joannes-chrysostomus.epistulae-18-242 pg052_0356.10
Εἰ σαφὲς ἦδεῖς ὅσῃν ἡμῖν δίδως χάριν , καὶ γράφουσα , καὶ συνεχῶς γράφουσα , καὶ τοῦ μελῖτός σου τῆς ἀγάπης ἀναχρυννοῦσα τὰ γράμματα , πάντα ἀν ἐποίησας , ὥστε δυνηθῆναι καθ' ἑκάστην ἡμέραν πέμπειν ἐπιστολὰς ἡμῖν . Οὐκέτι γὰρ Κουκουσὸν οἰκεῖν νομίζομεν , οὐδὲ ἐν ἐρήμῳ διαῖνει , τοσαύτην ἀπὸ τῶν γραμμάτων σου καὶ τῆς γνησίας ἀγάπης καρποῦμενοι τὴν εὐφροσύνην . Τὸ δὲ μὴ μόνον ἐπιστολὰς πέμπαι , ἀλλὰ καὶ τὸν κύριόν μου τὸν ποθεινότατον ἀδελφὸν ἡμῶν Λιδάνιον πείσαι σε ἀναστῆναι ἐκεῖθεν , καὶ τὴν ἀποδημίαν στελᾶσθαι ταύτην , πῶς διαθέσεώς ἐστι ; πῶς ἡς χηδεμονίας ; Διὰ ταῦτα σκιρτῶμεν καὶ εὐφραίνόμεθα . Ἀγάπης γὰρ γνησίας ἴσον οὐδέν . Καὶ αὕτη μὲν ἀξίους τὴν αὐτὴν ἡμᾶς διασωζεῖν διάθεσιν , ἣν ἐξ ἀρχῆς ἐπεδείξαμεθα περὶ τὴν σὴν ἐμμέλειαν . Ἡμεῖς δὲ οὐχ ἀνεχόμεθα ἐπὶ τοῦ μέτρου μένειν τούτου , ἀλλὰ καὶ καθ' ἑκάστην ἡμέραν προσθῆκας ὁ ἐπιζητοῦμεν τῆς περὶ σε διαθέσεως , ἡμῖν αὐτὸς τὰ μέγιστα χαριζόμενοι . Οὐ γὰρ διαλαμπάνομεν συνεχῶς παρ' ἑαυτοῖς στρέφοντες τὸ εὐγενές σου τῆς ψυχῆς , τὸ ἀπλάστον , [ 728 ] τὸ ἐλευθέριον , τὸ φιλικόν , τὸ γνήσιον , τὸ ἀνυπόχριστον , καὶ μεγίστην ἀπὸ τῆς μνήμης τῶν λογισμῶν τούτων καρποῦμεθα τὴν εὐφροσύνην . Διὸ παρακαλοῦμεν θαρρήσασαν ἄτμων τῇ ἀγάπῃ , μηδὲν ἀλγήσαι ὑπὲρ τῶν ἀποσταλέντων παρὰ τῆς σῆς τιμιότητος , ὅτι δὴ ταῦτα ἀνεπέμψαμεν . Τῇ μὲν γὰρ διαθέσει καὶ ἐδεξάμεθα , καὶ ἀπελαύσαμεν αὐτῶν · ἐπειδὴ δὲ ἐν χρείᾳ οὐ καθεστῖχαμεν , ἐδηλώσαμεν αὐτὰ τηρεῖσθαι παρὰ τῇ σῇ εὐγενείᾳ . Κἄν ποτε καταστῶμεν ἐν χρείᾳ , δὴ μεθ' ὧσης παρρησίας καὶ τοῦ θαρρεῖν γράψαιμεν , ὥστε ἡμῖν ἀποσταλῆναι , κἂν τοῦτῳ τὸ σὸν φυλάσσοντες ῥῆμα . Πρὸς γὰρ τῷ τελεί τῆς ἐπιστολῆς ἔγης · Δεῖξον ὅτι καταξιῶ σου ἡ θεοσέβεια θαρρεῖν ἡμῖν , καὶ τοῖς ἡμετέροις ὡς ἰδίοις κεχρῆσθαι . Εἰ τοίνυν οὕτω βούλει διακεῖσθαι ἡμᾶς , ὥσπερ σὺν καὶ βούλει , καὶ τοῖς σοῖς ὡς ἰδίοις κεχρῆσθαι , ἡνίκα ἀν ἐπιστείλω , τότε πέμπα . Τοῦ γὰρ ἰδία αὐτὰ νομίζειν , τοῦτο μέγιστόν ἐστι
