joannes-chrysostomus.expositiones-in-psalmos pg055_0221.2
δύσεται καταγχορῶν , ὅταν ἴδῃ σοροὺς ἀποθνησκοντας . Μὴ γὰρ μοι λέγε · Τὰ μέλλοντα λέγεις μόνον . Ἐνταῦθα σοι δίδωμι τὰ ἐνέχυρα τῶν στεφάνων , μᾶλλον δὲ αὐτὸν τὸν ἀρβανῶνα , καὶ τὰ ἐπαθλα . Πῶς , καὶ τίνι τρόπῳ ; Ὅτι ὁ φιλοσοφῶν , καὶ ταῖς τῶν μελλόντων ἐλπίσιν ὁρθούμενος , οὐδὲ τὸν θάνατον ἡγήσεται θάνατον · ἀλλ’ ὁρῶν πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν κείμενον τὸν τεθνηκότα , οὐ πείσεται τὰ τῶν πολλῶν ὁ τοιοῦτος , τοὺς στεφάνους ἀναλογιζόμενος , τὰ βραβεῖα , τὰ ἀπόρρητα ἀγαθά , τὰ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε , καὶ οὓς οὐχ ἤκουσε , τὴν ζωὴν ἐκείνην , τὴν μετ’ ἀγγέλων χορείαν . Ὡσπερ οὖν ὁ ὑψηλὸς τὸν αἰῶνα διαλυόμενον ὁρῶν , οὐ καταπίπτει , οὐδὲ κατηφὴς γίνεται , ἀλλὰ τότε μάλιστα χαίρει καὶ γέγηθεν , εἰδὼς ὅτι ἡ διάλυσις ἐκείνη βελτίονος γίνεται γενέσεως ἀρχή , καὶ πλείονος ὑποδείας φοράς · οὕτως καὶ ὁ δίκαιος κατορθώμασι κοῖμῶν , καὶ τὴν βασιλείαν καθ’ ἑκάστην προσδοκῶν τὴν ἡμέραν , ὅταν ἴδῃ τὸν θάνατον πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν κείμενον , οὐχ ἁλῦει , καθάπερ οἱ πολλοί , οὐ θορυβεῖται , καὶ παρόττεται · οἶδε γὰρ , ὅτι θάνατος τοῖς ὀρθῶς βεβιωκόσι [ 212 ] μεταστάσις ἐστὶν ἐπὶ τὰ βελτίω , καὶ ἀποδημία πρὸς τὰ ἀμείνω , καὶ δρόμος ἐπὶ τοὺς στεφάνους . Τίνας δὲ λέγει σοφοὺς ; Οὐ τοὺς δντοὺς σοφοὺς , ἀλλὰ τοὺς νομιζομένους σοφοὺς . Ἐμοὶ δὲ δοκεῖ τοὺς τῶν Ἑλλήνων σοφοὺς λέγειν , κυμωδῶν αὐτοὺς καὶ ἐντεῦθεν , ὅτι δοκοῦντες εἶναι σοφοί , ἐμωράθησαν , οὐδὲν περὶ ἀναστάσεως φιλοσοφήσαντες . Ὅταν οὖν ἴδῃ τοὺς φιλοσόφους ἐκείνους ἀπολλυμένους , θρηνοῦντας , δακρυομένους , μετὰ οἰμωγῆς ἐκπεμπομένους , τότε αὐτὸς οὐδὲν πείσεται τοιούτων , ἀλλὰ ἀνώτερος ἔσται τῶν τοιούτων βελιῶν , ταῖς χρηστάσις ἐλπίσιν ὁρθούμενος , καὶ εἰδὼς ὅτι ἡ διαφθορὰ αὐτὴ οὐκ ἔστι τῆς οὐσίας ἀναίρεσις , ἀλλὰ τῆς θνητότητος δαπάνη , καὶ τῆς φθορᾶς ἀνάλωμα . Ὁ γὰρ θάνατος οὐτοῦ οὐ τὸ σῶμα ἀπολῦσιν , ἀλλὰ τὴν φθορὰν δαπανᾷ · ὡς ἡ γε οὐσία μένει μετὰ πλείονος ἀνισταμένη τῆς δόξης , ἀλλ’ οὐχὶ πάντων . Μὴν γὰρ ἀνάστασις κοινὴ πάντων ἔσται , ἡ δὲ μετὰ δόξης ἀνάστασις τῶν ὀρθῶς βεβιωκότων . Ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἄρρων καὶ ἄνους ἀπολοῦνται , καὶ καταλείψουσιν ἄλλοτρίους τὸν πλοῦτον αὐτῶν . Καὶ οἱ τέκνοι αὐτῶν , οἰκίαι αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα , σκηνώματα αὐτῶν εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν · ἐπεκαλέσαντο τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἐπὶ τῶν γαιῶν αὐτῶν . Ἄλλος φησὶ , Τὰ ἔντεος τῶν οἰκιῶν αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα . Ἄλλος , Τὰς κατασκηνώσεις αὐτῶν εἰς γενεὰν , ὀνομάσαντες ἐπ’ ὀνόματι αὐτῶν τὰς γαίας · ὁ δὲ Ἑβραῖος , Ἀληπαδαμὸν , τοῦτο εἶπεν . Σ’ . Εἶδες πῶς οὐχ ἀπὸ τῶν μελλόντων , ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν ἐνταῦθα συμβαινόντων , ἀπάγει κακίας καὶ πλεονεξίας , καὶ χειραγωγεῖ πρὸς ἀρετὴν , καταλῶν τὴν περὶ τὰ χρήματα μανίαν , καὶ τοὺς πρὸς τὰ παρόντα ἐποπτιζομένους ; ἀνοήτους καλῶν , καὶ διὰ τῶν πραγμάτων τοῦτο ἀποδεικνύς ; Τί γὰρ ἀνοητότερον , εἰπέ μοι , ἀνθρώπου πονοῦντος , καὶ ταλαιπωρουμένου , καὶ τοσαῦτα συνάγοντος , ὥστε ἑτέρους ἐντερυφᾶν τοῖς αὐτοῦ πόνους ; τί δὲ τῆς ματαιοπονίας ταύτης χειρόν , ὅταν αὐτὸς μὲν ἀπέλθῃ τοὺς ἰδρώτας ἀναχόμενος , καὶ τοὺς καμάτους ὑπομείνας , ἑτέρους δὲ παρέχῃ τὴν
Lemmas: δύο καταγχοροος , ὅταν ὁράω σορός ἀποθνῄσκω . μή γάρ ἐγώ λέγω · ὁ μέλλω λέγω μόνος . ἐνταῦθα σύ δίδωμι ὁ ἐνέχυρον ὁ στέφανος , μᾶλλον δέ αὐτός ὁ ἀρβανῶνα , καί ὁ ἔπαθλον . Πῶς , καί τίς τρόπος ; ὅτι2 ὁ φιλοσοφέω , καί ὁ ὁ μέλλω ἐλπίς ὀρθόω , οὐδέ ὁ θάνατος ἡγέομαι θάνατος · ἀλλά ὁράω πρό ὁ ὀφθαλμός κεῖμαι ὁ θνῄσκω , οὖον πείθω ὁ ὁ πολύς ὁ τοιοῦτος , ὁ στέφανος ἀναλογίζομαι , ὁ βραβεῖον , ὁ ἀπόρρητος ἀγαθός , ὁ ὀφθαλμός οὐ ὁράω , καί ὅς οὐ ἀκούω , ὁ ζωή ἐκεῖνος , ὁ μετά ἄγγελος χορεία . ὡς οὖν ὁ ὑψηλός ὁ αἰών διαλύω ὁράω , οὖον καταπίπτω , οὐδέ κατηφής γίγνομαι , ἀλλά τότε μάλιστα χαίρω καί γηθέω , εἰδοί ὅτι ὁ διάλυσις ἐκεῖνος ἀγαθός γίγνομαι γένεσις ἀρχή , καί πλείων ὑποδείας φορός · οὕτως καί ὁ δίκαιος κατόρθωμα κοιμάω , καί ὁ βασίλειος κατά ἕκαστος προσδοκάω ὁ ἡμέρα , ὅταν ὁράω ὁ θάνατος πρό ὁ ὀφθαλμός κεῖμαι , οὐ ἀλύω , καθάπερ ὁ πολύς , οὖον θορυβέω , καί πάρος · οἶδα γάρ , ὅτι θάνατος ὁ ὀρθῶς βιόω [ 212 ] μετάστασις εἰμί ἐπί ὁ ἀγαθός , καί ἀποδημία πρός ὁ ἀγαθός , καί δρόμος ἐπί ὁ στέφανος . τίς δέ λέγω σοφός ; οὖον ὁ δίδωμι σοφός , ἀλλά ὁ νομίζω σοφός . ἐμός δέ δοκέω ὁ ὁ Ἕλλην σοφός λέγω , χυμώδης αὐτός καί ἐντεῦθεν , ὅτι δοκέω εἰμί σοφός , μωραίνω , οὐδείς περί ἀνάστασις φιλοσοφέω . ὅταν οὖν ὁράω ὁ φιλόσοφος ἐκεῖνος ἀπολύω , θρηνέω , δακρυομενος , μετά οἰμωγή ἐκπέμπω , τότε αὐτός οὐδείς πείθω τοιοῦτος , ἀλλά ἀνώτερος εἰμί ὁ τοιοῦτος βελία , ὁ χρηστάσις ἐλπίς ὀρθόω , καί εἰδοί ὅτι ὁ διαφθορά αὐτός οὐ εἰμί ὁ οὐσία ἀναίρεσις , ἀλλά ὁ θνητότης δαπάνη , καί ὁ φθορά ἀνάλωμα . ὁ γάρ θάνατος Ούτου οὖον ὁ σῶμα ἀπόλυσις , ἀλλά ὁ φθορά δαπανάω · ὡς ὁ γε οὐσία μένω μετά πλείων ἀνίστημι ὁ δόξα , ἀλλά οὐ πᾶς . Μήν γάρ ἀνάστασις κοινός πᾶς εἰμί , ὁ δέ μετά δόξα ἀνάστασις ὁ ὀρθῶς βιόω . ἐπί ὁ αὐτός Ἄρρων καί ἄνοος ἀπόλλυμι , καί καταλείπω ἀλλότριος ὁ πλοῦτος αὐτός . καί ὁ τεκνόω αὐτός , οἰκίον αὐτός εἰς ὁ αἰών , σκήνωμα αὐτός εἰς γενεά καί γενεά · ἐπικαλέω ὁ ὄνομα αὐτός ἐπί ὁ γαῖα αὐτός . ἄλλος φημί , ὁ Ἐντεός ὁ οἰκίον αὐτός εἰς ὁ αἰών . ἄλλος , ὁ κατασκήνωσις αὐτός εἰς γενεά , ὀνομάζω ἐπί ὄνομα αὐτός ὁ γαῖα · ὁ δέ Ἑβραῖος , Ἀληπαδαμὸν , οὗτος εἶπον . σύ . εἶδον πῶς οὐ ἀπό ὁ μέλλω , ἀλλά καί ἀπό ὁ ἐνταῦθα συμβαίνω , ἀπάγω κακία καί πλεονεξία , καί χειραγωγέω πρός ἀρετή , καταλέω ὁ περί ὁ χρῆμα μανία , καί ὁ πρός ὁ πάρειμι εποπτιζομενος ; ἀνόητος καλός , καί διά ὁ πρᾶγμα οὗτος ἀποδείκνυμι ; τις γάρ ἀνόητος , εἶπον ἐγώ , ἄνθρωπος πονέω , καί ταλαιπωρέω , καί τοσοῦτος συνάγω , ὥστε ἕτερος ἐντρυφάω ὁ αὐτός πόνος ; τίς δέ ὁ ματαιοπονία οὗτος χείρων , ὅταν αὐτός μέν ἀπέρχομαι ὁ ἱδρώς ἀνέχω , καί ὁ κάματος ὑπομένω , ἕτερος δέ παρέχω ὁ