joannes-chrysostomus.eclogae-ixlviii-ex-diversis-homiliis-sp pg063_0532.2
πρηροὺς εἶναι , ἢ εἰς ταῦτα χειροθεῖν τοὺς ὀφθαλμούς . Ἐννόουν τίνας πλησίον ἔστηκας , ἐν τῇ ἱερᾷ καὶ φρικίδι μυσταγωγίᾳ , ἄνθρωπε , μετὰ τίνων μέλλεις καλεῖν τὸν Θεόν · μετὰ τῶν Χερουβίμ , μετὰ τῶν Σεραφείμ , καὶ τῶν ἄλλων οὐρανίων δυνάμεων · ἀναλογισάι σου τοὺς συγχορευτάς · ἀρκεῖ σοι τοῦτο εἰς νῆψιν , ὅταν ἐνθυμηθῇς , ὅτι σῶμα περικεῖμενος , καὶ σαρκὶ συμμετεχόμενος , μετὰ τῶν ἀσωμάτων δυνάμεων καττείδῃς ἀναμείν τὸν κοινὸν Δεσπότην ἀπάντων . Μὴ τοίνυν διαλελιμένων τὴν προθυμίαν τῶν ἱερῶν κοινόνων καὶ μυστικῶν ὑμῶν ἐκεῖνων , μὴ βιωτικῶς κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἔχε λογισμούς · ἀλλὰ πάντα τὰ γήινα τῆς διανοίας ἐξορίσας , καὶ πρὸς τὸν οὐρανὸν ὅλον ἑαυτὸν μεταθεὶς , ὡς αὐτοῦ πλησίον ἑστὼς τοῦ θρόνου τῆς δόξης , καὶ μετὰ τῶν Σεραφείμ ἱστάμενος , οὕτως τὸν Θεὸν τὸν πανάγιον ὀνομάζαντε . Διὰ γὰρ τοῦτο ἐστάσιν καλῶς κατὰ τὸν τῆς δόξης μυσταγωγίας καιρὸν καλεώμεθα , ἵνα τοὺς χαμοῖ συρροήνους λογισμοὺς ἀνορθώσωμεν , ἵνα τὴν ἐκλυσιν τὴν ἐκ τῶν βιωτικῶν γινόμενὴν ἡμῖν πραγμασίαν ἐκβαλόντες , ὀρθῇ ἐμπροσθεν τοῦ Θεοῦ ἀναστῆσαι συνθέμενοι ἡμῶν τὴν ψυχήν . Οὐ γὰρ περὶ χειρῶν καὶ γονάτων λέγει τῶν τοῦ σώματος · οὐδὲ γὰρ δρομεύσιν ἀνθρώπους , οὐδὲ παγκρατιασταὶς διαλέγεται · ἀλλὰ τὴν ἰσχὺν τῶν ἔνδον λογισμῶν προκαταβαδελήμων ὑπὸ τῶν πειρασμῶν , ἀναστῆσαι διὰ τῶν ῥημάτων τούτων παρακελεύεται . Κατὰ γὰρ τὸν τῆς θείας συνάξεως καιρόν , ἀδελφοί , οὐχ ἄνθρωποι μόνον βούλει τὴν φρικωδεστάτην ἐκείνην βοήν , ἀλλὰ καὶ ἄγγελοι προσπίπτουσι τῷ Δεσπότῃ , καὶ ἀρχάγγελοι δόναται · ἔχουσι γὰρ καὶ τὸν καιρὸν αὐτοὺς συμμεταχρίναι , καὶ τὴν προσφορὰν βοηθοῦναι . Καὶ καθάπερ ἄνθρωποι κλάδους κλαῖνον ἐκκόψαντες ἐπισιοῦσι τοῖς βασιλεῦσι , διὰ τοῦ φυτοῦ ἐλέου καὶ φιλανθρωπίας αὐτοῦ · ἀναμιμνήσκοντες · οὕτω δὴ καὶ οἱ ἄγγελοι τότε ἀντὶ κλάδων ἐλαίου , αὐτὸ τὸ σῶμα τοῦ δεσποτικοῦ προτινόμενοι , τὸν Δεσπότην παρακαλοῦσιν ὑπὲρ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως , μονοσυλῆ λέγοντες , ὅτι Ὑπὲρ τούτων δεδμεθα , οὐς αὐτὸς