joannes-chrysostomus.de-sancta-pentecoste-homiliae-1-2 pg050_0065.4
Τίς δὲ ἐστιν ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ; Ἄκουσωμεν Παύλου λέγοντος · Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματος , φησίν , ἀγάπη , χαρὰ , εἰρήνη . Ὅρα λέξας ἀκριβείαν , διδασκαλίας ἀκολουθίαν · πρεσβύτε τὴν ἀγάπην , καὶ τότε τῶν ἕξης ἐμνημόνευσεν · ἔθηκε τὴν ρίζαν , καὶ τότε τὸν καρπὸν ὑπέδειξε · κατέβαλε τὸν θεμέλιον , καὶ τότε τὸν οἰκοδομὴν ἐπήγαγεν · ἀπὸ τῆς πηγῆς ἤρξατο , καὶ τότε ἤλθεν ἐπὶ τοὺς ποταμοὺς . Οὐδὲ γὰρ πρότερον ἡ τῆς χαρᾶς ἐπισταλεῖν ὑπόθεσις δύναται , ἂν μὴ πρότερον ἑαυτὸν εἰναι νομισόμεν τὴν ἑτέρων εὐημερίαν , καὶ οἰκεία τὰ τοῦ πλησίου ἀγαθὰ λογισώμεθα · ταῦτα δὲ οὐκ ἄν ποτε ἐξ ἑτέρου φανείη τις , ἂν μὴ τῆς ἀγάπης ὑπερβάλῃ τὴν τυραννίαν . Ἡ ἀγάπη ρίζα καὶ πηγὴ καὶ μήτηρ ἐστιν ἀπάντων τῶν ἀγαθῶν . Καὶ γὰρ ὡς ρίζα μυρίους τοὺς κλάδους τῆς ἀρετῆς ἀναθίδησι , καὶ ὡς πηγὴ πολλὰ τίκτει τὰ νάματα , καὶ ὡς μήτηρ εἰσω τῶν ἑαυτῆς κώπων περισυρίγγει τοὺς εἰς αὐτὴν καταφεύγοντας . Ὁ δὲ καὶ ὁ μακάριος Παῦλος συνιδὼν , καρπὸν αὐτὴν τοῦ Πνεύματος ἑκάλεσεν · ἀλλὰχοῦ δὲ τοσοῦτον αὐτῇ τὸ προτέρημα ἐχαρίσατο , ὡς καὶ πλήρωμα αὐτὴν τοῦ νόμου προσειπεῖν · Πλήρωμα γὰρ νόμου , φησίν , ἡ ἀγάπη . Ὁ μέντοι τῶν ἀπάντων Δεσπότης καὶ ὅρον ἀρχοῦντα καὶ χαρακτήρα ἀξιοπίστον , εἰς τὸ φανῆναι τοὺς ἑαυτοῦ μαθητὰς , οὐχ ἕτερόν τινα , ἢ τὸν ἀπὸ τῆς ἀγάπης ἡμῖν προσέβαλετο εἰπών · Ἐν τούτῳ γνῶσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε , ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις . Διὸ , παρακαλῶ , ἐπ’ αὐτὴν καταφύγωμεν ἀπαντες , καὶ ταύτῃ περιπλαχωμέν , καὶ μετ’ αὐτῆς τὴν ἑορτὴν ταύτην ὑποδεξώμεθα · ὅπου γὰρ ἀγάπη ὁ , ἀργεῖ τῆς ψυχῆς τὰ ἐλαττώματα · ὅπου ἀγάπη , τὰ ἄλογα τῆς διανοίας σκιρτήματα πέπαινται . Ἡ ἀγάπη , φησίν , οὐ περιπερεῦεται , οὐ φωνοῦται , οὐχ ὀσχημοῦται . Ἡ ἀγάπη τοῦ πλησίου κακὸν οὐκ ἐργάζεται · ὅπου ἀγάπη πολιτεύεται , οὐδαμοῦ Καὶν φονεύων τὸν ἀδελφόν . Ἄνελε τοῦ φόβου τὴν πηγὴν , καὶ ἀνείλες τῶν κακῶν ἀπάντων τὸν ποταμόν · ἀπότεμε τὴν ρίζαν , καὶ συνανεῖλες τὸν καρπόν . Ταῦτα δὲ λέγω τῶν φθονούντων κηδόμενος μάλλον ἢ τῶν φθονουμένων · καὶ γὰρ ἕκεινοι μάλιστα εἰσιν οἱ τὰ μέγιστα ζημιούμενοι , καὶ πολὺν ἑαυτοὺς τὸν θλεθρον ἐπάγοντες · ἐπεὶ γε ὅτι τοῖς φθονουμένοις καὶ στεφάνων ὑπόθεσις ἐστιν , εἰ βούλοιτο , τὸ φθονεῖσθαι . Καὶ ὅρα μοι πῶς Ἄβελ ὁ δίκαιος θάτεται , καὶ καλῷ ἐκάστην ἀνακηρύττεται τὴν ἡμέραν , καὶ ἡ τῆς σφαγῆς ὑπόθεσις εὐδοκίας αὐτῷ γέγονεν ἀφορμή . Καὶ ὁ μὲν καὶ μετὰ τὴν τελευτὴν διὰ τοῦ αἵματος παρῆρσιάζεται , καὶ λαμπρῶ τῇ φωνῇ κατηγορεῖ τοῦ μαι -
