joannes-chrysostomus.in-acta-apostolorum-homiliae-1-55 pg060_0185.2
Μηδεὶς τοίνυν εἴπη ὅτι ὁ Θεὸς ἡμῖν αἰτίος κακῶν , μὴ κολάσας μηδὲ τιμωρησάμενος . Εἴπῃ γὰρ μοι , ἂν ἀρχὼν λαδὼν φονέα ἀφῃ , τῶν μετὰ ταῦτα φόνων αὐτὸς αἴτιος εἶναι κρίνεται ; Οὐδαμῶς . Καὶ πῶς αὐτῷ ταῖς ἀθλοῖς γλώσσαις διδόνασι ὑβρίζειν τὸν Θεὸν δι’ ὧν τολμῶμεν , οὐ δεδωκάμεν οὐδὲ φρίττομεν ; Τί γὰρ οὐχ ἔρουσι ; τί δαὶ οὐ φλέχονται ; Αὐτὸς αὐτοῖς ἐπέτρεψε , φησίν · ἔχρην γὰρ ἀξίους ὄντας κολάζειν , οὐ τιμᾶν , οὐδὲ στεφανοῦν , οὐ τῶν πρωτίων μεταδιδόναι , ἀλλὰ κολάζειν καὶ τιμωρεῖσθαι . Ὁ δὲ μηδὲν τι τοιούτων αὐτοῖς ποιῶν a , ἀλλ’ ἀντὶ τούτων καὶ τιμῶν , τοιούτους αὐτοὺς ἀπεργάζεται . Μὴ , δέομαι καὶ ἀντιβολῶ , μηδεὶς ταύτην περὶ ἡμῶν ἀφῃ τὴν φωνήν . Βέλτιον κατορυγήσαι μυριάδας , ἢ ταῦτα τὸν Θεὸν ἀκούσαι δι’ ἡμᾶς . Εἶπον αὐτῷ καὶ Ἰουδαῖοι · Ὁ καταλιπὼν τὸν πατέρα , καὶ ἐν τριῶν ἡμερῶν ἐγείρων αὐτόν , σῶσον σεαυτόν · καὶ πάλιν , Εἰ Υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ , κατάβα ἀπὸ τοῦ σταυροῦ . Ἄλλα ταῦτα ἐκεῖνοι γαλεπίστερα . 189 Ἴν’ οὖν μὴ ἐξῆ δι’ ἡμᾶς πονηρίας αὐτὸν διδάσκαλον λέγεσθαι , μηδὲ αὐτῷ τούτῳ τῷ βλασφημεῖσθαι ὑποδοχῷ τῇ κολάσει γενώμεθα ( Δι’ ὑμᾶς γάρ , φησί , τὸ δρομᾶ μου βλασφημεῖται ἐν τοῖς ἔθνεσι ) · τάναντία ποιήσωμεν λέγεσθαι , ἀξίως τοῦ καλοῦντος πολιτευομένου , καὶ τῇ τῆς υἱοθεσίας προσόντες βαπτίσματι . Ὦντως γὰρ μεγάλη τοῦ βαπτίσματος ἡ δύναμις · ἄλλους ἀντ’ ἄλλων ποιεῖ τοὺς μετασχόντας τῆς δωρεὰς · οὐκ ἀφήσιν εἶναι ἀνθρώπους τοὺς ἀνθρώπους . Ποίησον τὸν Ἕλληνα πιστεύσαι , ὅτι μεγάλη τοῦ Πνεύματος ἡ δύναμις , ὅτι μετέπλασεν , ὅτι μετερύθμισε . Τί τὰς ἔσχάτας ἀναπνοὰς ἀναμένεις , ὡς δραπετής , ὡς κακούργος , ὡς οὐχ ὀφείλων τῷ Θεῷ ζῆσαι ; τί δὲ πρὸς ἀτηρήν τινα καὶ ὡμὸν ἔχων Δυσπότην Δυστοδίαςα ; τί ψυχρότερον , τί ταλαιπωρότερον τῶν τότε λαβόντων τὸ φῶτισμα ; Φιλὸν σε ἐποίησεν ὁ Θεός , καὶ πάντων ἤξιωσε τῶν ἀγαθῶν , ἵνα καὶ αὐτὸς ἐπιδείξῃ τὰ τοῦ φίλου . Εἴπε δὴ μοι , εἰ τὰ μεγάλα ἠδίκησας , εἰς τινα καὶ ὑβρίσας , καὶ μυρίους αὐτὸν ὀνειδισὶ περιβαλὼν , εἰς τὰς χεῖρας ἐνέπεσες τοῦ ὑβρισθέντος , ὁ δὲ ἀντὶ τούτων ἐτίμησε , καὶ τῶν αὐτοῦ μετέδωκεν ἀπάντων , καὶ ἐν τοῖς φίλοις ἐφ’ ὧν ὑβρίσθῃ , ἐπὶ τούτων σε ἐστεφάνωσε , καὶ ἔφησεν ὡς υἱὸν ἔχειν γνήσιον , εἶτα εὐθέως ἀπέθανεν · οὐχ ἂν ζημιαν τὸ πράγμα ἐνόμισας ; οὐχ ἂν εἶπες ; Ἐβουλήμην αὐτὸν ζῶντα εἶναι , ἵνα δυνηθῶ ἀποδοῦναι τὰς ἀμοιβὰς , ἵνα ἀμείψωμαι , ἵνα μὴ κακὸς φανῶ περὶ τὸν εὐεργέτην ; Εἶτα ἐπ’ ἀνθρώπῳ μὲν οὕτως · ἐπὶ δὲ τοῦ Θεοῦ σπουδάζεις ἀπαλθεῖν , ἵνα μὴ ἀμείψῃ τὸν εὐεργέτην τῶν τοσούτων δωρεῶν ; Καὶ μὴν τότε πρόσθελε , ὅτε αὐτὸν
