joannes-chrysostomus.in-acta-apostolorum-homiliae-1-55 pg060_0304.4
Οὐδὲν οὕτω φίλως ποιεῖ καὶ συγχροτεῖ , ὡς βληγὲς οὐδὲν οὕτω συνδεῖ καὶ ἐπισφραγίζει τῶν πιστῶν τὰς ψυχὰς · οὐδὲν ἡμῖν τοὺς διδασκάλους οὕτως ἐπιπθεῖν πρὸς τὰ τὰ παρ’ ἡμῶν λεγόμενα ἀκούεσθαι . Ἐν μὲν γὰρ ἀνέσει τυχάνων ἀκροάσεως , χαίρων · τὸ ἐστι καὶ ῥάθυμος , καὶ ἐνοχλεῖσθαι δοκεῖ παρὰ τῶν λέγοντων · ἐν δὲ θλίψει καὶ στενοχωρίᾳ εἰς πολλὴν ἐπιθυμίαν ἀκροάσεως ἐμπίπτει . Στενοχωρούμενος γὰρ τὴν ψυχήν , πανταχόθεν ζητεῖ παραμυθίαν τῆς θλίψεως εὑρεῖν · οὐ μικρὰν δὲ φέρει λόγος παραμυθίαν . Τί οὖν , φησίν , οἱ Ἰουδαῖοι ; πῶς θλιβόμενοι ἀπὸ τῆς ὀλιγοψυχίας οὐκ ἤκουσαν ; Ὅτι Ἰουδαῖοι ἦσαν , οἱ δὲ ἀσεβεῖς καὶ ταλαιπώροι · ἄλλως τε καὶ ὅτι καὶ ἐκεῖ πολλὴ ἡ θλίψις ἦν , ἡμῖν δὲ [ 322 ] περὶ συμμέτρου ὁ λόγος . Ὡρα γὰρ · προσεδόκουν ἀπαλλάττεσθαι τῶν κατεχόντων αὐτοὺς κακῶν ἐκείνοι , καὶ μυρίοις περίπασον μᾶλλον δεινοῖς · τοῦτο δὲ οὐχ ὡς ἔτυχεν ἀπορεῖ ψυχήν . Αἱ θλίψεις ἀποσφίζουσι ἡμᾶς τῆς συμπαθείας τῆς πρὸς τὴν παρόντα κόσμον · εἰδὼς γοῦν τὸν θάνατον αἰσθόμενος , καὶ οὐκ ἔμεν φιλοσώματοι · ὅπερ μέγιστον φιλοσοφίας μέρος ἐστὶ , μὴ κεχτῆναι μηδὲ προσδεδεῖσθαι τῇ παρούσῃ ζωῇ . Ἡ θλιβόμενη ψυχὴ οὐ βούλεται περὶ πολλὰ εἶναι , ἀλλ’ ἀναπαύσεως τινος μόνον καὶ ἡσυχίας ἐρᾷ · ἀγαπητὸν αὐτῇ τῶν παρόντων ἀπαλλαγῆναι , κἂν μηδὲν ἕτερον ἦ . Καθάπερ σῶμα πεπονθὸς καὶ ταλαιπωρημένον οὐκ ἐργὸν βούλεται , οὐ γαστριγευσίαν , ἀλλ’ ἀναπαύσεσθαι καὶ ἡσυχῇ κεῖσθαι · οὕτω καὶ ψυχὴ μυρίοις ταριχευθεῖσα δ’ κακοῖς , πρὸς ἀναπαύσει καὶ ἡσυχίᾳ ἐπιγίνεται εἶναι . Ἡ ἐν ἀνέσει οὖσα ἐπτόνηται , τεθουρύηται , μετεώρος · ἐστιν · αὐτὴ δὲ οὐδὲν κεχηνὸς ἔχουσα οὐδὲ διαρρέον , ὅλη συνέφρακται καὶ μένει ἀμετεώριστος · καὶ ἡ μὲν ἀνδροειστέρα , ἡ δὲ παιδικωτέρα ἐστὶ · καὶ ἡ μὲν βαρύτερα , ἡ δὲ κουφότερα . Καὶ καθάπερ ἐν πολλοῖς ὑδάτι ἐμπεσὼν τὸ κοῦφον σαλεύεται · οὕτω καὶ εἰς πολλὴν χαρὰν ἐμπεσούσα ψυχή . Καὶ τὰ μέγιστα δὲ ἡμῖν ἁμαρτήματα ἀπὸ πολλῆς ἡδυνῆς γεγενεμένα ἴδοι τις ἂν . Καὶ εἰ βούλεσθε , οἰκίας ὑποχρησάμενοι δύο , τὴν μὲν γαυρούμενην , τὴν δὲ πενθοῦντων · εἰσέλθωμεν τῷ λόγῳ πρὸς ἑκατέρας · ἴδωμεν εἰς τίνος βελτίων . Εὐρέθησεται γὰρ ἡ τοῦ πενθοῦντος φιλοσοφίας γέμουσα , ἡ δὲ τοῦ γαυμοῦντος ἀσχημοσύνης ,
