joannes-chrysostomus.homilia-dicta-postquam-reliquiae-martyrum pg063_0387.1
μλυν , ἀλλὰ καὶ αἱ τὰς ὄφρύς ἀνασπῶντες καὶ ἐπὶ τῶν μεγάλων ὄντας ἀξιωμάτων καὶ πεφυσιωμένοι , εἰ παραγίνονται ἐπ' ἐκφορὰν καὶ τοῦ τυγχόντος νεκροῦ , τὴ εἰκὼς συστενάζονται , καὶ γίνονται πάντες ταπεινότεροι · τί εἰκὼς ἦν παθεῖν ἐκεῖνον τὸν πρῶτον βλέποντα νεκρόν , καὶ ἐν τῷ τοῦ παιδὸς σώματι , καὶ παιδὸς τοιούτου , καὶ μηδὲπω τῇ συνεχείᾳ τῶν τελευταίων μελετῶσαντα τὸ πᾶθος , ἀλλὰ τῇ ἔμφυ μέλιστα θορυβούμενον ; τί πάσχειν εἰκὼς ἦν ὁρῶντα μὴ φωνῆς αἰσθανόμενον , μὴ ἀφῆς , μὴ δακρύων , μὴ κωκυτῶν , μὴ κινούμενον , μὴ συναγλούμενον τῷ πενθοῦντι πατρί , μὴ τὰ συνῆθὲ πρᾶττοντα ; Μὴ γὰρ δὴ τὴν παροῦσαν κατάστασιν ἴδης , ἀλλ' ἐννόησον , ὅτι τότε πρῶτον ἐκεῖνον νεκρὸν εἰδὼν ὁ ἄνθρωπος , καὶ πολλοῦ μὲν τοῦ ὄντος , πολλῆς δὲ ἰλημοσύνη τῆς παρακλῆσεως . Ἀλλ' ὅμως μετὰ τούτου καὶ τὰ τῆς παρακλήσεως ; ἐπανόησεν ὁ Θεός · οὐδὲ γὰρ τὸν φόβον αὐξηθῆναι τοῦ θανάτου μόνον ἠβούλετο , ἀλλὰ τινὰ καὶ παραμυθίαν τῶν ἀνθρώπων καρπώσασθαι . Ποίαν δὲ ταύτην ; Τὴν ἀπὸ τῆς ἀναστάσεως . Ἀλλ' εἰδὼς μὲν αὐτὴν οὐκ ἔδωκεν , εἰδὼς δὲ αὐτῆς τὰς ἐλπίδας ἀμυδρῶς , καὶ ὡς ἐν αἰνίγματι διήνοιξεν . Ἐπειδὴ γὰρ ὁ φόβος ἡβήθη καλῶς , καὶ τοῦ ἀνθρώπου τὴν διάνοιαν κατέσεισε , καὶ ἐδαίχθη τί ποτε ἦν ὁ θάνατος , πῶς βαρὺ καὶ ἐπαχθὲς καὶ φορτικόν , οὐκ ἀπὸ τῆς θείας τῆς τότε γενόμενης μόνον , ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν μετ' αὐτὴν ἤδη , τῶν σκωληκῶν , τῆς δυσωδίας , τοῦ ἰχώρος , τῆς τέρενας , τῶν ἄλλων ἀπάντων τῶν τῷ νεκρῷ παρακολουθούντων σώματι · ἐπειδὴ οὖν ὁ φόβος ἡβήθη , καὶ κατέσεισε τὴν διάνοιαν , ὅρα πῶς καὶ τὴν ἀπὸ τῆς ἀναστάσεως εἰσάγει λοιπὸν ἐλπίδα , ἀμυδρὰν μὲν καὶ ἀσαφῆ , εἰσάγει δὲ οὐν ὅμως . Τὸν γὰρ Ἐνὼχ μετὰ ταῦτα γενόμενον οὐκ ἀφῆκεν