joannes-chrysostomus.de-virginitate pg048_0057.2
NQ . Εἰ δὲ ἐπὶ τοῖς δοκοῦσιν εἶναι χρηστοῖς , τσαυταὶ τίκτονται ἀθλία καὶ συμφοραί , τί ἂν τις ἐπὶ τοῖς ὁμολογημένοις ἐποῖ λύπηρός ; Οὐ γὰρ ὑπὲρ ἑνὸς δέδοικε ὁανάτου μόνον , καλοῖ γε ἀπαξ μέλλουσα ἐναποθανεῖσθαι ὁ , οὐδὲ ὑπὲρ μίας φροντίδος ψυχῆς μίαν ἔχουσα μόνην , ἀλλά τρέμει μὲν ὑπὲρ ἀνδρός , τρέμει δὲ ὑπὲρ παίδων , τρέμει δὲ ὑπὲρ τῶν ἐκείνους προσήκοντων γυναικῶν πάλιν καὶ παίδων , καὶ ὅσηπερ ἂν ἐκ τῶν πλείονα ἐκτείνεται κλῆδους ἢ ρίζα , τοσοῦτω πλεονάζει καὶ τὰ τῶν φροντιδῶν αὐτῇ · καὶ καθ’ ἕκαστον τούτων εἰτε ζημία χρημάτων , εἰτε σῶματος ἀρθώσεως , εἰτε ἑτέρου τι συμβαίη τῶν ἀδουλῶν , ἀνάγκη κόπτεσθαι καὶ θρηνεῖν τῶν πασχόντων οὐχ ἧττον αὐτῶν · κἂν μὴν προασπίλῃσιν ἅπαντας , ἀφόρητον τὸ πένθος · ἂν δὲ οἱ μὲν μένῃσιν , οἱ δὲ ἀφῃρως ἀπενεχθῶσι θανάτῳ , οὐδὲ οὕτω χαλάρῃν εὐπορὶ τις ἂν παραμυθίαν . Ὁ γὰρ ὑπὲρ τῶν ζώντων δὲ φόβος κατασεῖων τὴν ψυχὴν οὐχ ἐλάττων τῆς ἐπὶ τοῖς τετελευτηκόσι γίνεται λύπης , ἀλλ’ εἰ δεῖ τι καὶ θαυμαστὸν εἰπεῖν , χαλεπώτερος . Τὴν μὲν γὰρ ἐπὶ τοῖς κεκοιμημένοις ἀδύναμον ὁ χρόνος ἐκμάλαξε , τὰς δὲ ὑπὲρ τῶν ζώντων φροντίδας μένειν ἀνάγκη διὰπαντὸς , ἢ θανάτῳ παύσασθαι μόνην . Εἰ δὲ τοῖς οἰκείοις οὐχ [ 316 ] ἀρκοῦμεν πάθεσι , ποῖον βιωσόμεθα βίον τῶν ἑτέρων πενθεῖν ἀναγκαζόμενοι συμφοράς ; Πολλαὶ πολλάκις ἐγένοντο γονέων λαμπρῶν , ἀνετράφθησαν μετὰ πολλῆς τῆς τρυφῆς , ἐδεδησάνθω τινὶ τῶν μεγάλων δυναμένων ἀνδρῶν , εἶτα ἐξάφνης πρὶν ἐπὶ τούτοις μακαριζόμεναι , κινδύνῳ τινὸς καθάπερ καταγύδους ἢ πνεύματος προσπεσόντος , κατἐδυσαν καὶ αὐταί , καὶ τῶν τοῦ ναυαγίου συμμετεστέχον δεινῶν , καὶ μυρίων πρὸ τοῦ γάμου καλῶν ἀπολαύσασαι , πρὸς τὴν ἰσχάτην ἀπὸ τοῦ γάμου κατέπεσον συμφορᾶν . Ἄλλ’ οὐ ταῦτα , φησὶ , πάσιν , οὐδὲ ἀεὶ συμπίπτειν εἰώθαν , ἀλλ’ οὐδὲ πάντωνν χειμῶνεται ( καὶ γὰρ ἐγὼ τὰ αὐτὰ πάλιν ἐρῶ ) , ἀλλὰ τοὺς μὲν καὶ διὰ τῆς πείρας ἐπήλθον , ὅσοι δὲ τὴν πείραν διέφυγον , τούτους διὰ τῆς προσδοκίας ἡνίασε . Παρθένος δὲ πᾶσα καὶ τῆς πείρας καὶ τῆς προσδοκίας ἐστὶν ἀνωτέρα .
