joannes-chrysostomus.in-acta-apostolorum-homiliae-1-55 pg060_0277.2
Εἶπὼ δὲ τι καὶγώ , ὅπερ ἀκήκοα παρὰ τινος · Γέγονε ποῦ τις παῖς , καὶ ποτε συνέβη αὐτὸν εἶναι ἐν ἀγρῷ μετὰ τῆς μητρός , οὕτω πεντεκαίδεκα ἔτη γεγονότα . Τότε δὲ χαλεποῦ τινος ἀέρος συμβάντος , πυρετὸς ἐπέπεσεν ἀμφοτέροις · καὶ γὰρ τὸ μετόπυρον ἦν . Τότε δὴ ἡ μὲν μήτηρ ἔβασαν εἰσελθεῖν ἐπὶ τῆς πόλεως · ὁ δὲ παῖς , τῶν ἱατρῶν ἐκεῖ κλευσόντων μένειν , καὶ τοῦ πυρετοῦ κινούντος , ἀνακοχυλίζεις ἠρώτα σῆθεν φιλοσοφῶν , μᾶλλον τὸ πῦρ σβεννύναι οἴόμενος , εἰ μὴ ὀτιοῦν λάβοι . Ἄτα δὴ σὺν παῖς , ὑπὸ φιλονοίας ἀκαίρου οὐ προσέχαστο . Ἄς δὲ ἐπέθε τῆς πόλεως , παρέθηκε τῆς γλώττης , καὶ ἄλαλος ἦν ἐπὶ πολὺ , οὐδὲν ἐναρθρον φθεγγόμενος · ἀλλὰ ἀνεγίνωσκε μέν , καὶ εἰς διδασκάλους ἐφοίτα ἐπὶ πολὺν χρόνον , ἀπλῶς δὲ καὶ ἄσημα . Πάντα οὖν αὐτῷ · τὰ τῆς ἐλπίδος ἐκκέκοπτο , καὶ ὀδύνης ἦν ἡ μήτηρ μεστή · καὶ πολλὰ μὲν ἐπεσώσαν ἱατροῖ , πολλὰ δὲ ἄλλα πολλοῖ , ἰσχὺ δὲ οὐδεμία , ἕως ὅτε ὁ φιλάθρωπος Θεὸς λᾶσατο τὸν τῆς γλώττης δεσμόν , καὶ τότε ἀνήνεγκε , καὶ εἰς τὴν προτέραν ἐπανήγαγεν εὐλογίαν αὐτὸν καὶ τρανότητά . Διηγήσατο δὲ αὐτοῦ ἡ μήτηρ , καὶ ὅτι δὴ καὶ παιδίον ὄν σφάρα μικρόν , περὶ τὴν ρίνα πᾶθος ἔσχεν , ὁ χαλῶσι πολῦπουν · καὶ πάλιν ἱατροὶ ἀπεγνώκεισαν , καὶ τελευτησὼν ἠγέτο ἡ μήτηρ , καὶ ὁ πατὴρ αὐτῷ κατηρπᾶτο ( ἐτι γὰρ ἔτυχε ζῶν ) , καὶ πάλιν πάντα τὰν ἀπορίᾳ ἦν . Ὁ τοῦ εὐθέως βῆσας , ἀπὸ μύγματος τὸ θηρίον ἐκεῖνο τῇ ῥύμῃ τοῦ πνεύματος ἐξέωσεν ἀπὸ τῶν ρινῶν , καὶ πάντα λέλυτο τὰ δεινά . Τοῦτο δὲ σθεσθέντες , ρέυμα κατὰ τῶν ὀφθαλμῶν δριμὺ καὶ γλάσχρον ἐπιρρέον δεῖ , τοσαύτας ἐποιεῖ τὰς λήμας καὶ οὕτω παχείας , ὡς ἀντὶ διαφράγματος γενέσθαι τῇ κόρῃ , καὶ τὸ δεῖνόν , πῃρωσιν ἐμελέτα , καὶ πάντες ἔλεγον τοῦτο συμβαίνειν . Ἄλλα καὶ τούτου χάριτι · τοῦ Θεοῦ ταχέως ἀπλλαγῆ τοῦ πάθους .
Lemmas: εἶπον δέ τίς καίω , ὅσπερ ἀκούω παρά τις · γίγνομαι ποῦ τις παῖς , καί ποτός συμβαίνω αὐτός εἰμί ἐν ἀγρός μετά ὁ μήτηρ , οὗτος πεντεκαίδεκα ἔτος γίγνομαι . τότε δέ χαλεπός τις ἀήρ συμβαίνω , πυρετός ἐπιπίπτω ἀμφότερος · καί γάρ ὁ μετοπυρ εἰμί . τότε δή ὁ μέν μήτηρ βαίνω εἰσέρχομαι ἐπί ὁ πόλις · ὁ δέ παῖς , ὁ ἰατρός ἐκεῖ κλέω μένω , καί ὁ πυρετός κινέω , ανακοχυλιζω ἐρωτάω σήθω φιλοσοφέω , μᾶλλον ὁ πῦρ σβέννυμι οἴομαι , εἰμί μή ὀτιοῦν λαμβάνω . Ἄτη δή σύν παῖς , ὑπό φιλονοια ἄκαιρος οὖον προσέχω . ἄς δέ πέθω ὁ πόλις , παρατίθημι ὁ γλῶσσα , καί ἄλαλος εἰμί ἐπί πολύς , οὐδείς ἐναρθρόω φθέγγομαι · ἀλλά ἀναγιγνώσκω μέν , καί εἰς διδάσκαλος φοιτάω ἐπί πολύς χρόνος , ἀπλόος δέ καί ἄσημος . Πάν οὖν αὐτός · ὁ ὁ ἐλπίς ἐκκόπτω , καί ὀδύνη εἰμί ὁ μήτηρ μεστός · καί πολύς μέν ἐπισῴζω ἰατρός , πολύς δέ ἄλλος πολύς , ἰσχύς δέ οὐδείς , ἠώς ὅτε ὁ φιλάθρωπος θεός λανθάνω ὁ ὁ γλῶσσα δεσμός , καί τότε ἀναφέρω , καί εἰς ὁ πρότερος ἐπανάγω εὐλογία αὐτός καί τρανότητα . διηγέομαι δέ αὐτός ὁ μήτηρ , καί ὅτι δή καί παιδίον εἰμί σφάρα μικρός , περί ὁ ῥίς πάθος ἔχω , ὁ χαλάω πολύπους · καί πάλιν ἰατρός ἀπογιγνώσκω , καί τελευτάω ἄγω ὁ μήτηρ , καί ὁ πατήρ αὐτός κατηρπᾶτο ( ἔτι γάρ τυγχάνω ζῶ ) , καί πάλιν πᾶς ὁ ἀπορία εἰμί . ὁ ὁ εὐθύς βαίνω , ἀπό μύγμα ὁ θηρίον ἐκεῖνος ὁ ῥύμη ὁ πνεῦμα ἐξωθέω ἀπό ὁ ῥίς , καί πᾶς λύω ὁ δεινός . οὗτος δέ σθένω , ῥεῦμα κατά ὁ ὀφθαλμός δριμύς καί γλάσχρον ἐπιρρέω δεῖ , τοσοῦτος ποιέω ὁ λήμη καί οὗτος παχύς , ὡς ἀντί διάφραγμα γίγνομαι ὁ κόρη , καί ὁ δεῖνος , πήρωσις μελετάω , καί πᾶς λέγω οὗτος συμβαίνω . ἄλλος καί οὗτος χάρις · ὁ Θεός ταχέως ἀπλλαγῆ ὁ πάθος .