joannes-chrysostomus.in-acta-apostolorum-homiliae-1-55 pg060_0208.1
λόγος . Κάμφιον τὰ γόνατα , στέναζον , παρακαλεσόν σου τὴν Δεσπότιν Ὡσαν γενέσθαι · μᾶλλον ἐπιχάμπεται ἐν νυκτεριναῖς εὐχαῖς , ὅταν τὸν καιρὸν τῆς ἀναπαύσεως οὐ ὁρῇς ποτὴ καιρὸν . Ἄναμνήσθη τοῦ βασιλέως οἱ ῥήματα ἔλεγεν · Ἐκοκίσια ἐν τῷ στεναγμῷ μου , λύσω καθ’ ἑκάστην νύκτα τὴν κλίνην μου , ἐν δάκρυσι μου τὴν στρωμνὴν μου βρέξω . Ὅσον ἂν ἡς τρυφῶν , οὐκ εἰ τρυφηλτέρος ἐκείνου · ὅσον ἂν ἡς πλούσιος , οὐκ εἰ πλουσιώτερος τοῦ Δαυὶδ . Καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς φησι · Μεσονύκτιον ἐξηγείρω τὸν ἐξομολογισθῆναι σοι ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου . Τὸν οὐ κενοδοξία παρενοχλεῖ · πῶς γὰρ , πάντων καθευδόντων καὶ οὐκ ὁρώντων , τότε οὐ ῥαθυμία καὶ χάμη ἐπιπίπτει ; πῶς γὰρ ὑπὸ τοσούτων τῆς ψυχῆς διεγείρομένης ; Μετὰ τὰς τοιαύτας παννυχίας καὶ ὕπνον ἥξεις καὶ ἀποκαλύψεις θαυμαστάς . Τοῦτο ποίησον καὶ σὺ ὁ ἀνήρ , μὴ μόνῃ τῇ γυνῇ . Ἔστιν ἐκκλησία ἡ οἰκία ἐξ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν συνισταμένη . Μὴ γὰρ δτι σὺ μόνος εἰ ὁ ἀνήρ , μηδὲ δτι αὐτὴ μόνη ἐστὶν ἡ γυνή , νομίζης χαύλωμα εἶναι . Ὅπου γὰρ εἰσι δύο εἰς τὸ ὄνομα ἡμῶν , φησι , συνηγμένοι , ἐκεῖ εἰμ ἐν μέσῳ αὐτῶν . Ὅπου ὁ Χριστὸς μέσος , πολὺ πλήθος ἐστιν · ὅπου ὁ Χριστός , ἀνάγκη καὶ ἄγγέλους εἶναι , ἀνάγκη καὶ ἀρχαγγέλους καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις . Οὐκ ἄρα μόνοι ἐστε τῶν πάντων ἔχοντες Δεσπότην . Καὶ πάλιν ἄκουε τοῦ προφήτου λέγοντος · Κρεῖσσων εἰς ψῶν τὸ θέλημα Κυρίου , ἢ μυρίοι σκάρδοι . Οὐδὲν ἀθενεστέρον πολλῶν παρανόμων , οὐδὲν ἰσχυρότερον ἐνὸς κατὰ νόμον Θεοῦ ζῶντος . Εἰ σοι καὶ παῖδια ἐστὶ , διανάστησον καὶ τὰ παῖδια , καὶ γενέσθω διὰ πάντων ἡ οἰκία ἐκκλησία διὰ τῆς νυκτός · ἂν δὲ ἀπαλὰ ἦ , καὶ μὴ φέρῃ τὴν ἀγρυπνίαν , μέχρι · μὲς εὐχῆς καὶ δευτέρας , καὶ κατάπαυσον · μόνον διανάστηθι , μένον ἐν συνήθεια καταστήσον σαυτόν . Οὐδὲν τῷ ταμεῖω βέλτιον ἐκείνου τοῦ τοιαύτης · εὐχῆ , δεχομένου . Ἄκουε τοῦ προφήτου λέγοντος · Εἰ ἐμηνευθῶν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου , ἐν τοῖς δρόμοις ἐμπελάτως εἰς σέ . Ἄλλὰ κέκμηκα , φησι , μεθ’ ἡμέραν πολλά , καὶ οὐ δι’ ὀνόματι . Σκῆψι · ταῦτα μὲ πρόσφασι · δσα γὰρ ἂν κίμης , οὐ πονήσεις ὡς ὁ χαλκοτύπος σφύραν οὕτω βαρείαν καταφέρων ἀπὸ πολλοῦ τοῦ ὕψους ἐπὶ τοὺς σκινῆρας , καὶ τὸν καπνὸν ὅλην δεχόμενος τῷ σώματι · καὶ ὅμως τὸ πλεῖον ἐκείνος τῆς νυκτὸς εἰς τοῦτο ἀναλίσκει . Ἔστι καὶ γυναῖκες , εἴποτε εἰς ἀγρὸν ἡμῖν γέτονεν ἀνάγκη βαδίσει , ἢ εἰς παννυχίδα προελθεῖν , πῶς δι’ ἧς τῆς νυκτὸς ἀγρυπνοῦσι . Καὶ σοι τοίνυν χαλκεῖον