Lemmas: NQ . εἰμί δέ ἐπί ὁ δοκέω εἰμί χρηστός , τσαυος τίκτω ἄθλιος καί συμφορά , τίς εἄν τις ἐπί ὁ ὁμολογέω ἔπω λυπηρός ; οὖον γάρ ὑπέρ εἷς δείδω ὁανάτου μόνος , καλέω γε ἅπαξ μέλλω ἐναποθνῄσκω ὁ , οὐδέ ὑπέρ μίας φροντίς Ψυχή εἷς ἔχω μόνος , ἀλλά τρέμω μέν ὑπέρ ἀνήρ , τρέμω δέ ὑπέρ παῖς , τρέμω δέ ὑπέρ ὁ ἐκεῖνος προσήκω γυνή πάλιν καί παῖς , καί ὅσηπερ εἄν ἐκ ὁ πλείων ἐκτείνω χλῆδος ἢ ρίζα , τοσοῦτος πλεονάζω καί ὁ ὁ φροντίς αὐτός · καί κατά ἕκαστος οὗτος εἴτε ζημία χρῆμα , εἴτε σῶμα ἀρθώσεως , εἴτε ἕτερος τίς συμβαίνω ὁ ἄδουλος , ἀνάγκη κόπτω καί θρηνέω ὁ πάσχω οὐ κακός αὐτός · κἀν μήv προασπιλησις ἅπας , ἀφόρητος ὁ πένθος · εἄν δέ ὁ μέν μένω , ὁ δέ ἀφοράω ἀποφέρω θάνατος , οὐδέ οὗτος χαλάρη ευπορις τις εἄν παραμυθία . ὁ γάρ ὑπέρ ὁ ζῶ δέ φόβος κατασείω ὁ ψυχή οὐ μικρός ὁ ἐπί ὁ τελευτάω γίγνομαι λύπη , ἀλλά εἰμί δεῖ τίς καί θαυμαστός εἶπον , χαλεπός . ὁ μέν γάρ ἐπί ὁ κοιμάω ἀδύναμος ὁ χρόνος ἐκμαλάσσω , ὁ δέ ὑπέρ ὁ ζῶ φροντίς μένω ἀνάγκη διαπαντός , ἢ θάνατος παύω μόνος . εἰμί δέ ὁ οἰκέω οὐ [ 316 ] ἀρκέω πάθος , ποῖος βιόω βίος ὁ ἕτερος πενθέω ἀναγκάζω συμφορά ; πολλή πολλάκις γίγνομαι γονεύς λαμπρός , ἀνατρέπω μετά πολύς ὁ τρυφή , ἐδεδησάνθω τις ὁ μέγας δύναμαι ἀνήρ , εἶτα έξαφνος πρίν ἐπί οὗτος μακαρίζω , κίνδυνος τις καθάπερ καταγυδιδωμι ἢ πνεῦμα προσπίπτω , καταδύω καί αὐτός , καί ὁ ὁ ναυάγιον συμμετέχω δεινός , καί μυρίος πρό ὁ γάμος καλός ἀπολαύω , πρός ὁ ἰσχάτη ἀπό ὁ γάμος καταπίπτω συμφορά . ἄλλος οὖον οὗτος , φημί , πᾶς , οὐδέ ἀεί συμπίπτω εἴωθα , ἀλλά οὐδέ πάντων χειμών ( καί γάρ ἐγώ ὁ αὐτός πάλιν εἴρω ) , ἀλλά ὁ μέν καί διά ὁ πείρω ἐπέρχομαι , ὅσος δέ ὁ πείρω διαφεύγω , οὗτος διά ὁ προσδοκία ηνιααω . Παρθένος δέ πᾶς καί ὁ πείρω καί ὁ προσδοκία εἰμί ἀνώτερος .