Lemmas: μηδείς τοίνυν εἶπον ὅτι ὁ θεός ἐγώ αἴτιος κακός , μή κολάζω μηδέ τιμωρέω . εἶπον γάρ ἐγώ , εἄν ἀρχή Λάδων φονεύς ἁφή , ὁ μετά οὗτος φόνος αὐτός αἴτιος εἰμί κρίνω ; οὐδαμός . καί πῶς αὐτός ὁ ἀθλέω γλῶσσα δίδωμι ὑβρίζω ὁ θεός διά ὅς τολμάω , οὖον δίδωμι οὐδέ φρίσσω ; τις γάρ οὐ εἴρω ; τίς δαί οὖον φλέγω ; αὐτός αὐτός ἐπιτρέπω , φημί · χρή γάρ ἄξιος εἰμί κολάζω , οὖον τιμάω , οὐδέ στεφανόω , οὖον ὁ Πρωτίων μεταδίδωμι , ἀλλά κολάζω καί τιμωρέω . ὁ δέ μηδείς τίς τοιοῦτος αὐτός ποιέω a , ἀλλά ἀντί οὗτος καί τιμή , τοιοῦτος αὐτός ἀπεργάζομαι . μή , δήω καί ἀντιβολέω , μηδείς οὗτος περί ἐγώ ἁφή ὁ φωνή . ἀγαθός κατορύσσω μυριάς , ἢ οὗτος ὁ θεός ἀκούω διά ἐγώ . εἶπον αὐτός καί Ἰουδαῖος · ὁ καταλείπω ὁ πατήρ , καί ἐν τρεῖς ἡμέρα ἐγείρω αὐτός , σῴζω σεαυτοῦ · καί πάλιν , εἰμί υἱός εἰμί ὁ Θεός , κατάβα ἀπό ὁ σταυρός . ἄλλος οὗτος ἐκεῖνος γαλεπίστερα . 189 ἵνα οὖν μή ἔξεστι διά ἐγώ πονηρία αὐτός διδάσκαλος λέγω , μηδέ αὐτός οὗτος ὁ βλασφημέω ὑπόδοχον ὁ κολάζω γίγνομαι ( διά σύ γάρ , φημί , ὁ δρομάς ἐγώ βλασφημέω ἐν ὁ ἔθνος ) · τἀναντία ποιέω λέγω , ἀξίως ὁ καλέω πολιτεύω , καί ὁ ὁ υἱοθεσία πρόσειμι βάπτισμα . εἰμί γάρ μέγας ὁ βάπτισμα ὁ δύναμις · ἄλλος ἀντί ἄλλος ποιέω ὁ μετέχω ὁ δωρεά · οὐ ἀφίημι εἰμί ἄνθρωπος ὁ ἄνθρωπος . Ποίησος ὁ Ἕλλην πιστεύω , ὅτι μέγας ὁ πνεῦμα ὁ δύναμις , ὅτι μεταπλάσσω , ὅτι μεταρρυθμίζω . τις ὁ ἔσχατος ἀναπνοή ἀναμένω , ὡς δραπέτης , ὡς κακούργος , ὡς οὐ ὀφείλω ὁ Θεός ζῶ ; τίς δέ πρός ἀτηρός τις καί ὠμός ἔχω δυσποος Δυστοδίαςα ; τίς ψυχρός , τίς ταλαίπωρος ὁ τότε λαμβάνω ὁ φώτισμα ; Φίλος σύ ποιέω ὁ Θεός , καί πᾶς ἀξιόω ὁ ἀγαθός , ἵνα καί αὐτός ἐπιδείκνυμι ὁ ὁ φίλος . εἶπον δή ἐγώ , εἰμί ὁ μέγας ἀδικέω , εἰς τις καί ὑβρίζω , καί μυρίος αὐτός ὀνείδισις περιβάλλω , εἰς ὁ χείρ ἐμπίπτω ὁ ὑβρίζω , ὁ δέ ἀντί οὗτος τιμάω , καί ὁ αὐτός μεταδίδωμι ἀπαντάω , καί ἐν ὁ φίλος ἐπί ὅς ὑβρίζω , ἐπί οὗτος σύ στεφανόω , καί φημί ὡς υἱός ἔχω γνήσιος , εἶτα εὐθύς ἀποθνῄσκω · οὐ εἄν ζημία ὁ πράγμα νομίζω ; οὐ εἄν εἶπον ; εβουλημη αὐτός ζῶ εἰμί , ἵνα δύναμαι ἀποδίδωμι ὁ ἀμοιβή , ἵνα ἀμείβω , ἵνα μή κακός φαίνω περί ὁ εὐεργέτης ; εἶτα ἐπί ἄνθρωπος μέν οὕτως · ἐπί δέ ὁ Θεός σπουδάζω ἀπαλθεῖν , ἵνα μή ἀμείβω ὁ εὐεργέτης ὁ τοσοῦτος δωρεά ; καί μήv τότε πρόσθελε , ὅτε αὐτός