joannes-chrysostomus.epistulae-ad-olympiadem-epist-1-17 pg052_0231.4
α’ . Τί θρηνεῖς ; τί κόπτεσαι σαυτήν , καὶ δίκαζ ἀπατεῖς , ὡς οὔτε οἱ ἐχθροὶ σου ἀπατεῖσαι σε ἰσχύσαν , οὕτως τῇ τυραννίδι τῆς ἀθυμίας ἐκδοῦσά σου τὴν ψυχήν ; Τὰ γὰρ γράμματα , ἃ διὰ Πατρικίου ἡμῖν διεπέμφω , ταῦτα ἐδῆλώς σου τὰ τραῦματα τῆς διαυλίας . Διὸ καὶ σφόδρα ἀλγῶ καὶ ὀδυνῶμαι , ὅτι ὀφείλουσα πάντα κινεῖν καὶ πραγματεύεσθαι , ὥστε ἀπελαύνειν σου τῆς ψυχῆς τὴν ἀθυμίαν , περιέρχῃ συνάγουσα λογισμοὺς ὀδυνηρούς , καὶ τὰ μὴ δυνα ( τοῦτο γὰρ ἔφης ) ἀναπλαττοῦσα , καὶ καταξαίνουσα σαυτὴν εἰλῆ καὶ μάτην , καὶ ἐπὶ βλάβῃ μεγίστῃ . Τί γὰρ σε λυπεῖ , ὅτι Κουκουσῷ οὐκ ἰσχύσας ἡμᾶς μεταστήσαι ; Καίτοι γε τὸ σὸν μέρος μετέστησας , πάντα κινήσασα καὶ πραγματευσάμενη . Εἰ δὲ εἰς τέλος τὸ ἔργον οὐκ ἦλθεν , οὐδὲ διὰ τοῦτο ἀλγεῖν δεῖ . Ἴσως γὰρ ἔδοξε τῷ Θεῷ μακροτέρους μοι τεθῆναι τῶν δρόμων τοὺς διαύλους , ὥστε καὶ λαμπροτέρους γενέσθαι τοὺς στεφάνους . Τί τοίνυν ἀλγεῖς ὑπὲρ τούτων , ὧν’ ὃν μὲς ἀνακηρυττομένα , δεόν σε σκιρτᾶν διὰ ταῦτα καὶ χορεύειν καὶ στεφανοῦσθαι , ὅτι τοσοῦτοῦ κατηξιώθην πράγματος , [ 595 ] σφόδρα ὑπερβαίνοντος ἡμῶν τὴν ἀξίαν ; Ἄλλ’ ἡ ἐρημία σε λυπεῖ τῶν ἐνταῦθα ; Καὶ τί τῆς διατριβῆς τῆς ἐνταῦθα ἥδιον ; Ἠσυχία , γαλήνη , ἀπραγμοσύνη πολλή , σώματος εὐρωστία . Εἰ γὰρ μὴτε ἀγορὰν , μὴτε ὀνίον ἔχει ἡ πόλις , οὐδὲν τοῦτο πρὸς ἐμέ . Πάντα γὰρ μοι καθάπερ ἐκ πηγῶν ἐπιρρεῖ . Καὶ γὰρ καὶ τὸν κύριόν μου τὸν ἐπίσκοπον τὸν ἐνταῦθα , καὶ τὸν κύριόν μου Διδόχορον ἔχω , ἔργον τοῦτο ποιοῦμενους διόλου , τὴν ἡμετέραν ἀνάπαυσιν . Ἔρει δὲ σοι καὶ ὁ καλὸς Πατρικιος , ὅπως διάγομεν ἐν εὐθυμίᾳ , ἐν εὐφροσύνη , ἐν θεραπείᾳ πολλῇ , τὸ γε εἰς τὴν διατριβὴν τὴν ἐνταῦθα ἤκον . Εἰ δὲ τὰ ἐν Καισαρείᾳ θρηνεῖς , καὶ τοῦτο ἀναξίως σου ποιεῖς . Καὶ γὰρ ἐκεῖ λαμπροὶ πάλιν ἐπλάκησαν ἡμῖν οἱ στέφανοι , ὡς πάντας ἡμᾶς ἀνακηρύττειν , ἀναγορεύειν , θαυμάζειν , ἐκπλήττεσθαι , ἐφ’ οἷς κακῶς παθόντες ἐξεβλήθην . Ἄλλὰ ταῦτα μηδεὶς τέως εἰδῶτω , εἰ καὶ πολλοὶ αὐτὰ διαβρυλλοῦσιν . Ἔδηλωσε
