joannes-chrysostomus.expositiones-in-psalmos pg055_0128.3
παράφρων τὸν Κύριον . Ὅταν ὑβρίσῃ ὁ θυμὸς αὐτοῦ , οὐκ ἐκτίησει . Ἄλλος , Ὅτι ὑμῖν ἐπὶ πᾶσῃ ψυχῆς αὐτοῦ , καὶ πλεονέκτης εὐλογησας , διέσπρε Κύριον . Ἄσεβὴς κατὰ μεταφορῶν θυμοῦ αὐτοῦ οὐ μὴ ἐκτίησῃ . Οἱ δὲ Ἐβδομήκοντα , Παρῶν τὸν Κύριον ὁ ἁμαρτωλός · κατὰ τὸ πλήθος τῆς ὀργῆς αὐτοῦ οὐκ ἐκτίησει . Εἶδες πῶ προσήλθε τὰ τῆς κακίας ; Τί λέγω , φησίν , ὅτι τοὺς πτωχοὺς λυπεῖ ; Λυτὸν τὸν Θεὸν παροξύνει . Καὶ κατὰ τὸ πλήθος τῆς ὀργῆς αὐτοῦ οὐκ ἐκτίησει , λέγει , τὸν Θεόν . Ἄλλος δὲ περὶ τοῦ ἀσεβοῦς · τοῦτο δείκνυσιν δν , λέγων , Τοῦ μετανοήσεως αὐτοῦ , τούἐστι , τῆς ἀπονοίας , τῆς ἀλαζονείας . Εἶδες μανίας ἐπίτασιν , καὶ διαφθοράν ; Πρὸς τοὺς ὁμοφύλους ἐστὶν ἐχθρὸς καὶ πολέμιος , τῆς ἀρετῆς ἡλλοτριούμενος , τῆς κακίας ἐραστής καὶ ἐπαινέτης . Καὶ καλῶς ἕτερος εἶπεν · Οὐκ ἔστι Θεὸς πᾶσαι ἐννοίαις αὐτοῦ · δηλῶν , ὅτι οὐκ ἐκτίησιν τὸν Θεόν , ἐτι καὶ τοὺς ἐμπέπληκται , ὅτι οὐκ ἔχει τὸν φόβον ἐκείνου πρὸ ὀφθαλμῶν . Ἄλλ’ ὡσπερ ἡ λῆμῃ σκοποῖ τὴν χόρην , οὕτως ἡ πονηρὰ τὴν διάνοιαν , καὶ κατὰ χρημάτων φέρει . Οὐκ ἔστι Θεὸς ἐνώπιον αὐτοῦ . Ἄλλος δ , Δι’ ὅλον τῶν ἐνθυμημάτων αὐτοῦ . Βεβηλούμεναι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ ἐν παντὶ καιρῷ , ἀνταναίρει τὰ κρίματα σου ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ . [ 109 ] Ἄλλος , Ἱστοι ἡ κρίσις σου . Εἶδες τῆς κακίας τὸν καρπὸν ; Σδέννυται αὐτοῦ τὸ φῶς , ππρύνται οἱ διαλογισμοί , αἰχμάλωτος δίδεται τῇ πονηρίᾳ . Ἄσπερ γὰρ ὁ πεπτηρωμένος εἰς βάρηρα πίπτει · συνεχῶς , οὕτω δὴ καὶ αὐτός , ἐπειδὴ τοῦ Θεοῦ τὸν φόβον οὐκ ἔχει πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν , διὰ παντὸς ἐν κακίᾳ διατρίβει · οὐδὲ νῦν μὲν ἐν ἀρετῇ , νῦν δὲ ἐν κακίᾳ , ἀλλ’ ἀεὶ ἐν κακίᾳ , καὶ οὐδὲ τῆς γεέννης μέμνηται , οὐδὲ τῆς μελλούσης κρίσεως , οὐδὲ τῶν εὐθυνῶν · ἀλλ’ ὡσπερ χαλινὸν ἅπαντα ταῦτα τὰ βοηθήματα ἐκβαλὼν , καθάπερ πλοῖον ἀνερμάτιστον πονηροῖς ἐκδίδεται πνεύμασι καὶ κύμασιν ἀγρίοις , οὐδενὸς ὄντος τοῦ παιδαγωγούντος αὐτὸν τὴν διάνοιαν . Εἶδες τὸν πονηρὸν ἐν αὐτῇ τῇ κακίᾳ τὴν δίκην ὑπέχοντα ; Τί γὰρ ἵππου ἀχαλινώτου , τί δὲ πλοίου ἀνερματίστου , τί δὲ ἀνθρώπου πεπηρωμένου χαλεπώτερον ;
