joannes-chrysostomus.epistulae-ad-olympiadem-epist-1-17 pg052_0215.1
ἀπενεὶ σώματι καὶ ἀραχνῶσι οὕτως ἀφόρητον φέρω χρυμὸν , ὅτι ἀναπνεῖν δύναμαι , τῶν ἐθᾶδὼν τοῦ χειμῶνος [ 576 ] οὐ τὰ τυγχάντα ἐντεῦθεν πασχόντων . Ἄλλ᾽ ἡμεῖς ἐμεῖναμεν ἀδλαδεῖς μέχρι τῆς σήμερον , καὶ ληστέων χεῖρας διαφυγόντες πολλάκις ἐπελθόντων , καὶ ἀπορίᾳ ἀναγκαίων συζῶντες , καὶ μὴδε βαλανείων χρήσθαι δυνάμενοι · καὶ τοι ἤνικα αὐτοῖσι διετρίβομεν , συνεχῶς τούτου δεόμενοι , νῦν δὲ ἐν τοιαύτῃ ἔχει κατέστημεν , ὡς μηδ᾽ ἐπιθυμεῖν τῆς ἐντεῦθεν παραμυθίας , ἀλλὰ καὶ ὑγιεινότεροι ταύτῃ γενέσθαι . Καὶ οὔτε ἀέρων δυσκολία , οὐ τόπων ἔρημία , οὐχ ὀνίων στενοχωρία , οὐ τῶν θεραπευσόντων ἔρημία , οὐχ ἰατρῶν ἀμαθία , οὐ βαλανείων ἀπορία , οὐ τὸ διδού , καθάπερ ἐν δεσμωτηρίῳ , ἐν ἐνὶ οἴκηματι καθέδραται , οὐ τὸ μὴ κινεῖσθαι , οὔπερ δεῖ συνεχῶς ἐδεδύνη , οὐ τὸ καπνῷ καὶ πυρὶ διηνεκῶς ὀμιλεῖν , οὐ ληστῶν φόβος , οὐ πολιορκία διηνεκής , οὐχ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδὲν ἡμῶν περιεγέγονεν · ἀλλ᾽ ὑγιεινότερον αἰσκεῖσθαι ἡ αὐτοῖσι ἦμεν , πολλῇ μέντοι κεχρημένοι τῇ ἐπιμελείᾳ . Ταῦτα σὺν πάντα λογιζομένη , διακροῦσι τὴν κατέχουσαν σε νῦν ὑπὲρ τούτων ἀθυμίαν , καὶ μὴ σαυτὴν ἀπάταις δικας περιττὰς καὶ χαλεπάς . Ἐπεμψά σοι ἄπερ ἔγραφα πρῶην , ὅτι τὸν ἑαυτὸν οὐχ ἀδικοῦντα οὐδεὶς ἕτερος παραβλάψαι δυνήσεται · καὶ τοῦτον ἠγωνίσαστο τὸν ἀγῶνα ὁ λόγος , ὃν ἀπέσταλκά σοι τῇ τιμότητι σου . Συνεχὲς δὴ σὺν αὐτὸν ἐπέρχου · εἰ δὲ ὑγιαίνοις , καὶ ἐπὶ γλῶττης φέρε . Ἰκανὸν γὰρ ἔσται σοι φάρμακον , ἐὰν ἐθέλῃς . Εἰ δὲ φιλονεοιχὸς ἦμεν , καὶ μὴτε θεραπεύοις σαυτήν , μὴτε μυρίας ἀπολαύουσα παραίνεσέας τε καὶ παρακλήσεως , βουληθεῖς ἀνεγκεῖν ἐκ τῶν τελμάτων τῆς ἀθυμίας , οὐ δάμεις οὐδ᾽ ἡμεῖς ὀπακοῦσόμεθα πρὸς τὸ πυκνὰς σοι καὶ μακρὰς πέμπειν ἐπιστολὰς , εἰ μηδὲν μέλλοις ἐντεῦθεν κερδαίνειν εἰς εὐθυμίαν . Πῶς οὖν τοῦτο εἰδόμεθα ; Οὐχ ἐὰν λέγης , ἀλλ᾽ ἐὰν διὰ τῶν πραγμάτων δεικνύῃς , ὅπερ καὶ νῦν ἔφης μηδὲν τῶν ἄλλων , ἀλλὰ τὴν ἀθυμίαν σοι τὴν νόσον εἰργάσθαι ταύτην . Ἐπεὶ οὖν αὐτὴ τοῦτο ὁμολόγησας , ἂν μὴ τῆς ἀρρώστιας ἀπαλλαγῇς , οὐ πεισόμεθα , ὅτι καὶ τῆς ἀθυμίας ἀπηλλάξαι . Εἰ γὰρ αὕτη ἐστὶν ἡ τὴν νόσον ποιοῦσα , καθὼς καὶ αὕτῃ ἐπέσταλθας , εὐχολὸν ὅτι λυθεῖσης αὐτῆς κάκεινη συναναίρεθησεται , καὶ τῆς βίης ἀνασπασθεῖσης , καὶ οὐ ταύτης συναπολλύνται κλάδοι . Ὡς ἐὰν μένωσιν ἀνθούντες καὶ ἀκμάζοντες , καὶ καρπὸν φέροντες τὸν οὐ πρέποντα , οὐ δυνάμεθα πεισθῆναι , ὅτι τῆς βίης ἠλευθερώσαι . Μὴ τοίνυν μοι ῥήματα , ἀλλὰ πράγματα δεῖξον , κἂν ὑγιαίνῃς , ἵνα πάλιν ἐπιστολὰς πεμπόμεναι σοι λόγων ὑπερδαινοῦσας μέτρον . Μὴ δὲ μικρὰν νόμιζέ σοι παράκλησιν εἶναι , ὅτι ζῶμεν , ὅτι ὑγιαίνομεν , ὅτι ἐν τοσαύταις πραγμάτων δυνεῖ περισταάσιν , νόσῳ καὶ ἀρρωστίας ἀπηλλάχμεθα , ὁ τοὺς ἔχθροὺς ἡμῶν,[577 ] ὡς ἐγὼν , σφόδρα λυπεῖ καὶ ὀδυνᾷ . Ἀκολούθουν οὖν καὶ ὑμᾶς μεγίστην ταύτην ἡγεῖσθαι παράκλησιν , καὶ
Lemmas: ἀπονέομαι σῶμα καί ἀραχνάομαι οὕτως ἀφόρητος φέρω κρυμός , ὅτι ἀναπνέω δύναμαι , ὁ ἐθᾶδὼν ὁ χειμών [ 576 ] οὖον ὁ τυγχάνω ἐντεῦθεν πάσχω . ἄλλος ἐγώ μένω ἀδλαδεῖς μέχρι ὁ σήμερον , καί λῆστις χείρ διαφεύγω πολλάκις ἐπέρχομαι , καί ἀπορία ἀναγκαῖος συζάω , καί Μῆδος βαλανεῖον χράω δύναμαι · καί ὅς φέρω αὐτός διατρίβω , συνεχῶς οὗτος δήω , νῦν δέ ἐν τοιοῦτος ἔχω καθίστημι , ὡς μηδέ ἐπιθυμέω ὁ ἐντεῦθεν παραμυθία , ἀλλά καί ὑγιεινός οὗτος γίγνομαι . καί οὔτε ἀήρ δυσκολία , οὖον τόπος ἐρημία , οὐ ἀνία στενοχωρία , οὖον ὁ θεραπεύω ἐρημία , οὐ ἰατρός ἀμαθία , οὖον βαλανεῖον ἀπορία , οὖον ὁ Διδός , καθάπερ ἐν δεσμωτήριον , ἐν ἐν οἴκημα καθοράω , οὖον ὁ μή κινέω , οὐ δεῖ συνεχῶς δύναμαι , οὖον