joannes-chrysostomus.in-acta-apostolorum-homiliae-1-55 pg060_0136.2
Καὶ ὅτι ἀγαθόν , ἀκούε τοῦ Δαυὶδ λέγοντος · Ἀγαθὸν μοι ὅτι ἐταπείνωσάς με . Εἰ δὲ τοῖς μεγάλοις καὶ θαυμαστοῖς ἀνδράσι μέγα ἡ θλίψις , πολλῷ μᾶλλον ἡμῖν . Εἰ βούλεσθε δέ , καὶ αὐτὴν ἐφ’ αὐτῆς τὴν θλίψιν [ 132 ] ἐξετάσωμεν . Ἔστιν τις χαῖρουσα σφόδρα καὶ γεγηθὼς καὶ διαχεόμενος · τὶ ἀσχημονέστερον , τὶ ἀνοσιότερον τούτου ; Ἔστιν τις αὐγὼν καὶ θρηνῶν · τὶ τούτου φιλοσοφώτερον ; Διὰ τοῦτο καὶ ὁ σοφὸς παραίνει λέγων · Κρεῖττον εἰς οἰκίαν κλένθους εἰσελθεῖν , ἢ εἰς οἰκίαν γέλωτος . Τάχα καὶ διαμωμίσασθε τὰ λεγόμενα . Σλὴν ἰδωμεν , οἷος ἦν ὁ Ἀδὰμ ἐν παραδείσῳ , καὶ οἷος μετὰ ταῦτα ἦν · οἷος ἦν ὁ Καὶν πρὸ τούτου , καὶ οἷος ἦν μετὰ ταῦτα . Οὐχ ἐπημὲν ἐπὶ τῆς οἰκίας ἕδρας ἡ ψυχή , ἀλλ’ ὡςπερ ὑπὸ τινὸς πνεύματος αἴρεται τῆς ἡδονῆς καὶ κουφίζεται , οὐδὲν ἔχουσα βέβαιον . Καὶ γὰρ καὶ πρὸς ἐπαγγελίας ἐστίν εὐχολος , καὶ πρὸς ὑποσχέσεις πρόχειρος , καὶ πολὺς ὁ σάλος τῶν λογισμῶν . Ἐντεῦθεν καιρὸς γέλωτος , φαῖδρότης οὐ ἔχουσα λόγον , ῥημάτων ὕβρις πολὺς καὶ παριστός . Καὶ τὶ λέγω τοὺς ἄλλους ; Τῶν ἁγίων ἕνα προχειρισάμεθα , καὶ ἰδωμεν τὶς μὲν ἦν ἐν ἡδονῇ ζῶν , τὶς δὲ πάλιν ἐν ἀθυμίᾳ . Βούλεσθε οὖν τὸν Δαυὶδ ἰδωμεν ; Ὅτε τοίνυν οὕτως ἐν ἡδονῇ ἦν καὶ ἐν χαρᾷ ἀπὸ τῶν πολλῶν τροπαίων , ἀπὸ τῆς νίκης , ἀπὸ τῶν στεφάνων , ἀπὸ τῆς τροφῆς , ἀπὸ τοῦ θαρρεῖν , ἔρα , οἷα καὶ εἶπα καὶ ἐπραξεν · Ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ εὐθηνίᾳ μου , Οὐ μὴ σαλευθῶ εἰς τὸν αἰῶνα . Ἐπειδὴ δὲ ἐν θλίψει γέγονεν , ἀκούσον τί λέγει · Καὶ ἂν εἴπῃ μοι · Οὐ θελήσω σε , Ἰδοὺ ἀγώ , ποιείτω μοι τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ . Τὶ τούτων φιλοσοφώτερον τῶν ῥημάτων ; Ὅ τι ἂν ἡ τῇ Θεῷ , φησίν , φθόν , ταύτην ἔχε . Καὶ πάλιν τῷ Σαούλ , Ἐλεγεν · Εἰ δὲ Κύριος ἐπίσει με ἐκ’ ἐμέ , δοσρανσθείη ἡ θυσία σου . Καὶ τότε μὲν ἐν θλίψει ὤν , καὶ ἡδρῶν ἐφείδετο · μετὰ δὲ ταῦτα οὐδὲ ὁ φίλιον ,