ἀποθανεῖν · καὶ φησὶ Παῦλος · Πίστει Ἐνὼχ μετετέθη τοῦ μὴ ἰδεῖν θάνατον , καὶ οὐχ ἠρίσκετο , εἰσὶ μετεθῆκεν αὐτὸν ὁ Θεός . Μετέθηκεν , καὶ οὐκ ἀφῆκεν ἀποθανεῖν · οὐ μὴν ἀθάνατον τῶν · ἐποίησεν , ὡςπερ μὴ ἐκλύσει τὸν φόβον , ἀλλὰ μένει μὲν οὐκ ἀποθανεῖν , οὐ μὴν ἐστιν ἀθάνατος , ἀλλ' ἐν τῷ θνητῷ σώματι μῖκος ζωῆς ἐχαρίσατο · παρανοῶν , ὡς εἰπὼν , ἀμυδρῶς πρὸς τῆς ἀναστάσεως τὰς ἐλπίδας . Διὰ τοῦτο καὶ πρῶτον δικαίων συνεχώρησεν ἀποθανεῖν · μετὰ γὰρ τῆς εἰρημένης αἰτίας οὐχ ἂν τις ἀμάρτο · καὶ ταύτην εἶπιν . Ποίαν δὲ ταύτην ; Τὴν τῆς ἀναστάσεως . Ἐπειδὴ γὰρ οὐχ ἥκιστα διηνεκῶς ὁ θάνατος κρατεῖν , διὰ τοῦτο τὸν πρῶτον αὐτοῦ θεμέλιον καὶ τὴν πρῶτην ρίζαν ἐν δικαιώματι παρήναι ἐποίησεν , ἵνα σαφὲς ὁ θεμέλιος γίνηται . Ὦσπερ γὰρ ἁμαρτία θανάτου τροφή , οὕτως δικαιοσύνη θανάτου ἀναίρεσις καὶ ἀφανισμός . Συνεχώρησε τοίνυν τὸν πρῶτον μέλλοντα τελευτῆν δικαῖον εἶναι , ἐκ προοιμίου ἡμῖν διαλεγόμενος , καὶ χρηστὴς ὑποστέλλων ἐλπίδας καὶ δεινῶς , ὅτι οὐκ ἀφήσει τὸ γένος ἡμῶν ἐναπομεῖναι τῇ τελευτῇ · διὸ δὴ καὶ σαφὲς κατεδάλτο αὐτῷ τὸν θεμέλιον .
Lemmas: μλυν , ἀλλά καί ὁ ὁ ὀφρύς ἀνασπάω καί ἐπί ὁ μέγας είμαι ἀξίωμα καί φυσιόω , εἰμί παραγίγνομαι ἐπί ἐκφορά καί ὁ τυγχάνω νεκρός , ὁ ἔοικα συστενάζω , καί γίγνομαι πᾶς ταπεινός · τίς ἔοικα εἰμί πάσχω ἐκεῖνος ὁ πρῶτος βλέπω νεκρός , καί ἐν ὁ ὁ παῖς σῶμα , καί παῖς τοιοῦτος , καί μηδέπω ὁ συνέχεια ὁ τελευταῖος μελετάω ὁ πάθος , ἀλλά ὁ ἐμφύω μέλις θορυβέω ; τίς πάσχω ἔοικα εἰμί ὁράω μή φωνή αἰσθάνομαι , μή ἁφή , μή δάκρυον , μή Κωκυτός , μή κινέω , μή συναγλουμενω ὁ πενθέω πατήρ , μή ὁ συντίθημι πράσσω ; μή γάρ δή ὁ πάρειμι κατάστασις ἴδη , ἀλλά ἐννοέω , ὅτι τότε πρῶτος ἐκεῖνος νεκρός ἀνάκλεις ὁ ἄνθρωπος , καί πολύς μέν ὁ εἰμί , πολύς δέ ἰλημοσύνη ὁ παράκλησις . ἀλλά ὅμως