joannes-chrysostomus.epistulae-ad-olympiadem-epist-1-17 pg052_0280.10
Τί φῆς ; Πλειόνά σοι τῶν προσδοκηθέντων τὰ κῦματα ἐναπέστη νῦν , καὶ διὰ τοῦτο ἀλγεῖς ; Διὰ τοῦτο μὲν οὖν αὐτὸ χαίρειν χρὴ καὶ σκιρτῆν . Ἐπεὶ καὶ ὁ μακάριος Παῦλος οὕτως ἐποίησε , νῦν μὲν λέγων · Οὐ μόνον δέ , ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσι · νῦν δέ , ὅτι Χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου . Ὡσπερ γὰρ ἂν μειζὼν καὶ τραχύτερος ὁ χειμὼν γένηται , τοσοῦτω πλείων ἡ ἐμπόρια , λαμπρότερος τῆς ὑπομονῆς οὐ στέφανος , πολλὰ τὰ βραβεῖα . Ἐπεὶ καὶ αὐτὸς σὺ μέν ἐνεκεν θαρρῶ · οἶδα γὰρ σου τὸ ἀπερίτρεπτον ᵇ , καὶ ἀκλινές , καὶ στερεόν · τῶν δὲ ἐπιβουλευόντων ἐνεκεν ἀλγῶ καὶ δακρύω , ὅτι οὐς χρὴ ἐν τάξει εἶναι τῶν θεραπευόντων , τὰ τῶν ἐχθρῶν ἐπιδεικνύνται . Ἐν με λυπεῖ μόνον , τὸ τῆς τῶν ὀφθαλμῶν σου ἀσθενείας , ὧν καὶ σφόδρα ἀξίω πολὺν σε ποιεῖσθαι λόγον , ἱατροῖς τε διαλεγόμενον , καὶ τὰ παρὰ σαυτοῦ συνεῖφέροντα . Ὡς τῶν γε θλίψεων τῶν ἐπαγομένων σοι ( ὅπερ καὶ ἐμπροσθεν εἶπον ) , αὐτὸν τε χαίρειν ἀξίω , καὶ ἐγὼ δὲ σοι συνθρῶμαι . Οἶδα γὰρ ὡς ἐκ τοῦτο τι τικταὶ σοι τῆς ὑπομονῆς ὁ καρπός . Μὴδὲν οὖν σε θορυβεῖτω , μηδὲ ταραττέτω τῶν παρεμπεπτωκότων . Ἐν γὰρ ἐστι χαλεπὸν ἀμαρτία μόνον . Ὡς τὰ γὰρ ἀλλὰ πάντα ἀργυπονεῖται σοι καὶ νήφοντι καὶ κεφδὸν ὑποθέσει ἔσται μεγίστη , καὶ τὰ ἀπόρρητα ἐκεῖνα ἀγαθά , τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς , μετὰ πολλῆς οἴσει σοι τῆς δαψιλείας . Τοιαύτην τοίνυν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν πραγματοποιεῖσαι πραγματείαν , χαῖρε καὶ εὐφραῖναι , καὶ συνεχῶς ἡμῖν ἐπιστέλλειν μὴ κατόκνει . Ἡμεῖς μὲν γὰρ σε βουλόμεθα καὶ μεθ’ ἡμῶν εἶναι · ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐχ ἡ τοῦ χειμῶνος ὥρα μόνον , ἀλλὰ καὶ ἡ τοῦ θέρους ὁμοίως ἐστιν ἐπαχθής , ἐδείσαμεν εἰς ἀέρος σε δυσχρασίαν ἐμβαλεῖν , μάλιστα διὰ τὸ τῶν ὀφθαλμῶν πάθος . Ἔργον τοίνυν ποιησάμενος τὸ πολλὴν τοῦτοῖς προσάγειν τὴν ἐπιμέλειαν , καὶ περὶ τούτων , ἵνιχα ἂν συνεχῶς ἡμῖν ἐπιστέλλῃς , δήλου , εἴγε χάν μικρὸν ἀμεινὸν σοι διατεθεῖεν , ἵνα καὶ ἐκ τοσούτου καθημένου διαστήματος , πολλὴν καὶ ἐντεῦθεν καρπωσώμεθα τὴν εὐφροσύνην .