Lemmas: καί ὅτι ἀγαθός , ἀκούω ὁ Δαυίδ λέγω · ἀγαθός ἐγώ ὅτι ταπεινόω ἐγώ . εἰμί δέ ὁ μέγας καί θαυμαστός ἀνήρ μέγας ὁ θλῖψις , πολύς μᾶλλον ἐγώ . εἰμί βούλομαι δέ , καί αὐτός ἐπί αὐτός ὁ θλῖψις [ 132 ] ἐξετάζω . ἔρτις τις χαίρω σφόδρα καί γηθέω καί διαχέω · τίς ἀσχήμων , τίς ἀνόσιος οὗτος ; ἔρτις τις αὐγή καί θρηνέω · τίς οὗτος φιλόσοφος ; Ζεύς οὗτος καί ὁ σοφός παραινέω λέγω · κρείσσων εἰς οἰκίον κλένθους εἰσέρχομαι , ἢ εἰς οἰκίον γέλως . Τάχα καί διαμωμισαω ὁ λέγω . Σλὴν ὁράω , οἷος εἰμί ὁ Ἀδάμ ἐν παράδεισος , καί οἷος μετά οὗτος εἰμί · οἷος εἰμί ὁ Καινίς πρό οὗτος , καί οἷος εἰμί μετά οὗτος . οὐχ ἔπειμι ἐπί ὁ οἰκίον ἕδρα ὁ ψυχή , ἀλλά ὡς ὑπό τις πνεῦμα ἀείρω ὁ ἡδονή καί κουφίζω , οὐδείς ἔχω βέβαιος . καί γάρ καί πρός ἐπαγγελία εἰμί εὐχολος , καί πρός ὑπόσχεσις πρόχειρος , καί πολύς ὁ σάλος ὁ λογισμός . ἐντεῦθεν καιρός γέλως , φαιδρότης οὖον ἔχω λόγος , ῥῆμα ὕβρις πολύς καί παρίστημι . καί τίς λέγω ὁ ἄλλος ; ὁ ἅγιος εἷς προχειρίζω , καί ὁράω τις μέν εἰμί ἐν ἡδονή ζῶ , τις δέ πάλιν ἐν ἀθυμία . βούλομαι οὖν ὁ Δαυίδ ὁράω ; ὅτε τοίνυν οὕτως ἐν ἡδονή εἰμί καί ἐν χαρά ἀπό ὁ πολύς τρόπαιον , ἀπό ὁ Νίκη , ἀπό ὁ στέφανος , ἀπό ὁ τροφή , ἀπό ὁ θαρσέω , ἄρα , οἷος καί εἶπον καί πράσσω · ἐγώ δέ εἶπον ἐν ὁ εὐθηνία ἐγώ , οὖον μή σαλεύω εἰς ὁ αἰών . ἐπεί δέ ἐν θλῖψις γίγνομαι , ἀκούω τίς λέγω · καί εἄν εἶπον ἐγώ · οὖον ἐθέλω σύ , ἰδέ ἀγός , ποιέω ἐγώ ὁ ἀρεστός ἐνώπιος αὐτός . τίς οὗτος φιλόσοφος ὁ ῥῆμα ; ὅς τίς εἄν ὁ ὁ Θεός , φημί , φθάνω , οὗτος ἔχω . καί πάλιν ὁ Σαῦλος , λέγω · εἰμί δέ Κύριος πῖσος ἐγώ ἐπίτεξ ἐγώ , δοσρανσθείη ὁ θυσία σύ . καί τότε μέν ἐν θλῖψις εἰμί , καί ἕδρα φείδομαι · μετά δέ οὗτος οὐδέ ὁ φίλιος ,