Lemmas: εἰμί σαφής ἡδύς ὅσος ἐγώ δίδωμι χάρις , καί γράφω , καί συνεχῶς γράφω , καί ὁ μέλι σύ ὁ ἀγάπη αναχρυννουω ὁ γράμμα , πᾶς εἰς ποιέω , ὥστε δύναμαι κατά ἕκαστος ἡμέρα πέμπω ἐπιστολή ἐγώ . οὐκέτι γάρ κουκουω οἰκέω νομίζω , οὐδέ ἐν ἐρῆμος διαίνω , τοσοῦτος ἀπό ὁ γράμμα σύ καί ὁ Γνησίας ἀγάπη καρπόω ὁ Εὐφρόσυνος . ὁ δέ μή μόνος ἐπιστολή πέμπω , ἀλλά καί ὁ κύριος ἐγώ ὁ ποθεινός ἀδελφός ἐγώ Λιδάνιον πείθω σύ ἀνίστημι ἐκεῖθεν , καί ὁ ἀποδημία στέλλω οὗτος , πῶς διάθεσις εἰμί ; πῶς εἰμί κηδεμονία ; Ζεύς οὗτος σκιρτάω καί εὐφραίνω . Ἀγάπης γάρ Γνησίας ἴσος οὐδείς . καί οὗτος μέν ἄξιος ὁ αὐτός ἐγώ διασῴζω διάθεσις , ὅς ἐκ ἀρχή ἐπιδείκνυμι περί ὁ σός ἐμμέλεια . ἐγώ δέ οὐ ἀνέχω ἐπί ὁ μέτρον μένω οὗτος , ἀλλά καί κατά ἕκαστος ἡμέρα προσθήκη ὁ ἐπιζητέω ὁ περί σύ διάθεσις , ἐγώ αὐτός ὁ μέγας χαρίζομαι . οὖον γάρ διαλάμπω συνεχῶς παρά ἑαυτοῦ στρέφω ὁ εὐγενής σύ ὁ Ψυχή , ὁ ἄπλαστος , [ 728 ] ὁ Ἐλευθέριον , ὁ Φιλικόν , ὁ γνήσιος , ὁ ανυποχριστος , καί μέγας ἀπό ὁ μνήμη ὁ λογισμός οὗτος καρπόω ὁ Εὐφρόσυνος . Διὸ παρακαλέω θαρσέω ἀτμός ὁ ἀγάπη , μηδείς ἀλγέω ὑπέρ ὁ ἀποστέλλω παρά ὁ σός τιμιότης , ὅτι δή οὗτος ἀναπέμπω . ὁ μέν γάρ διάθεσις καί δέχομαι , καί ἀπολαύω αὐτός · ἐπεί δέ ἐν χρεία οὖον καθίστημι , δηλόω αὐτός τηρέω παρά ὁ σός εὐγένεια . κἀν ποτός καθίστημι ἐν χρεία , δή μετά ὠθέω παρρησία καί ὁ θαρσέω γράφω , ὥστε ἐγώ ἀποστέλλω , κἀν τοῦτῳ ὁ σός φυλάσσω ῥῆμα . πρός γάρ ὁ τελέω ὁ ἐπιστολή ἐγώ · δείκνυμι ὅτι καταξιῶ σύ ὁ θεοσέβεια θαρσέω ἐγώ , καί ὁ ἡμέτερος ὡς ἴδιος χράομαι . εἰμί τοίνυν οὗτος βούλομαι διάκειμαι ἐγώ , ὥσπερ σύν καί βούλομαι , καί ὁ σός ὡς ἴδιος χράομαι , ἡνίκα εἰς ἐπιστέλλω , τότε Πέμπα . ὁ γάρ ἴδιος αὐτός νομίζω , οὗτος μέγας εἰμί