joannes-chrysostomus.expositiones-in-psalmos pg055_0205.1
ὁ Παῦλος · Ἰδοὺ γὰρ αὐτὸ τοῦτο τὸ κατὰ Θεὸν λυτην ἀξίωσιν τὴν ὀδόν . Ὁ μὲν γὰρ Ἰλλας οὐδὲ τοσαύτην ἐλθὼν ἄσην ὁ Χριστός , ὑφ’ ἑτέρας ἦγετο δυνάμευσις . Οὐ γὰρ ἦν ἀνθρωπίνης φύσεως δυνασαίς ξένην ἔδειξεν . Ὁ δὲ Μονογενὴς ἀνέβη οἰκία ἑαυτοῦ . Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Λουκᾶς [ 194 ] οὕτως ἔλεγε · Καὶ ἤσων ἀτενίζοντες παρακολουθοῦν αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν . Οὐχ ἀπὲν , ἀναλαβανόμενον αὐτοῦ , οὐδὲ βαπτίζομένου · πορεύει γὰρ αὐτοῦ ἰδία τὸ γινόμενον ἦν . Εἰ δὲ πρὸ τοῦ σταυροῦ ἐπὶ τῶν ὀδάτων ἐφέρετο , παθητὸν ἐπὶ καὶ βαρὺ περιειλημένος σῶμα , τί θαυμαστὸν , εἰ καὶ μετὰ τὸ ἀφθαρτον αὐτὸ λαβεῖν , τὸν ἄερα ἔτεινε ; Πῶς δὲ Ἐν ἀλαλαγμῷ ; Τίς ἤλαλξεν , ὅτε ἀνέβη ; Καίτοι σιγὴ ταύτῳ ἐγένετο , καὶ ἔνδεκα παρόντων μαθητῶν μόνων . Ὁρᾷς ὅτι οὐχ ἀπλῶς διὰ τὰς λέξεις ἐκλαμπάνει , ἀλλ’ εἰδέναι τὸ ἐξ αὐτῶν σημαινόμενον ; Ὅπερ γὰρ ἐν προοιμῷ τοῦ ψαλμοῦ ἔλαγον , ὅτι ἑτέρων τί ὁ ἀλαλαγμὸς δηλοῖ , τὴν νίκην , τὸ τράποιον · τὸ τοῖυν ἐνταῦθά φησιν , Ἐν ἀλαλαγμῷ , τοῦτο ἐστιν , ὅτι ἐν νίκῃ ἀνέβη , περιγενόμενος θανάτου , καταρρίψας τὴν ἁμαρτίαν , τοὺς δαίμονας τροποσάμενος , τὴν πλάνην ἐκβάλων , πάντα μεταβαλὼν πρὸς τὸ βέλτιον , πρὸς τὴν ἀρχαίαν πατρίδα , μᾶλλον δὲ πρὸς πολλῷ βελτίονα , τὴν φύσιν ἀναγαγὼν τὴν ἡμετέραν . Οὐδεὶς γὰρ αὐτῷ παραγενόμενον ἀντέστη , οὐχ ἁμαρτίας τυραννίς , οὐ θανάτου δύναμις , οὐ κατάρας ἰσχύς , οὐ φθορὰς , οὐ κακίας ἐπιτάσις , οὐχ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδὲν · ἀλλὰ πάντα ταῦτα ὥσπερ ἀρῆχων διαρρήξας , καὶ δαιμονίων φάλαγγας καὶ διαβόλου νεῦρα , καὶ ἅπαντα ταῦτα διαλύσας , ἀνῆλθε κατορθώσας ἃπερ ἐβούλετο . ε’ . Διὸ καὶ ὁ Παῦλος αὐτοῦ τὸ τρόπαιον διηγούμενος , ἔλεγεν · Ἀπεκδυσάμενος τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας , ἐδειγμάτισεν ἐν παρρησίᾳ , θριαμβεύσας αὐτοὺς ἐν αὐτῷ . Καὶ πάλιν · Ἐκαλεῖτο τὸ καθ’ ἡμῶν χειρόγραφον ἐν τοῖς δόγμασιν , ὃ ἦν ὑπεστασιον ἡμῖν , καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου , προοηλάσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ . Κύριος γε φωνὴν σάλπιγγος . Πάλιν τὸ αὐτὸ δηλοῖ , τοῦσδὲν ἐν νίκῃ λαμπρά . Ἐνταῦθα δὲ ἑτέρων εἰ νοητέον , τὸ περιφανές , τὸ σαφές , τὸ δηλωδύιον . Καίτοι γε τότε οὐδεὶς ἦγεν , τοῦτο γενομένου , ἀλλ’ οὕτως ἠγέετο σαφῶς , ὡς σάλπιγγος ἠχοῦσης , μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ πλείον . Ἐκαίνο γὰρ τὸ λάθος γενόμενον τότε οὐδεὶς σχεδὸν τῶν οἰκουμένων τὴν οἰκουμένην ἠγνόησεν , ἀλλ’ οὕτως αὐτὸ ἐξεκάλυψε τῶν πραγμάτων ἡ φύσις , ὡς σάλπιγγος ἠχοῦσης , μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ πλείον . Οὐ γὰρ δὴ οὕτως σάλπιγξ ἠχοῦσα ἅπαντας ἂν ἐκάλεισεν ἐπὶ τὴν θέαν ἐκείνην , ὡς μετὰ ταῦτα τῶν πραγμάτων φωνὴ τὴν ἀνδράσιν ἐδείξε , βροντῆς ἀπάσης ἰσχυρότερον καταδεῖλον εἰ τὸ πρᾶγμα ποιήσασα . Οὐδὲ γὰρ ἂν βροντὴ οὕτω τὴν οἰκουμένην ἐκάλεισεν , ὡς ἡ τῶν πραγμάτων ἐπιθεῖσις τοῦτε δυνάς τότε , τοὺς τε μετὰ ταῦτα ἰσομύους . Ἡ μὲν γὰρ βροντὴ τοῖς παροῦσιν ἐστὶ κατάδηλος · αὕτη δὲ πάσας γενεὰς σάλπιγγος λαμπρότερον , καὶ βροντῆς σαφέστερον ἐπιδείκνυται τὸ γεγεννημένον . Οὐχ ἂν δὲ τις ἀμάρτοι σάλπιγγας τὰ στόματα τῶν ἀποστόλων εἰπών , οὐχὶ χαλκλάτους σάλπιγγας , ἀλλὰ χρυσῶν τιμιωτέρας , καὶ λίθων πολυτελεστέρας . Διὰ τὶ οὖν οὐχ εἶπα , σάλπιγγος , ἀλλ’ , Ἐν φωνῇ σάλ -
Lemmas: ὁ Παῦλος · ἰδέ γάρ αὐτός οὗτος ὁ κατά θεός λυτός ἀξίωσις ὁ ὀδούς . ὁ μέν γάρ ἰλλάς οὐδέ τοσοῦτος ἔρχομαι ἄση ὁ Χριστός , ὑπό ἕτερος ἄγω δύναμις . οὖον γάρ εἰμί ἀνθρώπινος φύσις δυνασαίς ξένος δείκνυμι . ὁ δέ Μονογενής ἀναβαίνω οἰκίον ἑαυτοῦ . Ζεύς οὗτος καί ὁ Λουκᾶς [ 194 ] οὕτως λέγω · καί ἀσάω ἀτενίζω παρακολουθέω αὐτός εἰς ὁ οὐρανός . οὐχ ἀπό , ἀναλαμβάνω αὐτός , οὐδέ βαπτιζόμενος · πορεύω γάρ αὐτός ἴδιος ὁ γίγνομαι εἰμί . εἰμί δέ πρό ὁ σταυρός ἐπί ὁ ὁδάω φέρω , παθητός ἐπί καί βαρύς περιλαμβάνω σῶμα , τίς θαυμαστός , εἰμί καί μετά ὁ ἄφθαρτος αὐτός λαμβάνω , ὁ ἀήρ τείνω ; Πῶς δέ ἐν ἀλαλαγμός ; Τῖς ἀλλάσσω , ὅτε ἀναβαίνω ; καίτοι σιγή ταύτος γίγνομαι , καί ἕνδεκα πάρειμι μαθητής μόνος . ὁράω ὅτι οὐ ἀπλόος διά ὁ λέγω ἐκλάμπω , ἀλλά