Lemmas: ὅς . τις θρηνέω ; τίς κόπτομαι σεαυτοῦ , καί δικάζω ἀπατάω , ὡς οὔτε ὁ ἐχθρός σύ ἀπατάω σύ ἰσχύω , οὕτως ὁ τυραννίς ὁ ἀθυμία ἐκδίδωμι σύ ὁ Ψυχή ; ὁ γάρ γράμμα , ὁ διά Πατρίκιος ἐγώ διαπέμπω , οὗτος δῆλος σύ ὁ τραῦμα ὁ διαυλία . Διὸ καί σφόδρα ἀλγέω καί ὀδυνάω , ὅτι ὀφείλω πᾶς κινέω καί πραγματεύομαι , ὥστε ἀπελαύνειν σύ ὁ Ψυχή ὁ ἀθυμία , περιέρχομαι συνάγω λογισμός ὀδυνηρός , καί ὁ μή δυνα ( οὗτος γάρ φημί ) ἀναπλάσσω , καί καταξαίνω σεαυτοῦ εἴλω καί μάτην , καί ἐπί βλάβη μέγας . τις γάρ σύ λυπέω , ὅτι Κουκουσά οὐ ἰσχύω ἐγώ μεθίστημι ; καίτοι γε ὁ σός μέρος μεθίστημι , πᾶς κινέω καί πραγματεύομαι . εἰμί δέ εἰς τέλος ὁ ἔργον οὐ ἔρχομαι , οὐδέ διά οὗτος ἀλγέω δεῖ . ἴσος γάρ δοκέω ὁ Θεός μακρός ἐγώ τίθημι ὁ δρόμος ὁ δίαυλος , ὥστε καί λαμπρός γίγνομαι ὁ στέφανος . τις τοίνυν ἀλγέω ὑπέρ οὗτος , ἄναξ ὅς μές ἀνακηρύσσω , δήω σύ σκιρτάω διά οὗτος καί χορεύω καί στεφανόω , ὅτι τοσοῦτος καταξιόω πρᾶγμα , [ 595 ] σφόδρα ὑπερβαίνω ἐγώ ὁ ἄξιος ; ἄλλος ὁ ἐρημία σύ λυπέω ὁ ἐνταῦθα ; καί τίς ὁ διατριβή ὁ ἐνταῦθα ἡδύς ; Ἡσυχία , γαλήνη , ἀπραγμοσύνη πολύς , σῶμα εὐρωστία . εἰμί γάρ μήτε ἀγορά , μήτε ὄνιον ἔχω ὁ πόλις , οὐδείς οὗτος πρός ἐγώ . Πάν γάρ ἐγώ καθάπερ ἐκ πηγή ἐπιρρέω . καί γάρ καί ὁ κύριος ἐγώ ὁ ἐπίσκοπος ὁ ἐνταῦθα , καί ὁ κύριος ἐγώ διδοχορος ἔχω , ἔργον οὗτος ποιέω διόλου , ὁ ἡμέτερος ἀνάπαυσις . ἔρομαι δέ σύ καί ὁ καλός Πατρίκιος , ὅπως διάγω ἐν εὐθυμία , ἐν Εὐφρόσυνος , ἐν θεραπεία πολύς , ὁ γε εἰς ὁ διατριβή ὁ ἐνταῦθα ἥκω . εἰμί δέ ὁ ἐν Καισάρεια θρηνέω , καί οὗτος ἀνάξιος σύ ποιέω . καί γάρ ἐκεῖ λαμπρός πάλιν πλάσσω ἐγώ ὁ στέφανος , ὡς πᾶς ἐγώ ἀνακηρύσσω , ἀναγορεύω , θαυμάζω , ἐκπλήσσω , ἐπί ὅς κακῶς πάθος ἐκβάλλω . ἀλλά οὗτος μηδείς τέως οἶδα , εἰμί καί πολύς αὐτός διαβρυλλους . δηλόω