσα δὲ ἡ σπουδὴ καὶ ἡ προθυμία περὶ τὸ δέχεσθαι τὰ λεγόμενα γινέσθω . Διὰ τί ἐκροτήσατε ; Περὶ τούτου τὸν νόμον τῆθι · ὑμεῖς δὲ οὐδὲ ἀκούσαι ἀνέγεσθε ο . Πολλῶν τοῦτο ἀγαθῶν αἴτιον ἔσται , καὶ διδασκαλείων φιλοσοφίας . Καὶ οἱ τῶν ἕω φιλόσοφοι διελέγοντο , καὶ οὐδεὶς οὐδαμοῦ κρότος αὐτοῖς εἴπετο · καὶ οἱ ἀπόστολοι ἐδηγήγουν , καὶ οὐδαμοῦ τοῦτο πρὸκειται , ὅτι μεταξὺ λεγόντων ἐκείνων τοὺς κρότους δέχοντο οἱ ἀκούοντες τὸν λέγοντα . Μέγα τοῦτο κέρδος ἡμῖν . Ἄλλὰ κυριώσωμεν τοῦτο · μεθ’ ἡσυχίας πάντες ἀκούσωμεν , καὶ λέγωμεν ἅπαντα . Εἰ μὲν γὰρ μετὰ τοὺς κρότους ἀπηλμεν ἔχοντες ἄπερ ἠκούσαμεν , μάλιστα μὲν οὐδὲ οὕτω χρήσιμος ὁ ἐπαίνος ( ἀλλ’ οὐχ ἂν ἠχριβολησάμην · μὴ με τις ἀγροικίας γράψῃ ) · ἐπειδὴ δὲ μηδὲν τὸ πλέον , ἀλλὰ καὶ βλάβη , λυομένω τὸ κώλυμα , ἀνέλικομεν τὰ σκιρτήματα , ἐκκίδωμεν τὰ πηδήματα τῆς ψυχῆς . Ὁ Χριστὸς ἐδημηγόρησεν ἐπὶ τοῦ ὄρους · ἀλλ’ οὐδεὶς οὐδὲν εἶπεν , ἕως ὅτε τὸν λόγον ἐτέλεσεν . Οὐχ ἀποστερεῖ τοὺς βουλομένους κροτεῖσθαι , ἀλλὰ μᾶλλον θαυμάζεσθαι ποῖω . Πολλῷ βέλτιον μετὰ σιγῆς ἀκούσαντα , διὰ τῆς μνήμης ἐν παντὶ τῷ χρόνῳ κροτεῖν , καὶ ἐν οἰκίᾳ καὶ ἐν ἀγορᾷ , ἢ πάντα ἀπολέσαντα ἀπέρχεσθαι ὀκλαδε κενόν , οὐχ ἔχοντα τῶν κρότων τὴν ὑπόθεσιν . Πῶς γὰρ οὐ καταγέλαστος ὁ ἀκροατής ; πῶς οὐ κολαξ καὶ εἰρων ὁ νομιζόμενος μᾶλλον , ὅτι μὲν καλῶς εἴπεν ὁ διδάσκαλος ἀποφανόμενος , τί δὲ εἶπεν οὐχ ἔχων δεῖξαι ; Τοῦτο κολακείας ἐστίν . Ὁ μὲν γὰρ κιθαριστὴν ἀκούσας καὶ τραγῳδόν , εἰκότως οὐ τοῦτο πάθαι , ὅτε οὐχ εἰδὼς ὁμοίως τὴν ῥῆσιν εἴπαιν · Ἐνθα δὲ οὐ μέλους ἐπιδείξεις ἐστίν οὐδὲ φωνῆς ,
Lemmas: πιστεύω ἐγώ , οὐ ἄλλως λέγω , ἐπειδάν λέγω κροτέω , παρά αὐτός μέν ὁ καιρός ἀνθρώπινος τίς πάσχω ( τίς γάρ οὐ εἄν τις εἶπον ὁ ἀλήθεια ) ; καί γαγγυμης , καί διαχέω · ἐπειδάν δέ ἀπέρχομαι ὀκλάς νοέω ὁ κροτέω οὐδείς ὠφελέω , ἀλλά εἰμί τίς καί ὠφελέω ἐσθίω , οὖον διά ὁ χρότης καί ὁ ἔπαινος ἀπόλλυμι , οδυνεομαι καί