joannes-chrysostomus.expositiones-in-psalmos pg055_0369.6
Οὐ μικρὸν δὲ τοῦτο κατορθώμα τὸ φεύγειν τοὺς ὑπερόγκους , τὸ μισεῖν τοὺς ἀλαζόνας , τὸ ἀποστρέφεσθαι καὶ βεβούλεσθαι μεγίστη ἀρετὴς ἀσφάλεια , μεγίστη ἡ ταπεινοφροσύνης φυλακή . Οὐδὲ ἐν θαυμασίοις ὑπὲρ ἐμέ . Ἄλλος , Οὐδὲ ὑπερβάλλουσιν ὑπὲρ ἐμέ . Εἰ μὴ ἐταπεινοφρόνησον , ἀλλὰ ὑψώσα τὴν καρδίαν μου , ὡς τὸ ἀπογελαλισμένον ἐπὶ τῇ μητρὶ αὐτοῦ [ 373 ] , ὡς ἀνταποδώσεις ἐπὶ τὴν ψυχήν μου . Ἄλλος , Οὕτως ἀνταποδοθεῖται ἡ ψυχή μου . Καθ' ὑπερβατόν ἐστι τὸ εἰρημένον , οἷον , Εἰ μὴ ἐταπεινοφρόνησον , ὡς τὸ ἀπογελαλισμένον ἐπὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ , ἀλλ' ὑψώσα τὴν καρδίαν μου , οὕτως ἀνταποδοθεῖται τῇ ψυχῇ μου . Ὁ δὲ λέγει , τοιούτῳ ἐστίν · οὐ μόνον τῆς κακίας καθαράς ἡμῖν , τῆς ἀλαζονείας λέγω , οὐδὲ μόνον τῶν ἐχόντων αὐτὴν ἀλλότριος , ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν ἐναντίαν αὐτῇ μετὰ πολλῆς ἐδεξάμην τῆς ὑπεροβῆς , τὴν ταπεινοφροσύνην , τὸ μετριάζειν , τὸ συντετριβῆναι . Τοῦτο ἐκεῖνο ὁ τοῖς μαθηταῖς ὁ Χριστὸς ἐκέλευσε λέγων · Ἐὰν μὴ στραφῆτε , καὶ γένητε ὡς τὰ παιδία , οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν . Ταιαύτην , φησίν , ἐκτησάμην ταπεινοφροσύνην , ὡς τὸ ὑπομάξιον παιδίου . Ὡστερ γὰρ ἐκεῖνο ἕκταται τῆς μητρὸς , τεταπεινωται δ , ἀλαζονείας ἀπάσης ἐστὶ καθαρόν , ἀφελεία συζῆ καὶ ἀπλότητι · οὕτω καὶ ἐγὼ πρὸς τὸν Θεὸν ἡμῶν , ἔχοντος αὐτοῦ διηνεκῶς . Οὐχ ἁπλῶς δὲ τοῦ ἀπογελαλισμένου ἐμνήσθη , ἀλλὰ τὴν θλίψιν ὅλων παραστήσαι , τὴν στενοχωρίαν , τὴν ὀδύνην , τὸ μέγεθος τῶν κακῶν . Καθάπερ οὖν τὸ παιδίον ἀπὸ τοῦ μαστοῦ ἀποσπασθὲν , οὐδὲ οὕτως ἀφιέται τῆς μητρὸς , ἀλλ' ὀδυνοῦμενον , θρηνῶν , δυσχεραίνον , ἄλλον , κλαυθμυρίζομενον , ὅμως ἕκταται τῆς τεκοῦσης , καὶ οὐκ ἂν ἀποσταίη · οὕτω κἀγώ , φησίν , καὶ ἐν θλίψει , καὶ ἐν στενοχωρίᾳ , καὶ ἐν πολλαῖς ὧν
Lemmas: οὖον μικρός δέ οὗτος κατόρθωμα ὁ φεύγω ὁ ὑπέρογκος , ὁ μισέω ὁ ἀλαζών , ὁ ἀποστρέφω καί βούλομαι μέγας ἀρετή ἀσφάλεια , μέγας ὁ ταπεινοφροσύνη φυλακή . οὐδέ ἐν θαυμάσιος ὑπέρ ἐγώ . ἄλλος , οὐδέ ὑπερβάλλω ὑπέρ ἐγώ . εἰμί μή ταπεινοφρονέω , ἀλλά υψώνω ὁ Καρδία ἐγώ , ὡς ὁ ἀπογελαλισμένον ἐπί ὁ μήτηρ αὐτός [ 373 ] , ὡς ἀνταποδίδωμι ἐπί ὁ Ψυχή ἐγώ . ἄλλος , οὕτως ἀνταποδίδωμι ὁ ψυχή ἐγώ . κατά ὑπερβατόν εἰμί ὁ εἴρω , οἷος , εἰμί μή ταπεινοφρονέω , ὡς ὁ ἀπογελαλισμένον ἐπί ὁ μήτηρ αὐτός , ἀλλά υψώνω ὁ Καρδία ἐγώ , οὕτως ἀνταποδίδωμι ὁ Ψυχή ἐγώ . ὁ δέ λέγω , τοιοῦτος εἰμί · οὖον μόνος ὁ κακία καθαρός ἐγώ , ὁ ἀλαζονεία λέγω , οὐδέ μόνος ὁ ἔχω αὐτός ἀλλότριος , ἀλλά καί ὁ ἀρετή ὁ ἐναντίος αὐτός μετά πολύς δέχομαι ὁ υπεροβαινω , ὁ ταπεινοφροσύνη , ὁ μετριάζω , ὁ συντρίβω . οὗτος ἐκεῖνος ὁ ὁ μαθητής ὁ Χριστός κελεύω λέγω · ἐάν μή στρέφω , καί γίγνομαι ὡς ὁ παιδίον , οὖον μή εἰσέρχομαι εἰς ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός . ταιαυτος , φημί , κτάομαι ταπεινοφροσύνη , ὡς ὁ ὑπομάσσω παιδίον . Ὡστερ γάρ ἐκεῖνος κτάομαι ὁ μήτηρ , ταπεινόω δ , ἀλαζονεία ἀπασάω εἰμί καθαρός , Ἀφέλεια συζέω καί ἀπόλλυμι · οὗτος καί ἐγώ πρός ὁ θεός ἐγώ , ἔχω αὐτός διηνεκής . οὐχ ἁπλόος δέ ὁ ἀπογελαλισμένου μιμνήσκω , ἀλλά ὁ θλῖψις ὅλος παρίστημι , ὁ στενοχωρία , ὁ ὀδύνη , ὁ μέγεθος ὁ κακός . καθά οὖν ὁ παιδίον ἀπό ὁ μαστός ἀποσπάω , οὐδέ οὕτως ἀφίημι ὁ μήτηρ , ἀλλά οδυνεομαι , θρηνέω , δυσχεραίνω , ἄλλος , κλαυθμυρίζω , ὅμως κτάομαι ὁ τίκτω , καί οὐ εἄν ἀφίστημι · οὗτος ἐγώ , φημί , καί ἐν θλῖψις , καί ἐν στενοχωρία , καί ἐν πολύς ὅς