Lemmas: Τῖς δέ εἰμί ὁ καρπός ὁ πνεῦμα ; ἀκούω Παῦλος λέγω · ὁ δέ καρπός ὁ πνεῦμα , φημί , ἀγάπη , χαρά , εἰρήνη . Όρα λέγω ἀκρίβεια , διδασκαλία ἀκολουθία · πρεσβύτης ὁ ἀγάπη , καί τότε ὁ έξη μνημονεύω · τίθημι ὁ ῥίζα , καί τότε ὁ καρπός ὑποδείκνυμι · καταβάλλω ὁ θεμέλιος , καί τότε ὁ οἰκοδομή ἐπάγω · ἀπό ὁ πηγή ἄρχω , καί τότε ἔρχομαι ἐπί ὁ ποταμός . οὐδέ γάρ πρότερος ὁ ὁ χαρά ἐπιστέλλω ὑπόθεσις δύναμαι , εἄν μή πρότερος ἑαυτοῦ εἰναι νομίζω ὁ ἕτερος εὐημερία , καί οἰκεῖος ὁ ὁ πλησίος ἀγαθός λογίζομαι · οὗτος δέ οὐ ἄν ποτέ ἐκ ἕτερος φαίνω τις , εἄν μή ὁ ἀγάπη ὑπερβάλλω ὁ τυραννία . ὁ ἀγάπη ρίζα καί πηγή καί μήτηρ εἰμί ἀπαντάω ὁ ἀγαθός . καί γάρ ὡς ρίζα μυρίος ὁ κλάδος ὁ ἀρετή ἀναθίδησι , καί ὡς πηγή πολύς τίκτω ὁ νᾶμα , καί ὡς μήτηρ εἴδομαι ὁ ἑαυτοῦ κώπη περισυρίζω ὁ εἰς αὐτός καταφεύγω . ὁ δέ καί ὁ μακάριος Παῦλος συνοράω , καρπός αὐτός ὁ πνεῦμα καλέω · αλλαχού δέ τοσοῦτος αὐτός ὁ προτέρημα χαρίζομαι , ὡς καί πλήρωμα αὐτός ὁ νόμος προσλέγω · πλήρωμα γάρ νόμος , φημί , ὁ ἀγάπη . ὁ μέντοι ὁ ἀπαντάω Δεσπότη καί ὅρος ἄρχω καί χαρακτήρ ἀξιόπιστος , εἰς ὁ φαίνω ὁ ἑαυτοῦ μαθητής , οὐ ἕτερος τις , ἢ ὁ ἀπό ὁ ἀγάπη ἐγώ προσβάλλω λέγω · ἐν οὗτος γιγνώσκω πᾶς ὅτι ἐγώ μαθητής εἰμί , ἐάν ἀγάπη ἔχω ἐν ἀλλήλων . Διὸ , παρακαλέω , ἐπί αὐτός καταφεύγω ἅπας , καί οὗτος περιπλάσσω , καί μετά αὐτηες͂ς ὁ ἑορτή οὗτος ὑποδείκνυμι · ὅπου γάρ ἀγάπη ὁ , ἀργέω ὁ ψυχή ὁ ἐλάττωμα · ὅπου ἀγάπη , ὁ ἄλογος ὁ διάνοια σκίρτημα παίω . ὁ ἀγάπη , φημί , οὐ περιπερευετης , οὐ φωνέω , οὐ οσχημουος . ὁ ἀγάπη ὁ πλησίος κακός οὐ ἐργάζομαι · ὅπου ἀγάπη πολιτεύω , οὐδαμοῦ Καινίς φονεύω ὁ ἀδελφός . ἀναιρέω ὁ φόβος ὁ πηγή , καί ἀναιρέω ὁ κακός ἀπαντάω ὁ ποταμός · ἀποτέμνω ὁ ῥίζα , καί συναναιρέω ὁ καρπός . Ταΰς δέ λέγω ὁ φθονέω κήδω μάλλον ἢ ὁ φθονέω · καί γάρ ἐκεῖνος μάλιστα εἰμί ὁ ὁ μέγας ζημιόω , καί πολύς ἑαυτοῦ ὁ θλεθρον ἐπάγω · ἐπεί γε ὅτι ὁ φθονέω καί στέφανος ὑπόθεσις εἰμί , εἰμί βούλομαι , ὁ φθονέω . καί ὁράω ἐγώ πῶς Ἄβελ ὁ δίκαιος θάσσω , καί καλός ἕκαστος ἀνακηρύσσω ὁ ἡμέρα , καί ὁ ὁ σφαγή ὑπόθεσις εὐδοκία αὐτός γίγνομαι ἀφορμή . καί ὁ μέν καί μετά ὁ τελευτή διά ὁ αἷμα παρηρσιαζομαι , καί λαμπρός ὁ φωνή κατηγορέω ὁ μαιάς -