οἶδα ὁ ἐκ αὐτός σημαίνω ; ὅπερ γάρ ἐν προοιμος ὁ ψαλμός Λᾶγος , ὅτι ἕτερος τίς ὁ ἀλαλαγμός δηλόω , ὁ Νίκη , ὁ τρέπω · ὁ τοῖος ἐνταῦθα φημί , ἐν ἀλαλαγμός , οὗτος εἰμί , ὅτι ἐν Νίκη ἀναβαίνω , περιγίγνομαι θάνατος , καταρρίπτω ὁ ἁμαρτία , ὁ δαίμων τροπόω , ὁ πλάνη ἐκβάλλω , πᾶς μεταβάλλω πρός ὁ ἀγαθός , πρός ὁ ἀρχαῖος πατρίς , μᾶλλον δέ πρός πολύς ἀγαθός , ὁ φύσις ἀνάγω ὁ ἡμέτερος . οὐδείς γάρ αὐτός παραγίγνομαι ἀνθίστημι , οὐ ἁμαρτία τυραννίς , οὖον θάνατος δύναμις , οὖον κατάρα ἰσχύς , οὖον φθορά , οὖον κακία ἐπίτασις , οὐ ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς · ἀλλά πᾶς οὗτος ὥσπερ ἀρχή διαρρήγνυμι , καί δαιμόνιος φάλαγξ καί διάβολος νεῦρον , καί ἅπας οὗτος διαλύω , ἀνέρχομαι κατορθόω ὅσπερ βούλομαι . εἰ . Διὸ καί ὁ Παῦλος αὐτός ὁ τρόπαιον διηγέομαι , λέγω · ἀπεκδύομαι ὁ ἀρχή καί ὁ ἐξουσία , δειγματίζω ἐν παρρησία , θριαμβεύω αὐτός ἐν αὐτός . καί πάλιν · καλέω ὁ κατά ἐγώ χειρόγραφον ἐν ὁ δόγμα , ὅς εἰμί ὑφίστημι ἐγώ , καί αὐτός ἀείρω ἐκ ὁ μέσος , προοελαυνω αὐτός ὁ σταυρός . Κύριος γε φωνή σάλπιγξ . πάλιν ὁ αὐτός δηλόω , ὅδε ἐν Νίκη λαμπρός . ἐνταῦθα δέ ἕτερος εἰμί νοητέον , ὁ περιφανής , ὁ σαφής , ὁ δηλωδύιον . καίτοι γε τότε οὐδείς ἄγω , οὗτος γίγνομαι , ἀλλά οὕτως ἡγέομαι σαφῶς , ὡς σάλπιγξ ἔχω , μᾶλλον δέ καί πολύς πλείων . Ἐκαίνο γάρ ὁ λάθος γίγνομαι τότε οὐδείς σχεδόν ὁ οἰκέω ὁ οἰκέω ἀγνοέω , ἀλλά οὕτως αὐτός ἐκκαλύπτω ὁ πρᾶγμα ὁ φύσις , ὡς σάλπιγξ ἔχω , μᾶλλον δέ καί πολύς πλείων . οὖον γάρ δή οὕτως σάλπιγξ ἠχέω ἅπας εἄν καλέω ἐπί ὁ θέα ἐκεῖνος , ὡς μετά οὗτος ὁ πρᾶγμα φωνή ὁ ἀνήρ δείκνυμι , βροντή ἀπασάω ἰσχυρός καταδεῖλον εἰμί ὁ πρᾶγμα ποιέω . οὐδέ γάρ εἄν βροντή οὗτος ὁ οἰκέω καλέω , ὡς ὁ ὁ πρᾶγμα ἐπιτίθημι Τούτος δύο τότε , ὁ τε μετά οὗτος ἰσομύους . ὁ μέν γάρ βροντή ὁ πάρειμι εἰμί κατάδηλος · οὗτος δέ πᾶς γενεά σάλπιγξ λαμπρός , καί βροντή σαφής ἐπιδείκνυμι ὁ γεννάω . οὐχ εἄν δέ τις ἁμαρτάνω σάλπιγξ ὁ στόμα ὁ ἀπόστολος εἶπον , οὐ χαλκλάτους σάλπιγξ , ἀλλά χρυσός τίμιος , καί λίθος πολυτελής . Ζεύς τίς οὖν οὐ εἶπον , σάλπιγξ , ἀλλά , ἐν φωνή σαλ -