Lemmas: τις φημί ; πλείων σύ ὁ προσδοκέω ὁ κῦμα ἐναπέστη νῦν , καί διά οὗτος ἀλγέω ; Ζεύς οὗτος μέν οὖν αὐτός χαίρω χρή καί σκιρτός . ἐπεί καί ὁ μακάριος Παῦλος οὕτως ποιέω , νῦν μέν λέγω · οὖον μόνος δέ , ἀλλά καί καυχάομαι ἐν ὁ θλῖψις · νῦν δέ , ὅτι χαίρω ἐν ὁ πάθημα ἐγώ . ὡς γάρ εἄν μείζων καί τραχύς ὁ χειμών γίγνομαι , τοσοῦτος πλείων ὁ ἐμπόριον , λαμπρός ὁ ὑπομονή οὖον στέφανος , πολύς ὁ βραβεῖον . ἐπεί καί αὐτός σύ μέν ἕνεκα θαρσέω · οἶδα γάρ σύ ὁ ἀπερίτρεπτος ᵇ , καί ἀκλινής , καί στερεός · ὁ δέ ἐπιβουλεύω ἕνεκα ἀλγέω καί δάκρυ , ὅτι οὖς χρή ἐν τάξις εἰμί ὁ θεραπεύω , ὁ ὁ ἐχθρός ἐπιδείκνυμι . ἐν ἐγώ λυπέω μόνος , ὁ ὁ ὁ ὀφθαλμός σύ ἀσθένεια , ὅς καί σφόδρα ἄξιος πολύς σύ ποιέω λόγος , ἰατρός τε διαλέγω , καί ὁ παρά σεαυτοῦ συνειφερω . ὡς ὁ γε θλῖψις ὁ ἐπάγω σύ ( ὅσπερ καί ἔμπροσθεν εἶπον ) , αὐτός τε χαίρω ἄξιος , καί ἐγώ δέ σύ συντρέφω . οἶδα γάρ ὡς ἐκ οὗτος τίς τικταὶ σύ ὁ ὑπομονή ὁ καρπός . μηδείς οὖν σύ θορυβέω , μηδέ ταράσσω ὁ παρεμπίπτω . ἐν γάρ εἰμί χαλεπός ἁμαρτία μόνος . ὡς ὁ γάρ ἀλλά πᾶς αργυπονεω σύ καί νήφω καί κεφδὸν ὑπόθεσις εἰμί μέγας , καί ὁ ἀπόρρητος ἐκεῖνος ἀγαθός , ὁ ἐν ὁ οὐρανός , μετά πολύς φέρω σύ ὁ δαψίλεια . τοιοῦτος τοίνυν κατά ἕκαστος ἡμέρα πραγματοποιώ πραγματεία , χαίρω καί εὐφραίνω , καί συνεχῶς ἐγώ ἐπιστέλλω μή κατοκνέω . ἐγώ μέν γάρ σύ βούλομαι καί μετά ἐγώ εἰμί · ἀλλά ἐπεί οὐ ὁ ὁ χειμών ὥρα μόνος , ἀλλά καί ὁ ὁ θέρος ὁμοίως εἰμί ἐπαχθής , δείδω εἰς ἀήρ σύ δυσκρασία ἐμβάλλω , μάλιστα διά ὁ ὁ ὀφθαλμός πάθος . ἔργον τοίνυν ποιέω ὁ πολύς οὗτος προσάγω ὁ ἐπιμέλεια , καί περί οὗτος , ἵνιχα εἄν συνεχῶς ἐγώ ἐπιστέλλω , δῆλος , εἰ χήν μικρός ἀγαθός σύ διατίθημι , ἵνα καί ἐκ τοσοῦτος κάθημαι διάστημα , πολύς καί ἐντεῦθεν καρπόω ὁ Εὐφρόσυνος .