Lemmas: λόγος . Κάμφιον ὁ γόνυ , στενάζω , παρακαλέω σύ ὁ δεσπότις ὠθέω γίγνομαι · μᾶλλον ἐπιχάμπεται ἐν νυκτερινός εὐχή , ὅταν ὁ καιρός ὁ ἀνάπαυσις οὖον ὁράω ποτός καιρός . ἀναμιμνήσκω ὁ βασιλεύς ὁ ῥῆμα λέγω · εκοκιθεος ἐν ὁ στεναγμός ἐγώ , λύω κατά ἕκαστος νύξ ὁ κλίνη ἐγώ , ἐν δάκρυ ἐγώ ὁ στρωμνή ἐγώ βρέχω . ὅσος εἄν εἰμί τρυφάω , οὐ εἰμί τρυφηλός ἐκεῖνος · ὅσος εἄν εἰμί πλούσιος , οὐ εἰμί πλούσιος ὁ Δαυίδ . καί πάλιν ὁ αὐτός φημί · μεσονύκτιον ἐξεγείρω ὁ ἐξομολογέομαι σύ ἐπί ὁ κρίμα ὁ δικαιοσύνη σύ . ὁ οὖον κενοδοξία παρενοχλέω · πῶς γάρ , πᾶς καθεύδω καί οὐ ὁράω , τότε οὖον ῥᾳθυμία καί Χάμη ἐπιπίπτω ; πῶς γάρ ὑπό τοσοῦτος ὁ Ψυχή διεγείρω ; μετά ὁ τοιοῦτος παννυχία καί ὕπνος ἥκω καί ἀποκάλυψις θαυμαστός . οὗτος ποιέω καί σύ ὁ ἀνήρ , μή μόνος ὁ γυνή . ἔρτις ἐκκλησία ὁ οἰκίον ἐκ ἀνήρ καί γυνή συνίστημι . μή γάρ δ σύ μόνος εἰμί ὁ ἀνήρ , μηδέ δ αὐτός μόνος εἰμί ὁ γυνή , νομίζω χαύλωμα εἰμί . ὅπου γάρ εἰμί δύο εἰς ὁ ὄνομα ἐγώ , φημί , συνάγω , ἐκεῖ εἰμί ἐν μέσος αὐτός . ὅπου ὁ Χριστός μέσος , πολύς πλήθος εἰμί · ὅπου ὁ Χριστός , ἀνάγκη καί ἄγγελος εἰμί , ἀνάγκη καί ἀρχάγγελος καί ὁ ἄλλος δύναμις . οὐ ἄρα μόνος εἰμί ὁ πᾶς ἔχω δεσπότης . καί πάλιν ἀκούω ὁ προφήτης λέγω · κρατύς εἰς ψάω ὁ θέλημα κύριος , ἢ μυρίος σκάρδον . οὐδείς ἀθενεστέρον πολύς παράνομος , οὐδείς ἰσχυρός εἷς κατά νόμος Θεός ζῶ . εἰμί σύ καί παιδιά εἰμί , διανίστημι καί ὁ παιδιά , καί γίγνομαι διά πᾶς ὁ οἰκίον ἐκκλησία διά ὁ νύξ · εἄν δέ ἁπαλός εἰμί , καί μή φέρω ὁ ἀγρυπνία , μέχρι · μές εὐχή καί δύο , καί καταπαύω · μόνος διανίστημι , μένω ἐν συνήθεια καθίστημι σεαυτοῦ . οὐδείς ὁ ταμειόω ἀγαθός ἐκεῖνος ὁ τοιοῦτος · εὐχή , δέχομαι . Ἄκουος ὁ προφήτης λέγω · εἰμί ἐμηνευθῶν σύ ἐπί ὁ στρωμνή ἐγώ , ἐν ὁ δρόμος ἐμπελάτως εἰς σός . ἀλλά κάμνω , φημί , μετά ἡμέρα πολύς , καί οὖον διά ὄνομα . Σκῆψις · οὗτος ἐγώ πρόσφασις · δσοι γάρ εἄν Κίμης , οὖον πονέω ὡς ὁ χαλκοτύπος σφῦρα οὗτος βαρύς καταφέρω ἀπό πολύς ὁ ὕψος ἐπί ὁ σκινηρος , καί ὁ καπνός ὅλος δέχομαι ὁ σῶμα · καί ὅμως ὁ πλείων ἐκείνος ὁ νύξ εἰς οὗτος ἀναλίσκω . εἰμί καί γυνή , εἴποτε εἰς ἀγρός ἐγώ γίγνομαι ἀνάγκη βάδισις , ἢ εἰς παννυχίς προέρχομαι , πῶς διά ὅς ὁ νύξ ἀγρυπνέω . καί σύ τοίνυν χαλκεῖον