joannes-chrysostomus.eclogae-ixlviii-ex-diversis-homiliis-sp pg063_0499.2
θρόνου καταβὰς τοῦ βασιλικοῦ , σάκκον ὑπεστρώσατο καὶ σποδὸν κατεπάσατο · καὶ ἦν ἰδεῖν πρᾶγμα φοβερὸν καὶ παράδοξον , ὑπὸ σάκκου πορφύριδα παρενδοκιμηθεῖσαν . Ὦπερ γὰρ οὐχ ἴσχυσε ἡ ἀλουργίς , τοῦτο ἰσχύσε τὸ σάκκος · ὅπερ οὐχ ἤνυσεν τὸ διάδημα , τοῦτο κατώρθωσεν ἡ σποδός . Ἐννοήσωμεν τοίνυν ἕκαστος ἡμῶν ὅσα ἁμαρτημάτων ἔχει φορτία , καὶ ἀντιτρέπους ποιήσωμεν τὰς φιλανθρωπίας · μᾶλλον δὲ καὶ πολλῷ πλείους , ἵνα μὴ μόνον σβεσθῶσιν αἱ ἁμαρτίαι , ἀλλ’ ἵνα καὶ εἰς δικαιοσύνην ἡμῖν λογισθῶσιν αἱ ἐλεημοσύνη . “ Ἄν γὰρ μὴ τοσαῦτα ἢ τὰ ἀγαθά , ὡς καὶ τὰ ἐγκλήματα ἀποδύσασθαι , καὶ ἐκ τῶν ὑπολειφθέντων εἰς δικαιοσύνην ἡμῖν λογισθῆναι , οὐδεὶς ἡμῶν ἐξαιρησεται τῆς κολάσεως . Ἄνθρωπον μὲν γὰρ παροῦντα , καὶ φίλους καὶ γείτονας καὶ[456]θουρούς παρακαλεῖς , καὶ πράγματα διαπαύεις , καὶ πολλάς ἀναλίσκεις ἡμέρας προσῶν καὶ δεόμενος , χῶν ἀπαξ , χῶν δὶς , χῶν μυριάκις σε διαχρούσῃ παροξύνεις , καὶ ἀπας οὐδ’ ἀναπίπτεις , ἀλλ’ ἐναγώνιος μᾶλλον γενόμενος πλείονα τὴν ἰσχυρίαν τῆς · τοῦ δὲ τῶν ὅλων Θεοῦ παροξυνόμενον , χασμίωμεθα καὶ ἀναπίπτομεν καὶ τρυφῶμεν · καὶ ποτὲ αὐτὸν ἐξελείψασθα δυνήσομεθα ; πῶς δὲ οὐχ αὐτὴ τοῦτο μειζόνως παροξυνοῦμεν μᾶλλον αὐτόν ; τοῦ γὰρ ἁμαρτάνειν τὸ μηδὲ ἀλγεῖν ἁμαρτάνοντας , μᾶλλον ἀγανακτεῖν αὐτὴν ποιεῖ καὶ ὀργίζεσθαι . Καὶ μὴ εἴπης , ὅτι Πολλὰ ἤμαρτον , καὶ σὲ δύναμαι παρακαλῶσαι τὸν Θεὸν ὀργιζόμενον . Εἰ γὰρ τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον , τὸν μήτε Θεὸν φοβουμενον , μήτε ἀνθρώπους αἰσχυνόμενον ἐπίκαμεν ἢ χήρα , πολλῷ μᾶλλον τὸν ἀγαθὸν ἐπισπάσεται ἢ συνεχὴς ἐντεύξις . Ὦστε χῶν μὴ φίλος ἦς , χῶν μὴ συοφειλόμενος ἀπαίτησις , χῶν τὰ πατρῷα κατεθώκως ἦς καὶ κατανάλωκως , καὶ πολὺν χρόνον ἐξ ἑαυτοῦ γενώμενος · χῶν ὀργιζομένῳ , χῶν ἀγανακτοῦντι προσέληθες , θέλησον μόνον ἐπανελθεῖν , καὶ πάντα ἀπολήψῃ , καὶ τὴν ὀργὴν καὶ τὴν καταδείχνη σβέσεις εὐθέως . Σκοπὸς γὰρ τῷ Θεῷ , ἀδελφοί , μακροθυμεῖν τοὺς ἁμαρτάνουσι . Διπλοῦς δ’ ἐστιν εἰς σωτηρίαν Θεός , μνηστευόμενος αὐτοὺς τὴν ἐκ μετανοίας σωτηρίαν , καὶ τοὺς ἐξ αὐτῶν ἀπογόνους τοὺς εἰς τὴν ἀρετὴν ἐπιδιδόναι μέλλουσι ταμιευόμενος τὴν εὐεργεσίαν . Καὶ ἵνα πάλιν ἀναλάβω τὸν λόγον , ὁ Θεὸς μακροθυμεῖ , ἵνα καὶ ὁ ἁμαρτάνων μετανοήσῃ , καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ τικτομένους μὴ ἀπολέσῃ τὴν σωτηρίαν . Κἂν γὰρ αὐτὸς ὁ ἁμαρτάνων ἀμετανόητα πταίῃ , φειδεται τῆς ρίζης πολλάκις , ἵνα φυλάξῃ τοὺς καρπούς · πολλάκις μὲν οὖν , καὶ αὐτῶν ἀναμένων τὴν σωτηρίαν · καὶ ὅπως , ἀκούε . Βάρβα , ὁ πατὴρ Ἄδραμ , εἰδὼν ἦν καὶ προσοχυντὴς καὶ ποιητὴς · ἀλλ’ οὐχ ἔδωκεν ἐνταῦθα τῆς ἀσεβείας τὴν δίκην , καὶ εἰκότως . Εἰ γὰρ προλαθὼν ὁ Θεὸς ἀπέπεμψεν τὴν ρίζαν , πῶθεν ὁ τοσοῦτος καρπὸς τῆς πίστεως ἀνεδύθρο ; Τί τοῦ Ἡσαῦ μοχθηρότερον ; τί τῆς κακίας ἐκείνης ἀναιδὲστερον ; οὐ πόρνος καὶ βέβηλος , ὡς φησιν ὁ Παῦλος ; οὐ μητρολίμας καὶ πατρολίμας ; οὐχ ἀδελφοῦ φονεύς , ὅσον εἰς
Lemmas: θρόνος καταβαίνω ὁ βασιλικός , σάκκος ὑποστόρνυμι καί σποδός καταπάομαι · καί εἰμί ὁράω πρᾶγμα φοβερός καί παράδοξος , ὑπό σάκκος πορφύρις παρενδοκιμηθεισαω . ὅσπερ γάρ οὐ ἰσχύω ὁ ἁλουργίς , οὗτος ἰσχύω ὁ σάκκος · ὅσπερ οὐ ἀνύω ὁ διάδημα , οὗτος κατορθόω ὁ σποδός . ἐννοέω τοίνυν ἕκαστος ἐγώ ὅσος ἁμάρτημα ἔχω φορτίον , καί ἀντιτρέπω ποιέω ὁ φιλανθρωπία · μᾶλλον δέ καί πολύς πλείων , ἵνα μή μόνος σβέννυμι ὁ ἁμαρτία , ἀλλά ἵνα καί εἰς δικαιοσύνη ἐγώ λογίζομαι ὁ ἐλεημοσύνη . “ ἄν γάρ μή τοσοῦτος ἢ ὁ ἀγαθός , ὡς καί ὁ ἔγκλημα ἀποδύω , καί ἐκ ὁ ὑπολείπω εἰς δικαιοσύνη ἐγώ λογίζομαι , οὐδείς ἐγώ ἐξαιρέω ὁ κόλασις . Ἄνθρωπος μέν γάρ παρόω , καί φίλος καί γείτων ὁράω παρακαλέω , καί πρᾶγμα διαπαύω , καί