Lemmas: παράφρων ὁ κύριος . ὅταν ὑβρίζω ὁ θυμός αὐτός , οὐ ἐκτίνω . ἄλλος , ὅτι2 σύ ἐπί πᾶς Ψυχή αὐτός , καί πλεονέκτης εὐλογέω , διασπείρω κύριος . ἀσεβής κατά μεταφορά θυμός αὐτός οὖον μή ἐκτίνω . ὁ δέ ἐβδομήκοντα , πηρός ὁ κύριος ὁ ἁμαρτωλός · κατά ὁ πλήθος ὁ ὀργή αὐτός οὐ ἐκτίνω . εἶδον πῶ πρόσειμι ὁ ὁ κακία ; τις λέγω , φημί , ὅτι ὁ πτωχός λυπέω ; Λυτός ὁ θεός παροξύνω . καί κατά ὁ πλήθος ὁ ὀργή αὐτός οὐ ἐκτίνω , λέγω , ὁ Θεός . ἄλλος δέ περί ὁ ἀσεβής · οὗτος δείκνυμι δν , λέγω , ὁ μετανόησις αὐτός , τουειμι , ὁ ἀπόνοια , ὁ ἀλαζονεία . εἶδον μανία ἐπίτασις , καί διαφθορά ; πρός ὁ ὁμόφυλος εἰμί ἐχθρός καί πολέμιος , ὁ ἀρετή ἀλλοτριόω , ὁ κακία ἐραστής καί ἐπαινέτης . καί καλῶς ἕτερος εἶπον · οὐ εἰμί θεός πᾶς ἔννοια αὐτός · δηλόω , ὅτι οὐ ἐκτίνω ὁ Θεός , ἔτι καί ὁ ἐμπίμπλημι , ὅτι οὐ ἔχω ὁ φόβος ἐκεῖνος πρό ὀφθαλμός . ἄλλος ὡς ὁ λήμη σκοπέω ὁ χόρη , οὕτως ὁ πονηρός ὁ διάνοια , καί κατά χρῆμα φέρω . οὐ εἰμί θεός ἐνώπιος αὐτός . ἄλλος δ , διά ὅλος ὁ ἐνθύμημα αὐτός . Βεβηλόω ὁ ὁδός αὐτός ἐν πᾶς καιρός , ἀνταναιρέω ὁ κρίμα σύ ἀπό πρόσωπον αὐτός . [ 109 ] ἄλλος , ἱστός ὁ κρίσις σύ . εἶδον ὁ κακία ὁ καρπός ; σδεννυος αὐτός ὁ φάος , πίμπρημι ὁ διαλογισμός , αἰχμάλωτος δίδωμι ὁ πονηρία . Ἄσπερ γάρ ὁ πεπτηρωμένος εἰς βάρρης πίπτω · συνεχῶς , οὗτος δή καί αὐτός , ἐπεί ὁ Θεός ὁ φόβος οὐ ἔχω πρό ὁ ὀφθαλμός , διά πᾶς ἐν κακία διατρίβω · οὐδέ νῦν μέν ἐν ἀρετή , νῦν δέ ἐν κακία , ἀλλά ἀεί ἐν κακία , καί οὐδέ ὁ γέεννα μιμνήσκω , οὐδέ ὁ μέλλω κρίσις , οὐδέ ὁ εὔθυνα · ἀλλά ὡς χαλινός ἅπας οὗτος ὁ βοήθημα ἐκβάλλω , καθάπερ πλοῖον ἀνερμάτιστος πονηρός εκδίδω πνεῦμα καί κῦμα ἄγριος , οὐδείς εἰμί ὁ παιδαγωγέω αὐτός ὁ διάνοια . εἶδον ὁ πονηρός ἐν αὐτός ὁ κακία ὁ δίκη ὑπέχω ; τις γάρ ἵππος αχαλίνωτος , τίς δέ πλοῖον ανερμάτιστος , τίς δέ ἄνθρωπος πηρόω χαλεπός ;