joannes-chrysostomus.in-acta-apostolorum-homiliae-1-55 pg060_0072.1
ἰδὼς οὕτως ἐστὶ τὴν ψυχὴν καλὸς , ὡς ὁ ἀπλοῦς . Καθὰπερ γὰρ ἐν τῷ σώματι ὁ μὲν στυγνὸς καὶ καττερκὴς καὶ σύννεφος , χάν καλὸς ᾖ , τὸ πολὺ τῆς ὡραιότητος ἀποτέτνεται · ὁ δὲ ἀνεμέως καὶ ἡρέμα μειδιῶν τὴν ὄψιν , ἐπιτείνει τὴν ὡραιότητα · οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς , ὁ μὲν σύννεφος μὲν μυρία ἔχων καταφωλιας , ἐπαινέσει αὐτά · ὁ δὲ ἀνεμέως · καὶ ἀπλοῦς , τούναντιον . [ 60 ] Καὶ φίλον τὸν τοιοῦτον μετὰ ἀσφαλείας ἄν τις εἰργάζατο , καὶ ἐγὼρὸν γεγονέναι καταλλάξειεν . Οὐ γὰρ δεῖ φυλακῆς καὶ προφυλακῆς , οὐδὲ δεσμῶν καὶ συνδέσμων ἐπὶ τοῦ τοιούτου , ἀλλὰ πολλῇ μὲν αὐτῷ ἔσται ἡ ἀνεσις , πολλῇ δὲ καὶ τοῖς συνοῦσιν αὐτῷ . Τί οὖν , ἂν εἰς πονηροὺς φρήσῃ , ἄνδρας ὁ τοιούτος ἐμπίπτῃ ; Ὁ Θεὸς ὁ προστατὰς εἶναι ἀπλάστους , ὁρᾷξει χεῖρα . Τί τοῦ Δαυὶδ ἀπλαστότερον ἦν ; τί δὲ τοῦ Σαοὺλ πονηρότερον ; Τίς οὖν περιεγένετο ; Τί δαὶ ἐπὶ τοῦ Ἰωσῆ ; οὐχ ὁ μὲν ἀπλάστων προσφεῖ τῇ δεσποῖνῃ , ἡ δὲ κακοῦργος ; Τί οὖν , εἴπῃ μοι , ἐκεῖνος θοίξηνται ; Τί δαὶ ἄμα Ἄβελ ἀπλαστότερον ἦν ; τί δαὶ τοῦ Καὶν κακοουργότερον ; Ὁ Ἰωσὴφ δὲ πάλιν οὐκ ἀπλάστως ἐχέχρητο τοῖς ἀδελφοῖς ; οὐ διὰ τοῦτο εὐδοκίμησιν , ὅτι ὁ μὲν ἀνυπόπτως πάντα ἐδίδουγετο , οὕτω δὲ κακοῦργος ἐδέχετο ; Καὶ ἅπαξ εἴπε τὰ ἀνείρατα , καὶ πάλιν εἴπε , καὶ οὐκ ἐφυλάξατο ; καὶ πάλιν πρὸς αὐτούς · ἀπῆες τροφὰς ἀποίσιν , καὶ οὐδὲν ἐφυλάττετο , τὸ σὲν ἐπιτρέπων τῷ Θεῷ ; ἀλλ᾽ ὅσφ᾽ ἐκεῖνοι πρὸς αὐτὸν οὕτω διέκειντο ὡς πρὸς πολέμιον , οὕτως ἐκεῖνος πρὸς ἀδελφούς . Καὶ τῆναιτο ὁ Θεὸς μὴ ἀφεῖναι αὐτὸν ἐμπασεῖν , ἀλλ᾽ ἀφήκων , ἵνα δεῖξῃ τὸ θαῦμα , καὶ ὅτι κἂν τὰ αὐτῶν ἐπιδείχνηται , ἐκείνος ἀνιώτερος ἔσται . Ὥστε μὴ λάβῃ πληγὴν , οὐ παρ᾽ ἐαυτοῦ , ἀλλὰ παρ᾽ ἐτέρου λαμβάνειν .
Lemmas: οἶδα οὕτως εἰμί ὁ ψυχή καλός , ὡς ὁ Ἀπλοῦς . καθά γάρ ἐν ὁ σῶμα ὁ μέν στυγνός καί κατατρέχω καί σύννεφος , χήν καλός εἰμί , ὁ πολύς ὁ ὡραιότης ἀποτείνω · ὁ δέ ἀνεμέως καί ἡρέμα μειδάω ὁ ὄψις , ἐπιτείνω ὁ ὡραιότης · οὗτος δή καί ἐπί ὁ Ψυχή , ὁ μέν σύννεφος μέν μυρίος ἔχω καταφωλιας , ἐπαινέω αὐτός · ὁ δέ ἀνεμέως · καί Ἀπλοῦς , τουναντίον . [ 60 ] καί φίλος ὁ τοιοῦτος μετά ἀσφάλεια ἄν τις ἐργάζομαι , καί ἐγείρω γίγνομαι καταλλάσσω . οὖον γάρ δεῖ φυλακή καί προφυλακή , οὐδέ δεσμός καί σύνδεσμος ἐπί ὁ τοιοῦτος , ἀλλά πολύς μέν αὐτός εἰμί ὁ ἄνεσις , πολύς δέ καί ὁ σύνειμι1 αὐτός . τις οὖν , εἄν εἰς πονηρός φράζω , ἀνήρ ὁ τοιούτος ἐμπίπτω ; ὁ θεός ὁ προστάτης εἰμί ἄπλαστος , ὁράω χείρ . τις ὁ Δαυίδ ἄπλαστος εἰμί ; τίς δέ ὁ Σαῦλος πονηρός ; Τῖς οὖν περιγίγνομαι ; τις δαί ἐπί ὁ ίωση ; οὐ ὁ μέν ἄπλαστος πρόσφημι ὁ δέσποινα , ὁ δέ κακοῦργος ; τις οὖν , εἶπον ἐγώ , ἐκεῖνος τίκτω ; τις δαί ἄμη Ἄβελ ἄπλαστος εἰμί ; τίς δαί ὁ Καινίς κακούργος ; ὁ Ἰωσήφ δέ πάλιν οὐ ἄπλαστος χράω ὁ ἀδελφός ; οὖον διά οὗτος εὐδοκίμησις , ὅτι ὁ μέν ἀνύποπτος πᾶς δίδωμι , οὗτος δέ κακοῦργος δέχομαι ; καί ἅπαξ εἶπον ὁ ἀνείρω , καί πάλιν εἶπον , καί οὐ φυλάσσω ; καί πάλιν πρός αὐτός · ἀφίημι τροφή αποις , καί οὐδείς φυλάσσω , ὁ Σεν ἐπιτρέπω ὁ Θεός ; ἀλλά ὀσφῦς ἐκεῖνος πρός αὐτός οὗτος διάκειμαι ὡς πρός πολέμιος , οὕτως ἐκεῖνος πρός ἀδελφός . καί τείνω ὁ θεός μή ἀφίημι αὐτός ἔμπασις , ἀλλά ἀφήκω , ἵνα δείκνυμι ὁ θαῦμα , καί ὅτι κἀν ὁ αὐτός ἐπιδείκνυμι , ἐκείνος ἄνιος εἰμί . ὥστε μή λαμβάνω πληγή , οὖον παρά ἑαυτοῦ , ἀλλά παρά ἔτερον λαμβάνω .