πολύς ἀναλίσκω ἡμέρα πρόσειμι καί δήω , χόω ἅπαξ , χόω δίς , χόω μυριάκις σύ διαχράω παροξύνω , καί ἅπας οὐδέ ἀναπίπτω , ἀλλά ἐναγώνιος μᾶλλον γίγνομαι πλείων ὁ ἰσχυρίαν ὁ · ὁ δέ ὁ ὅλος Θεός παροξύνω , χασμιάω καί ἀναπίπτω καί τρυφάω · καί ποτέ αὐτός ἐκλείπω δύναμαι ; πῶς δέ οὐ αὐτός οὗτος μέγας παροξύνω μᾶλλον αὐτός ; ὁ γάρ ἁμαρτάνω ὁ μηδέ ἀλγέω ἁμαρτάνω , μᾶλλον ἀγανακτέω αὐτός ποιέω καί ὀργίζω . καί μή εἶπον , ὅτι πολύς ἁμαρτάνω , καί σύ δύναμαι παρακαλέω ὁ θεός ὀργίζω . εἰμί γάρ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος , ὁ μήτε θεός φοβέω , μήτε ἄνθρωπος αἰσχύνω πίνω ἢ χήρα , πολύς μᾶλλον ὁ ἀγαθός ἐπισπάω ἢ συνεχής ἔντευξις . ὥστε χόω μή φίλος εἰμί , χόω μή συνοφείλω ἀπαίτησις , χόω ὁ πατρῷος κατατίθημι εἰμί καί κατανάλωκως , καί πολύς χρόνος ἐκ ἑαυτοῦ γίγνομαι · χόω ὀργίζω , χόω ἀγανακτέω προσέρχομαι , ἐθέλω μόνος ἐπανέρχομαι , καί πᾶς ἀπολαμβάνω , καί ὁ ὀργή καί ὁ καταδείκνυμι σβέννυμι εὐθύς . Σκοπός γάρ ὁ Θεός , ἀδελφός , μακροθυμέω ὁ ἁμαρτάνω . διπλόος δέ εἰμί εἰς σωτηρία Θεός , μνηστεύω αὐτός ὁ ἐκ μετάνοια σωτηρία , καί ὁ ἐκ αὐτός ἀπόγονος ὁ εἰς ὁ ἀρετή ἐπιδίδωμι μέλλω ταμιεύω ὁ εὐεργεσία . καί ἵνα πάλιν ἀναλαμβάνω ὁ λόγος , ὁ θεός μακροθυμέω , ἵνα καί ὁ ἁμαρτάνω μετανοέω , καί ὁ ἐκ αὐτός τίκτω μή ἀπόλλυμι ὁ σωτηρία . κἀν γάρ αὐτός ὁ ἁμαρτάνω αμετανόητος πταίω , φείδομαι ὁ ῥίζα πολλάκις , ἵνα φυλάσσω ὁ καρπός · πολλάκις μέν οὖν , καί αὐτός ἀναμένω ὁ σωτηρία · καί ὅπως , ἀκούω . Βάρβα , ὁ πατήρ Ἄδραμ , ἀνάκλεις εἰμί καί προσοχυντὴς καί ποιητής · ἀλλά οὐ δίδωμι ἐνταῦθα ὁ ἀσέβεια ὁ δίκη , καί εἰκότως . εἰμί γάρ προλανθανω ὁ θεός ἀποπέμπω ὁ ῥίζα , πίνω ὁ τοσοῦτος καρπός1 ὁ πίστις ἀνεδύθρο ; τις ὁ Ἡσαῦ μοχθηρός ; τίς ὁ κακία ἐκεῖνος ἀναιδής ; οὖον πόρνος καί βέβηλος , ὡς φημί ὁ Παῦλος ; οὖον μητρολιμα καί πατρολιμα ; οὐ ἀδελφός φονεύς , ὅσος εἰς