φθάλσας οὐχὲς ἀγαπήσαι κατηξίωσας , ὡς τὴν ψυχὴν ἐπιδοῦναι τὴν ἑαυτοῦ · ὑπὲρ τοῦτῶν ἐσχέμεν τὰς ἐκτενίας , ὑπὲρ ἧν αὐτὸς τὸ αἷμα ἐξέχεας · ὑπὲρ τούτων παρακαλοῦμεν , ὑπὲρ ὧν τὸ σῶμα τοῦτο κατέθυσας . Ἕκαστος τούτων ἀναλογιζέσθω παρ᾽ ἑαυτῷ , ποῖον ἐλάττωμα διώρθωσε , ποῖον κακόδωμα προσεκτίσται , ποίαν ἁμαρτίαν ἀπενίφαστο , κατὰ τί βελτίων ἐγένετο · κἂν μὲν εὕρῃ πλέον τι γενομένον ἀπὸ τῆς νηστείας αὐτῷ πρὸς τὴν καλὴν ταύτην ἐμπορίαν , καὶ συνιδὼν ἑαυτῷ πολλὰν παροπιμένην τῶν τραυμάτων ἐπιμέλειαν , προσερχέσθω · εἰ δὲ ἡμελημένος ἔμεινε , νηστεῖαν μὲν ἔχων ἐπιβεβᾶσθαι μόνων , τῶν δὲ ἄλλων οὐδὲν κατορθώσας , ἔξω μενέτω , καὶ τότε εἰσιέναι , ὅταν [ 491 ] ἀπαντα ἐκκαθάρῃ τὰ ἁμαρτήματα . Τὸν μὲν γὰρ μὴ νηστεύοντα εἰλὼς καὶ συγγνώμης τυχεῖν , σώματος ἀσθένειαν προβαλλόμενον · τὸν δὲ μὴ διορθώσαντα ἑαυτὸν τὰ πλημμελήματα , ἀδύνατον ἀπολογίας τυχεῖν . Τῆς γὰρ ἐν ταῖς συνάξει βαθυμίας ἐὰν ἀναπληρῇ τὰς εὐθύνας ὁ Θεός , τί ποιήσωμεν ; Ἵστα γὰρ δήπου τοῦτο , ὅτι πολλάκις αὐτοῦ διαλεγομένου πρὸς πάντας ἡμᾶς διὰ τοῦ προφήτου , πολλοὺς καὶ μακροὺς ποιούμεθα πρὸς τοὺς πλησίον λόγους περὶ τῶν οὐδὲν ἡμῖν προσήκοντων πραγμάτων . Ἄν τοίνυν πάντα παρέις τὰ ἄλλα , ταιτῆς τῆς ἁμαρτίας θελήσῃ δίκην ἀπαιτῆσαι ἡμᾶς , ποῖα σωτηρίας ἔσται ἡμῖν ἐλπίς ; Μὴ γὰρ δὴ μικρὴν
Lemmas: πρηροὺς εἰμί , ἢ εἰς οὗτος χειρόομαι ὁ ὀφθαλμός . ἐννοέω τίς πλησίος ἵστημι , ἐν ὁ ἱερός καί φρικίδι μυσταγωγία , ἄνθρωπος , μετά τίνω μέλλω καλέω ὁ Θεός · μετά ὁ χερουβίν , μετά ὁ Σεραφείμ , καί ὁ ἄλλος οὐράνιος δύναμις · ἀναλογίζομαι σύ ὁ συγχορευτής · ἀρκέω σύ οὗτος εἰς νῆψις , ὅταν ἐνθυμέομαι , ὅτι σῶμα περίκειμαι , καί σάρξ συμμετέχω , μετά ὁ ἀσώματος δύναμις καταδέω ἀναμένω ὁ κοινός δεσπότης ἀπαντάω . μή τοίνυν διαλείφω ὁ προθυμία ὁ ἱερός κοινονα καί μυστικός σύ ἐκεῖνος , μή βιωτικός κατά ἐκεῖνος ὁ καιρός ἔχω λογισμός · ἀλλά πᾶς ὁ γήϊνος ὁ διάνοια ἐξορίζω , καί πρός ὁ οὐρανός ὅλος ἑαυτοῦ μετατίθημι , ὡς αὐτός πλησίος ἵστημι ὁ θρόνος ὁ δόξα , καί μετά ὁ Σεραφείμ ἵστημι , οὕτως ὁ θεός ὁ πανάγιος ὀνομάζω . Ζεύς γάρ οὗτος ἵστημι καλῶς κατά ὁ ὁ δόξα μυσταγωγία