joannes-chrysostomus.expositiones-in-psalmos pg055_0112.1
ὑπου γε καὶ ὀφθαλμὸς ἡ ἡμέτερος θηρίων χειρὸν περιὀβαλε πάθεσιν , εἰς ἔρωτα πικρὸν περιπεῖρας ; Ἄλλ' οὐ διὰ τοῦτο ἐροῦμεν · Διὰ τί ταῦτα γέγονεν ; Ἄλλ' καὶ χάριν εἰσόμεθα πάντων ἐνεκεν τῷ Δεσπότῃ . Ὀπερ γὰρ ἐστιν ἡμᾶς τῷ παιδί , τοῦτο θηρίον ἀνθρώποις ; Εἰ γὰρ τοσοῦτοις συνεχόμενοι δεινοῖς εἰς τοσαύτην ἀπόνοιαν οὐ πλείους αἰροῦνται , ἀν καὶ τοῦτον περιέλθῃ τὸν χαλινόν , ἐννόησον ποῦ τὰ τῆς μαχίας προθήσεται . Διὰ τοῦτο καὶ τὸ σῶμα ἡμῖν οὕτω κατεσκευάσται , ἐπίνοσον , παθητόν , ὑπὸ μυρίων πολιορκούμενον κακῶν · καὶ ἡ γῆ μετὰ πάντων τὰ αὐτῆς δίδωσι · καὶ ὁ βίος ἅπας ἰδρώτων γέμεει . Ἐπειδὴ παιδευτήριον ὁ παρὼν βίος ἐστὶ , καὶ ἀνεσις καὶ σχολὴ τοὺς πλείους τῶν ἀνθρώπων ἀπόλλυσι , διὰ τοῦτο καὶ ἀχολίαν καὶ πόνον ἡμῖν ἀνέμειξεν , ἵνα ὡςπερ ὑπὸ τινων χαλινῶν τὸ ἐγχερμενὸν τῆς διανοίας κολάζηται . Σὺ δὲ σκόπει καὶ τὰ νηχόμενα διὰ τοῦ βάθους τῶν ὀδάτων , καὶ τὰ εἰς ὕψος αἰρόμενα ὑπετάξαι σοὶ διὰ τῆς τέχνης ὁ Δεσπότης . Καὶ τί ἤποτες οὐ πάντα ἐπῆλθε τὰ ὁρώμενα , καὶ φυτὰ καὶ σπέρματα καὶ δένδρα ; Ἄπὸ μέρους τὸ πᾶν ἠνίζατο , καὶ τοῖς φιλομαθεσὶ τὸν περὶ τούτων ἀφήκε λόγον . Καὶ πάλιν εἰς τὸ αὐτὸ καταλείπει τέλος , ὅθεν καὶ ἤρξατο · Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν · καὶ πρὸ τῆς ἀποδείξεως , καὶ μετὰ τὴν ἀπόδειξιν τὰ αὐτὰ τιθεὶς ῥήματα . Μέμνησοι τούτων δὴνενεχὼς καὶ ἡμεῖς τὰ αὐτὰ λέγοντες , θαυμάζοντες αὐτοῦ τὴν χρηστονίαν , ἐκπληττόμενοι τὴν σοφίαν , τὴν φιλανθρωπίαν , τὴν ὑπὲρ ἡμῶν πρόνοιαν . Καὶ ταῦτα μὲν ἡμῖν εἰς ἐρμηνείαν εἴρηται . Εἰ δὲ βούλεσαι , καὶ ἀγωνιστικώτερον τὸν λόγον μεταχειρίσωμεν , καὶ ἐρώμεθα Ἰουδαίους , ποῦ παιδία φωνὴ ἦσε α ; ποῦ δὲ κατέλειψεν ἄχθρόν ἢ τοιαύτη φωνή ; πότε δὲ θαυμαστὸν γέγονεν αὐτοῦ τὸ ὄνομα ; Ἄλλ' οὐχ ἂν ἔγοιεν ἕτερον καιρὸν εἰπεῖν , ἢ τούτον , ὅς ἥλιον φανώτερον δείκνυσι τῆς ἀληθείας τὴν δύναμιν . Διὰ τοῦτο φησιν · Ὀφῶμαι τοὺς οὐρανοὺς ἔργα τῶν δακτύλων σου · καὶτοι γε Μωϋσῆς ἤδη εἶπεν , ὅτι Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν .
Lemmas: ὑπο γε καί ὀφθαλμός ὁ ἡμέτερος θηρίον χείρων περιβάλλω πάθος , εἰς Ἔρως πικρός περιπείρω ; ἄλλος οὖον διά οὗτος εἴρω · Ζεύς τίς οὗτος γίγνομαι ; ἄλλος καί χάρις εἶμι πᾶς ἕνεκα ὁ δεσπότης . ὅσπερ γάρ εἰμί ἐγώ ὁ παῖς , οὗτος θηρίον ἄνθρωπος ; εἰμί γάρ τοσοῦτος συνέχω δεινός εἰς τοσοῦτος ἀπόνοια οὖον πλείων αἱρέω , εἰς καί οὗτος περιέρχομαι ὁ χαλινός , ἐννοέω ποῦ ὁ ὁ Μαχιάς προτίθημι . Ζεύς οὗτος καί ὁ σῶμα ἐγώ οὗτος κατασκευάζω , ἐπίνοσος , παθητός , ὑπό μυρίος πολιορκέω κακός · καί ὁ γῆ μετά πᾶς ὁ αὐτός δίδωμι · καί ὁ βίος ἅπας ἰδρῶτος γεμέω . ἐπεί παιδευτήριον ὁ πάρειμι βίος εἰμί , καί ἄνεσις καί σχολή ὁ πλείων ὁ ἄνθρωπος ἀπόλλυμι , διά οὗτος καί ἀχολία καί πόνος ἐγώ ἀναμίσγω , ἵνα ὡς ὑπό τίνω χαλινός ὁ ἐγχερμενὸν ὁ διάνοια κολάζω . σύ δέ σκοπέω καί ὁ νήχω διά ὁ βάθος ὁ ὁδάω , καί ὁ εἰς ὕψος ἀείρω ὑποτάσσω σύ διά ὁ τέχνη ὁ Δεσπότης . καί τίς ἀποτίνω οὖον πᾶς ἐπέρχομαι ὁ ὁράω , καί φυτόν καί σπέρμα καί δένδρον ; ἀπό μέρος ὁ πᾶς ἐνίζω , καί ὁ φιλομαθής ὁ περί οὗτος ἀφίημι λόγος . καί πάλιν εἰς ὁ αὐτός καταλείπω τέλος , ὅθεν καί ἄρχω · κύριος ὁ Κύριος ἐγώ · καί πρό ὁ ἀπόδειξις , καί μετά ὁ ἀπόδειξις ὁ αὐτός τίθημι ῥῆμα . μιμνήσκω οὗτος δὴνενεχὼς καί ἐγώ ὁ αὐτός λέγω , θαυμάζω αὐτός ὁ χρηστονίαν , ἐκπλήσσω ὁ σοφία , ὁ φιλανθρωπία , ὁ ὑπέρ ἐγώ πρόνοια . καί οὗτος μέν ἐγώ εἰς ἑρμηνεία εἴρω . εἰμί δέ βούλομαι , καί ἀγωνιστικός ὁ λόγος μεταχειρίζω , καί ἔραμαι Ἰουδαῖος , ποῦ παιδίον φωνή ἀείδω ὅς ; ποῦ δέ καταλείβω ἄχθρόν ἢ τοιοῦτος φωνή ; πότε δέ θαυμαστός γίγνομαι αὐτός ὁ ὄνομα ; ἄλλος οὐ εἄν ἐγώ ἕτερος καιρός εἶπον , ἢ οὗτος , ὅς ἥλιος φανός δείκνυμι ὁ ἀλήθεια ὁ δύναμις . Ζεύς οὗτος φημί · ὁπόω ὁ οὐρανός ἔργον ὁ δάκτυλος σύ · καίτοι γε Μωϋσῆς ἤδη εἶπον , ὅτι ἐν ἀρχή ποιέω ὁ θεός ὁ οὐρανός καί ὁ γῆ .