joannes-chrysostomus.eclogae-ixlviii-ex-diversis-homiliis-sp pg063_0799.4
Μὴ πενθώμεν πικρῶς , ἀγαπητοί , τοὺς τελευτῶντας · καὶ τοὺς ἐνδένες ἀπιόντας , ἀλλὰ μᾶλλον ὀρηνήσωμεν καὶ κλαύσωμεν τοὺς κακῶς τὸν ἐαυτῶν βίον καταλύοντας . Ἐπεὶ καὶ γεωργός , ὅταν ἴδῃ τὸν σῖτον διαλυόμενον , οὐ θρηνεῖ , ἀλλ' ἔως μὲν ἂν βλέπῃ στερεὸν ἐν τῇ τῇ μένοντα , δέδοικε καὶ τρέμει · ἐπὲν δὲ ἴδῃ διαλυθέντα , χαίρει · ἀρχὴ γὰρ τῆς μαλῶσις σποράς , ἢ διάλυσις . Οὕτω καὶ ἡμεῖς τότε χαίρωμεν , ὅταν πίπτῃ ἢ οἰκία ἢ φθαρτή , ὅταν σπαρῇ ὁ ἄνθρωπος . Καὶ μὴ θαυμάσῃς , εἰ σπορὴν τὴν ταφὴν ἐκάλεσα · καὶ γὰρ αὕτη βελτίων ἢ σπορά . Ἐκεῖνη μὲν γὰρ διαδύχναι θάνατος καὶ πόνος · [ 761 ] καὶ κίνδυνος καὶ φροντίδες , ταύτην δὲ , ἂν ὁρῶνς βιώσῃ , στέφανος καὶ βραδεῖα · καὶ τὴν μὲν φθορὰ καὶ θάνατος , τῇ δὲ ἀφθαρσία καὶ ἀθανασία καὶ τὰ μυρία ἀγαθά . Ἐπ' ἐκείνης τῆς σπορὰς συμπλεξὰ καὶ θοινὰ καὶ ὕπνος , ἐπὶ ταύτης δὲ φωνὴ μόνον ἐκ τῶν οὐρανῶν καταβαίνουσα , καὶ πάντα ἀθρόως τελεσφορεῖται · καὶ ὁ ἀνιστάμενος οὐκέτι λοιπὸν ἐπὶ βίον ἄγεται πάλιν μοχθῶν , ἀλλ' ἔνθα ἀπέρα δόνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός . Εἰ δὲ καὶ προστασίαν ἐπίζησας , καὶ διὰ τοῦτο ὀργῆνεις τὸν ἄνδρα , εἴ τὸν ἰκονὸν πάντων προστάτην καὶ σωτῆρα καὶ εὐεργέτην κατέφυγε τὸν Θεόν , ἐπὶ τὴν δμαχὼν συμμάχων , ἐπὶ τὴν εὐχολὼν βοηθεῖσαν , ἐπὶ τὴν διαρκὴ σκέπην , τὴν πανταχοῦ παροῦσαν καὶ πανταχόθεν ἡμᾶς ταχίζουσαν . Ἄλλ' ἡ συνήθεια πολεῖσιν καὶ ἐπέρασσον . Οἶδα καγὼ · ἀλλ' ἐὰν ἐπιτρέψῃ τῷ λογισμῷ τὸ πάθος , καὶ λογίζῃ πρὸς ἐαυτόν , τίς ; ὁ λαβών , καὶ ὅτε γυναῖκας ἐνεγκῶν θυσίαν τὴν γνώμην ἀναφέρεις τῷ Θεῷ , καὶ τὸ τοῦτο τὸ κῦμα δυνητὴ διαδράμῃ · καὶ ὅπερ ὁ χρόνος οὐκ ἐργάζεται , τοῦτο ἡ φιλοσοφία ποιεῖσιν · ἂν δὲ καταμαλακισθῇς , λήσεις μὲν τῷ χρόνῳ τὸ πάθος , σοὶ δὲ οὐδὲνα τὸν μισθὸν οἴσεις . Μετὰ δὲ τῶν λογισμῶν τοῦτων καὶ παραδείγματα σύλλεγε , τὰ ἐν τῷ παρόντι βίῳ , τὰ ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς · ἐννόησον ὅτι ὁ Ἀβραὰμ κατέσφαξε τὸν υἱὸν τὸν ἐκὐτοῦ , καὶ οὔτε ἐδάκρυσεν , οὔτε πικρὸν ῥῆμα ἐξέβαλεν . Ἄλλ' ἐκεῖνος Ἄβραὰμ , φησίν , ἦν . Καὶ μὴν σὺ ἐπὶ μειόνα ἐκλήθης σκάμματα . Ὁ δὲ Ἰωβ ἔκλαγης μὲν , τοσοῦτον δὲ , ὅσον εἰκὸς πατέρα φιλόπαιδα καὶ σφόδρα κηδόμενον τῶν ἀπελθόντων · ὡς ἂ γε νῦν ποιούμεν ἡμεῖς , ἔχοντες καὶ πολέμιον ἐστίν . Οὐδὲ γὰρ , εἰ τινος εἰς βασιλεία ἀπενεχθέντος καὶ σφαγῶνθέντος , ἔκοπτες σαυτὸν καὶ ἐθρήνησας , φίλον ἂν σε τοῦ σφαγῶνθέντος ἔφησιν εἶναι , ἀλλ' ἐχθρὸν σφόδρα καὶ πολέμιον . Ἄλλ' οὐδὲ νῦν ἐκείνον θρηνῶ , φησίν , ἀλλ' ἐμαυτόν . Ἄλλ' οὐδὲ τοῦτο φιλοῦντος , τὸ θέλειν ἔτι ἐναγώνιον εἶναι ἐκείνους διὰ σαυτὸν , καὶ ὑποκείσθαι τῇ ἀδηλίᾳ τοῦ μέλλοντος , παρὸν στεφανοῦσθαι καὶ προσορμεῖν , ἢ πελάγους σαλεύειν , ἐξὼν ἐν λιμένι εἶναι . Ἄλλ' οὐκ οἶδα ποῦ καγχάζεις , φησὶ . Διὰ τί οὐκ οἶδας , εἴπε μοι ; εἰτε γὰρ ὁρῶς ἐδίου , εἰτε ἑτέρως , δήλον ποῦ χωρήσει . Δι' αὐτὸ γὰρ τοῦτο κόπτουσι , φησίν , ὅτι ἀμαρτωλὸς ἀπήλθε . Σκῆψαι ταῦτα καὶ πρόφασιν . Εἰ γὰρ διὰ τοῦτο τὸν ἀπελθόντα ἔθρήνησας , ζῶντα διαπλάσαι ἐχρῆν καὶ ρυθμίσει · ἀλλὰ τὰ σαυτοῦ σὺ πανταχοῦ σκοπεῖς , οὐ τὰ ἐκείνου . Εἰ δὲ τὰ ἀμαρτωλὸς ἀπήλθε , καὶ διὰ τοῦτο δεὶ χαίρειν , ὅτι ἐνεκόπη τὰ ἀμαρτήματα , καὶ οὐ προσέθηκεν τὴν κακίαν , καὶ βοηθεῖς , ὡς ἂν οἴων τὰ ἡμὸ τῷ διαρρεῖν , ἀλλ' εὐχάς καὶ ἱκετηρίας , καὶ ἐλεημοσύνας καὶ προσφορὰς . Οὐ γὰρ ἀπλῶς ταῦτα ἐπινενόησαι , οὐδὲ εἰκὴ μυθῆμη ποιούμεθα τὸν ἀπελθόντων ἐπὶ τῶν ἰδίων μυστηρίων , καὶ ὑπὲρ αὐτῶν προσφέμεν δεόμενοι τοῦ ἁγμοῦ τοῦ κειμένου , τοῦ λαβόντος τὰς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου , ἀλλ' ἵνα τις αὐτοῖς ἐντευθὲν γένηται παραμυθία · οὐδὲ μάτην ὁ παραστάς τῷ θυσιαστηρίῳ τῶν φρικτῶν μυστηρίων τελουμένων βοᾷ , ὑπὲρ πάντων τῶν ἐν Χριστῷ κεκοιμημένων , καὶ τῶν τὰς μνείας ὑπὲρ αὐτῶν ἐπιτελουμένων . Εἰ γὰρ μὴ [ 762 ] ὑπὲρ αὐτῶν αἱ μνείαι γέγοντο , οὐδ' ἂν ταῦτα ἐλέχθη . Οὐ γὰρ ἔστι σκηνὴ τὰ ἡμέτερα , μὴ γένοιο · Πνεύματι ; γὰρ διατάζει ταῦτα γίνεται . Βοηθῶμεν γοῦν αὐτοῖς , καὶ μνείαν ὑπὲρ αὐτῶν ἐπιτελοῦμεν . Εἰ γὰρ τοὺς παῖδας τοῦ Ἰωβ ἐκάλυψεν ἡ τοῦ πατρὸς
