joannes-chrysostomus.epistulae-ad-olympiadem-epist-1-17 pg052_0264.8
Καὶ τοῦτο τῆς γνησίας σου καὶ θερμῆς ἀγάπης , τὸ ἐκ τοσούτου καθημένου διαστήματος περιτρέμεν ἡμῶν τῆς σωτηρίας d . Πρώην μὲν οὖν τόπους ἐκ τόπων ἀμείβοντες ἐν αὐτῇ τοῦ χειμῶνος τῇ ἀρχῇ , νῦν μὲν ἐν πόλεσιν , νῦν δὲ ἐν φάραξι καὶ νάπασιν διετρίβομεν , ὑπὸ τῆς τῶν Ἰσαύρων ἐφόδου πανταχοθεν ἐλαυνόμενοι . Ὦφὲ δὲ ποτὲ λυψιράντων μικρὸν τῶν ἐνταῦθα κακῶν , τὰς ἐρημίας ἀφέντες , ἐπὶ τὴν Ἀραβισθὸν κατεδράμομεν , ἀσφαλέστερον μὲν τῶν ἄλλων χωρίων τὸ ἐν αὐτῇ φρούριον εὑρόντες ( οὐδὲ γὰρ ἐν τῇ πόλει διάγομεν , ἐπειδὴ περ οὐδὲ τοῦτο ἀσφαλές ) , δεσμοτηρίου δὲ παντὸς χειρώνα ὑπομείνοντες οἴχισιν . Μετὰ γὰρ τοῦ καθ' ἑκάστην , ὡς εἰπεῖν , τὴν ἡμέραν ἐπὶ θύρας ἡμῖν εἶναι τὸν θάνατον , τῶν Ἰσαύρων πάντα ἐπιόντων , καὶ πυρὶ καὶ σιδηρῷ καὶ σώματα καὶ οἰκοδομήματα ἀφανιζόντων , καὶ λιμὸν δεδοίχαμεν , ὃν ἡ στενοχωρία καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἐνταῦθα συνδραμόντων ποιεῖν ἀπειλεῖ . Καὶ ἀρρώστιας δὲ μακρὰν τὴν ἀπὸ τοῦ χειμῶνος καὶ τῆς συνεχούς φυγῆς ἐγγενομένην ἡμῖν ὑπομείναντες , νῦν τὸ μὲν χαλεπὸν αὐτῆς διαπεφεύγαμεν , ὀλίγα δὲ αὐτῆς περιφέρομεν λείψανα . Ἄλλ' ὅμως καὶ ἐν τοιούτοις ὄντες κακοῖς e καὶ τηλικαύταις περιστάσει , μεγίστην καρποῦμεθα παραμυθίαν ἐκ τῆς ὑμετέρας ἀγάπης , τῆς θερμῆς , καὶ γνησίας , καὶ ἀπεριτρεπτοῦ . Ταύτ' οὖν εἰδότες , συνεχῶς ἡμῖν εὐαγγελίζεσθαι f περὶ τῆς ὑγείας τῆς ὑμετέρας μὴ κατοκνεῖτε . Εἰ γὰρ καὶ ἐκ τοσούτου καθημέθα διαστήματος , ἀλλ' ὅμως τῆ τῆς ἀγάπης ἀλύσει μετὰ πολλῆς ὑμῖν συνδεδεῖσθαι τῆς ἀκριβείας . Χάριν δὲ ἔχω σου πολλὴν τῇ τιμιότητι , ὅτι καὶ τῶν ἐν Φοινίκῃ πραγμάτων , καὶ ἐν τοσαύταις ὄν ταραχαῖς , πολλὴν ποιεῖ σπουδήν . Ἄν οὖν τι πλεῖον ἐκεῖθεν ἐπαγγελθῇ , δηλώσαι ἡμῖν μὴ κατοκνήσης . Ἡμῖν γὰρ οὐδεὶς οὐδαμοθεν ταχῶς ἐπιχωριάσειν ἀνέχεται , τῶν ὁδῶν
Lemmas: καί οὗτος ὁ Γνησίας σύ καί θερμός ἀγάπη , ὁ ἐκ τοσοῦτος κάθημαι διάστημα περιτρέμω ἐγώ ὁ σωτηρία d . πρώην μέν οὖν τόπος ἐκ τόπος ἀμείβω ἐν αὐτός ὁ χειμών ὁ ἀρχή , νῦν μέν ἐν πόλις , νῦν δέ ἐν φάραξ καί νάπη διατρίβω , ὑπό ὁ ὁ Ἴσαυρος ἔφοδος πανταχόθεν ἐλαύνω . οἴφω δέ ποτέ λυψιραντος μικρός ὁ ἐνταῦθα κακός , ὁ ἐρημία ἀφίημι , ἐπί ὁ ἀραβέω κατατρέχω , ἀσφαλής μέν ὁ ἄλλος χωρίον ὁ ἐν αὐτός φρούριον εὑρίσκω ( οὐδέ γάρ ἐν ὁ πόλις διάγω , ἐπεί περ οὐδέ οὗτος ἀσφαλής ) , δεσμωτήριον δέ πᾶς χείρων ὑπομένω οἴκισις . μετά γάρ ὁ κατά ἕκαστος , ὡς εἶπον , ὁ ἡμέρα ἐπί θύρα ἐγώ εἰμί ὁ θάνατος , ὁ Ἴσαυρος πᾶς ἔπειμι , καί πῦρ καί σιδήρεος καί σῶμα καί οἰκοδόμημα ἀφανίζω , καί λιμός δείδω , ὅς ὁ στενοχωρία καί ὁ πλῆθος ὁ ἐνταῦθα συντρέχω ποιέω ἀπειλέω . καί αρρώστια δέ μακράν ὁ ἀπό ὁ χειμών καί ὁ συνεχής φυγή ἐγγίγνομαι ἐγώ ὑπομένω , νῦν ὁ μέν χαλεπός αὐτός διαφεύγω , ὀλίγος δέ αὐτός περιφέρω λείψανον . ἄλλος ὅμως καί ἐν τοιοῦτος εἰμί κακός e καί τηλικόσδε περίστασις , μέγας καρπόω παραμυθία ἐκ ὁ ὑμέτερος ἀγάπη , ὁ θερμός , καί Γνησίας , καί ἀπεριτρεπτοῦ . αὐτός οὖν οἶδα , συνεχῶς ἐγώ εὐαγγελίζω f περί ὁ ὑγεία ὁ ὑμέτερος μή κατοκνέω . εἰμί γάρ καί ἐκ τοσοῦτος κάθημαι διάστημα , ἀλλά ὅμως τῆ ὁ ἀγάπη ἅλυσις μετά πολύς σύ συνδέω ὁ ἀκρίβεια . Χάρις δέ ἔχω σύ πολύς ὁ τιμιότης , ὅτι καί ὁ ἐν Φοινίκη πρᾶγμα , καί ἐν τοσοῦτος εἰμί ταραχή , πολύς ποιέω σπουδή . ἄν οὖν τίς πλείων ἐκεῖθεν ἐπαγγέλλω , δηλόω ἐγώ μή κατοκνέω . ἡμῖν γάρ οὐδείς οὐδαμόθεν Τάχως επιχωριάζω ἀνέχω , ὁ ὁδός