Lemmas: οὐδείς οὗτος φίλως ποιέω καί συγχροτεω , ὡς βληγὲς οὐδείς οὗτος συνδέω καί επισφραγίζω ὁ πιστός ὁ ψυχή · οὐδείς ἐγώ ὁ διδάσκαλος οὕτως ἐπιπίπτω πρός ὁ ὁ παρά ἐγώ λέγω ἀκούω . ἐν μέν γάρ ἄνεσις τυχάνω ἀκρόασις , χαίρω · ὁ εἰμί καί ῥάθυμος , καί ἐνοχλέω δοκέω παρά ὁ λέγω · ἐν δέ θλῖψις καί στενοχωρία εἰς πολύς ἐπιθυμία ἀκρόασις ἐμπίπτω . στενοχωρέω γάρ ὁ Ψυχή , πανταχόθεν ζητέω παραμυθία ὁ θλῖψις εὑρίσκω · οὖον μικρός δέ φέρω λόγος παραμυθία . τις οὖν , φημί , ὁ Ἰουδαῖος ; πῶς θλίβω ἀπό ὁ ὀλιγοψυχία οὐ ἀκούω ; ὅτι2 Ἰουδαῖος εἰμί , ὁ δέ ἀσεβής καί ταλαίπωρος · ἄλλως τε καί ὅτι καί ἐκεῖ πολύς ὁ θλῖψις εἰμί , ἐγώ δέ [ 322 ] περί σύμμετρος ὁ λόγος . ὤρα γάρ · προσδοκάω ἀπαλλάσσω ὁ κατέχω αὐτός κακός ἐκεῖνος , καί μυρίος περιπάσσω μᾶλλον δεινός · οὗτος δέ οὐ ὡς τυγχάνω ἀπορέω Ψυχή . ὁ θλῖψις αποσφιζεω ἐγώ ὁ συμπάθεια ὁ πρός ὁ πάρειμι κόσμος · εἰδοί γοῦν ὁ θάνατος αἰσθάνομαι , καί οὐ εἰμί φιλοσώματος · ὅσπερ μέγας φιλοσοφία μέρος εἰμί , μή χέω μηδέ προσδέω ὁ πάρειμι ζωή . ὁ θλίβω ψυχή οὖον βούλομαι περί πολύς εἰμί , ἀλλά ἀνάπαυσις τις μόνος καί ἡσυχία ἐράω · ἀγαπητός αὐτός ὁ πάρειμι ἀπαλλάσσω , κἀν μηδείς ἕτερος εἰμί . καθά σῶμα πάσχω καί ταλαιπωρημένος οὐ ἔργον βούλομαι , οὖον γαστρίζω , ἀλλά ἀναπαύω καί ἡσυχῇ κεῖμαι · οὗτος καί ψυχή μυρίος ταριχεύω δέ κακός , πρός ἀναπαύω καί ἡσυχία ἐπιγίγνομαι εἰμί . ὁ ἐν ἄνεσις εἰμί επτονεομαι , τεθουρυομαι , μετέωρος · εἰμί · αὐτός δέ οὐδείς χάσκω ἔχω οὐδέ διαρρέω , ὅλος συμφράζω καί μένω ἀμετεώριστος · καί ὁ μέν ἄνδρος , ὁ δέ παιδικός εἰμί · καί ὁ μέν βαρύς , ὁ δέ κοῦφος . καί καθάπερ ἐν πολύς ὕδωρ ἐμπίπτω ὁ κοῦφος σαλεύω · οὗτος καί εἰς πολύς χαρά ἐμπίπτω ψυχή . καί ὁ μέγας δέ ἐγώ ἁμάρτημα ἀπό πολύς ἡδύνω γίγνομαι ὁράω τις εἄν . καί εἰμί βούλομαι , οἰκίον υποχραω δύο , ὁ μέν γαυρόω , ὁ δέ πενθέω · εἰσέρχομαι ὁ λόγος πρός ἑκάτερος · ὁράω εἰς τίς ἀγαθός . εὑρίσκω γάρ ὁ ὁ πενθέω φιλοσοφία γέμω , ὁ δέ ὁ γαυμοῦντος ἀσχημοσύνη ,