μετά οὗτος καί ὁ ὁ παράκλησις ; επανοαειδω ὁ θεός · οὐδέ γάρ ὁ φόβος αὐξάνω ὁ θάνατος μόνος βούλομαι , ἀλλά τις καί παραμυθία ὁ ἄνθρωπος καρπόω . Ποίας δέ οὗτος ; Τά ἀπό ὁ ἀνάστασις . ἀλλά οἶδα μέν αὐτός οὐ δίδωμι , οἶδα δέ αὐτηες͂ς ὁ ἐλπίς ἀμυδρός , καί ὡς ἐν αἴνιγμα διανοίγω . Ἐπειδή γάρ ὁ φόβος ἡβάω καλός , καί ὁ ἄνθρωπος ὁ διάνοια κατασείω , καί δαΐζω τίς ποτέ εἰμί ὁ θάνατος , πῶς βαρύς καί ἐπαχθής καί φορτικός , οὐ ἀπό ὁ θεῖος ὁ τότε γίνομαι μόνος , ἀλλά καί ἀπό ὁ μετά αὐτός ἤδη , ὁ σκώληξ , ὁ δυσωδία , ὁ ἰχώρ , ὁ τέρην , ὁ ἄλλος ἀπαντάω ὁ ὁ νεκρός παρακολουθέω σῶμα · ἐπεί οὖν ὁ φόβος ἡβάω , καί κατασείω ὁ διάνοια , ὁράω πῶς καί ὁ ἀπό ὁ ἀνάστασις εἰσάγω λοιπός ἐλπίς , ἀμυδρός μέν καί ἀσαφής , εἰσάγω δέ οὖν ὅμως . ὁ γάρ Ἐνώχ μετά οὗτος γίγνομαι οὐ ἀφίημι ἀποθνῄσκω · καί φημί Παῦλος · πίστις Ἐνώχ μετατίθημι ὁ μή ὁράω θάνατος , καί οὐ ἐρίζω , εἰμί μετατίθημι αὐτός ὁ θεός . μετατίθημι , καί οὐ ἀφίημι ἀποθνῄσκω · οὐ μήν ἀθάνατος ὁ · ποιέω , ὡς μή ἐκλύω ὁ φόβος , ἀλλά μένω μέν οὐ ἀποθνῄσκω , οὐ μήν εἰμί ἀθάνατος , ἀλλά ἐν ὁ θνητός σῶμα Μῖκος ζωή χαρίζομαι · παρανοέω , ὡς λέγω , ἀμυδρός πρός ὁ ἀνάστασις ὁ ἐλπίς . Ζεύς οὗτος καί πρῶτος δίκαιος συγχωρέω ἀποθνῄσκω · μετά γάρ ὁ λέγω αἰτία οὐ ἄν τις ἁμαρτάνω · καί οὗτος εἶπον . Ποίας δέ οὗτος ; Τά ὁ ἀνάστασις . Ἐπειδή γάρ οὐ ἦκα διηνεκής ὁ θάνατος κρατέω , διά οὗτος ὁ πρῶτος αὐτός θεμέλιος καί ὁ πρῶτος ῥίζα ἐν δικαίωμα πείρω ποιέω , ἵνα σαφής ὁ θεμέλιος γίγνομαι . ὥσπερ γάρ ἁμαρτία θάνατος τροφή , οὕτως δικαιοσύνη θάνατος ἀναίρεσις καί ἀφανισμός . συγχωρέω τοίνυν ὁ πρῶτος μέλλω τελευτή δίκαιος ἔρχομαι , ἐκ προοίμιον ἐγώ διαλέγω , καί χρηστός ὑποστέλλω ἐλπίς καί δεινός , ὅτι οὐ ἀφίημι ὁ γένος ἐγώ ἐναπομένω ὁ τελευτή · διό δή καί σαφής κατεδάλτο αὐτός ὁ θεμέλιος .