joannes-chrysostomus.de-virginitate pg048_0040.1
Οὐχ ἂν οὕτως ἠφαντιώθῃ καὶ ἑαυτῷ καὶ τῷ Χριστῷ , τῷ μὲν Χριστῷ λέγοντι , Εἰσὶν εὐνοῦτοι οἵτινες εὐενοῦνται ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν · καὶ ἐπαγαγόντι , Ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρεῖτω · ἑαυτῷ δὲ καταδικάζοντι τὰς χεῖρας μὲν ἐλοῦσαν , οὐ βουληθεῖσαν δὲ ἐπιμεῖναι τῇ προθέσει . Εἰ γὰρ χάρισμα ἐστὶ , τίνος ἔνεκεν αὐτὰς ἀπελεῖπε , λέγων , ὅτι Ἔχουσι κρίμα , ὅτι τὴν πρώτην πίστιν ἠθέτησαν ; Οὐδαμοῦ γὰρ τοὺς οὐκ ἔχοντας χαρισματα ὁ Χριστὸς ἐχόλασεν , ἀλλὰ πανταχοῦ τοὺς οὐ βίον ἐπιδεικνύντας ὠρθύν . Καὶ τοῦτό ἐστι τὸ μάλιστα ἐπιζητούμενον παρ’ αὐτῷ , πολιτεία ἀρίστη καὶ ἔργα ἀληθινά · τῶν δὲ χαρισμάτων ἡ διανομὴ οὐκ ἐν τῇ τοῦ λαμπάνοντος κεῖται προαιρέσει , ἀλλ’ ἐν τῇ τοῦ παρἔχοντος κρίσει . Διὰ τοῦτο οὐδαμοῦ τοὺς τὰ θαύματα ἐργαζομένους ὁ Χριστὸς ἐπαίνει , ἀλλὰ καὶ τοὺς μαθητὰς ἐπὶ τοῦτο μέγα φρονούντας ἀπάγει τῆς τοιαύτης ἡδονῆς , λέγων , Μὴ χαίρετε ὅτι τὰ δαιμόνια ὑμῖν ὑπακούει . Οἱ γὰρ μακαριζόμενοι πανταχοῦ οἱ ἐλεημονές εἰσιν , οἱ ταπεινοί , οἱ ἐπιεικεῖς , οἱ τῇ καρδία καθαροί , οἱ εἰρηνοποιοί , οἱ ταῦτα πάντα καὶ τὰ τοιούτοις ὅμοια πράττοντες . Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Παῦλος τὰ κατορθώματα ἀριθμῶν τὰ ἑαυτοῦ , ἐν τούτοις καὶ τῆς ἐγ κρατείας ἐμνημόνευσεν · εἰπὼν γάρ , Ἐν ὑπομονῇ πολλῇ , ἐν ὀλιγώσει , ἐν ἀνχαιαις , ἐν στενοχωρίαις , ἐν πληγαῖς , ἐν φυλακαῖς , ἐν κόποις , ἐν ἀκαταστασιαις , ἐν ἀγρυπνίαις , ἐν νηστείαις , ἐπιγχας , Ἐν ἀγνείᾳ · οὐκ ἂν τοῦτο ποιήσας , ἡ χάρισμα τὸ πρᾶγμα ἦν . Τί δὲ καὶ σκώπτει τοὺς [ 296 ] οὐκ ἔχοντας αὐτήν , ἀχράτεις αὐτοὺς καλῶν ; διὰ τί δὲ καὶ ὁ μὴ ἐκγυμνῶν τὸν ἑαυτοῦ παθόντα , χρείανον ποιεῖ ; τίνος δὲ ἔνεκεν μακαριωτέρα ἡ γῆρα , ἐὰν οὕτως μείνῃ ; Ὅπερ γὰρ ἔφησιν εἰπὼν , οὐ θαυμάτων , ἀλλὰ ἔργων οἱ μακαριοί , ὥσπερ οὐχ οἱ καὶ αἱ κολάζειν . Πῶς δὲ καὶ ἐπιμένει πάλιν παραίνων ὑπὲρ τῶν αὐτῶν , εἰ μὴ ἐφ’ ἡμῖν τὸ πρᾶγμα ἦν . καὶ μετὰ τὸν τοῦ Θεοῦ ῥοπήν καὶ τῆς παρ’ ἡμῶν ἐδείτο σπουδῆς ; Εἰπὼν γάρ , Θέλω πάντας ἀνθρώπους εἶναι ὡς καὶ ἑμαυτόν · ἐν ἐγκρατείᾳ , πάλιν φησι · Λέγω δὲ τοῖς ἀφάμοις καὶ ταῖς γῆραις , Καλὸν αὐτοῖς ἐστιν , ἂν μείνωσιν ὡς κἀγώ . Πάλιν ἑαυτὸν τίθησι διὰ τὴν αὐτήν αἰτίαν . Τὸ γὰρ παράδειγμα ἐγχεῖν ἔχοντας καὶ οἰκεῖον , μετῴδων ἐν τῶν τῆς παρθενίας κατετέληψαν πόνων . Εἰ δὲ καὶ ἀνωτέρω λέγων , Θελὼ πάντας εἶναι ὡς καὶ ἑμαυτόν , καὶ ἐνταῦθα , Καλὸν αὐτοῖς ἐὰν μείνωσιν ὡς κἀγώ , οὐδαμοῦ αἰτίαν προετίθησι , μὴ θαυμάσῃς · οὐ γὰρ ἀπαυθαδίζομενος τοῦτο ποιεῖ , ἀλλ’ ἰκανὴν εἶναι νομίζων αἰτίαν τὴν αὐτοῦ γνώμην , μεθ’ ἧς τὸ πρᾶγμα κατώρθωσεν . ΑΖ᾽ . Εἰ δὲ τις καὶ λογισμῶν ἀχούσαι θέλει , πρώτων μὲν παρὰ πάντων τῶν ἀνθρώπων ἐξεταζέτω δόξαν , ἔπειτα καὶ τὰ περὶ τὸ πρᾶγμα συμβαίνοντα . Τῶν γὰρ νομιζομένων τοὺς τοιούτους οὐ κολαζόντων γάμων , ἀλλ’ ἐπιτρεπόντων καὶ συγχωρούντων , πολλοὶ καὶ παρὰ πολλῶν ἐν τε οἴκιας καὶ κατὰ τὴν ἀγορὰν κατ’ αὐτὸν γίνονται λόγοι σκωπτόντων , μεμφομένων , ἀποστεφομένων . Τῶν γὰρ τούς ὄρκους παραβαίνοντων οὐχ ἥττον τοὺς τοιούτους ἄπαντας ἐκτρέπονται , ὡς εἰπῶσι , οὔτε φιλους ποιήσασθαι θαρροῦντες , οὔτε συνθήκας θέσθαι πρὸς αὐτούς , οὔτε ἄλλο τι πιστεύσαι οὐδέν . Ὅταν γὰρ ἴδωσιν αὐτοὺς συνήθειας τοσαύτης καὶ φιλίας καὶ ὁμιλίας καὶ κοινωνίας τὴν μνήμην οὕτως εὐχολῶς ἀπὸ τῆς αὐτῶν ψυχῆς ἐκβάλλοντας , νάρκη τὶς αὐτοὺς ἀπὸ τούτων καταχέεται τῶν λογισμῶν , καὶ οὐκ ἂν αὐτοὺς μετὰ πάσης προσοίοντο γνησιότητος , ὡς εὐχολῶς καὶ ἀλλοπροσάλους . Οὐ διὰ ταῦτα δὲ μόνον αὐτοὺς ἀποστεφρονται , ἀλλὰ καὶ δι’ αὐτὴν τὴν γινομένην τὴν ἀβέλειαν . Τί γὰρ ἀπερπέρτερον , εἴπέ μοι , ἢ ὅταν μετὰ τὸν πολὺν κωκυτὸν καὶ τὰς οἰμωγὰς καὶ τὰ δάκρυα καὶ τὴν αὐγρηρίαν
Lemmas: οὐχ εἄν οὕτως ηφαντιωθεω καί ἑαυτοῦ καί ὁ Χριστός , ὁ μέν Χριστός λέγω , εἰμί ευνουος ὅστις ευενοω ἑαυτοῦ διά ὁ βασίλειος ὁ οὐρανός · καί ἐπάγω , ὁ δύναμαι χωρέω χωρέω · ἑαυτοῦ δέ καταδικάζω ὁ χείρ μέν αἱρέω , οὖον βούλομαι δέ ἐπιμένω ὁ πρόθεσις . εἰμί γάρ χάρισμα εἰμί , τίς ἐνέλκω αὐτός ἀπολείπω , λέγω , ὅτι ἔχω κρίμα , ὅτι ὁ πρῶτος πίστις ἀθετέω ; οὐδαμός γάρ ὁ οὐ ἔχω χάρισμα ὁ Χριστός χολάω , ἀλλά πανταχοῦ ὁ οὖον βίος ἐπιδείκνυμι ὠρθύν . καί οὗτος εἰμί ὁ μάλιστα ἐπιζητέω παρά αὐτός , πολιτεία ἀγαθός καί ἔργον ἀληθινός · ὁ δέ χάρισμα ὁ διανομή οὐ ἐν ὁ ὁ λαμπάνω κεῖμαι προαίρεσις , ἀλλά ἐν ὁ ὁ παρέχω κρίσις . Ζεύς οὗτος οὐδαμοῦ ὁ ὁ θαῦμα ἐργάζομαι ὁ Χριστός ἐπαινέω , ἀλλά καί ὁ μαθητής ἐπί οὗτος μέγας φρονέω ἀπάγω ὁ τοιοῦτος ἡδονή , λέγω , μή χαίρετε ὅτι ὁ δαιμόνιος σύ ὑπακούω . ὁ γάρ μακαρίζω πανταχοῦ ὁ ἐλεήμων εἰμί , ὁ ταπεινός , ὁ ἐπιεικής , ὁ ὁ καρδία καθαρός , ὁ εἰρηνοποιός , ὁ οὗτος πᾶς καί ὁ τοιοῦτος ὅμοιος πράσσω . καί αὐτός δέ ὁ Παῦλος ὁ κατόρθωμα ἀριθμός ὁ ἑαυτοῦ , ἐν οὗτος καί ὁ ἐκ κρατύς μνημονεύω · εἶπον γάρ , ἐν ὑπομονή πολύς , ἐν ὀλιγόω , ἐν ανχαιος , ἐν στενοχωρία , ἐν πληγή , ἐν φυλακή , ἐν κόπος , ἐν ἀκαταστασία , ἐν ἀγρυπνία , ἐν νηστεία , ἐπιγχας , ἐν ἁγνεία · οὐ εἄν οὗτος ποιέω , ὁ χάρισμα ὁ πρᾶγμα εἰμί . τις δέ καί σκώπτω ὁ [ 296 ] οὐ ἔχω αὐτός , ἀχράτης αὐτός καλός ; διά τίς δέ καί ὁ μή ἐκγυμνόω ὁ ἑαυτοῦ πάθος , χρείανον ποιέω ; τίς δέ ἐνέλκω μακάριος ὁ γῆρας , ἐάν οὕτως μένω ; ὅπερ γάρ ἐφίημι εἶπον , οὖον θαῦμα , ἀλλά ἔργον ὁ μακάριος , ὥσπερ οὐ ὁ καί ὁ κολάζω . Πῶς δέ καί ἐπιμένω πάλιν παραινέω ὑπέρ ὁ αὐτός , εἰμί μή ἐπί ἐγώ ὁ πρᾶγμα εἰμί . καί μετά ὁ ὁ Θεός ῥοπή καί ὁ παρά ἐγώ δήω σπουδή ; εἶπον γάρ , ἐθέλω πᾶς ἄνθρωπος εἰμί ὡς καί ἐμαυτοῦ · ἐν ἐγκράτεια , πάλιν φημί · λέγω δέ ὁ ἄφαμος καί ὁ γῆρος , κηλόν αὐτός εἰμί , εἄν μένω ὡς ἐγώ . πάλιν ἑαυτοῦ τίθημι διά ὁ αὐτός αἴτιος . ὁ γάρ παράδειγμα ἐγχέω ἔχω καί οἰκέω , μετῴδων ἐν ὁ ὁ παρθενίη καταλαμβάνω πόνος . εἰμί δέ καί ἀνωτέρω λέγω , ἐθέλω πᾶς εἰμί ὡς καί ἐμαυτοῦ , καί ἐνταῦθα , κηλόν αὐτός ἐάν μένω ὡς ἐγώ , οὐδαμοῦ αἴτιος προτίθημι , μή θαυμάζω · οὖον γάρ ἀπαυθαδίζω οὗτος ποιέω , ἀλλά ἱκανός εἰμί νομίζω αἴτιος ὁ αὐτός γνώμη , μετά ὅς ὁ πρᾶγμα κατορθόω . ἅζομαι . εἰμί δέ τις καί λογισμός ἄχω ἐθέλω , πρῶτος μέν παρά πᾶς ὁ ἄνθρωπος ἐξετάζω δόξα , ἔπειτα καί ὁ περί ὁ πρᾶγμα συμβαίνω . ὁ γάρ νομίζω ὁ τοιοῦτος οὖον κολάζω γάμος , ἀλλά ἐπιτρέπω καί συγχωρέω , πολύς καί παρά πολύς ἐν τε οἰκίον καί κατά ὁ ἀγορά κατά αὐτός γίγνομαι λόγος σκώπτω , μέμφομαι , ἀφίστημι . ὁ γάρ ὁ Ὅρκος παραβαίνω οὐ ἥσσων ὁ τοιοῦτος ἅπας ἐκτρέπω , ὡς εἶπον , οὔτε φίλος ποιέω θαρσέω , οὔτε συνθήκη τίθημι πρός αὐτός , οὔτε ἄλλος τίς πιστεύω οὐδείς . ὅταν γάρ ὁράω αὐτός συνήθεια τοσοῦτος καί φίλιος καί ὁμιλία καί κοινωνία ὁ μνήμη οὕτως εὐχολῶς ἀπό ὁ αὐτός Ψυχή ἐκβάλλω , νάρκη τις αὐτός ἀπό οὗτος καταχέω ὁ λογισμός , καί οὐ εἄν αὐτός μετά πᾶς προσφωνέω γνησιότης , ὡς εὐχολῶς καί αλλοπροσαλος . οὖον διά οὗτος δέ μόνος αὐτός αποστεφροντ , ἀλλά καί διά αὐτός ὁ γίγνομαι ὁ ἀβέλειαν . τις γάρ ἀπερπέρτερον , εἶπον ἐγώ , ἢ ὅταν μετά ὁ πολύς Κωκυτός καί ὁ οἰμωγή καί ὁ δάκρυ καί ὁ αὐγρηρίαν