ὁ καπνός καί πῦρ διηνεκής ὁμιλέω , οὖον λῃστής φόβος , οὖον πολιορκία διηνεκής , οὐ ἄλλος ὁ τοιοῦτος οὐδείς ἐγώ περιγίγνομαι · ἀλλά ὑγιεινός αισκειεπομαι ὁ αὐτός εἰμί , πολύς μέντοι χράομαι ὁ ἐπιμέλεια . οὗτος σύν πᾶς λογίζομαι , διάκρουσις ὁ κατέχω σύ νῦν ὑπέρ οὗτος ἀθυμία , καί μή σεαυτοῦ ἀπάτη δίκη περισσός καί χαλεπός . πέμπω σύ Ἄπερ γράφω πρώην , ὅτι ὁ ἑαυτοῦ οὐ ἀδικέω οὐδείς ἕτερος παραβλάπτω δύναμαι · καί οὗτος ἀγωνίζομαι ὁ ἀγών ὁ λόγος , ὅς ἀποστέλλω σύ ὁ τιμός σύ . συνεχής δή σύν αὐτός ἐπέρχομαι · εἰμί δέ ὑγιαίνω , καί ἐπί γλῶσσα φέρω . ἱκανός γάρ εἰμί σύ φάρμακον , ἐάν ἐθέλω . εἰμί δέ φιλονεοαδδιξ εἰμί , καί μήτε θεραπεύω σεαυτοῦ , μήτε μυρίος ἀπολαύω παραινέω τε καί παράκλησις , βούλομαι φέρω ἐκ ὁ τέλμα ὁ ἀθυμία , οὖον δαμάζω οὐδέ ἐγώ ὀπάζω πρός ὁ πυκνός σύ καί μακρός πέμπω ἐπιστολή , εἰμί μηδείς μέλλω ἐντεῦθεν κερδαίνω εἰς εὐθυμία . Πῶς οὖν οὗτος ὁράω ; οὐχ ἐάν λέγω , ἀλλά ἐάν διά ὁ πρᾶγμα δείκνυμι , ὅσπερ καί νῦν φημί μηδείς ὁ ἄλλος , ἀλλά ὁ ἀθυμία σύ ὁ νόσος ἐργάζομαι οὗτος . ἐπεί οὖν αὐτός οὗτος ὁμολογέω , εἄν μή ὁ αρρώστια ἀπαλλάσσω , οὖον πείθω , ὅτι καί ὁ ἀθυμία ἀπαλλάσσω . εἰμί γάρ οὗτος εἰμί ὁ ὁ νόσος ποιέω , καθώς καί οὗτος ἐπιστέλλω , ευχολος ὅτι λύω αὐτός ἐκεῖνος συναναιρέω , καί ὁ βίαιος ἀνασπάω , καί οὖον οὗτος συναπόλλυμι κλάδος . ὡς ἐάν μένω ανθός καί ἀκμάζω , καί καρπός φέρω ὁ οὖον πρέπω , οὖον δύναμαι πείθω , ὅτι ὁ βίαιος ἐλευθερόω . μή τοίνυν ἐγώ ῥῆμα , ἀλλά πρᾶγμα δείκνυμι , κἀν ὑγιαίνω , ἵνα πάλιν ἐπιστολή πέμπω σύ λόγος υπερδαινουω μέτρον . μή δέ μικρός νομίζω σύ παράκλησις εἰμί , ὅτι ζῶ , ὅτι ὑγιαίνω , ὅτι ἐν τοσοῦτος πρᾶγμα δύο περιίστημι , νόσος καί ἀρρωστία ἀπαλλάσσω , ὁ ὁ ἐχθρός ἁμνός ] ὡς ἐγώ , σφόδρα λυπέω καί ὀδυνάω . ἀκολουθέω οὖν καί σύ μέγας οὗτος ἡγέομαι παράκλησις , καί