στένω καί δάκρυ , καί ὡς εἰκῇ πᾶς ἔργω , οὗτος διακέμαι , καί πρός ἐμαυτοῦ λέγω · τις ἐγώ ὁ θρελεῖν ὁ ἱδρύω , ὁ ἀκούω οὐ ἐθέλω καρπόω ὁ παρά ὁ λόγος καί παρά ἐγώ ; καί πολλάκις ἐννοέω τίθημι νόμος ὁ κωλύω ὁ κρότος , καί πείθω μετά σιγή σύ ἀκροάομαι καί ὁ προσήκω εὐταξία . ἀλλά ἀνάγκειε , παρακαλέω , καί παίω ἐγώ , καί εἰμί δοκέω , οὗτος κυριόω ὁ νόμος ἤδη , μηδείς ὁ ἀκούω ἔξεστι κροτέω με·περὶ λέγω · τις , ἄλλος εἰμί βούλομαι θαυμάζω , θαυμάζω σιγή · οὐδείς ὁ κῶλον , πᾶς δέ ὁ σπουδή καί ὁ προθυμία περί ὁ δέχομαι ὁ λέγω γίγνομαι . Ζεύς τίς κροτέω ; περι οὗτος ὁ νόμος τίθημι · σύ δέ οὐδέ ἀκούω ἀναγίγνομαι ὁ . πολλες οὗτος ἀγαθός αἴτιος εἰμί , καί διδασκαλεῖον φιλοσοφία . καί ὁ ὁ ἠώς φιλόσοφος διαλέγω , καί οὐδείς οὐδαμοῦ κρότος αὐτός εἶπον · καί ὁ ἀπόστολος ἐδηγήγουν , καί οὐδαμοῦ οὗτος πρόκειμαι , ὅτι μεταξύ λέγω ἐκεῖνος ὁ κρότος δέχομαι ὁ ἀκούω ὁ λέγω . Μέγης οὗτος κέρδος ἐγώ . ἀλλά κυριόω οὗτος · μετά ἡσυχία πᾶς ἀκούω , καί λέγω ἅπας . εἰμί μέν γάρ μετά ὁ κρότος ἀπηλμεν ἔχω Ἄπερ ἀκούω , μάλιστα μέν οὐδέ οὗτος χρήσιμος ὁ ἔπαινος ( ἀλλά οὐ εἄν ἠχριβολησάμην · μή ἐγώ τις ἀγροικία γράφω ) · ἐπεί δέ μηδείς ὁ πλέω , ἀλλά καί βλάβη , λύω ὁ κώλυμα , ἀναλίσκω ὁ σκίρτημα , εκκιδηω ὁ πήδημα ὁ Ψυχή . ὁ Χριστός δημηγορέω ἐπί ὁ ὄρος · ἀλλά οὐδείς οὐδείς εἶπον , ἠώς ὅτε ὁ λόγος τελέω . οὐχ ἀποστερέω ὁ βούλομαι κροτέω , ἀλλά μᾶλλον θαυμάζω ποῖος . πολλός ἀγαθός μετά σιγή ἀκούω , διά ὁ μνήμη ἐν πᾶς ὁ χρόνος κροτέω , καί ἐν οἰκίον καί ἐν ἀγορά , ἢ πᾶς ἀπόλλυμι ἀπέρχομαι ὀκλάς κενός , οὐ ἔχω ὁ Κρότων ὁ ὑπόθεσις . Πῶς γάρ οὖον καταγέλαστος ὁ ἀκροατής ; πῶς οὖον κόλαξ καί εἴρων ὁ νομίζω μᾶλλον , ὅτι μέν καλῶς εἶπον ὁ διδάσκαλος ἀποφαίνω , τίς δέ εἶπον οὐ ἔχω δείκνυμι ; οὗτος κολακεία εἰμί . ὁ μέν γάρ κιθαριστής ἀκούω καί τραγῳδός , εἰκότως οὖον οὗτος πάθος , ὅτε οὐ εἰδοί ὁμοίως ὁ ῥῆσις εἶπον · ἔνθα δέ οὖον μέλος ἐπίδειξις εἰμί οὐδέ φωνή ,