καιρός καλέω , ἵνα ὁ χαμός συρροήνους λογισμός ἀνορθόω , ἵνα ὁ ἔκλυσις ὁ ἐκ ὁ βιωτικός γίγνομαι ἐγώ πραγμασίαν ἐκβάλλω , ὀρθός ἔμπροσθεν ὁ Θεός ἀνίστημι συντίθημι ἐγώ ὁ Ψυχή . οὖον γάρ περί χείρ καί γόνυ λέγω ὁ ὁ σῶμα · οὐδέ γάρ δρομεύς ἄνθρωπος , οὐδέ παγκρατιαστής διαλέγω · ἀλλά ὁ ἰσχύς ὁ ἔνδον λογισμός προκαταβαδελήμων ὑπό ὁ πειρασμός , ἀνίστημι διά ὁ ῥῆμα οὗτος παρακελεύομαι . κατά γάρ ὁ ὁ θεῖος σύναξις καιρός , ἀδελφός , οὐ ἄνθρωπος μόνος βούλομαι ὁ φρικώδης ἐκεῖνος βοή , ἀλλά καί ἄγγελος προσπίπτω ὁ δεσπότης , καί ἀρχάγγελος δίδωμι · ἔχω γάρ καί ὁ καιρός αὐτός συμμεταχρίναι , καί ὁ προσφορά βοηθέω . καί καθάπερ ἄνθρωπος κλάδος κλαῖνον ἐκκόπτω επισιειμι ὁ βασιλεύς , διά ὁ φυτός ἔλεος καί φιλανθρωπία αὐτός · ἀναμιμνήσκω · οὗτος δή καί ὁ ἄγγελος τότε ἀντί κλάδος ἔλαιον , αὐτός ὁ σῶμα ὁ δεσποτικός προτίνω , ὁ δεσπότης παρακαλέω ὑπέρ ὁ ἀνθρώπινος φύσις , μονοσυλῆ λέγω , ὅτι ὑπέρ οὗτος δέμω , οὖς αὐτός φθάλσας οὐχὲς ἀγαπάω καταξιόω , ὡς ὁ ψυχή ἐπιδίδωμι ὁ ἑαυτοῦ · ὑπέρ οὗτος ἔχω ὁ ἐκτενία , ὑπέρ ἧμαι αὐτός ὁ αἷμα ἐκχέω · ὑπέρ οὗτος παρακαλέω , ὑπέρ ὅς ὁ σῶμα οὗτος καταθύω . ἕκαστος οὗτος ἀναλογίζω παρά ἑαυτοῦ , ποῖος ἐλάττωμα διορθόω , ποῖος κακόδωμα προσεκτίζω , ποῖος ἁμαρτία ἀποφαίνω , κατά τίς ἀγαθός γίγνομαι · κἀν μέν εὑρίσκω πλέω τίς γίγνομαι ἀπό ὁ νηστεία αὐτός πρός ὁ καλός οὗτος ἐμπορία , καί σύν-εἶδον ἑαυτοῦ πολύς παροπιμένην ὁ τραῦμα ἐπιμέλεια , προσέρχομαι · εἰμί δέ ἀμελέω μένω , νηστεία μέν ἔχω ἐπιβαίνω μόνος , ὁ δέ ἄλλος οὐδείς κατορθόω , ἔξω μένω , καί τότε εἴσειμι , ὅταν [ 491 ] ἅπας ἐκκαθαίρω ὁ ἁμάρτημα . ὁ μέν γάρ μή νηστεύω Εἵλως καί συγγνώμη τυγχάνω , σῶμα ἀσθένεια προβάλλω · ὁ δέ μή διορθόω ἑαυτοῦ ὁ πλημμέλημα , ἀδύνατος ἀπολογία τυγχάνω . ὁ γάρ ἐν ὁ συνάγω βαθυεις ἐάν ἀναπληρόω ὁ εὐθύνω ὁ Θεός , τίς ποιέω ; ἵστημι γάρ δήπου οὗτος , ὅτι πολλάκις αὐτός διαλέγω πρός πᾶς ἐγώ διά ὁ προφήτης , πολύς καί μακρός ποιέω πρός ὁ πλησίος λόγος περί ὁ οὐδείς ἐγώ προσήκω πρᾶγμα . ἄν τοίνυν πᾶς πείρω ὁ ἄλλος , ταΐτης ὁ ἁμαρτία ἐθέλω δίκη ἀπαιτέω ἐγώ , ποῖος σωτηρία εἰμί ἐγώ ἐλπίς ; μή γάρ δή μικρός