Lemmas: μή πενθέω πικρός , ἀγαπητός , ὁ τελευτή · καί ὁ ἐνδέω ἄπειμι , ἀλλά μᾶλλον ὄρνυμι καί καλέω ὁ κακῶς ὁ ἑαυτοῦ βίος καταλύω . ἐπεί καί γεωργός , ὅταν ὁράω ὁ σῖτος διαλύω , οὖον θρηνέω , ἀλλά ἔως μέν εἄν βλέπω στερεός ἐν ὁ ὁ Μένων , δείδω καί τρέμω · ἕπω δέ ὁράω διαλύω , χαίρω · ἀρχή γάρ ὁ μαλώνω σπορά , ἢ διάλυσις . οὕτως καί ἐγώ τότε χαίρω , ὅταν πίπτω ἢ οἰκίον ἢ φθαρτός , ὅταν σπείρω ὁ ἄνθρωπος . καί μή θαυμάζω , εἰμί σπορά ὁ ταφή καλέω · καί γάρ οὗτος ἀγαθός ἢ σπορά . ἐκεῖνος μέν γάρ διαδύχναι θάνατος καί πόνος · [ 761 ] καί κίνδυνος καί φροντίς , οὗτος δέ , εἄν ὁράω βιόω , στέφανος καί βραδύς · καί ὁ μέν φθορά καί θάνατος , ὁ δέ ἀφθαρσία καί ἀθανασία καί ὁ μυρίος ἀγαθός . ἐπί ἐκεῖνος ὁ σπορά συμπλέκω καί θοίνη καί ὕπνος , ἐπί οὗτος δέ φωνή μόνος ἐκ ὁ οὐρανός καταβαίνω , καί πᾶς ἀθρόος τελεσφορέω · καί ὁ ἀνίστημι οὐκέτι λοιπός ἐπί βίος ἄγω πάλιν μοχθέω , ἀλλά ἔνθα ἀπεράω Δόνη καί λύπη καί στεναγμός . εἰμί δέ καί προστασία επιζώ , καί διά οὗτος ὀργῆνεις ὁ ἀνήρ , εἰμί ὁ ἰκονὸν πᾶς προστάτης καί σωτήρ καί εὐεργέτης καταφεύγω ὁ Θεός , ἐπί ὁ δμαχὼν σύμμαχος , ἐπί ὁ ευχολη βοηθέω , ἐπί ὁ διαρκής σκέπη , ὁ πανταχοῦ πάρειμι καί πανταχόθεν ἐγώ ταχίζω . ἄλλος ὁ συνήθεια πολύς καί πέρνημι . οἶδα κἀγώ · ἀλλά ἐάν ἐπιτρέπω ὁ λογισμός ὁ πάθος , καί λογίζομαι πρός ἑαυτοῦ , τίς ; ὁ λαμβάνω , καί ὅτε γυνή φέρω θυσία ὁ γνώμη ἀναφέρω ὁ Θεός , καί ὁ οὗτος ὁ κῦμα δυνεατος διατρέχω · καί ὅσπερ ὁ χρόνος οὐ ἐργάζομαι , οὗτος ὁ φιλοσοφία ποιέω · εἄν δέ καταμαλακίζω , λανθάνω μέν ὁ χρόνος ὁ πάθος , σύ δέ οὐδείς ὁ μισθός φέρω . μετά δέ ὁ λογισμός τοῦτις καί παράδειγμα συλλέγω , ὁ ἐν ὁ πάρειμι βίος , ὁ ἐν ὁ θεῖος γραφή · ἐννοέω ὅτι ὁ Ἀβραάμ κατασφάζω ὁ υἱός ὁ κυτόω , καί οὔτε δάκρυ , οὔτε πικρός ῥῆμα ἐκβάλλω . ἄλλος ἐκεῖνος Ἀβραάμ , φημί , εἰμί . καί μήv σύ ἐπί μείων καλέω σκάμμα . ὁ δέ Ἰώβ κλάζω μέν , τοσοῦτος δέ , ὅσος εἰκός πατήρ φιλόπαις καί σφόδρα κήδω ὁ ἀπέρχομαι · ὡς ὅς γε νῦν ποιέω ἐγώ , ἔχω καί πολέμιος εἰμί . οὐδέ γάρ , εἰμί τις εἰς βασίλειος ἀπένειμι καί σφάζω , κόπτω σαυτοῦ καί θρηνέω , φίλος εἄν σύ ὁ σφάζω ἐφίημι εἰμί , ἀλλά ἐχθρός σφόδρα καί πολέμιος . ἄλλος οὐδέ νῦν ἐκεῖνος θρηνέω , φημί , ἀλλά ἐμαυτοῦ . ἄλλος οὐδέ οὗτος φιλέω , ὁ ἐθέλω ἔτι ἐναγώνιος εἰμί ἐκεῖνος διά σαυτοῦ , καί ὑπόκειμαι ὁ ἀδηλία ὁ μέλλω , πάρειμι στεφανόω καί προσορμέω , ἢ πέλαγος σαλεύω , ἔχω ἐν λιμήν εἰμί . ἄλλος οὐ οἶδα ποῦ καγχάζω , φημί . Ζεύς τίς οὐ οἶδα , εἶπον ἐγώ ; εἴτε γάρ ὁράω δῖος , εἴτε ἑτέρως , δῆλος ποῦ χωρέω . διά αὐτός γάρ οὗτος κόπτω , φημί , ὅτι ἁμαρτωλός ἀπέρχομαι . σκήπτω οὗτος καί πρόφασις . εἰμί γάρ διά οὗτος ὁ ἀπέρχομαι θρηνέω , ζῶ διαπλάσσω χρή καί ρυθμίζω · ἀλλά ὁ σεαυτοῦ σύ πανταχοῦ σκοπέω , οὖον ὁ ἐκεῖνος . εἰμί δέ ὁ ἁμαρτωλός ἀπέρχομαι , καί διά οὗτος δεῖ χαίρω , ὅτι ἐγκόπτω ὁ ἁμάρτημα , καί οὖον προστίθημι ὁ κακία , καί βοηθέω , ὡς εἄν οἶος ὁ ἡμὸ ὁ διαρρέω , ἀλλά εὐχή καί ἱκετηρία , καί ἐλεημοσύνη καί προσφορά . οὖον γάρ ἀπλόος οὗτος ἐπινοέω , οὐδέ εἰκῇ μυθέομαι ποιέω ὁ ἀπέρχομαι ἐπί ὁ ἴδιος μυστήριον , καί ὑπέρ αὐτός πρόσφημι δήω ὁ ἀγμός ὁ κεῖμαι , ὁ λαμβάνω ὁ ἁμαρτία ὁ κόσμος , ἀλλά ἵνα τις αὐτός ἐντεῦθεν γίγνομαι παραμυθία · οὐδέ μάτην ὁ παρίστημι ὁ θυσιαστήριον ὁ φρικτός μυστήριον τελέω βοάω , ὑπέρ πᾶς ὁ ἐν Χριστός κοιμάω , καί ὁ ὁ μνεία ὑπέρ αὐτός ἐπιτελέω . εἰμί γάρ μή [ 762 ] ὑπέρ αὐτός ὁ μνεία γίγνομαι , οὐδέ εἄν οὗτος λέγω . οὖον γάρ εἰμί σκηνή ὁ ἡμέτερος , μή γίγνομαι · πνεῦμα ; γάρ διατάζω οὗτος γίγνομαι . βοηθέω γοῦν αὐτός , καί μνεία ὑπέρ αὐτός ἐπιτελέω . εἰμί γάρ ὁ παῖς ὁ Ἰώβ καλύπτω ὁ ὁ πατήρ