joannes-chrysostomus.epistulae-ad-olympiadem-epist-1-17 pg052_0219.2
Καὶ νῦν χαίρω σφόδρα καὶ εὐφραίνομαι , οὐχ ὅτι τῇ ἀρρώστιας ἀπηλλάχης μόνον , ἀλλὰ πρὸ πάντων , ὅτι οὕτω γενναίως φέρεις τὰ συμβέβηκός , μὴδὲν ἅπαντα ταῦτα καλοῦσα · καὶ τὸ δὲ μείζων , ὅτι καὶ τῇ τοῦ σώματος ἀρρώστια ταύτῃ περιέθηκεν τὴν προσαγορίαν , ὅ ψυχῆς ἐστι νευανικῆς καὶ πολλῷ τῷ τῆς ἀνδρίας βρωούσης καρπῷ . Τὸ γὰρ μὴ μόνον φέρειν γενναίως τὰ δυσχερῆ , ἀλλὰ μηδὲ παρόντων αὐτῶν αἰσθάνεσθαι , ἀλλ' ὑπερορᾶν καὶ μετὰ πολλῆς τῆς ἀπραγμοσύνης τὸν τῆς ὑπομονῆς ἀναδῆσαι στέφανον , οὐ κάμνουσαν , οὐδὲ ἰδρούσαν , οὐδὲ πράγματα ἔχουσαν , οὐδὲ ἑτέροις παρέχουσαν , ἀλλ' ὥσπερ σκιρτῶσαν καὶ χορεύουσαν , τοῦτο τῆς ἀκριβεστάτης φιλοσοφίας ἐστὶν ἀπόδειξις . Διὰ ταῦτα χαίρω καὶ σκιρτῶ , πέτομαι ὑπὸ τῆς ἡδονῆς , οὐχ αἰσθάνομαι τῆς παρούσης ἐρημίας , οὐδὲ τῶν λοιπῶν περιστάσεων , εὐφραινόμην καὶ γαννύομαι , καὶ σφόδρα [ 581 ] καλλωπίζομαι ἐπὶ τῇ σῇ μεγαλοφροσύνῃ καὶ ταῖς ἐπαλλήλοις νίκαις , οὐ διὰ σὲ μόνον , ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν μεγάλην καὶ πολυάνθρωπον πόλιν ἐκείνην , ἥ καὶ ἀντὶ πύργου καὶ λιμένος γέγονας καὶ τείχους , λαμπρὰν τὴν διὰ τῶν πραγμάτων ἀριστεῖα φανὴν , καὶ ἑκάτερον τὸ γένος ἐν τοῖς παθήμασι σοῦ παιδεύουσα , καὶ ἀποδιδοῦσα ῥαδίως πρὸς τοιούτους ἀγῶνας , καὶ καταβαίνειν εἰς τὰ σκάμματα μετὰ ἀνδρίας ἀπάσης , καὶ φέρειν εὐχῶς τοὺς ἐκ τῶν τοιούτων ἀγῶνων ἱδρώτας . Καὶ τὸ δὲ θαυμαστόν , ὅτι οὐχ εἰς ἀγορὰν ἐμβάλλουσα , οὐδὲ τὰ μέσα τῆς πόλεως καταλαμβανοῦσα , ἀλλ' ἐν οἰκίσκῳ βραχεῖ καὶ θαλάμῳ καθημένη , νεφοῖς , ἀλείρεις τοὺς ἄτοπους , καὶ τῆς θαλάττης οὕτω μαινόμενης , καὶ τῶν κυμάτων οὕτω χορευομένων , σκοπῆσαι τε καὶ θραλεῖν , καὶ σπιλάδων , καὶ θηρίων πάντοθεν ἀγρίων ἀναφαινόμενων , καὶ νυκτὸς βαθυτάτης πάντα κατεχοῦσης , ὥσπερ ἐν μεσημβρίῃ καὶ γαλήνῃ καὶ κατὰ πρύμναν τοῦ πνεύματος ἵσταμένου ,
Lemmas: καί νῦν χαίρω σφόδρα καί εὐφραίνω , οὐ ὅτι ὁ αρρώστια ἀπαλλάσσω μόνος , ἀλλά πρό πᾶς , ὅτι οὗτος γενναῖος φέρω ὁ συμβεβηκός , μηδείς ἅπας οὗτος καλέω · καί ὁ δέ μείζων , ὅτι καί ὁ ὁ σῶμα αρρώστια οὗτος περιτίθημι ὁ προσαγορία , ὅς Ψυχή εἰμί νευανικω καί πολύς ὁ ὁ Ἀνδρίας βιβρώσκω καρπός . ὁ γάρ μή μόνος φέρω γενναῖος ὁ δυσχερής , ἀλλά μηδέ πάρειμι αὐτός αἰσθάνομαι , ἀλλά ὑπεροράω καί μετά πολύς ὁ ἀπραγμοσύνη ὁ ὁ ὑπομονή ἀναδέω στέφανος , οὖον κάμνω , οὐδέ ιδρουω , οὐδέ πρᾶγμα ἔχω , οὐδέ ἕτερος παρέχω , ἀλλά ὥσπερ σκιρτάω καί χορεύω , οὗτος ὁ ἀκριβής φιλοσοφία εἰμί ἀπόδειξις . Ζεύς οὗτος χαίρω καί σκιρτάω , πέτομαι ὑπό ὁ ἡδονή , οὐ αἰσθάνομαι ὁ πάρειμι ἐρημία , οὐδέ ὁ λοιπός περίστασις , εὐφραίνω καί γαννύω , καί σφόδρα [ 581 ] καλλωπίζομαι ἐπί ὁ σός μεγαλοφροσύνη καί ὁ ἐπάλληλος Νίκη , οὖον διά σύ μόνος , ἀλλά καί διά ὁ μέγας καί πολυάνθρωπος πόλις ἐκεῖνος , ὅς καί ἀντί πύργος καί λιμήν γίγνομαι καί τεῖχος , λαμπρός ὁ διά ὁ πρᾶγμα ἀριστεῖα φανός , καί ἑκάτερος ὁ γένος ἐν ὁ πάθημα σύ παιδεύω , καί ἀποδίδωμι ῥᾳδίως πρός τοιοῦτος ἀγών , καί καταβαίνω εἰς ὁ σκάμμα μετά Ἀνδρίας ἀπασάω , καί φέρω εὐχή ὁ ἐκ ὁ τοιοῦτος ἀγών ἱδρώς . καί ὁ δέ θαυμαστός , ὅτι οὐ εἰς ἀγορά ἐμβάλλω , οὐδέ ὁ μέσος ὁ πόλις καταλαμβάνω , ἀλλά ἐν οἰκίσκος βραχύς καί θάλαμος κάθημαι , νέφω , αλειρεω ὁ άτοπος , καί ὁ θάλασσα οὗτος μαίνομαι , καί ὁ κῦμα οὗτος χορεύω , σκοπέω τε καί θραλεῖν , καί σπιλάς , καί θηρίον πάντοθεν ἄγριος ἀναφαίνω , καί νύξ βαθύς πᾶς κατέχω , ὥσπερ ἐν μεσημβρία καί γαλήνη καί κατά πρύμνα ὁ πνεῦμα ἵστημι ,